- Mariann. - Dziewięć i pół?
Masz szczęście, ostatnia para. Zobaczmy te piękne stopy.
NOWY JORK, 1952
Prawy pasuje?
No, dalej.
Za ciasne.
- To dziewięć i pół? - Zgadza się.
- Są większe? - Nie Kerrybrooke.
Dlatego ich nie lubię. Robią małe jak dla lalek.
- Za ciasne. - Zdejmij.
Chodziłaś w Vitality?
Już podchodzę.
Przepraszam, kupiłam od niego parę butów.
Marty, ta pani mówi, że sprzedałeś jej buty.
Brązowe Mary Jane?
Są świetne, wyszłam w nich.
- I zostawiłam stare. - Jakie?
Dwukolorowe czółenka.
- Lloyd, widziałeś je? - Nie.
Może włożył je pan do pudełka po tych, które kupiłam i odstawił?
Dobra.
Kolega ci pomoże. Lloyd.
- Pomożesz Mariann? - Jasne.
- Zobaczymy w piwnicy. - Dziękuję.
Poproś Lloyda o parę Vitality.
Już podchodzę.
Co?
Marty, chcę ci coś pokazać.
Kucnij.
Dlaczego?
- Co tam? - To dla ciebie.
- Co to? - Zobacz.
- O co chodzi? - Odwróć.
Kierownik? Daj spokój.
Tylko ani słowa Lloydowi.
Mówiłem jasno.
Nie chcę cię urazić, stworzyłeś coś wspaniałego.
Nie chcę o tym mówić.
Praca tutaj jest dla mnie radością.
Ale nie jestem sprzedawcą butów.
Nie chcę o tym mówić.
Po podróży już tu nie wrócę.
- Rozliczmy się, chcę kupić bilet. - Na koniec dnia.
- Chciałem w przerwie. - I już nie wrócisz.
Tak o mnie myślisz?
- Tak. - Że nie wrócę?
Rozliczymy się na koniec dnia.
- Do widzenia. - Kocham cię.
Zaczekaj.
Miałem do ciebie iść.
Ira jest chory.
Nie mogę się zarazić, mam zawody.
To tylko zatrucie.
Chciałbym cię spakować do walizki.
Tak bardzo chcę z tobą lecieć.
WIELKI MARTY
Bekhend!
Forhend!
Lob!
Marty! Telefon!
- Powiedz, że wyszedłem. - Sam powiedz.
Wally, nie widzę piłeczki na tle białej koszulki.
Nie zwalaj na mnie. Sam jesteś białasem.
Kocham cię!
Mówi Judy.
Cześć.
- Twoja matka jest ciężko chora. - Naprawdę?
Ma ziemistą cerę i mówi od rzeczy.
Wypytuje o ciebie.
Coś poważnego. Zadzwoń po karetkę.
Kto z nią pojedzie?
Ty, skoro się przejmujesz.
Zaczekaj.
- Nie nabrał się. - Powiedz, że nie oddycham.
Powiedz, że ze mną jedziesz.
Dobra, pojadę z nią i posiedzę Bóg wie jak długo.
A ty podasz leki mojemu mężowi i będziesz mu masował stopy.
Powiedz, że zemdlałam.
Witaj, kotku.
Chwileczkę.
Jestem zajęty, mam przerwę.
Słyszę, jak szepcze. Stoi obok ciebie.
To wkurzające.
Z kim rozmawiasz?
Z nikim. Judy zajmuje linię od godziny.
Przyniosłam rosół.
- Zimny. - Bo była długa kolejka.
Potwierdzą, jak zadzwonię?
Nie wierzysz mi? Zadzwoń, tylko najpierw pogoń Judy.
Judy, rozłącz się!
To zaaprobowana piłeczka.
Śledź ją wzrokiem na białym tle.
Prawie niemożliwe. Nie ruszasz oczami.
A gdyby była pomarańczowa, na co nikt dotąd nie wpadł?
Od razu lepiej. Widzisz jego oczy?
Jest bardziej zaangażowany.
Teraz obowiązuje czarny strój, patrz.
- To Ted Bailey. - Kto taki?
Numer jeden na świecie, mistrz Brytanii. A ja go pokonałem.
A to Jack Kramer, najlepszy tenisista. Co ich różni?
- Jest ubrany na biało. - Właśnie.
To piękne, to luksus. Możesz tak to sprzedać.
Taka piłeczka będzie sporo kosztować.
Wyjątkowa piłeczka dla wyjątkowego faceta. To Wielki Marty.
- A koszty? - Nie możemy oszczędzać.
To będzie moja osobista piłeczka.
Trzeba wydać, żeby zarobić.
- Przynieś mi kawę. - Sekretarka może.
Jest zajęta.
- Rozmawiamy o interesach. - Przynieś mi kawę!
- Marty, też chcesz? - Unikam kofeiny.
Posłuchaj.
Doceniam, że przyjaźnisz się z moim synem.
Jest ograniczony.
Ma 30 lat i mieszka z rodzicami. Nic nie osiągnął.
Nie zna branży ani kosztów.
Nie jest ograniczony.
Przekazał pan Dionowi żyłkę do interesów w genach.
- Jeszcze czeka. - No, nie wiem.
Nie przekonywałbym pana do czegoś, w co bym nie wierzył.
Szanuję pańskie pieniądze,
ale za oceanem ta gra zapełnia stadiony.
Tutaj też tak będzie, a moja twarz znajdzie się na płatkach.
Zupełnie się na tym nie znam.
Proszę mi więc zaufać.
Za tydzień wygram British Open
i stanę się światowym numerem jeden.
Napiszą o tym Life i Look.
Wydawca Look mnie uwielbia. Wszyscy mnie uwielbiają.
Mam wyjątkową okazję, żeby zostać twarzą dyscypliny w Stanach.
Lloyd!
- Zamykamy! - Widzę. Ja do wujka.
- Wyszedł. - Jak to? I nie wróci?
Odwiózł twoją matkę do szpitala.
Nie jest chora.
Miałem się z nim rozliczyć.
Szkoda, że twoja przerwa trwała pięć godzin.
Zamknij się.
Już ci lepiej. Szybkie ozdrowienie.
Nie dzięki tobie.
Dosyć. Jesteś z Murrayem? Mów prawdę.
Nie. Chyba już wyjechał.
Dokąd?
Zabiera Esther do Kutchera na weekend.
Zostałby, gdybym go poprosiła.
Nie jesteś chora. Miał mi dać pieniądze na lot.
Nic mi o tym nie wiadomo, kotku.
A niby po kiego tu pracuję. Zgodziłem się tylko dlatego.
Nie wiem, co sugerujesz.
Wiesz, jak to się nazywa? Sabotaż.
Sabotujesz mnie.
Ty sabotujesz sobie całe życie.
- Co robisz? - W sensie?
Myślisz, że cię okradnę.
To tylko odruch.
Wtedy już byś nie żył. Przyszedłem po garnitur.
Kupiony na podróż.
Grasz w ping-ponga w gajerze?
Chcę tylko swoje 700 dolarów.
- Albo? - Strzelę ci w nogę.
- Nie. - Na pewno?
Bo posiedzisz kilka lat w mamrze.
- No to w głowę. - Też nie.
Nie chcę ani grosza więcej, niż mi się należy.
Wygram dziesięć razy więcej.
Przymknij oko, a po powrocie dam ci stówę.
- Nic z tego. - Spójrz na mnie, proszę.
Marzysz, żebym stracił tę robotę.
Masz dużo większą motywację i co? Popatrz.
Spójrz, Murray mi to dał.
Odwróć. Kierownik.
Będę twoim szefem. Czy to fair?
Będę cię mógł wywalić.
Kazać sprzątać podłogę na czworaka. Co ty na to?
Lloyd, mierzę do ciebie z broni. Grożę jej użyciem.
To napad, zostawiam na niej odciski. Takie są fakty.
Pozwól mi wziąć swoje, a potem dzwoń do Murraya.
Zwolnicie mnie, oskarżycie. Co tylko chcecie.
Dobra.
Proszę.
Dziękuję.
Nie mamy osobnych pokoi?
LONDYN
Ale tu zimno.
Bądźcie poważni.
Patrzcie na mnie. Pakistan, do was mówię.
Japonia ma swoją drużynę. Widziałeś?
- Przylecieli. - A zakaz podróży?
- Chyba go znieśli. - Nie ma zakazu?
A teraz przekręćcie rakietki. Dziękuję.
Uwaga. Raz, dwa...
Nie ruszać się.
RUNDA PIERWSZA
Piłka meczowa dla Mausera.
Wygrywa Mauser.
Za często pozwalałeś mi grać forhendem.
Punkt dla Endo.
- Jaki wynik? - 19 do 4.
- Dla Japończyka? - Roznosi Baileya.
Co to za rakietka?
Nikt nie wie.
- Jaka cicha. - Jak duch.
Kurwa, Bailey!
Punkt dla Endo. Piłka meczowa.
RUNDA TRZECIA
Pan Ram Sethi?
Proszę zaczekać.
- Mogę? - Słucham.
Gdzie się pan zatrzymał?
- Co panu do tego? - Pytam o hotel.
Członkowie IATT zatrzymują się w Ritzu.
Tak słyszałem.
- I to w porządku? - To znaczy?
- Wie pan, gdzie mnie ulokowano? - To problem?
Z całym szacunkiem, ale to nora.
Przykro mi, że nie spełnia standardów.
Zapewniamy lokum wszystkim zawodnikom.
I tylko pan narzeka.
Nie jestem byle jakim graczem.
Muszę odpoczywać, żeby wygrać.
Zwycięstwo Amerykanina będzie dużo znaczyć.
- Jestem dobry. - Zostaje panu wasz związek.
Nasz związek to dwóch kolesi za biurkiem.
Nie mój problem.
Chcę mieszkać tam, gdzie pan!
Czuję się bardzo urażony.
Pan? To ja jestem urażony. Taka gwiazda w jakiejś norze!
Bardzo przepraszam.
Co do Meksyku i Cejlonu...
- Ładny hotel. Pewnie drogi. - Bardzo ładny.
- I płaci IATT? - Tylko za gwiazdy.
- Tak? A ile ich jest? - Gwiazd?
Innych nie widzę, a więc jedna.
Denerwujesz się przed półfinałem?
Z Kletzkim? Żartujesz?
- Wygrywa od trzech lat. - Ma reputację.
Ja też. Zrobię z Kletzkim to, czego nie zrobili w Auschwitz.
Dokończę robotę.
- Chryste. - Ostro.
Jestem Żydem, mogę tak mówić.
Jestem koszmarem Hitlera.
- Dlaczego? - Jak to?
Jestem tutaj, na szczycie. Produkt porażki Hitlera.
Dobre, zapiszcie to.
- Fajny rezon. - Dajcie to pod zdjęciem.
- Powiedz o swoim pochodzeniu. - Pochodzenie?
Ale serio. Mama zmarła przy porodzie,
a tata odszedł, gdy miałem dwa lata.
Tułałem się po nowojorskich sierocińcach.
Czy to Kay Stone?
Przepraszam, o co chodzi?
To Kay Stone.
- Kto to taki? - Aktorka. Z lat 30.
- "Możliwości". - "Możliwości"?
- Dobry film. - Świetny.
Tata ją uwielbiał.
- Była sławna? - Bardzo.
Rozbłysła i zgasła.
Całe Hollywood.
To ona.
Coś z jeziorem.
- "Jezioro cieni". - Rewelacyjne.
- Świetne nogi. - Cudowne.
Miałbym szansę?
Następne pytanie.
- Kay? - Słucham.
Tu Marty Mauser z apartamentu Royal.
Widziałem cię wczoraj w lobby.
Spojrzeliśmy na siebie. Udzielałem wywiadu.
Nie pamiętam.
- Uwielbiam cię. - Mogę w czymś pomóc?
Zamówiłem każde danie z menu
i sam tego nie zjem.
Chcesz, żebym tam przyszła?
Może poślę męża?
A ja zejdę do ciebie.
- Dzięki, pa. - Porozmawiajmy.
- Dlaczego? - Nigdy nie rozmawiałem z gwiazdą.
Już tak. Spełniłam oczekiwania?
Też występuję.
- Doprawdy? - Nie wierzysz?
Co? Co?
- Występujesz? - Tak. Masz tam Daily Mail?
Akurat mam.
Otwórz na stronie 12.
Dwunasta... Jest. Na co mam patrzeć?
Na dole pośrodku.
- To ty? - Wybraniec.
- Ładne zdjęcie. - Ping-pong?
Tenis stołowy. Gram w British Open.
- Ile masz lat? - 23.
- 23 lata... - Tak.
Nie wymienisz nawet jednego mojego filmu.
- Dlaczego? - Nie grałam już, kiedy się urodziłeś.
Ciekawe.
Goliłaś nogi moją maszynką? Zaciąłem się.
- Nie. - To mąż?
A więc ktoś rąbał nią drewno.
Rozmawiam.
- Z kim? - Z Debbie.
Niech zacznie żyć.
Poszedł już?
Czemu przestałaś grać?
Muszę kończyć.
Obejrzyj mnie jutro na Wembley.
- Nie mogę. - Zdetronizuję mistrza świata.
- Jestem zajęta. - Czym?
Idę z mężem na promocję jego produktów.
- Jakich? - Wiecznych piór.
Poważnie?
- Takich do pisania? - Tak.
Sprzedaje pióra?
I stać was na apartament?
Jest właścicielem Rockwell Ink.
- Znam Rockwell Ink. - Na pewno.
A co to za wydarzenie?
Zapłacił Agacie Christie za podpisywanie książek w Hatchards.
- Nudy na pudy. - Dobra.
Na Boga!
- Co znowu? - Tylko jedno pytanie.
- Masz okna na ulicę czy dziedziniec? - Nie wiem.
- Odpowiedz. - Na dziedziniec.
Podejdź do okna. Które piętro?
Trzecie.
Idealnie.
Widzisz otwarte okno i owoce na stole?
- Widzisz? - Tak.
Sprawię, że w misie pojawi się jabłko.
A wtedy odwołasz rendez-vous i obejrzysz, jak gram.
Na nic się nie zgadzam.
Nie musisz, i tak to zrobię. Raz,
dwa,
trzy.
Zostawię bilet w kasie.
PÓŁFINAŁ
Punkt dla Mausera.
20 do 5.
Kletzki traci do Mausera dwie wygrane.
Piłka meczowa dla Mausera.
Pobawmy się trochę, dobra?
Serwuje Kletzki.
Punkt dla Kletzkiego.
Pięknie, panowie. Dziękujemy.
Szósty punkt dla Kletzkiego. Mauser prowadzi 2:0 w meczach.
Następna piłka meczowa dla Mausera. Serwuje Kletzki.
Mauser wygrywa do sześciu i trzy do zera w meczach.
W finale zmierzy się z Koto Endo z Japonii.
- Zamawiaj, nie patrz na ceny. - Co bierzesz?
Beef Wellington i talerz kawioru, bo są najdroższe.
Chciałbym wrócić do tematu Globetrotters.
Harlem Globetrotters? Nie jestem zainteresowany. Nie chcę.
To dobra kasa.
I zwiedzimy świat. Byłeś w Wenecji?
Nie chcę się popisywać w przerwach, jestem ponad to.
Wszędzie traktuje się ich jak królów.
Przepraszam.
To świetna okazja, skorzystajmy.
Marty.
Słucham pana.
- Możemy zamówić? - Oczywiście, zawołam kelnera.
Zapłacę za stolik Rockwella. Apartament Royal, Marty Mauser.
I niech się dowiedzą. Nie mogą odmówić.
- Marty Mauser, Royal. - Tak jest.
Nie patrz tam, patrz na mnie.
- Kim jest Rockwell? - Palantem. Co robi?
- Patrzy na nas. - Naprawdę?
- Mów coś do mnie. - Przemyśl to.
- Bylibyśmy świetną parą. - Skąd ta fiksacja?
Są żałośni.
Wybitni sportowcy udają klaunów.
Co teraz robi?
- Podchodzi do nas. - Zachowuj się normalnie.
Przepraszam, znam pana?
Nie sądzę.
- I chce pan za nas zapłacić? - Mogę?
- Dlaczego? - A muszę mieć powód?
Spytam inaczej. Czego pan chce?
Niczego. To tylko podziękowanie.
Podziękowanie? A za co?
Za pańskie produkty. Co byśmy poczęli bez piór?
Mam liczne talenty, a szczycę się tym do wyczuwania ściemy.
Mówię całkowicie szczerze.
- Skąd pan jest? - Z Nowego Jorku, a pan?
- Też. Co pan robi? - Jestem sportowcem.
- Jaka dyscyplina? - Tenis stołowy.
- Istnieje taka? - Gram w British Open.
Jutro gram w finale na Wembley. USA kontra Japonia.
Japonia? Mają drużynę?
- Właśnie mówię. - A zakaz podróży?
Znieśli, bo tenis stołowy jest w Azji bardzo popularny.
A wie pan, jak nazywa się styl, w którym trzymają rakietkę?
Piórkowy.
- No i? - Można to wykorzystać.
- Do czego? - Do reklamy. To pańska działka.
A to mój wspólnik, Bela Kletzki.
- Miło pana poznać. - Też tenisista stołowy?
Tak. Mistrz świata od 1935 do '39.
- Ale dziś go pokonałem. - Jest dużo młodszy.
Dużo lepszy.
Zauważyłem ten tatuaż.
Był pan w obozie?
W Auschwitz-Birkenau. Czemu pan pyta?
Mój syn oddał życie za pańską wolność.
Przykro mi.
To Sowieci ich wyzwolili, nie Amerykanie.
Nie mówię dosłownie. Służył na Pacyfiku.
Co mu się stało?
Został zabity.
Bawi to pana?
Czasami śmieję się z nerwów.
Ale jutro spuszczę na nich trzecią bombę atomową.
Jego matka się ucieszy, że uczci go pan grą w ping-ponga.
To nic wielkiego, ale dziękuję.
Opowiedz... Rozbrajał bomby dla nazistów.
Opowiedz o tym...
- Czekają na mnie. - To się panu spodoba. Powiedz.
- Chce pan? - Nie, ale słucham.
- Mów, to piękne. - Streszczę się.
W obozie
trafiłem do baraku.
Był tam oficer, który mnie poznał.
Widział mnie w '35 na mistrzostwach świata w Pradze.
Był wielbicielem tenisa stołowego.
Oszczędził pana ze względu na ping-pong?
Szanował moje umiejętności.
Nauczyli mnie rozbrajać bomby lotnicze.
Co rano posyłali mnie z bombami do lasu
poza obóz, gdzie zginąłbym tylko ja.
Pewnego razu
poszedłem za pszczołą.
- Za pszczołą? - Tak.
Aż do dziupli z miodem.
Wykurzyłem pszczoły.
Rozłamałem plaster...
i posmarowałem się miodem. Po piersi, po rękach.
Po co?
Bo wieczorem
pozwoliłem innym zlizać ten miód i się posilić.
Orzeł.
- Szlag. - Endo?
Serw.
Stanę tam.
FINAŁ
Po mojej prawej Marty Mauser ze Stanów Zjednoczonych,
drugi w rankingu,
kontra Koto Endo z Japonii, spoza rankingu.
Maksymalna liczba setów to pięć,
każdy do 21 punktów.
Set można wygrać dwoma punktami przewagi minimum.
SET PIERWSZY
Powodzenia. Proszę o ciszę.
Punkt dla Endo. Jeden do zera.
Punkt dla Endo. Dwa do zera.
Punkt dla Endo. Trzy do zera.
Punkt dla Endo. Cztery do zera.
Punkt dla Endo. Pięć do zera.
Serwuje Mauser.
Punkt dla Mausera. 9 do 19.
SET DRUGI
Punkt dla Mausera.
10 do 19.
Punkt dla Endo.
20 do 10.
Piłka meczowa.
Serwuj!
Punkt dla Endo.
21 do 10.
Set dla Endo.
Endo prowadzi
w setach dwa do zera.
Punkt dla Mausera.
18 do 16.
SET TRZECI
Punkt dla Mausera.
17 do 18.
Serwuje Mauser.
Punkt dla Endo.
17 do 19.
Punkt dla Endo.
17 do 20, piłka meczowa.
Proszę o ciszę.
Spokojnie.
Serwuje Mauser.
Bez jaj!
Domagam się rewanżu z rakietką bez okładziny!
A gdybym miał mechaniczną rękę?
A gdybym posmarował piłkę klejem?
Cały czas doradzał mu trener!
Ja gram w prawdziwy tenis stołowy!
Nie do wiary!
Tytuł mistrza zdobywa Koto Endo z Japonii.
Japonia wygrywa 19. turniej British Open.
Po raz pierwszy od zakończenia wojny pacyficznej
Japończyk triumfuje na arenie światowej.
Nazywa się Koto Endo.
Ten outsider z Japonii zawstydził amerykańskiego faworyta,
pokonując go trzy do zera.
Podobno w Tokio czekało na niego aż sto tysięcy ludzi.
Endo twierdzi jednak, że wraca nie jako bohater,
ale skromny rzemieślnik.
W wieku 16 lat stracił słuch podczas wielkiego nalotu na Tokio.
Brak rozpraszających dźwięków pomaga mu dostroić się do rytmu gry.
Społeczność tenisa stołowego zwróciła uwagę na Japonię,
a Tokio wybrano na gospodarza tegorocznych mistrzostw świata.
Amerykanin z pewnością pragnie odzyskać utraconą dumę.
Ale Endo nie będzie sam.
84 miliony ludzi odrodzonego narodu
z determinacją łączy dłonie.
PARYŻ
Stolik Miltona Rockwella.
Do stolika Miltona Rockwella.
Chcę ci osobiście podziękować za zapoznanie mnie
z tenisem stołowym.
Nie znałem jego popularności w Azji.
- I w Japonii. - Mówiłem.
Chcę go połączyć z naszymi jesiennymi promocjami.
O czym pan myśli?
O meczu pokazowym w czasie mistrzostw.
Między tobą a Endo.
Spodoba ci się to. Złożę ofertę.
Zapłacę ci tysiąc dolarów, dam pokój w Imperialu
i polecisz moim odrzutowcem. Po raz pierwszy w luksusie.
Zaraz. To ma być przed czy po turnieju?
- Tydzień przed. - Nie mogę się z nim zmierzyć przed.
Stawiam na dramatyzm.
Chcę tylko wiedzieć, czy jesteś zainteresowany.
Tak. Każdą okazją do pochwalenia się talentem.
I tym razem go pokonam.
Ma inną rakietkę, ale zapewniam, że wygram.
Muszę ci coś wyjaśnić. To nie jest oficjalny mecz,
to nie konkurs. To promocja, mająca zadowolić Japończyków,
żeby kupowali więcej moich wiecznych piór.
Zagrasz, wypadniesz dobrze,
- ale nie lepiej niż Endo. - Mam przegrać?
Marty, coś ci pokażę.
Najpoczytniejsze pismo w Japonii.
Zrobiłeś z Endo skarb narodowy.
Tym bardziej mam ochotę wygrać.
Czasem wygrywa się, przegrywając.
Jestem tysiąc razy lepszy.
Pokonał mnie rakietką, sam jest przeciętny.
Mam gdzieś tenis. To przedstawienie.
- Czym się przejmujesz? - Reputacją.
- Reputacją? - Nie zszargam jej dla pana.
Nie grasz teraz w wodewilu?
Słucham? Co pan sugeruje?
- Grasz w przerwach meczów. - Harlem Globetrotters,
najlepszych sportowców świata.
Widziało mnie już 80 000 ludzi. To pana bawi?
Nie, ty mnie bawisz.
A wie pan, co bawi mnie?
Że chce pan zabawiać Japończyków, którzy zabili mu syna.
Dopiekł mi pan, a ja panu. Jesteśmy kwita.
Wynoś się.
Nie. Jest mi pan winien posiłek.
SARAJEWO
ATENY
TANGER
KAIR
MONACHIUM
BRUKSELA
NOWY JORK
Przepraszam.
Nie jedz u mnie, to zwabia muchy.
Wchodzę tam tylko sprzątać.
- Nie cieszysz się na mój widok. - Przyganiał kocioł garnkowi.
Będziesz tu mieszkać?
Nie pasuje? Spoko, tylko na kilka tygodni.
Nie bądź głupi.
- A co jest za kilka tygodni? - Mistrzostwa świata.
- Gdzie się odbędą? - W Tokio.
W Japonii?
Pytasz, czy Tokio jest w Japonii?
Poważnie?
Wydajesz się zmęczony.
Bo przemierzyłem pół świata.
Pracowałem, zarabiałem.
Wszyscy z kamienicy są w pracy.
Możesz wziąć długi, gorący prysznic.
Proszę. Mam coś dla ciebie.
Z egipskiej piramidy.
My ją zbudowaliśmy.
Dobra.
Levi, sporo urosłeś.
- Nieprawda. - Prawda.
- Słucham pana. Co pan robi? - Idziemy.
- O co chodzi? - Jest pan aresztowany.
Nieprawda! Za co?
To moje przybory!
- Za co? - Za zbrojną napaść.
- Bo zrobi pan coś sobie. - Co jest grane?
Murray, gdzie moja matka?
Poprosiłem, żeby wyszła.
O co chodzi? Aresztują mnie, pomóż mi!
Sal, zostaw nas samych.
- Co mam robić? - Znasz go?
Odejdź na chwilę. Zamknij drzwi.
Jakby świrował, zawołaj.
Co jest grane. Byłeś mi winien te pieniądze.
Ukradłeś je z bronią w ręku.
- To były moje pieniądze. - Obiecałeś mi je.
Miałbym zmyślać?
- Były na lot do Anglii. - I co się stało?
- W sensie? - Przegrałeś.
Wcale nie. Znowu mnie oszukano.
Ile razy w środku nocy...
Przestań.
- Nie jesteś moim ojcem. - Zamknij się!
Sam nie wiesz, ile razy wstawałem, żeby wpłacić kaucję.
- Prosiłem cię o to? - Nie.
- Właśnie. - Ale teraz
będziesz dużym chłopcem.
- Ty serio? - Posłuchaj.
Nie utrzymam twojej matki.
- Nie musisz. - Dlaczego?
Bo się postaram. Nie wyobrażasz sobie jak.
Zamieszka przy Piątej Alei w budynku z windą i windziarzem.
Tak, tak, jasne.
Dam ci dwa wyjścia.
Pierwsze ci się spodoba.
Wracasz do sklepu.
Tym razem żadnych bredni.
Żadnych bzdur o ping-pongu, jasne?
Dam ci dużo większą odpowiedzialność,
bo jesteś świetnym sprzedawcą.
Sprzedałbym buty beznogiemu, no i co?
- Drugie wyjście? - Wnoszę skargę.
Lloyd poświadczy, a ty posiedzisz.
Zrobisz to krewniakowi?
- Sam jesteś sobie winien. - Sal!
- Co? - Ile ci płaci?
Co ty mówisz?
Za to, żebyś mnie nastraszył. Bo płacę podwójnie, jak mi obciągniesz.
- Co? - Chociaż jedzie ci z gęby.
- Uderzył mnie. - Dosyć.
Zaczekaj, dogadaliśmy się.
Nie słyszałeś z drugiego pokoju.
- Oddał pieniądze. - Bydlaku!
- Wszystko zwrócił. - Skąd to masz?
- Z twojego bagażu. - To moje, z Japonii!
To moja forsa. Zwariowałeś?
Zabierz go na komendę, do diabła.
Już dobrze! Proszę, przestań.
- Idziemy! - Zostaw go.
- Mam go puścić? - Tak.
Wstawaj!
Przeproś.
Dobra, przepraszam.
Rozkuj go.
Będzie tak.
Spotkamy się z twoją mamą w Garden Cafe.
Zjemy dobrą kolację.
- I zapomnimy o wszystkim. - Dobra.
- Przykro mi. - Przykro ci?
Wszystkim się zajmiemy, ubierz się.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
To gnojek, wiesz o tym?
Przepraszam cię.
- Masz jeszcze dychę. - Dobra.
Garden Cafe? Co zamówisz?
Pastrami. Co innego?
- A ty? - Rostbef.
Rostbef? Ty goju.
Otwieraj.
- Wyważ. - Mogę?
Szlag! A ty dokąd?
W mordę.
- Co się stało? - Uciekł przez okno.
Frankie! Schodzi po pożarowych!
Tam jest! Przy drabinie!
Tylko zadzwonię.
Wally, tu Marty. Pracujesz dziś?
Jasne.
Weź taryfę i kasę. Spotkajmy się w Halsey przy 28 ulicy.
- Znowu jakiś numer? - Żebyś wiedział.
Nie, poprzednio mnie wykopali.
Poznali cię od razu nawet w Staten Island.
Tym razem pojedziemy do Jersey.
Zły pomysł.
- To twoje zwierzątko. - Chcę pancernika.
Podam pancernika.
Teraz możesz zdecydować.
To nie gad, to ssak.
Widzimy się za półtorej godziny. Kocham cię.
Fajnie. Jest tu jakieś tylne wyjście?
Co? Czemu tak patrzysz?
Nic mi nie powiesz?
Gratulacje?
- Gratulacje? - Tak.
- Jaja sobie robisz? - A co?
Szukam cię od ośmiu miesięcy.
- To nie przejdzie. - Słucham.
- Nie jest moje, wyciągnąłem. - To twoje.
Ira wyciąga?
- Co mam powiedzieć? - Odpowiedz.
Wyciąga, kiedy się kochacie?
- Mam ci powiedzieć? - Czy wyciąga...
Przepraszam, przepraszam.
Mam teraz kłopoty, Rachel.
I przegrałem w Londynie.
Boże.
Co to ma znaczyć?
Ojciec mu umarł.
- Sranie w banię! - To moja przyjaciółka.
- Nie mówię do ciebie. - Od ósmego roku życia.
Ojciec mi umarł, pocieszała mnie.
- Kotku, spokojnie. - Cisza! Nie dotykaj mnie.
- Tak mówisz do żony? - Tak!
No, dalej. Dokończ.
Powyrywam mu te pieprzone brwi.
Chcesz się bić? Jak goryl?
Ira!
Wracaj. Co robisz?
Niech ktoś zawoła policję.
- Co zrobiłeś? - Muszę zniknąć.
Tutaj jest!
Jest jakieś wyjście? Rachel, pomyśl!
- Wyjdziesz na tyły sklepu. - Dziękuję.
Potem wszystko ci powiem.
Przebiegł tędy biały chłopak w okularach?
Nikt go nie widział?
Nie znacie angielskiego?
Wrzuć pięć centów, żeby kontynuować.
Kurczę, rozłączą nas. Masz pięć centów?
- Nie. - Mamo, to już ostatni raz.
Czy to pieprzony Mysz?
- Jak leci? - Wielkie dzięki.
- Cuchniesz rybami. - Dlatego muszę się umyć.
- Dostaniemy pokój? - Cztery dolary.
- Mówił pan, że trzy. - To ostatni.
Teraz cztery? Pożycz, oddam. Słowo.
Mamy tylko dychę, żeby zagrać.
- Przywiozłeś dychę? - Dałeś mi godzinę.
- Mam dzieci, a jeżdżę taryfą. - Jest coś tańszego?
Na piątym, ale nie używaj prysznica.
- Za ile? - Za 2,50.
Daj mi trzy. Dzięki.
Masz fart, że cię kocham.
- Jimmy. - Oddasz z wygranej.
- Daj mi klucz. - Co to za zapach?
- Co to? - Drobny wypadek.
- Olbrzymi. - Ohyda.
Zajeżdża gównem.
- Sam nim zajeżdżasz. - To twój oddech czy pies?
- Dostanę klucz? - Z tym kundlem po schodach!
- Żartujesz? - Pilnuj go.
Do zobaczenia, Jimmy.
- Duży ma brzuch? - Bardzo.
- Rodzi jutro? - Nie wiem, ale dziecko nie jest moje.
Jej małżeństwo jest żałosne.
Ma okropne życie. Od ósmego roku życia chce mnie usidlić.
- Ciebie? - Tak.
- Faktycznie pomylona. - To dziecko nie może być moje.
- Używasz gumek? - Nie muszę.
Strzelasz ślepakami.
Wiesz, co to opanowanie, Wally? Nie?
Kiedy tylko sikam, wstrzymuję się i liczę do 10.
- Rozwijam mięsień. - Niszczysz pęcherz.
To moje listy. Zwariowałeś?
- Kup jej pieluchy. - Nie.
- Bądź facetem. - Nie jestem ojcem.
- Marty! - Co?
- Co to jest Ritz? - A co?
Masz grzywnę 1500 dolarów od Związku Tenisa Stołowego.
Co?
I zakaz wstępu.
Pokaż.
- Nic ci nie jest? - Kim jesteś?
Pomocy! Zdejmijcie to ze mnie!
Mój pies!
No już! Wyłaź i mi pomóż!
Mój pies się topi! Pomóż mi!
Uniosę to, a ty wyciągnij rękę.
Raz, dwa, trzy!
Wyciągnij rękę. Boże...
Kurde, twoja ręka!
Oprzyj się. Nie patrz na nią.
Przewiążę ją.
Co robisz?
- Daj rękę. - Gdzie mój pies?
Nie przejmuj się psem. Unieś rękę.
Pomagam ci. Wally, wezwij karetkę!
- Spoko? - Nie. Gdzie moje okulary?
Jesteś cały? Spadłeś piętro niżej.
Niech nam zwróci pieniądze.
Spieprzajmy stąd.
To tylko 2,50.
Zażądam więcej. Nie widzisz, co się stało?
Zaczekaj tu.
- Jak długo? - 10 sekund.
Moje buty, ubrania!
Wszystko mokre!
Co za bajzel.
- Włóż tam skarpetkę. - Zamienisz się?
Mówiłem, żebyś nie korzystał z prysznica!
Wynająłeś mi ten pokój.
- Mogłem skręcić kark. - To wciąż możliwe.
- Grozisz mi? - Owszem, grożę.
- Zamknięte! - Kto ma klucz?
Posłuchaj!
Chcę zwrotu pieniędzy i odszkodowania za straty.
- Gówno dostaniesz. - Siedem i 50 centów!
- Ratownicy. - Dobrze, że jesteście.
Chodzi o jego rękę. Stracił dużo krwi.
- Co się stało? - Spadła na niego wanna.
- Wanna? - Nie czuję rąk.
Jimmy, pomóż mi z tym psem.
- Nikogo nie mam. - Weź go do weterynarza.
Jest mi jak krewniak.
Mniejsza z tym 7,50. Daj 2,50 i już.
Pogadaj jutro z właścicielem.
To wasz dziadowski sufit. Nie ruszę się stąd!
Młody. Zabierz psa do weterynarza.
Nie mogę, mam pracę.
Dam ci dwa razy więcej.
- Nie mogę. - Trzy razy więcej!
- No więc? - Zgoda.
Zajrzyj do tej torby na krześle.
Widzisz? Otwórz ją.
Założę panu nową opaskę.
Weź 50 dla siebie i drugie 50 dla weterynarza.
- Może trysnąć krew. - Róg 13. i Pierwszej.
Powiedz mu, że przyjdę jak najszybciej.
Dasz sukinkotowi forsę? To on zrzucił na ciebie wannę.
Mówiłem, żeby do niej nie właził.
Bądź mensch, młody.
Mensch.
- Zawieźmy go do weterynarza. - Nie.
- 50 to dużo. - A 100 jeszcze więcej.
- Wyczyścimy bank. - Nie bądź chciwy, Żydku.
Mam 1500 grzywny. Sam pokazałeś mi ten sposób.
Inaczej nie pojadę do Japonii.
Muszę pracować. Sam dałeś ciała.
Masz tu, piesku.
Dobra psina.
Poluzuj mu obrożę, człowieku.
Charczy jak grzejnik.
Zagramy i odstawimy go, wracając.
- Co tam kilka godzin. - Mam kursy.
Mojżesz.
- Słucham? - Jest wolny tor?
Za 30, może 40 minut.
- Dać buty? - Wezmę później.
Koniec.
Żałosne. Płać.
- Kto następny? - Mogę ja?
- Mogę? - Dolar za set.
- Jak ci na imię? - Seth.
- Rozgrzewka? - Kładź kasę, nie gram za darmo.
- Pierwsze słyszę. - Przechowam.
Czemu on? A ty masz dolara?
- Mogę ci ufać? - Możesz.
Seth kontra Roger. O dolara.
Serwuję.
- Nie patrzyłem. - Jeden zero.
Nie patrzyłem.
Nie wolno chwytać piłeczki. Punkt dla mnie.
- Co ty bredzisz? - Piłeczka musi spaść.
- Idiotyzm. - Kantujesz.
To się nazywa oszukiwanie. Nie przestrzegasz zasad.
- Dobra, niech będzie. - Dzięki, daj piłeczkę.
To było dobre.
- Nie. - Bierz.
Powinienem ci dać pięć punktów.
I tak masz ciężki dzień.
Dzięki, bracie.
Dobry mecz. Adam!
Adam, chodź.
Co ci się stało?
Klient.
Jaki klient? Co się stało?
Jestem taksiarzem. Z Manhattanu.
Manhattan? To drogi kurs.
Pewnie. 20 do 25 dolarów.
A gracze dają piątaka w napiwku.
Ale na miejscu
- zaczął mnie dusić, walić po głowie. - Nie.
Zabrał kasę i zwiał.
Ale dorwałem złamasa.
I chłopie, spuściłem mu łomot.
Wziąłem mu to, co miał.
- Zabrałeś? - Jasne. Takie zasady.
Ten gruby zwitek, który widziałem?
Chodzi o zasady.
Rozumiem, ale na twoim miejscu bym się nie chwalił.
Nie każdy jest taki miły jak Christian.
Punkt dla mnie.
A ten dupek?
Nie znam typa.
Nie wolno tak serwować.
Hej, Roger!
- Tor się zwolnił. - Poczeka.
- Oddadzą go. - Teraz gram.
Cały wieczór czekam, chodź.
- Dla mnie. - To przez ciebie.
- Muszę iść. - Jak to?
- Oddaj mi dolara. - Jeszcze gramy.
Rezygnujesz, biorę kasę.
Odwal się.
- Nie skończyłeś. - A więc ty graj.
- Ograł mnie do zera. - Ja zagram.
To wy gracie w tenisa stołowego? Masz dolara?
- Goń się, postaw pięć. - Nie masz pięciu.
Okradłeś kogoś?
- Wsuń łapę w kieszeń i daj kasę. - Wsunę ci fiuta w gębę.
Czerwona koszula. Wally kontra ten drugi.
Zapisz zero. Zaraz wrócę.
Dokąd idziesz?
Co jest grane?
Kolorowy wszystko straci.
Na rzecz tego ciula.
- Kurwa! - Piłka meczowa.
- Otarła się, widziałem. - Wcale nie.
- Zmieniła kierunek. - Daj pieniądze.
- Kurde. - Dawaj pieniądze.
Zostaw mi piątkę na benzynę.
Było nie stawiać.
- Jak wrócę? - Pieszo.
- Zostaw mu. - Nie.
Nie bądź taki chciwy, palancie.
- Daj mu piątkę. - Dupek!
- I się uśmiecha. - Wal się!
Daj mi wygraną.
- Daj mu tę piątkę. - Nie chcę.
Jak ja teraz wrócę?
Tak się kończą przechwałki.
A gdzie Roger?
- Już idę. - Zagraj z nim o pięć dolców.
Zagrasz z Rogerem.
- Grajmy! - Nie, jesteś za dobry.
Dam ci cztery punkty.
- Dobra, o 40 dolarów. - Nie mam 40 dolarów.
Grasz albo nie, muszę lecieć.
- O 40 dolarów. - Raz, dwa, trzy...
Kto ma kasę?
To dla Wally'ego. Zrzućcie się, niech wróci do domu.
- Dziękuję. - Wrócisz do domu.
- Też postawię. - Ile?
- Pięć dolarów. - Tylko?
- Dziesięć. - Sporo.
174, 175, 176...
181, 182, 183...
Mysz wrócił! Hura!
Teraz ja!
Co robisz? Zwariowałeś?
W mordę. Zamknięta.
- Jedźmy do następnego miasta. - To 20 minut stąd.
Widzisz, co robimy? Grzeczny piesek.
- 400... - Daj buziaka.
Dużo lepiej oddycha. Może nie trzeba płacić weterynarzowi.
Po 204 na łebka, po połowie. Trzymaj.
Jeśli dasz mi teraz całość,
oddam 10 razy tyle po powrocie z Japonii.
- Przestań, Mysz. - To znaczy?
Mnie nie wydymasz tak, jak innych.
Widziałeś pismo o grzywnie.
Jak wrócę, kupię ci licencję.
- Nie chcę licencji, mam dzieci. - Nie rób kłopotów.
- Tam jest! - Kurwa.
Marty, wsiadaj.
- Ja będę gadał. - Wsiadaj.
Dorwijmy sukinsyna!
Panowie. O co chodzi?
- Co słychać? - Oddawaj kasę!
Jak to? Kupuję mu paliwo.
Nie kituj. Oszukałeś nas.
- Jesteś Marty Mauser! - Nie znam kolesia.
Roger, przestań.
Tylko go podwożę!
Wysiadaj!
Wyłaź z wozu, do cholery!
Dawaj to!
- Marty, wiejemy! - Walcie się!
Gazu!
Uważaj, słup!
Wally, pies.
- Pieprzyć psa. - Jest mi potrzebny.
Pieprzę psa i ciebie.
Potrącą mi z wypłaty.
Rozbiłem wóz. Stracę pracę!
Mam tylko auto i rodzinę do utrzymania.
- Mam obowiązki! - Ja też.
Nieprawda. Tylko się obijasz i wstawiasz innym kit...
Dziękuję.
Wynagrodzę ci to, nie złość się.
Kupię ci nową taryfę. Bez obaw. Kocham cię.
Zamknij drzwi.
Cześć, Marty.
- Ted. - Marty! Jak leci?
- Szkoda, że przegrałeś. - Jest Lawrence?
Tak, kręci się tu.
- Dzięki. - Miło cię widzieć.
- Marty. - Miło cię widzieć.
Mogę przenocować na zapleczu?
Jest tam dziewczyna.
- Ciężarna i wkurzona. - Boże.
Pogadam z nią, ale nie odchodź, dobra?
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Co tu robisz?
Wiem, że jesteś zajęty.
- Co ci się stało? - Nie mam dokąd pójść.
A on zaczął na mnie wrzeszczeć.
Strasznie się wściekł, podarł mi ubranie.
- On ci to zrobił? - Bałam się.
Nie wiedziałam, dokąd pójść.
Jesteś zły?
Rachel?
Nie, Marty. Otwórz.
Chwila.
Co ty tu...
Jak ci nie wstyd!
Dion, jak leci? Bardzo ci dziękuję.
To moja siostra Rachel, a to mój wspólnik Dion.
Zalało jej mieszkanie. Może tu przenocować?
No, nie wiem...
Nie może spać w grzybie.
Jest w ósmym miesiącu.
- Daj spokój. - To mój siostrzeniec.
Nie mogę przyjmować gości.
Nie może wrócić do domu. Proszę.
Wchodźcie.
Tylko musicie wyjść, zanim wrócą rodzice.
Nie ma sprawy. Wykorzystajmy tę chwilę
i opracujmy plan. Twój tata będzie pod wrażeniem.
Wkurzył się. Zostawiłeś nas z zapasami na osiem miesięcy.
Zostanę mistrzem i się odkujemy.
- Piłeczki są tutaj. - Gdzie?
- W pudle na górze. - Dziękuję.
Pomarańczowe. Jak ci się udało?
Człowiek z Halexa zafarbował celuloid.
- Jak? - Forsa, kotku.
Ja i tata wierzymy w ciebie. Dlatego tak się wścieka.
Popatrz, Rachel.
Zobacz opakowanie.
Oficjalna zawodowa piłeczka Marty'ego Mausera.
Pomarańczowe kule. Twój pomysł?
- Dobre, co? - Dobre? Dion, zaniemówiłem.
- Jestem w szoku. - Ręcznie pisane.
Przez ciebie? Rewelacja.
- Dzięki. - Nie znasz swoich talentów.
- Spójrz. - Dzięki.
Bardzo ładna.
- To twój pokój? - Brata.
Nie mówiłeś o bracie.
- Młodszy, wyprowadził się. - Pokój jest wolny?
Pogadam z siostrą i przyjdę za pięć minut.
Jestem pod wielkim wrażeniem. Poważnie.
Wyjątkowy koleś. Pościelę ci łóżko.
Idziesz?
Muszę obmyślić plan na jutro.
Jaki plan?
- Muszę zebrać myśli. - W sensie?
Jeden bogacz oferuje mi fuchę. Odezwę się do niego.
- Serio? - Tak.
- Jaką fuchę. - Wyjazd do Japonii.
- Na mistrzostwa? - Tak.
Moje życie się sypie, ale coś wymyślę.
- Mogę ci jakoś pomóc? - Nie, nie trzeba.
- Jesteś głodna? - Nie.
Na pewno?
Będę w pokoju obok.
Dion, nigdy czegoś takiego nie widziałem.
To najlepsze, co mnie spotyka od ośmiu miesięcy.
Kto by pomyślał? Halex?
Dzień dobry, Rockwell Ink.
Mogę mówić z Miltonem Rockwellem?
Nie ma go. Mogę coś przekazać?
- Kiedy wróci? - Pracuje dziś poza biurem.
Czy coś przekazać?
Dziękuję. Zrobisz też dla siostry, jak się obudzi?
Gdzie poza biurem?
Nie mogę powiedzieć. Chce pan zostawić wiadomość?
Tak. Proszę go przeprosić w moim imieniu.
Miałem zjeść z nim śniadanie.
- Nic o tym nie wiem. - Służyłem z jego synem.
Przykro mi, ale nic mi nie wiadomo.
Miałem mu przekazać listy
i pamiątki po synu, ale zaspałem.
Wyjeżdżam dziś, ale mogę mu je wysłać.
Ależ nie.
Proszę zadzwonić do teatru Morosco.
Morosco?
Co niby robię?
Chcesz mi zepsuć wieczór.
Nie wiedziałem, że tu będziesz.
Przyszedłem się zabawić. Tu zbierają się prostytutki.
Chcę odzyskać życie. Nie rozumiesz tego?
Raczej się sprzedajesz.
Nie masz prawa mnie oceniać, Jed.
Z trudem walczyłam o szczęście, a ty...
Nigdy we mnie nie wierzyłaś. Ani raz!
Chcesz się nad sobą użalać? Tu jest piekarnik!
- Alma! - Jest dobrze, Henry.
Moja matka to dziwka.
Uważaj, Jedidiah.
Ta elegancka sukienka od ciebie to jedyne, co tłumi smród!
Nie bij mojego dziecka!
Przepraszam.
Mamo, co ja narobiłem?
Uciekaj!
- Drzwi zamknięte. - Boże.
To chyba żarty.
Czy ktoś zamknął drzwi?
- Zgraliśmy się. - Zgraliśmy?
Niby jak, skoro jesteś tu sam?
Jakby mnie tu nie było.
Glenn, nie mogłam nic powiedzieć.
Zaradzimy temu. Od tego są próby.
Zabierzcie to stąd. Przerwa.
- Ktoś musi mu coś powiedzieć. - Tak nie może być.
- Chcesz się napić? - Tak.
- Przyniosę. - Boże.
Kay.
Cześć. To ja Marty.
Z Londynu.
Co tu robisz?
Przyniosłem coś koledze ze związku.
- Oglądałeś? - Tak. Nie złościsz się?
Boże.
Nie do wiary, że znowu grasz.
On nie pozwala mi grać.
To było frustrujące. Co mu jest?
- Nawet nie pytaj. - Jesteś o niebo lepsza.
Pewnie, że tak.
Niebywałe.
Nie śpi przez trzy dni, bo jego postać ma być zmęczona.
To obrzydliwe.
Skoro tak się poświęca, czemu przerwał scenę?
Czemu nie przebił dekoracji i nie otworzył drzwi?
- Ja bym tak zrobił. - Glenn!
- Tak? - Musimy pogadać.
- Tak. Co? - Co, co...
Ten chłopak rozumie postać
- lepiej niż on. - Słucham?
Powtórz mu to.
Nie wydawał się zaangażowany.
Kim on jest?
Nikim. I o to chodzi.
Z doświadczenia wiem też,
że tylko dzieci trzymają tak nóż.
- W walce trzyma się go tak. - To nie uliczna bójka.
Skoro nie ma być realistycznie, niech będzie widowiskowo.
W ten sposób.
Dosyć. Dziękujemy za instruktaż.
To wszystko na dziś, dziękuję.
- Powodzenia, Kay. - Wywalcie go!
Nie jest pan już potrzebny.
Każda scenografia kosztuje 5000.
Albo zadowolę pańskie konto, albo żonę.
- Płacę, żebyś się sprzeciwiał. - Uważa, że ma carte blanche.
Nie jestem cudotwórcą.
Zapanuj nad nią, bo znajdę kogoś innego.
Dupek.
Panie Rockwell.
- Co? - Marty Mauser.
- Miło pana widzieć. - Podałeś się za kolegę syna?
Tak, bo inaczej bym pana nie znalazł. Proszę.
Godzę się na wyjazd do Japonii.
To za tydzień, mam już inne plany.
To był pański pomysł, fantastyczny. Porozmawiajmy.
Co pan robi? Panie Rockwell.
Bądźmy pragmatyczni.
Niech pan zapomni o urazie.
Wie pan, jaką wartość ma moja walka z Endo.
I to na jego terenie.
To będzie dynamit.
Wszystko inne przy tym blednie.
Proszę o dwie minuty, dogadamy się.
- Proszę. - Wsiadaj.
Naprawdę? Dziękuję.
Tommy, ruszaj.
Sukinsynu, poddałem ci ten pomysł!
Pani Stone chciałaby zjeść z panem lunch.
- Pani Stone? - Tak.
Ale jestem spóźniona.
No i co? Jesteś gwiazdą. To chyba fajnie?
Czemu przestałaś grać?
Chciałam bezpieczeństwa. I zaszłam w ciążę.
Naciskał na mnie. I zgodziłam się.
Teraz robisz słusznie. A on odwdzięcza się z nawiązką.
- Kto? - Twój mąż.
- Płaci za spektakl. - Skąd ten pomysł?
Słyszałem, jak narzeka.
- Narzeka? - Na koszty.
- Niech się pieprzy. - Stanowczo.
Najlepiej oskub go co do grosza,
zostań największą gwiazdą i wtedy rzuć mu to w twarz.
Dzięki, ale nie chcę życiowych porad.
Mówię tylko, że nie był ci potrzebny.
Ja nie przyjmuję niczyjej pomocy.
Wszystko robię sam dzięki swojemu talentowi.
Inaczej sukces się nie liczy.
- Ale to moje zdanie. - Łatwo ci mówić.
Ale niełatwo zrobić.
Wiesz to, dlatego się sprzedałaś.
Mam pytanie.
Zarabiasz na tym całym tenisie stołowym?
- Jeszcze nie. - Masz pracę?
Nie. Tenis to moja praca.
Za co żyjesz?
Jeśli w siebie uwierzę, pieniądze same przyjdą.
I nie są najważniejsze.
- Za co płacisz czynsz? - Nie płacę.
- Unikasz odpowiedzi. - Nieprawda.
Za co dzisiaj zjesz?
Chciałem coś zamówić, jak tylko wyjdziesz.
- Pięknie. - Tak, pięknie.
A co, jeśli twoje marzenie się nie spełni?
Nie dopuszczam takiej myśli.
Może powinieneś.
Mówisz jak moja mama. Bez urazy.
Ty mówisz jak dziecko.
Tak? Mam już dosyć lat.
Żeby co?
Żeby dymać cię w twoim hotelu w czasie twojego comebacku.
Jesteś obrzydliwy.
Połamania nóg.
Wiem, ale byłem poza miastem i dowiedziałem się wczoraj.
Nie ma takiej opcji, żebym nie poleciał do Japonii.
Proszę przekazać panu Sethiemu, że czek jest już w drodze.
Chcę tylko, żeby to było jasne. Będę tam, kiedy zacznie się turniej.
- Mam go. - Hura!
Ile mogę dostać?
- To fałszywka. - Nosiła go milionerka.
- Widziałem, jak się zsuwa. - W nosie mam, kto go nosił.
- To rekwizyt. - Rekwizyt?
W mordę.
Mogę dać dwa dolary.
Dion, to ja. Co u ciebie?
Mieliśmy zrobić listę dystrybutorów. Ojciec dziś przylatuje.
Zaraz będę cały twój, tylko daj mi siostrę.
Rachel! Marty dzwoni.
- Posłuchaj. - Gdzie jesteś?
W kurtce mam obrożę.
Znam kolesia, który stracił psa. Sporo wybuli.
A w misce przy drzwiach są kluczyki. Widzisz?
Weź je, tylko żeby Dion nie widział.
Dion, kupisz mi napój imbirowy?
Mam poranne mdłości.
- Przykro mi, zamknięte. - My nie w tej sprawie.
Widział pan psa gdzieś w okolicy?
Nie widziałem.
- A ty? - Mniej więcej taki.
- Kiedy zaginął? - Parę dni temu.
W Cranbury jest schronisko.
- Pięć mil stąd. - Dzwoniłam do schronisk.
Przykro mi, nie pomogę pani.
Dziękuję.
Nie widzieli go.
Spróbujmy tam.
- Dokąd idziesz? - Sprawdzę z tyłu.
Kurde! Mojżesz.
Cześć, Mojżesz. To ja, Marty.
Kolego. W mordę.
Piesku.
Mojżesz!
Spokojnie, wrócimy do domu. Chcesz?
Chodź.
Nie!
- Dzień dobry. - Mogę pomóc?
Szukamy tylko zaginionego psa.
- My? - Mąż i ja.
Zgubił się kilka dni temu koło stacji paliw.
Poradzili nam sprawdzić tutaj, bo to najbliższy dom.
Kto? I która to stacja?
- Witam. Cieszę się, że pan jest. - To mąż!
- Chyba go mamy. - Włamaliście się.
Nie, usłyszeliśmy szczekanie i ucieszyliśmy się.
- O czym mówisz? - O swoim psie.
- Znalazł go pan. - Nic podobnego.
- Jest pan pewny? - Jestem.
- A ty? - Tak...
- Przez okno zobaczyłem swojego psa. - Zajrzałeś?
Dobrze się złożyło.
Zjeżdżaj, zanim wezwę policję.
- Może ja wezwę? - Dobra.
- Chcesz mu się przyjrzeć? - Chętnie.
Zapraszam.
- Uspokój się. - Jestem spokojny.
- Jeśli jeszcze raz zajrzysz... - Poważnie?
Marty, chodź tu!
- Zwariował pan? - Zastrzelę cię.
Nie trzeba, już jedziemy. Marty, wsiadaj do...
Co pan robi?
Muszę mieć tego psa!
Teraz trafię cię w gębę.
Nie, proszę nie strzelać.
Wsiadaj!
Szybko, do środka!
Gazu, Rachel!
Jedź w kukurydzę!
Dzień dobry.
Czy może zgubił pan psa, który wabi się Mojżesz?
Tak, a co?
Świetnie, bo właśnie go znaleźliśmy.
- Naprawdę? - Tak.
- Jak mu się oddycha? - Wie pan co?
Na początku miał płytki oddech.
- Pieniądze. - Proszę podać adres.
Zaraz przyjadę.
W tym sęk.
Sęk? Co to znaczy?
W takich sytuacjach
zazwyczaj znalazca dostaje nagrodę.
Zgoda. Ile pani chce?
- To za duża kwota. - Nie, jest bogaty. Powiedz.
Myślałam o dwóch tysiącach dolarów. To wydaje się uczciwą kwotą.
To żarty?
- Ależ skąd. - Absurd.
Proszę posłuchać.
To nie pańskie zmartwienie,
- ale wkrótce rodzę. - No i?
Nie mam męża ani pracy. Te pieniądze są mi potrzebne.
Bądźmy dobrymi ludźmi.
Dostałem tego psa za darmo ze schroniska.
To złe spojrzenie.
- Doprawdy? - Tak.
A jakie jest dobre?
Załóżmy, że nie dzwonię w sprawie psa, ale pańskiej matki.
Wymaga pilnej operacji albo umrze. Co pan zrobi?
Odmówi pan, bo dostał matkę za darmo?
- Nie, bo kocha ją pan. - Co za brednie.
Nie wie pan, co to miłość.
Mniejsza z tym. Proszę podać adres.
- Przywiozę gotówkę. - Przykro mi, ale nie.
- Nie? - Nie pańska wina.
Wydaje się pan miły,
ale za dużo razy mnie wyrolowano.
Muszę najpierw dostać gotówkę.
- Tak? - Tak.
Posłuchaj, głupia dziwko.
- Nic ci nie dam, póki go nie zobaczę. - Co z panem?
Skoro nie zależy panu na tym darmowym psie,
to może przekażę go na eksperymenty?
Mówiłem, że się nie uda.
Mogłem się domyślić. Co ja robię? Idiotyzm.
Przepraszam, starałam się.
- Nie twoja wina, to było głupie. - Spokojnie.
Jakiego koloru ma sierść?
Kogo to obchodzi? Brązową.
Mój szef zna lokalnych hodowców. Może znajdziemy identycznego.
- A on go nie rozpozna. - Psa, którego kocha?
- Może nie od razu. - Powinienem ćwiczyć,
a bawię się w telefonicznego żartownisia!
- Co robicie? - Ty nie w łóżku?
Ciszej, rodzice śpią.
- Wrócili? - Mówiłem.
- Gdzie wóz taty? - W garażu.
Nie uwierzysz, co przeżyliśmy.
- Oszukałaś mnie. - Jak to?
Kłamliwa suko.
Zważaj na słowa, tłuściochu.
- Nie mów tak do mnie. - To mój przyjaciel.
- Niech tak nie mówi. - Nie mów tak. Ty też.
Przepraszam. Nie zabrałaby auta, gdybym jej nie kazał.
- Daj mi kluczyki. - Są tutaj.
Mieliśmy stłuczkę, ale będzie dobrze.
- Drobnostka, zapłacę. - Jak? Kiedy?
Jest późno, odpocznijmy.
Załatwię to z twoim ojcem przy śniadaniu.
- Nie zostaniecie tu. - Jak to?
- Idźcie już. - Nie. Dion, musimy zostać.
Ona jest w ósmym miesiącu. Oszalałeś?
Pogadamy? Wyrzucisz nas na ulicę w nocy?
Nie mamy dokąd pójść.
- Bierzcie swoje rzeczy. - Wiesz, co przeżyliśmy?
- Nie odzywam się do ciebie. - Do mnie?
W ogóle? Nie do wiary.
Pewnie miło jest urodzić się bogatym.
Inni muszą pracować. Słyszałeś o czymś takim?
Zamiast bazgrać całymi dniami.
Wyrzucać przyjaciół na bruk...
Możesz na nas nie patrzeć? To upiorne.
Dokąd pójdziemy? Przepraszam.
Masz tu łóżko i mogłabym w nim spać.
Noszę w sobie dziecko.
Widzisz? Wyrzucasz ciężarną na ulicę w środku nocy!
To cię będzie dręczyć do śmierci. Po co sobie to robisz?
Mogę zostać z siostrą sam na sam?
- Ucisz ją. - Postaram się. Przepraszam.
Nie wiem, co robić. Nie wiem.
To było świetne. Rewelacyjne.
Może się udać.
- A jeżeli nas wywali? - Może zostawi, genialnie zagrałaś.
- Naprawdę płaczesz? - Zostaw.
- Co to? - Co?
Makijaż?
Czekaj. Wyjaśnię ci. To nie moja wina.
Nic nie mów. Przestań.
Nie miałam wyjścia. Musiałam się wyrwać.
Jestem spokojny, ale do czasu.
Wynoś się.
- Zmiataj, Rachel. - Chodźmy oboje.
To samo robiła mi matka.
Jak możesz mi tak robić?
Jak ja mogę ci tak robić? Ja?
A co ty robisz mnie?
Myślałeś w ogóle, jak ze mną postępujesz?
Zamknij się, narcystyczny dupku. Nie dotykaj mnie!
- Obudzicie rodziców. - Skończ z nimi. Masz 30 lat!
Wiesz, że rodzę za cztery tygodnie?
Za cztery! A to jego dziecko.
Jego. W tej sprawie też kłamie.
Co się wyprawia w moim domu?
Jak się masz? Z samego rana widzimy się ze Spalding.
Dion, co to ma być? Nic z tego.
Roztrwoniłeś pieniądze syna. W nic nie wierzę.
Nie widzisz, co się dzieje?
Nie do wiary.
Nie oszukuję twojego syna. Dzięki mnie coś znaczy.
Ty dajesz mu kasę, a ja - cel.
- Zjeżdżaj stąd! - Boi się ciebie!
Niby gdzie mamy się podziać?
Mam spać na ulicy? Jestem w ciąży.
Dion, nie!
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie chcę być wredny, ale mam cel, a ty nie.
To stawia mnie w niekorzystnej sytuacji.
Bo mam obowiązek doprowadzić coś do końca.
A to się wiąże z poświęceniami.
Moje życie to wynik moich wyborów.
A twoje jest wynikiem... sam nie wiem czego.
Idziesz z prądem, a ja taki nie jestem, jasne?
Sama jesteś sobie winna. Nie kazałem ci brać ślubu.
- Nie wiń za to mnie. - Rozumiem.
- Ile zarabiasz w rok? - Jakieś 1200.
A ja w tydzień muszę zdobyć 1500 plus na samolot.
Nic nie może mnie rozpraszać.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie mogę się teraz ustatkować.
Wybij to sobie z głowy, jasne?
Jeśli chcesz odejść od Iry, pomogę ci jak przyjaciel.
Znajdziemy dobry dom dla matek, oddadzą dziecko porządnej rodzinie.
Nie? A więc wracaj do domu, Rachel.
- I co powiem? - Coś wymyślisz. Idź do domu.
Ira, obudź się.
To nie twoje dziecko.
Głupia dziwko. Wlepiasz wzrok w podłogę!
Co za chujnia! Stań tam!
Stój w kącie. Chcesz oberwać?
Bachor będzie pryszczatym menelem, tak jak ojciec.
Albo kurwą, jak jego matka!
Otwieraj! Inni chcą spać!
- Przestań! - Rachel, to twoja nowa teściowa.
Winszuję, pani Mauser. Będzie pani babcią.
- Co? - Od teraz to pani problem.
- Rachel, trzeba ci pomóc? - Przepraszam.
Jest dobrze, wracajcie do siebie.
- Jesteś Rachel? - Ezra?
- Gdzie on jest? - Daj kasę, przyprowadzę go.
Najpierw chcę zobaczyć swojego psa.
Nie jestem sama. Obserwują mnie.
Mam to w dupie.
Mam ochronę, gdybyś czegoś próbował.
- Co? - Mam tu twojego psa.
- Co robisz? - Chcę psa, a nie obrożę.
Miałabym ją, gdybym nie miała psa?
Pokaż kasę, to go przyprowadzę.
No już.
Nie wiesz, z kim pogrywasz. Masz tu pieniądze.
Pokaż zawartość. Skąd mam wiedzieć, co tam jest?
Chcesz zobaczyć? Patrz.
Dokąd idziesz?
- Ma psa czy nie? - Chuj wie.
- Blarney Stone. - To ja.
Czyli kto?
Możesz przyprowadzić psa.
Miałaś po niego zaraz wrócić!
- Możesz z nim wyjść. - Oszczał mi całą podłogę.
- Co jest grane? - Posłuchaj.
Tam, widzisz?
Zielona markiza. Kolega z nim wyjdzie.
Dasz mi kasę, a ja krzyknę, że jest dobrze.
Idzie z nim, mówiłam.
- Daj pieniądze. - Pieprz się.
Moje pieniądze! A co z...
Złodziej! Łapcie tych dwóch! Ukradli mi portfel!
- Zatrzymajcie ich! - Dokąd to?
Puszczaj!
Jeszcze tamten, z gipsem!
- Okradasz ciężarną? - Kurde.
Policja!
Co to ma być?
To nie Mojżesz. To nie mój pies.
Jakaś babka kazała mi tu przyjść.
Pogrywasz ze mną?
Jaja sobie robisz?
Co to za numery?
Odwal się!
- Na pomoc! - Mam cię, zasrana pindo!
Przestań!
O co chodzi?
Jak się masz?
- Co tu robisz? - Zjemy lunch?
Wykluczone. Mam dziś premierę.
Poświęcisz mi godzinę?
- Nie. - Chcę porozmawiać.
- Jestem zajęta. - Przez chwilę.
- Denerwuję się. - Czym?
Ukradłem ci go i chcę zwrócić.
Przepraszam. Chciałem go sprzedać i się ulotnić,
ale wciąż o tobie myślę i nie mogę cię okraść.
Wiesz, że to rekwizyt?
Rekwizyt? Ale ze mnie dureń.
A co z tym, że chcesz wszystko osiągnąć sam?
Chrzaniłem. Okradłem cię, bo potrzebowałem pieniędzy.
To było złe. Nie mam nic.
Nie mam za co dostać się na mistrzostwa do Japonii.
Nie mam wyjścia, nikogo nie mam.
Ale to nie twój problem. Zwracam naszyjnik.
Wiesz, co myślę? Chciałeś go sprzedać
- i okazało się, że to śmieć. - Nie.
Przyszedłeś wzbudzić moją sympatię, żebym otworzyła portfel.
Miałbym obrażać twoją inteligencję?
- Będziesz to ciągnął? - Nie udaję.
Kłamiesz jak z nut. To żałosne.
Mówię prawdę. Ukradłem go, ale miałem wyrzuty sumienia.
Nie wysilaj się. Mam to gdzieś. Sama bym się okradła.
Chyba przeszkadzam.
Skądże. To Martin, syn Carol. Właśnie wychodził.
A to Merle, mój agent.
Martin chce być aktorem. Niestety, nie ma talentu.
Bileterzy też są potrzebni.
- Co z widzami? - Rozmawiałem z Miltonem.
Kazał przyjść wszystkim pracownikom.
To ma mnie pocieszyć?
Będzie komplet. Nie o to chodzi?
Komplet idiotów.
- Fred Astaire przyjdzie. - Pójdę już.
Daj mu bilet na dzisiaj.
- Naprawdę? - Tak.
Czeka cię coś wspaniałego, młodzieńcze.
Jej gra sprawi, że poczujesz się, jakby obciągał ci odkurzacz.
- Patrz, rumieni się. - Co?
Spotkajmy się w Central Parku przy 5. Alei 960 o północy. Kay.
Zabieraj to swoje krzesło!
Co tu...
Rozum ci odjęło?
Jed! Mówię do ciebie!
Ćwiczyłem tylko celowanie, mamo.
Mówisz, żebym mierzył wysoko.
Daruj spóźnienie. Nie mogłam się wyrwać.
- Na pewno. - Nie chciał się odczepić.
- Zagrałaś wspaniale. - Mam coś dla ciebie.
- Dla mnie? - Odwróć się.
Mąż kupuje mi naszyjnik na każdą rocznicę.
Mam takich 25, po jednym za każdy rok udręki.
Powinno starczyć na podróż.
Nosząc go, czuję się podle.
Przestań.
Co tam robicie?
- Cholera. - Wstawać!
- Leż. - Widzę was.
Na mój znak uciekaj. Raz, dwa, trzy, już!
Joey, zatrzymaj ich!
Dokąd idziecie? Co tu robiliście?
Pokażcie ręce.
- Skuj go. - Nic nie robiliśmy.
Szukaliśmy kolczyka w trawie.
- Kolczyk mi odpadł, szukaliśmy go. - Oba są na miejscu.
Nie te, miałam go wcześniej. Inny kolczyk.
Chodzi o inną parę kolczyków, miała je za dnia.
Poznaję panią. Kay Stone.
- O Boże. - Dobrze wiem, kim pani jest.
- Ręce. - Wy poważnie?
Pójdę do domu po portfel i dam panom pieniądze...
Proszę jej pozwolić pójść po pieniądze.
- Masz dokumenty? - Nie mam.
- Skuj ją. - Błagam.
Nie masz dokumentów?
Proszę mnie puścić. Daję słowo.
Proszę, proszę...
Ładny naszyjnik.
Niech go panowie wezmą. Jest wasz.
Bardzo dziękujemy.
Nie do wiary.
- Dasz mi drugi? - Poważnie?
Nic dla ciebie nie znaczą.
Nie mogę tam wrócić i znowu wyjść.
- Dla policjanta chciałaś. - Moja mama tam jest.
- Moje włosy. - Zaczekam.
Nie zaczekasz!
Chwila.
Już. Wyglądasz pięknie.
- Proszę, masz ich 25. - Zgoda!
Zostań tutaj. Rozumiesz?
Nie ruszaj się.
David. Jak się masz?
Gdzie byłaś, do kurwy?
Chciałam pobyć sama.
Nie wiedziałam, że muszę mieć pozwolenie.
Zorganizowałem to dla ciebie i wychodzę na idiotę.
Merle rozmawia z New York Timesem.
Ktoś przeczyta mu recenzję.
A może ci nie zależy?
- Idę. - Pospiesz się.
Ma recenzję.
Raoul, mam Kay.
Tytuł - "Kay Stone powraca", autor - Robert Chaiken.
- Dobrej nocy. - Wszyscy już wychodzą.
Przyjęcie się skończyło.
Przyjęcie skończone.
Wiesz, gdzie jest Kay?
W swoim pokoju.
Zastałem Kay?
To zła chwila.
- Mogę zamienić z nią słowo? - Mówię, to zła chwila.
Przepraszam.
- Bez jaj. - Przepraszam za najście.
- Jak tu wszedłeś? - Proszę o drugą szansę.
Błagam.
Potrzebuję 1500 dolarów i biletu do Japonii.
Bardzo mi na tym zależy. Błagam pana.
Zrobię, co pan zechce. Będę przegrywał.
Zrobię wszystko, żeby to pan odniósł sukces.
W życiu nie ma drugich szans.
Odmówiłeś mi!
Działałem impulsywnie i żałuję.
Oraz?
Byłem chamski, zbyt pewny siebie.
- Zarozumiały i buńczuczny. - Oraz?
To się nie powtórzy. Proszę tylko o drugą szansę.
Zdaję się na pańską łaskę. Zrobię wszystko.
Dać mu drugą szansę?
- Błagam! - Mnie nie pytaj.
To dla mnie bardzo ważne.
Błagam, niech pan mnie zabierze swoim samolotem.
- Upokarzam się. - Niedobrze mi.
- Przepraszam. - Wstań!
Proszę, zrobię wszystko.
- Wszystko? - Tak.
Zgoda. Drugie drzwi po prawej na dole to mój gabinet.
Przynieś mi stamtąd rakietkę.
Większy dramatyzm niż w sztuce.
Marty. Daj mi ją.
Zrobisz tak.
Oprzesz się o fotel i opuścisz spodnie.
Poważnie?
Byłeś niegrzeczny i dostaniesz lanie.
- Serio? - Chcesz lecieć do Japonii?
Chcę, ale mam zrobić coś takiego?
Taka jest cena. Kładź się.
Dla jasności. Zabierze mnie pan do Japonii
i pokryje koszty.
Jutro o ósmej na La Guardii.
- Muszę mieć bilet? - To mój samolot!
- Skąd mam wiedzieć, że tak będzie? - Nie wiesz.
Bo nie masz tu żadnej władzy. Wypinaj tyłek.
Połóż ręce tutaj i ładnie się wypnij.
Jestem gotowy.
To za mojego syna.
To za mnie.
A teraz premia.
Piękna rakietka. Z jednej strony drewno,
z drugiej pianka.
- Cześć, Marty. - Cześć, Ted. Lawrence.
- Co u ciebie? - Mogę się przespać na zapleczu?
Brian tam nocuje.
A do domu nie wpuści cię żona.
Trudno, przeczekam do odlotu.
- Dokąd lecisz? - Do Japonii, o ósmej rano.
Zdobyłeś pieniądze!
Gratuluję.
I nawet się nie cieszysz.
Cieszę się.
Twój kumpel Wally na ciebie czeka.
Tutaj? W jakim humorze?
- W dobrym. - Jest gdzieś tam z tyłu.
On ma dolara, ona też.
Cześć. Co słychać?
Co u pana? Miło pana widzieć.
- Szukałem pana. - Naprawdę?
Jak się ma Mojżesz?
- Nie kituj. - Martwię się o niego.
- Spoko? - Tak.
Twoja babka czeka w samochodzie.
- Na ciebie. - Ma pan Rachel?
Tak. Twierdzi, że mój pies jest gdzieś w Jersey,
a ty znasz adres. Idziemy.
Dobra. Tylko...
Tylko powiem coś koledze.
Powiedz, ale nie będę czekał.
A gdzie pan będzie?
Będę walił młotkiem w brzuch twojej laski.
Tak zrobię.
Dobra...
Mysz!
Chodźmy.
Wziąłem większość jego spadku.
- Wydałeś forsę brata? - Tak.
Kochasz go?
Może dasz mu robotę. To dobry człowiek.
Dam mu twoją, Mitch. Zrób coś dla mnie.
- Co? - Przestań gadać.
Widzisz stację paliw? To ten dom po lewej.
Następny? Kapuję.
Wysiadaj.
Reuben, zaczekaj z nią.
Siedź.
Mocniej.
Zapukaj mocniej.
Mój pies.
Mojżesz!
Otwierać!
Mojżesz.
Nie cierpię tego kundla.
Mojżesz!
To mój pies. Mojżesz!
- Widzisz coś? - Nie.
Połóż się!
Marty, dostałam!
Chodź tu, proszę!
Jesteś cała?
Jesteś?
Krwawię.
Będzie dobrze.
Weź pieniądze. Są w jego kieszeni.
Pieniądze! W wewnętrznej kieszeni!
Co to?
Ty sukinsynu.
Zostaw mnie.
Już dobrze.
- Masz je? - Tak.
- Masz? Dużo ich jest? - Dużo.
- Możesz lecieć. - Wiem. Byłaś świetna.
Spisałaś się rewelacyjnie.
Kocham cię.
Kiedy rodzisz?
- Dziecku nic nie jest? - Nic. Spokojnie.
- Pan jest mężem? - Przyjacielem.
Rodzi za cztery tygodnie. A dziecko?
W porządku. Pożegnajcie się. Dalej tylko rodzina.
Będzie dobrze.
Nie, Marty.
Będzie za drzwiami.
Nie pozwalają mi.
Marty, nie odchodź. Proszę.
Witamy w Japonii, panie Rockwell.
TOKIO
Panie Mauser.
Pan Rockwell każe panu stanąć na końcu.
Nie chce jeszcze zaczynać.
Panie Sethi.
To ja, Marty Mauser.
- Dziwię się, że pana widzę. - Dlaczego?
- Nie wiem... - Mamy tu turniej.
Oczywiście.
Jestem winien przeprosiny.
- W Londynie zachowałem się jak dupek. - Istnieje coś takiego jak kurtuazja.
Tam, skąd pochodzę, każdy walczy o swoje.
- Nie panuję nad tym. - Nie obchodzą mnie te wymówki.
To nie wymówki. Odtąd będę porządniejszy.
A moja niegrzeczność jest wyreżyserowana.
Przegram do 14, ale za tydzień ujrzy pan prawdziwego mnie.
- Na mistrzostwach. - Nie gra pan na nich.
- Nie bierze pan udziału. - Myli się pan.
Jestem tutaj, żeby spłacić grzywnę.
Pan Rockwell to wyjaśni.
- Ale wyznaczono już wszystkie pary. - Zrewiduje pan to.
Nie podrę programu dla jednego nadętego Amerykanina.
Panie Sethi, dotarłem tu.
Nie wie pan, ile kosztowało mnie, żeby się tu znaleźć.
- W Japonii. - Obawiam się, że to za mało.
- Co? - Tracił pan czas.
Pokonałem wiele mil, żeby znaleźć się w Japonii
i rzucić wyzwanie największemu rywalowi, Endo.
Co powiedział?
Nie chce pana zawstydzać.
Już się nie wstydzę.
Wasz mistrz to oszust i tchórz!
Tchórz!
Pan Endo godzi się na mecz.
- Świetnie. - Pod warunkiem,
że przegrany pocałuje świnię
- na oczach publiczności. - Świnię?
Tak.
Świnię?
Skoro chce pan zachowywać się jak świnia,
Endo z radością pozna pana z drugą.
Co to...
Potykam się o ten kabel.
Przesuńcie go, żebym się nie potykał.
Jeszcze skręcę kostkę.
- Mówisz po angielsku? - Tak.
Co on mówi?
Witamy gościa specjalnego.
Panie Sethi, zapraszamy.
Dziękuję.
Również panu, panie Rockwell, za to niezapomniane wydarzenie.
Widzieliśmy jednak zaledwie przedsmak tego,
co zobaczymy za tydzień,
kiedy najlepsi gracze świata
zmierzą się z waszym bohaterem, Koto Endo-sanem.
Już kończę. Wprowadźmy Agu, naszą świnię,
i popatrzmy, jak Amerykanin ją całuje.
Teraz wprowadzimy świnię.
Chwila, chwila!
Zanim pocałuję prosiaka, chcę się z nim zmierzyć naprawdę.
Chcę zagrać, ale nie w ustawce.
Powiedz mu to!
Ty! Powiedz widzom, że to był ustawiony mecz
i chcę się zmierzyć naprawdę.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Ta gra była wyreżyserowana.
To ściema. Nie grałem najlepiej, jak potrafiłem.
To był olbrzymi dyshonor dla wszystkich zgromadzonych.
Kto chce prawdziwej gry, ręka w górę!
Tamten!
Marty, masz rację. Chcemy zobaczyć, jak grasz naprawdę!
Tak!
Endo, idziesz na to?
Przetłumacz.
Godzi się z tym? Żeby amerykańska firma
traktowała go jak maskotkę? Nie jesteś maskotką!
Dajmy im prawdziwy mecz. Domagają się go!
Dziękujemy! Musimy kontynuować.
Nie wezmę udziału w mistrzostwach przez tego dupka!
Daj mi szansę. Upokorzyłeś mnie.
Proszę.
Dla mnie.
Tak? Zgadza się? Zgodził się!
Dziękuję, Endo.
Zgodził się!
- Gnojek. - Wydymał nas.
Wiem, że mi pan nie zapłaci.
Nic nie dostaniesz. I jak wrócisz? Bo nie ze mną.
Chce pan to zakończyć? Bo nie mamy o czym mówić.
- Myślisz, że to takie proste? - Tak.
Wyjaśnię ci.
Urodziłem się w 1601.
Jestem wampirem, żyję od zawsze.
Poznałem wielu Mauserów.
Niektórzy nie byli wobec mnie fair i ci wciąż żyją.
Jeżeli teraz wygrasz, też będziesz żył wiecznie.
Ale nigdy szczęśliwy.
Jasne, panie Rockwell.
Właśnie!
Piłka meczowa.
Dziękuję, świetny mecz. Jesteś wielkim graczem.
Obyś wygrał mistrzostwa.
Szpital Bellevue, słucham.
Proszę mnie połączyć z Rachel Mizler.
Które piętro?
Tam, gdzie trzymacie pacjentów po operacji.
Przeniesiono ją na porodówkę wczoraj wieczorem.
Na porodówkę? Jak to na porodówkę?
Nie znam szczegółów.
Miała urodzić za cztery tygodnie.
Wiem tylko, że pilnie ją przeniesiono...
Pilnie? Nie mówiła pani, że pilnie!
Proszę się uspokoić.
Proszę mnie połączyć z porodówką.
Tatusiu!
Porodówka to tutaj?
- Tam dalej, ale proszę się wpisać. - Jestem ojcem.
Śpij, jestem tutaj. Już dobrze.
Nie bój się, nigdzie nie pójdę.
Śpij.
Kocham cię.
Czwarte. Mizler.
Czwarte?
Mam podnieść?
Przywitaj się z tatą.
Tam jest, przywitaj się.
Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Artur Wierzchowski