Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Saturno devorando ó seu fillo,
do mestre Francisco de Goya,
pintado entre 1820 e 1823.
Queremos darlle as grazas ó embaixador de España polo seu esforzo,
que fixo posible que a obra quede connosco durante un ano.
Grazas.
Moitas grazas.
NOVA YORK (EUA)
Grazas por virdes ó evento, especialmente ós marqueses de...
Inés.
Di que si.
Dende que te coñezo, son a muller máis feliz.
CIDADE DE PANAMÁ (PANAMÁ)
Vouche dar unha moi boa nova, xa que o embaixador me deu o visto bo.
EMBAIXADA
Si. Envieiche unha ligazón para que vexas que sala prefires, vale?
Coas dimensións e iso. Si, oe,
pasadomañá chamarante do Ministerio
para recoller todo o material, si?
TOKIO (O XAPÓN)
EMBAIXADA ESPAÑOLA
Bo traballo, Takeshi.
Grazas polo seu.
AGENT ZETA
CENTRO NACIONAL DE INTELIXENCIA (CNI) MADRID (ESPAÑA)
Aquí está.
A Operación Ciénaga, acaba de saír do tobo.
Que sabemos dela?
Que os catro axentes asasinados participaron nela,
e que todos tiñan identidades falsas.
Elena, se a prensa ata cabos, vaise armar.
Xa sabes que facer. Terrorismo, ISIS, Al Qaeda, o que sexa.
Ben.
No informe había unha ficha máis.
Esta.
Pásame co ministro.
Que nada disto saia de aquí ata sabermos ó que nos enfrontamos.
Moi ben.
Que vas facer?
O que poida facer.
Vamos.
Que sutís.
Cunha chamada, non aceptarías.
Non vou aceptar nada.
Non acendiches a tele hoxe, non?
Non teño televisión.
Estou aquí para desconectar.
- Estou de baixa, por se non o lembras. - Lémbroo.
Pedinche un ano. Vai medio.
Falamos de aquí a seis meses.
Agora veño.
Iago.
Veña, colle isto. Así.
Hai que coller a culler.
Aí.
Veña, ti podes. Veña.
Moi ben, mamá. Es unha campioa.
Por que non mo contaches?
Veña. Ten días.
Pero cando volvín de Beirut, xa non falaba.
Moi ben.
Iso é.
Tes os ollos da túa nai.
Miña nai di que de carácter son cuspidiño a el.
A que si, mamá?
Teu pai é unha lenda, din.
Todos os caídos convértense en lendas. Veña.
A última. Iso é.
Andreia.
Moi ben.
As vítimas vivían con identidades falsas
en embaixadas españolas.
- Estaban protexidas. - Agochábanse de alguén. Por que?
Nin idea. Pero ese alguén atopounos e executounos.
Por que eles?
As vítimas tiñan un vínculo.
Participaron nunha misión hai 37 anos.
Son exmembros do CESID, espías da vella escola.
Que tipo de misión?
Non podo contarche nada máis. Non hai rexistros.
Deixamos pouco, pero algo deixamos.
Pero da Operación Ciénaga, ou non escribiron nada
ou destruírono. Non o sei.
Agora a miña prioridade é a miña nai.
O que lle quede, quero pasalo con ela.
- Enténdoo. - Vale.
Podería haber outro asasinato.
Na Operación Ciénaga participaron cinco axentes.
Só apareceron catro vítimas.
- A quinta non a atopades. - Exacto.
O nome actual é Salvador Ancares.
Desapareceu e non foi traballar.
Vivía en Estonia, en Tallin.
Ou xa está morto ou agochouse.
Seguro. Pero atopalo é máis importante do que cres.
É o único que nos pode dicir que foi a Operación Ciénaga,
e quen elimina os nosos.
Síntoo, Elena, pero sabes o que hai.
Falamos en seis meses. Xa cho dixen.
Se a túa nai falase, aconsellaríache que aceptases.
Perdoa?
Gustaríame que o soubeses doutra forma.
Que é isto, unha broma?
É a ficha de Salvador Ancares.
Ciénaga, 1987.
É o quinto axente que quero que localices e protexas.
Non, meu pai... morreu nunha misión cando era un bebé.
Non pode ser el.
Certo.
Éric Baena morreu hai 34 anos.
Enterraron os cinco axentes
antes de darlles novas identidades.
Miña nai non me mentiría.
- Síntoo. - Non é el.
Eu tamén acabo de sabelo.
Iago, atopa a Ancares.
Que che conte que carallo pasa.
Meu pai morreu.
Meu pai segue vivo?
Dime algo, mamá.
Eh? Un xesto, algo.
EMBAIXADA ESPAÑOLA
Xubilábase hoxe, por iso está así.
Agardabamos por el.
- Non apareceu... - A súa mesa?
Esta.
- Recibiu algunha carta ou algún paquete? - Non.
Algo que comprara ou que lle enviaran?
Normalmente non recibía nada aquí.
- Está segura? - Ah, mire, si.
- O seu tabaco. - Isto de aquí?
Si.
Fumaba, pero a súa muller non o sabía e facía que llo enviasen aquí.
Un cartón semanal, os venres.
Hoxe é xoves.
Déixame só un momentiño, por favor?
- Claro. - Grazas.
Por que non apareceu coma os demais? Debe estar vivo.
Conseguirei as cámaras da zona.
Ancares ou o verdugo tiveron que deixar rastro.
Fala coa súa muller, a ver que lle sacas.
Chámote cando teña as imaxes, vale?
Elena, unha cousa.
Ten outro fillo.
Ti sabíalo?
Zeta, o importante agora é atopar a Ancares, si?
Xa.
Está a túa nai?
- Túa nai. - Mamá!
- Ola. Jesús, non si? - Si.
- Pasa. - Grazas.
Notou algunha actitude rara ultimamente?
Levaba días raro.
Algunha vez dixo que cría que alguén o seguía, pero...
quen ía seguir un agregado cultural en Estonia?
Non o sabemos.
Hans, parruliño, vai para o teu cuarto, anda.
Ten algo que ver con isto?
Mi madriña! Sabía que me agochaba algo. Que parva son!
Escóiteme, tranquila, ímolo atopar. Óeme?
Señora, hai algún lugar da casa onde pase máis tempo?
Señora Karlsson. Tranquilícese.
É por aquí.
PREMA NO BOTÓN PARA DESENCRIPTAR
CHAVE DESENCRIPTADA CONTRASINAL
Bos días, boas tardes, boas noites.
Se ves isto, é porque nos deron caza ós cinco da Ciénaga.
Se vés matarme, non me vas atopar.
Nin che vou contar nada daquela misión nin do que pasou. Nada.
Non lles fagas dano. Non teñen nada que ver, non saben nada.
E se es dos bos...
Bos, malos, é complicado marcar o límite no noso, seino.
Dúas cousas: protexe a miña familia,
e nese sobre tes todo o que precisas por agora.
Iago, estamos comprobando os códigos. Parecen os nosos.
- Non che dixo nada máis? - Nada máis.
- Xefa, ven ver isto. - A ver, un momentiño.
Os códigos lévannos a unhas coordenadas GPS ata aquí.
Confirmado. Os códigos son nosos.
Cago na puta.
Zeta?
Érguete!
As mans arriba!
Quita o casco. Vamos.
Vamos!
Xírate.
Xírate, hostia!
Xírate!
Servizo de Intelixencia Colombiana.
Solta a arma.
Salomé Suárez. Xa.
O teu nome en clave?
Alfa.
- E o teu, Jesús Bao? - Zeta.
O de "Alfa" gañeino por ser a mellor da promoción.
Imaxino que ti fuches o peor.
Por que Colombia busca un exespía español reasentado en Estonia?
Estes últimos días, alguén seguiu a Ancares.
Non sei. Cando cheguei xa desaparecera.
E no canto de identificarte e preguntar, agrídesme e róubasme.
Perdoa?
A que rematou nun parabrisas fun eu, non é?
- O sobre di onde está Ancares? - Como sabes que é un sobre?
Dixen que fun a mellor da promoción.
Por que o CNI non controlaba a Ancares?
Perdoe. Perdoe!
- E non queres nada? - Non bebo.
- Invito eu. - Non bebo.
- Levas moito nisto? - Demasiado.
- Por que escolliches esta profesión? - Alguén terá que facelo.
Xa. E es dos que nunca din o seu verdadeiro nome.
Non cho podo dicir porque non o lembro.
Ti vas por aí dando o teu?
Depende. Entre colegas.
Non somos colegas.
Logo que queres facer?
Ti fai o que queiras. Eu espero ordes.
Comezamos de novo.
- A Operación Ciénaga foi en Colombia? - Operación Ciénaga?
Se buscades a Ancares, debeu suceder en solo colombiano.
- Non fagas o parvo. - Non o fago.
- Falo dende o principio. - Non sabería empezar.
- Non? - Non.
E se facemos unha cousa?
Se ti me dis onde está Ancares,
eu cóntoche o que sei da Operación Ciénaga.
Todos gañamos, non o ves? Os dous buscamos o mesmo.
Non traballo en equipo.
A partir de agora, si.
O que ti digas.
Dime.
Falei coa miña homóloga.
Alfa é a mellor axente. A primeira da promoción.
Ancares e os catro axentes mortos operaron ilegalmente en Colombia.
Parece que a Operación Ciénaga foi unha operación pantasma.
Así que Colombia e España temos o mesmo obxectivo:
atopar a Ancares e aclarar que raios pasou hai 37 anos.
Que che prometeron?
Colombia sabe máis ca nós da Operación Ciénaga.
Pero non nos van dar nada ata que falen con el.
Se llo levamos, darannos o responsable.
Parece que saben quen foi.
Non me cheira nada ben.
Zeta, a partir de agora, a DNI e nós traballamos en equipo.
- Veña, non me fodas. - Estou atada.
As coordenadas. Atopastes algo?
Son do Cemiterio de San Xoán Bautista, Río de Xaneiro.
Comprobamos nos arquivos do Centro os servizos vinculados a este lugar.
Aparécenos unha factura de 1990 cuns gastos funerarios.
Unha lápida cun nome e apelidos.
Non me digas máis.
- Ancares enterrou a Éric Baena alí. - Correcto.
Zeta, marchades ó Brasil.
RÍO DE XANEIRO (O BRASIL)
CEMITERIO DE SAN XOÁN BAUTISTA
Óesme?
Alto e claro.
Varredor. Vai de laranxa.
Alfa, dei coa tumba.
E agora que?
Puxeron flores frescas.
Ei. Ti. Para aí.
Dígoche que pares.
- Ola, podo preguntarche algo? - Estou traballando.
Oe! Para aí.
Ei! Para.
Ei! Cona que te fixo!
Para!
Merda!
Para! Ei!
Vale, quieto! Aí!
As mans, quero velas.
Xírate.
A arma que tes aí. Amodiño, eh? Amodiño.
Camiña.
Tranquiliño. Iso é.
Ancares. Onde está Ancares?
Faiche graza? Eh?
Soltade as armas!
Soltade as armas, fillos de puta!
Mellor que soltedes as armas.
Vamos, hostia!
Vale. Síguelles a corrente. Vale.
O bolso.
Dálle o bolso.
O bolso!
Vai todo ben?
Xa sabedes como vai.
Vós, podedes marchar.
- Veña. - Vamos, hostia!
Tira, veña.
O vello non quere a moza.
Ei!
Hostia! Puta merda!
Ben, ben. Xa case estamos.
Chegamos.
A ver. Veña, rápido.
Amodo. Sube.
Veña, tira.
Todo en orde pola embaixada?
Seguro que todo en orde. Nunca acontece nada alí.
Había que montar este circo?
Suponse que es un profesional.
Esa non é a actitude.
Voucho preguntar de novo: para que me buscas?
Para protexerte.
Jesús Bao.
Ti non es capaz de protexerte a ti mesmo. Cal é o teu nome de guerra?
Zeta.
Están todos ben pola Casa da Cuesta de las Perdices?
Agora chamámola "o Centro".
Moitas colombianas no Centro?
Misión conxunta, ata que os teus matóns a tiraron da furgoneta en marcha.
- Por que me busca Colombia? - Xa o sabes.
Para aclarar que ocorreu hai 37 anos.
A Operación Ciénaga. Que pasou?
Por agora, as preguntas fágoas eu. Vale, Zeta?
Estiveches na miña casa e viches a miña familia. Como están?
Por que non me iluminas coa túa sabedoría e me dis o que ves?
Tes outra familia que precise protección?
Moi ben, Zeta. O meniño fixo os deberes.
En España consta que casaches e que tivestes un fillo.
Esa vida pertencía a Éric Baena.
Sabes onde enterraron a Éric Baena hai 34 anos.
Anda con moito tento nesta vida, Zeta, moito. É complicada.
O Centro permitirache vivir moitas vidas, moitas.
Todas esas vidas, Zeta, viviralas a cambio da túa.
A miña agora está alí, en Estonia, en Tallin.
- Protexeredes a miña familia...? - Díxenche que é o meu traballo.
Pero cóntanos que foi a Operación Ciénaga
e por que nos afecta.
Dando paus de cego é como pretendes salvarme a vida?
Non quedan rexistros da misión. Supoñemos que o CESID o triturou todo.
Non había para triturar. Eran os 80.
Quen vos quere mortos?
Acouga. Acouga sempre.
Toda a misión desenvolveuse arredor dunha propiedade colombiana
moi preto de Medellín, La Ciénaga.
Por que o Centro actuou en solo estranxeiro?
Porque chegamos a La Ciénaga seguindo unha estrela da cocaína,
un tipo listo de carallo. Sito Baltar.
Sito Baltar?
O CNI non se ocupa do narcotráfico.
Era o cebo para chegar a Tirapu.
Etarra.
Asier Zabaltegui, alias Tirapu.
O maior fillo da gran putísima do todopoderoso aparello militar de ETA.
E como rematou Tirapu en Colombia
é o principio da nosa traxedia, da túa e da miña.
Nos 80, Tirapu ascendeu meteoricamente entre os cachorros da ETA.
En moi pouco tempo, converteuse nun dos líderes do comando Biscaia.
E o neno tiña madeira.
Se cheirabas a español, estabas morto.
E así, coma quen non quere a cousa,
Tirapu converteuse na estrela do firmamento do terrorismo,
nunha perfecta máquina de matar.
Ata que se pasou de listo.
Dálle!
A tomar polo cu!
Aí está!
Hostia, segue vivo.
Acaba con el!
Despois daquel masacre, o Goberno decidiu eliminalo.
Déronnos vía libre, ollo por ollo, dente por dente.
Así, o goberno levaba o conto ó seu favor.
O problema consistiu en que ETA xa o cheirou
e exiliou a súa estrela do terrorismo a Colombia.
Como localizastes a Tirapu?
Intelixencia da Policía Nacional informounos que o narco, Sito Baltar,
reuníase habitualmente con Tirapu, e nós, evidentemente, tiramos dese fío.
Paseniño, eh? Isto non é area, custa cartos.
Sito Baltar, un personaxe de coidado.
Nos 80, Sito Baltar era o monarca absoluto do transporte da cocaína,
e como bo monarca, tiña o control absoluto de determinados peiraos de Colombia
dende onde navegaba a cocaína a todo o mundo.
Sito pagaba moi ben e tiña a todo o mundo ben contento.
Se te cruzabas no camiño, deixábache claro quen gobernaba nas dúas beiras do charco.
Porque Sito Baltar sabía que o protexían os seus colegas das FARC.
Meu. Que ben che senta o verde, cabrón.
- Que tal a familia? Ben? - Ben.
Ó protexer a Baltar, a guerrilla aleitaba o negocio,
que non era a revolución.
Eran a cocaína e as armas.
Era coma dicía a miña nai: "O peixe que morde a cola."
O pacto era ben sinxelo.
ETA adestraba as FARC na fabricación e manexo de explosivos,
e as FARC subministrábanlle armamento a ETA.
E Baltar, a cambio dunha boa comisión, achegaba esas armas a Euskadi.
Collemos a punta, quentámola e, á vez...
Oi!
Temos un narco cos seus portos e barcos,
unha guerrilla cos seus soldados e armas
e un etarra ben camuflado que envía unha chea de armamento á casa.
- Que nos falta, Zeta? - As armas. De onde saían?
De La Ciénaga,
a propiedade do traficante de armas máis impresionante das Américas.
Quen?
Dareiche outra clase de historia.
En 1985, é dicir, hai 40 anos, eu estaba a cargo do...
chamémoslle "tráfico ilegal portuario".
E ás veces, por sorte principalmente,
iamos por diante e podiamos impedir
que unha mínima parte das armas entrasen en España.
Que carallo fas, cabrón? Quieto.
Dáme iso.
Foi nun deses operativos onde descubrimos
o nome de quen subministraba as armas
que acababan no todopoderoso aparello militar de ETA.
Furiase. Teo Furiase.
Teo Furiase, alias a Furia de Deus.
Furiase tiña a vida montada en La Ciénaga.
Era a súa casa, templo e búnker.
E descubrimos que Furiase estaba completamente blindado.
Labrara o seu imperio subornando xuíces, empresarios e políticos,
que lle deixaban manobrar libremente en toda a América Latina.
Xamais se nos ocorrería ir tras el se non contactase con Tirapu.
Pero fíxoo. E así foi como cinco axentes da Casa rematamos en Colombia.
Eh.
- Vou. - Tócame.
Non, nada.
Tirapu era un profesional e nunca asomou a patiña pola porta de La Ciénaga.
Os cartos e o tempo acabábanse e non tiñamos nada.
E os nosos mandos empezaron a perder a paciencia.
Como conseguistes dar con el?
Un aviso.
- Un aviso? - Un aviso. Sempre é un aviso.
A túa fonte era fiable?
Confiaríalle a miña vida.
Proporcionounos o día, a hora e o lugar
dun intercambio de maletíns entre a Furia de Deus, Baltar e Tirapu.
A Santísima Trindade dos fillos de puta xuntos nun mesmo lugar.
- Viches todo o que preparei para ti? - Precioso.
O sitio era moi complicado. Familias, nenos...
Pero era a nosa única oportunidade.
Tirapu abandonaba Colombia esa noite e os cinco da Ciénaga
convencémonos de que a misión sería rápida e limpa.
Se alguén se vinga do CNI 37 anos despois
é porque non foi tan limpa como imaxinastes.
- Que saíu mal? - Pensa unha cousa.
Tirapu era un fillo da gran puta, pero de tonto non tiña un pelo.
Vale, están aquí.
Tirapu deixouse ver o día grande da feira,
o día que sabía que gozaría da máxima protección,
con todas esas familias que serían o mellor escudo.
- Ven aquí, ho! - Anda!
Como estás?
O pesadelo dun servizo secreto:
causar baixas civís nun país estranxeiro.
Tirapu sabía que ninguén iría por el nun lugar coma aquel.
Nós non tiñamos opción. Había que abortar.
Pero non abortastes.
Cazar a Tirapu converteuse nunha cuestión de Estado.
Abandonaba Colombia. Quizais non habería outra ocasión.
E para chafalo todo, ese día alguén avisou a Furiase.
Descubriran que andabamos tras eles.
E todo foi ó carallo.
Eu era un neno.
Foi o momento máis fodido da miña primeira vida como axente.
Quen pode estar a vingarse de vosoutros?
Calquera que tivese relación con calquera dos que liquidamos na feira.
Como o ves?
Imos facer unha cousa, paréceche?
Ti e mais eu marchamos a Bogotá.
Agora mesmo.
A DNI quere interrogarte. Vamos.
Antes vaslle dicir unha cousa á avoíña, Carapuzeta.
Por que carallo queres coñecer ti o lobo?
Vin protexerte e é o que penso facer. Marchamos.
Que baixen as armas. Non cho volvo repetir.
Sinto curiosidade. Quero ver como o fas.
A miña compañeira estate a apuntar. Non sexas parvo.
- Coidado! - Fillo de puta!
Baixa as putas armas! Báixaas!
As armas ó chan, hostia!
- Que as baixen. - Tranquilo.
As armas ó chan!
O rapaz xa marcha.
As armas ó chan!
O rapaz xa marcha.
A arma ó chan! Ó chan!
Que meta as cousas na bolsa. Rapidiño.
As cousas...
As cousas na mochila.
Méteo todo na bolsa.
Saca a mochila.
Xa escoitei bastante.
Veña, rápido. Bule!
- Tranquilo. - Non. Cóllea.
Que colla a bolsa.
Arranca. Veña. Non pares. Quietiño aí.
Ou rebéntoche a puta cabeza.
Aí está!
- Baixa a arma! - Para! Sóltaa!
Que lle meto un tiro!
Baixa a arma!
Calma! Baixa a arma.
Baixa a arma.
Todo ben!
Todo ben. Baixa a arma.
As chaves.
Dáme as chaves.
A puta! Vai por ela!
Dálle, por aí!
Saíde de diante! Fóra!
Para con iso xa, hostia, puta!
Veña, hostia.
Aí estás.
- Xa te teño. - Non dispares.
- Vou matar esta lurpia. - Non dispares.
Tranquiliños!
- Sóltao! - Sóltao xa, puta! Merda!
- Calma. - Onde está o da moto?
Veña, hostia, apura!
Arranca, vamos!
Cabrón! É que non tes ollos?
- Onde vas? - Ó baño.
BOGOTÁ. A DNI. EN 5 HORAS, ACTIVAMOS.
Todo ben?
Todo mal, grazas a Deus.
DIRECCIÓN NACIONAL DE INTELIXENCIA (DNI) BOGOTÁ (COLOMBIA)
Ola. Alfa.
- Elena Faron. - Hugo Landa.
Alfa.
Elena Faron, Hugo Landa.
Agárdannos dentro.
Ancares, acompáñeme.
Zeta, mellor agarda no hotel.
- Por aquí. - Acabei o servizo?
Non está acreditado para entrar.
Pero o seu hotel está xusto aí diante. Pode ir a pé.
Descansa. Merécelo. Falamos logo.
Desculpe, señor. As súas pertenzas aquí, por favor.
Síntoo, pero teño que quedar con isto.
Boa xogada. Pasa.
Grazas.
Bos días. Todo ben por aquí. Durmiu toda a noite a sono solto.
Se non vos importa, preferiría a versión resumida.
Colombia busca algo relacionado cos asasinatos dos nosos axentes.
Non sabemos o que,
pero ameazan cunha crise diplomática se non colaboramos.
A única persoa que pode axudarlles é vostede.
A cambio darannos o culpable dos asasinatos das embaixadas.
Iso para o ministro é prioritario. Hai que responder ante a opinión pública.
Non mintas, Landa. O ministro precisa flotar na merda.
É o que fan os ministros: flotan na merda.
Zeta coñece as condicións:
colaboro convosco unha última vez e desaparezo. Vivo.
- Para sempre. Si? - Moi ben.
- Ben. - Se me desculpades,
teño a Jordan no aro.
- Perdoa? - Teño que cagar.
Vós non cagades? Claro, vós non a cagades nunca.
- Agardámoste aí. - Mi madriña.
Vamos.
- As mans. - Ei, tranquilo.
Quen sodes?
Envíanos o vello español.
Ancares?
- Non sei como lle chaman ó avoíño agora... - Quieto aí.
Moi ben.
Eu son Marlon, el é o Flaco e ela, Vivi.
Vimos desarmados...
e só queremos axudar.
Axudar a que?
Iso diracho o vello. Agora tes que confiar.
Flaco.
Tranquilo. Deixade o que teñades na mochila enriba da mesa. Veña, os dous.
- Despregamos equipos. - Ben.
Enriba da mesa. Non fagas parvadas, eh?
Vale.
- Veña. - Vale.
Pásame os auriculares.
Moi ben.
Vamos ó choio.
Marlon, recíbesme?
Cariño!
Alégrame escoitarte despois de tanto tempo.
Oe, estamos no hotel de diante co teu novo mozo.
Zeta, limítate a escoitar
e aprende un pouco dos maiores.
Marlon, hai algo que cheira a podre, pero non sei o que é.
Preciso que sexas os meus ollos aí fóra.
Non te preocupes.
Para iso vin.
E estamos todos traballando para ti.
Pero tes que facerme caso e non falar ata que eu cho diga.
Estou nas túas mans, Marlon.
E cando estou nas túas mans, poste moi contento.
E iso ponme nervioso de carallo.
Pois así é o amor, cariño.
Así é o amor.
- Elena. - Benvida!
- Que ganas de coñecerte. - Igualmente.
- Hugo Landa. - Que tal?
- Por favor, senten. - Grazas.
- Boas noites, señores. - Boas noites.
Pois eu son Diana Herrera. Benvidos a Colombia.
Diana Herrera e Diana Cazadora.
Por fin lle poño cara á responsable desta feira.
E vostede sabe moito de feiras en Colombia, non?
Sei, bastante. Quen son os Tres Tenores?
O señor Pastor, o señor Ovella e o señor Can.
Diana, o que precisas aquí é un bo veterinario.
É o mesmo fillo de puta de sempre.
Xa me falaran do seu humor.
Pero non se preocupe, conduzo eu.
Eles só están aquí para que non saiamos do camiño.
Así é. E, como verá, trouxémolo ata aquí
porque a DNI quere aclarar que sucedeu en solo colombiano en 1987.
Non facía falta secuestrarme para iso.
Secuestralo? Perdoe, señor, aquí trouxémolo para asinar a paz.
Claro. E agora mesmo estás falando coa pomba da paz.
Estalles a tomar o pelo.
Coido que é mellor que gardes esa arma antes de que saia un tiro.
Ben, vostede é Salvador Ancares?
Si, dende hai bastante tempo.
- E antes, chamábase...? - Baena. Éric Baena.
- Xa o sabes. Vamos ó conto. - Claro.
Un comando seu operou ilegalmente en solo colombiano
para atrapar un español.
A misión rematou nun masacre. Precisamos depurar responsabilidades.
Define "responsabilidade".
A persoa que deu a orde de abrir fogo
nun lugar público un día festivo cheo de familias.
Esa persoa tela agora mesmo diante túa.
A imaxe, Alonso, por favor.
Vinte mortos e decenas de feridos.
Prescribiu, Diana.
Non entendo que carallo facemos aquí. Iso prescribiu.
Vostede sabe o que non entendo eu? A seguinte, Alonso, por favor.
Conseguimos unhas imaxes súas o día do atentado nas embaixadas.
Queren provocarte, nachiño.
Vostede ve algo raro nelas?
Moito coidado co que dis.
Non.
Non?
Non, todo normal. Vexo cousas de axentes de intelixencia.
Non lle parece sospeitoso que o único supervivente da operación
sexa o seu máximo responsable?
E máis sospeitoso é que o seu verdugo non o intente asasinar, senón secuestralo.
Identificaron o meu secuestrador?
Non está fichado.
Nin el nin os responsables dos atentados.
Claro que non o están.
Precísanse moitos cartos, recursos e unha Diana Cazadora coma ti
para ese nivel de profesionalidade e invisibilidade.
Todo isto xa o sabes porque sabes ben quen os contratou.
E dirémosllo. No momento oportuno.
A ver, quérolle preguntar o seguinte.
Vostede tivo contacto cos falecidos nos últimos meses?
Sabemos que si, Sr. Ancares.
Só o ten que confirmar.
É correcto.
Unha xornalista contactou con Celia haberá un mes.
Diga?
Coñecía moitísimos detalles de Ciénaga
e quería falar con nós para publicar unha reportaxe.
Non debeu pasar aquel día.
Había demasiados civís. Fóisenos das mans.
- Tivo contacto con ela? - Eu non.
Pero quedamos os cinco porque non sabiamos como proceder.
Celia informounos que a xornalista sabía todo do operativo,
que non lle revelou a fonte,
pero sabía cousas que só os implicados sabiamos.
Evidentemente, houbo moitos nervios naquela reunión.
Podería ser máis preciso?
Sabes ben que están xogando.
Dispararán en calquera momento.
A ver...
Ten o nome da xornalista?
No teu centro saben que es parvo?
Moito coidado comigo. Non estamos en España.
Formulareille de novo a pregunta.
Ten o nome da xornalista, si ou non? É ben sinxelo mesmo para vostede.
Non había ningunha xornalista.
Era un cebo para marcarnos e, posteriormente, eliminarnos.
Quen? Quen os quería eliminar?
Isto é aburridísimo, Diana. Non estamos avanzando.
Serías tan amable de dicirnos quen?
Que pasa?
Unha interferencia.
- Sentístelo? - Si.
Non só escoitamos nós.
O sinal vén do hotel. Enriba nosa.
Xefe, segue facendo o que fas e mira polo ventá.
Estannos a espiar.
Por que desapareceu despois do incidente en Tallin?
Porque tiña tanto medo
que literalmente cagaba merda líquida nos pantalóns.
Si, pero puido pedirlle axuda ó CNI.
Certo, puiden.
Puiden facelo.
- Pero non o fixen. - Por que?
Deixámonos de hostias, Cazadora?
Alguén nos delatara.
Alguén da miña casa, o CNI,
ou doutra con acceso a información sensible.
Vinte mortos nun país estranxeiro é suficientemente sensible.
Nada do que suceda agora será casual,
porque as casualidades, Diana, non existen no noso traballo.
Non entendo. A que se refire?
A que a merda na que flotamos agora mesmo ten 12 andares de altura.
Este andar, ti e mais eu...
estamos de merda ata aquí.
Se seguimos xogando ós espías,
a merda vaiche subir mínimo oito andares máis.
Así que ti decides.
- Andar 20. - Confirmado.
Andar 20, habitación 20-06.
- Vivi, vai. - A que xogamos
con toda a merda que temos, Diana...?
Recapitulemos.
Alonso.
En 1987, houbo unha carnizaría o día máis importante
da Feria de las Flores en Medellín.
A matanza atribuíuse a unha guerra entre cárteles.
Ata que descubrimos que uns españois actuaron sen o noso consentimento
e foron os responsables de dita operación.
E que agora alguén os está aniquilando.
Esteban Furiase, primoxénito de Teo Furiase e herdeiro do seu imperio.
Vale, limpo.
Podedes subir.
Moi ben.
Hai 37 anos,
Esteban Furiase perdeu a seu pai na súa imprudente operación.
Búscaos e vai por cada un de vostedes.
Descubrímolo e queremos saber que sucedeu
antes de que nos explote na cara outro merdeiro.
- Novidades? - Marlon, interviñeron todo.
Xefe, tedes un infiltrado na sala.
O dispositivo retransmite en directo.
Rastrexa o IP.
- Lévanos ata Medellín. - Medellín?
A unha propiedade.
É La Ciénaga.
Xefe, Esteban Furiase.
Quero que entendas a situación actual.
Unha das persoas que está nesa sala
é un infiltrado do cártel de Esteban Furiase.
Tuse se queres que te desconectemos, pero vaino saber.
Parece que xa resolveron o caso.
Xa temos o noso asasino, non?
Como ben di, Elena, "parece".
Que Esteban Furiase estea vingando
a morte do pai é unha hipótese sólida,
pero, por agora, é unha hipótese.
Teñen as probas de que Esteban Furiase está detrás dos asasinatos.
Préndano e nós facemos as extradicións.
- Iso non é tan sinxelo. - Por?
Darémoslles a Esteban Furiase.
Pero cando teñamos toda a historia. Fáltanos a peza principal.
Así que volvamos ó inicio.
Por que matan catro axentes e vostede está vivo?
Entendo.
Que é o que entendes?
Entendo o problema.
Desconéctao. Imos rebentarlles os putos tímpanos.
Toma, fillo de puta.
Moi ben, xefe.
Hora de bailar salsa, chuliño, así que máis che vale estar en forma.
Preciso os protocolos de seguridade de La Ciénaga. Xa!
Entendido.
Quere que paremos?
Non, todo ben.
Así que Esteban Furiase.
Unha de dúas: ou non tedes suficientes probas
para ir tras el ou non podedes porque ten amigos moi poderosos.
Todos estivemos nalgunha situación coma esa, Diana.
- Segue vivindo en La Ciénaga? - Si, segue vivindo alí.
Non sae de alí. Por que?
Hai anos, era unha fortaleza.
Nin se podía entrar nin saír.
Imaxino que o seguirá sendo, non?
Vexo que sabe moi ben como vai a cousa.
A ver, entrar na casa do Sr. Furiase sería unha guerra declarada.
Sobre todo se non temos probas.
Diana, entrade.
Facédeo ben.
Non deixes rastro, e aquí paz e despois gloria.
Con "facédeo ben" refírese ó mesmo ca na Operación Ciénaga?
Non, por agora non o autorizamos.
Estou seguro
que hai outra persoa que nos espía.
Non deixes que cha metan primeiro.
Poñamos as cartas enriba da mesa.
Vale, Diana?
Que queres de min?
Xa llo dixen.
Queremos o responsable do masacre.
Aí vai.
Prepara o escudo, irmá.
O verdadeiro responsable.
Queremos a Casiel.
Casiel?
Non llelo dixeches ós teus?
- Saben quen é Casiel? - Non.
Ancares,
podes aclarar quen é Casiel
e por que non consta nos arquivos?
Estes fillos de puta sábeno.
Quen é Casiel?
- Non podo dicilo. - Estás xordo ou que?
Fágoche unha pregunta.
Iso tencho que dicir o vello español.
Só tiñamos información dese nome os cinco da Ciénaga.
E Casiel.
Ou me din como chegaron ata Casiel ou ata aquí chegamos.
Non, a información non vén dos falecidos, senón do clan dos Furiase.
Entón, ou algo se lle escapou a vostede ou tómanos por parvos, compañeiro.
Hai tres semanas, descubrimos que Furiase
gardou información secreta durante máis de 30 anos.
Tiñamos un infiltrado con información valiosa.
A ver, Andresito.
Ves esta camariña?
Vas contar todo o que nos contaches a nós.
E xa está.
Veña. Tranquilo, que non che vai pasar nada.
Os cartos e as pasaxes están a punto. Non che vai pasar nada, ho. Veña.
O xefe estaba obsesionado con ese cabrón español, Ancares.
E ordenou que eliminasen os seus compañeiros nas embaixadas.
Quero que a festa sexa ó grande.
- Claro que si. Déixame a min. - Claro. Non, ho, tranquilo.
- Andresito. Chao, meu ben. - Xefe, que vaia ben.
Metinme na casa cando o xefe marchou e copiei os discos duros.
Escóitasme?
Mentres abría os caixóns, atopei un disco duro máis pequeniño.
Fíxenlle unha copia.
E aí vin que tamén había un sobre.
Abrino e dentro había unha tarxeta cun nome escrito á man.
E cal era ese nome?
Casiel.
Xa está. Aí está.
Estamos vendo o disco duro de Furiase, onde atopamos esa carpeta oculta.
Quen é Casiel, Sr. Ancares?
Teñen o testemuño do seu home e as probas. Vaian por Furiase.
Xa dixemos que entrar na casa de Furiase
era unha guerra.
Ademais, Andresito apareceu morto dous días despois desas imaxes.
Vaia, que casualidade.
Ben.
Dareivos a Casiel cando garantades a miña seguridade e a da miña familia.
Só poderedes garantila cando caia Esteban Furiase, vale?
Vós decidides. Tomádelo ou deixádelo.
Onde vas?
Vou fumar.
Tedes moito do que falar.
Unha última cousa: tedes un soldado de Esteban Furiase aquí.
- Interveu os micros, as cámaras... - Collédeo.
Mi madriña...
Tranquiliña, Diana, tranquiliña.
Por agora, todo ben. Logramos desconectar o seu sinal.
Lembra que a miña oferta non é negociable.
Ti dásme a Esteban e eu, a Casiel.
Isto quéroo por escrito, Elena.
- Non concordo con iso. - Non.
Cando remate isto, quérovos ós tres na miña oficina.
- Diana. - Díxenche que agora non.
Abre as mans.
Sigue monitorizando.
Es un fillo de puta do carallo, pero un gran mestre, Marlon.
Es un can astuto, xefe.
Ancares, quen é Casiel?
Calma, Zeta, calma.
Acabamos de destapar un deses soldados no corazón da DNI,
así que é probable que teñan infiltrado o entorno do CNI que nos destapou.
O de Casiel, ó seu tempo.
Agora mesmo non é seguro compartilo.
Veuse abaixo e dixo para quen traballaba?
Un intermediario ofreceulle cartos
para intervir as cámaras e os micros do edificio, nada máis.
Unha xornalista, un intermediario... Furiase fai ben os deberes.
Pero hai boas novas. A DNI accede ás túas demandas,
a cambio de Casiel.
Ancares, quen é Casiel? Por que o CNI non tiña constancia del?
Que carallo queren facer con Casiel?
Nin o sei nin me importa.
Era un dos nosos axentes?
Foi quen deu a orde
e por iso o sacaron da circulación?
Ancares, quen é? Por que o protexes?
Que pasa? Non oio nada.
Que pasou?
Perdémolo.
Por que cres que Casiel é un home?
Casiel é unha muller?
Coas súas luces e sombras,
foi a axente máis leal que a Casa coñeceu.
Pedímoslle a Tirapu e déunolo,
sacrificando o inimaxinable.
O seu nome.
Segue viva?
Podería darche o seu nome, pero xamais a terás.
Por que?
Porque esa Casiel xa non existe.
Xa non funciona coma nós.
Pero a súa lealdade segue viva, non?
Non me poñas esa cara. Por iso escolliches o seu fillo,
porque chegaría ata o final.
Ancares, non xogues co lume.
Ti e eu xogaremos co lume nesta vida e na outra.
Casiel é Pilar.
E rematou a puta conversación.
Volve aquí.
Busca se hai outro inhibidor de sinal.
- Vai tardar moito? - Non o sei.
Como es o único que sabe aquí...
Pero non o sei.
Que papel tivo Pilar na Ciénaga?
Non podo dicircho aínda.
Dende cando sabes que Iago é fillo teu?
É a miña familia, Elena. Sempre fun por diante de vós.
Vasllo dicir?
Todo ó seu tempo. Que sigan pensando
que Casiel é un home, si?
Por que mo contas a min?
Se non sobrevivo, farás o imposible
para que estes fillos de puta eliminen a Furiase da ecuación.
Sabes que Colombia non actuará oficialmente contra Furiase.
Demasiado poderoso.
Pero danme apoio para o teu equipo.
Es esquizofrénica? Ves un equipo agora mesmo?
Es o noso mellor activo aquí. Tes contactos.
Elena, estou xubilado.
- Pescamos peixiños. - Ancares, quero a Furiase,
e o prezo é a identidade de Casiel.
Así que collemos a Furiase, delatas a Casiel,
douche protección para ti e a túa familia
e vas pescar todo o tempo que queiras.
Algún día non flotarás na merda e vereino.
Estades aí?
Ei! Ei, que pasou?
Investiga por que carallo non me oídes.
Foise o sinal. Que perdemos?
Non che vai gustar. Non che vai gustar un carallo.
Vou para aí.
Moi ben.
Recollede todo, imos para Medellín.
Vamos.
Que dixo o funcionario?
Que con 250 000 dólares compras 15 minutos de escuridade.
Acordamos 30 minutos.
Benvida a Medellín, Colombia.
Ben, durante 15 minutos seremos pantasmas nese labirinto.
Logo quedamos co cu ó aire.
Se queremos abandonar, este é o momento para facelo.
Marlon, todo teu.
Moi ben. Benvidos a La Ciénaga,
a propiedade de papaíño Teo.
Posta a punto coa mellor tecnoloxía,
cámaras de seguridade con sensores de movemento
e sensores biométricos no interior da casa.
O teu contacto desactivará a seguridade?
Non, señora. Os 250 000 só chegaron para desactivar a seguridade pasiva.
Eu encárgome dos xeradores.
O que non teño nin idea é quen vai desactivar
a eses de fillos de puta.
Cantos homes?
Doce fóra e algúns máis de confianza dentro.
Dormitorio principal?
Polo tamaño, pensamos que este é o principal,
así que Esteban e Miss Venezuela 2015 dormen aquí.
E neste outro, os nenos.
- Canto nenos? - Dous, a parelliña.
O pailaroco vive coa sogra.
- Hai que ser ben cagado... - Trae ese cabrón vivo.
Documentos, transferencias, pagos a sicarios.
Se queremos extraditalo, temos que ligalo cos asasinatos
e non me valen catro fotos de merda dun portátil.
Rápido e limpo. Cando teñades o paquete,
Marlon collerao no punto de encontro.
Así será.
Zeta. Vivo.
Ben. Flaco. Vivi.
Estamos a unha hora do apagón.
Unha hora.
Que pasou?
Meus, que pasou coas luces?
Que vaian cinco para alá.
Que pasa?
Xefe, toda La Ciénaga está sen luz.
O xerador?
Sabotárono, xefe.
- Vamos polos nenos. - Meu amor, que pasa?
Princesa, esperta.
- Princesiña, esperta. - Meu amor, meu príncipe.
- Amor, esperta. - Esperta, princesiña.
- Vai ir todo ben. - Que pasou?
- Vai ir todo ben. - Nada, marchou a luz.
Colle os nenos e lévaos ó salón.
Veña, meu ben. Vamos. Iso é.
Todo en orde?
Si, señor.
Temos a todos rexistrando o terreo.
Pero se precisa coller algo, fágao agora.
Á oficina.
Pedide reforzos. Que veñan os paramilitares.
Coidado, á dereita.
Vamos!
Vamos.
Estades a dez minutos.
NON HAI SINAL
Que pasa?
- Non hai sinal. - Calma.
Vós, agochádevos tralo sofá.
Anita, ven aquí. Cóllea.
Síntoo, veñen por min.
- Esteban, que pasa? - Protexe os nenos.
- Meu amor, e ti? - Protexe os nenos!
Veño agora. Non vos movades.
- Cóidamos. - Si, señor.
Bulide! Hai que protexer o xefe!
Disparade!
Estás ben?
Dous minutos. Temos que marchar.
Sácaos xa.
Solta a arma, Furiase.
Sóltaa! Abre a cortina. Que abras a cortina.
Fuches ti quen me traizoou.
Que carallo fas?
Defensa propia. Vamos.
Marlon informa que volveu a luz.
Hai varios paramilitares dirixíndose a La Ciénaga.
Zeta, tedes a Esteban Furiase?
- Non nos reciben. Seguimos sen sinal. - Zeta!
- Paramilitares a un minuto. - Ancares, sácaos de aí.
Xefe, os paramilitares están aquí.
Váiseme complicar sacar o teu rabaño.
- Veña. - Sácaos.
- Punto de encontro. - Está ferida.
Extracción dunha puta vez! Vamos!
Vamos!
- Vamos! - Axiña. Vamos.
Sube.
Veña, tira! Tira!
Pásache nun minuto.
Seino.
- Dálle! - O móbil de Furiase.
Menos mal que eran 12 homes.
12, 24, 36...
- É o mesmo. - Non me fodas!
Vale.
Avó, volvemos á base. A parelliña está sa e salva.
Vale, ben.
- Vale. - Vale, veña.
Vale, moi ben. Moi bo traballo.
Ben, Zeta. Furiase?
- Morto. - Como?
Alfa abateuno.
- Merda, hostia. Por que? - Defensa propia.
O teléfono de Furiase.
Algo temos.
Grazas. Bo traballo. Veremos que sae de aí.
Bo traballo.
Bo traballo? Furiase está morto.
E esa cara?
Preferirías ser ti o morto?
Pois non.
Un fillo de puta menos. Estamos todos contentos.
Xefe, ela está ben.
Un tiro no chaleco, un bo golpe e un gran susto. E xa.
Estaredes orgullosos da merda que fixestes.
Es un bo gorila.
Xira este.
- Este? - Si, quedou enganchado.
Non sei eu.
- Tírao para atrás. - Vale.
Como estás?
- Todo en orde. Grazas. - Vale.
- Tedes algo, non? - Non, de momento, non hai nada.
- Boas novas nese teléfono? - Non.
Nada de momento.
Moi ben.
Tócavos. Onde está Casiel?
Agora recupérate. Xa falaremos diso.
Alfa, o trato era Furiase. Vivo.
Vivo ou morto, necesitabades probas contra el.
Tedes o seu móbil.
Faremos unha cousa:
en canto saibamos o que hai nese móbil, falamos.
Casiel, ou non saídes de aquí.
- Elena. - Vou.
Vale, Ancares.
Isto si.
Queres falar dunha puta vez, meu?
Onde está Casiel?
Por que a protexes tanto?
Certo, protéxoa.
Protéxoa.
Como sabes que é unha muller? Nunca llo dixen a alguén vivo.
Non me subestimes. Fun eu quen desenterrou o caso.
Levamos anos tras ela.
Casiel foi...
a nosa fonte máis valiosa.
Entrar en La Ciénaga era imposible,
así que dende a Casa fixeron o único que sabían:
infiltrar unha muller
cuxa identidade e participación mantiveron en absoluto segredo.
Daquela chamábase Sara Varela.
Ingresara na Policía Nacional
porque o seu pai foi un dos gardas civís asasinados por Tirapu.
- Viva a Garda Civil! - Viva!
A súa motivación era poderosa,
por iso sería tan valiosa para nós,
porque sería leal ata o final. E foino.
Mandárona a Colombia para gañarse a Furia de Deus
- e chegar ata Tirapu. - Sara.
- Inés. Encantada. - Encantada.
- Éric. - Que tal? Encantada.
- Lucas. - Encantada.
Furiase perdera a súa muller e metela na súa cama
pareceulles razoable para obter información.
Pero mira...
É guapa, non si?
Normal.
Normal?
Sara, esta é La Ciénaga.
Estas son as tres zonas para intercambiar información.
Haberá que buscar un nome.
Nós instruímola sobre o caso
e convertémola nunha axente infiltrada.
Sara Varela deixou de existir e converteuse en Ana Vázquez.
Pero nós, por seguridade, bautizámola como Casiel, un acrónimo.
As iniciais dos nomes dos seis.
Só os seis a coñeciamos por ese nome.
Que?
- Era unha deusa. - Si? Toma.
Furiase caería rendido, coma o entullo, ós seus pés.
O bo de Teo Furiase mataba as penas no Sausalito,
un local para ricachos nas aforas de Medellín.
Só tiñamos que pór a Casiel de rede e agardar a que caera.
E caeu.
Pedrito, quen é esa rapaza?
- Ana, señor Furiase. - Encantada.
Converteuse no pasatempo favorito de Teo. Empezou a ver e escoitar cousas.
Moi nobre.
Está ben rodeado. Isto tamén é unha marabilla, de verdade.
Veña. Por Furiase, claro que si.
- Isto... - Vaia!
Si, facía falta, si.
Un detalliño que...
Pasábame os informes cada luns.
Viámonos de incógnito, evidentemente, e...
- Isto é meu? - Si.
Un día pasou o inevitable e complicouse.
Por que non o deixamos todo?
Poden mandar a outros.
Ata que non atrape ese cabrón, non marcho.
E xogou a vida para sabelo todo
sobre a partida de armas que Tirapu lle ía comprar a Furiase.
O día, a hora, o lugar, todo.
Unha operación perfecta agás por un detalle.
Tirapu debía ser o...
O peche de tantísimo sacrificio, pero aquel día todo saíu mal.
Vou levala á Feria de las Flores.
- Que o gocedes. - Si.
Creo que ás 17:00 estamos de volta.
- Vale, aquí estarei. - Vale, si. Ben.
A operación torceuse con aqueles civís polo medio.
E aínda podía ser peor.
E así foi.
Tráeme outra.
Filla de puta.
Para os da casa,
como dicimos aquí.
Ten unha chamada.
Desculpade.
Veña. Papá!
Esa muller é mala, engánate.
Unha mala pécora.
E, durante un momento,
Sara e eu estivemos preto de que aquilo rematase nunha misión máis, pero...
Quen carallo es?
Mamá!
Eramos uns nenos.
Ningún de nós estabamos preparados para aquilo.
- Mamá! - Ningún.
Esperta!
O único que me importaba era sacala de alí.
Todos fomos culpables e, dalgún xeito, todos...
morremos aquela tarde.
Que pasou trala Ciénaga?
Mira.
Así. Saúda así.
Sacáronnos de Colombia, mantivéronnos ocultos unha boa tempada,
e ó volver a España,
Sara e eu centrámonos no que nos importaba,
que era formar unha familia.
- Naceu o noso fillo, e o noso plan... - Que hostias dis?
- ...era seguir... - Fillo de puta!
- Quieto! - Que hostias dis?
Zeta!
- Debería arrincarche a cabeza! - Quieto, hostia!
- Voucha arrincar, pallaso! - É unha orde! Para!
- Es un pallaso! - Cala, xa está, hostia.
- Non me toques o carallo. - Xa vale!
Pallaso merdento! Es un pallaso, meu!
- Veña. Que xa vale, hostia. - Que che dean! Pallaso!
Estás ben? Zeta.
Mira...
Non sei o que pasa entre vós.
O que si sei é que Casiel iniciou o tiroteo da feira.
Así que déixate de lerias e dime dunha vez onde está.
A nosa intención era seguir no servizo, cun perfil baixo.
Pero cando o neno fixo un ano,
a Casa comunicounos que Colombia e os Furiase investigaban
quen estaba tralo masacre.
Se o descubrían, estabamos mortos.
O CESID decidiu sacarnos
porque era a única maneira de protexerse eles mesmos.
Aquí tedes o voso destino
e a información necesaria para comezar unha nova vida.
Simularon as nosas mortes e enterráronnos a todos.
Sara converteuse en Pilar, e eu, en Salvador Ancares.
Sara cruzou límites
que a Casa non ía asumir xamais.
Por iso nos sacaron de España con novas identidades.
E os dous estabamos dispostos a comezar unha nova vida.
Outra máis, lonxe de España.
Pero naquela época pasaran demasiadas cousas entre nós.
Só eu subín a ese avión.
Ancares, esa Pilar, Casiel,
como queira que se chame, onde a podemos atopar?
Non o sei.
E soubeches algo do teu fillo?
Nin de vivo nin de morto.
Landa.
A ti tamén che cheira a podre todo isto?
Eu aínda non sei de onde vén a peste...
pero vouno descubrir, compañeira.
Que merda di o pallaso ese?
- Sei que é complicado. - O que?
Que é complicado de dixerir.
Ancares contoumo na DNI, e atopamos documentos
- que vinculan a túa nai. - Pero ti escóitaste?
- A miña nai é axente? - Sei que é duro de entender,
pero el non mente.
Vou acabar coma unha tarteira furada.
Eu non sei quen mente. Quero unha explicación.
- E voucha dar. - Quero que mo digas agora.
Tanto me ten. Cóntamo agora.
Falamos despois.
Sabemos cantas persoas caeron no operativo?
Contabilizaron 15, pero van ser máis.
Veremos, porque Furiase xa non nos pode contar nada.
Pero temos o teléfono e hai moita información.
Veremos que atopamos.
- Apareceu algo máis? - Non. Ola.
Como lle vai? Estás ben?
Estou.
- Sabemos algo? Témolo? - Negativo.
Casiel é unha muller. Cambiou de identidade varias veces.
Actualmente chámase Pilar,
e iso é o único útil que contou Ancares.
Xa...
Ese tipo intenta facernos parvos.
Ben.
Imos ver que lle sacamos.
Acompañade os españois ó hotel
mentres lle sacamos a información.
Como? Non. Diso nada. Nosoutros volvemos a España.
Claro, por suposto, poden volver a España cando queiran,
pero Ancares queda ata que teñamos a Casiel.
- Non é o acordado. - Queremos o paradoiro.
Non o sabemos. Mire,
podemos axudarlles a buscala, pero hoxe marchamos
e el vén connosco.
- Ese avión non sairá. - Landa.
Señora Herrera, se nunha hora non sae o avión cara a España,
terei que chamar o ministro. Ou o presidente, que será peor.
Claro.
- Vostedes gañan, Sra. Faron, pero... - Ben.
...Alfa marcha convosco
e seguimos a investigación alá, si?
Estupendo, así gañamos todos.
- Un pracer coñecela. - Igualmente.
- Para o que precise. - O mesmo digo.
Esta vida é moi complicada, é...
É o que nos gusta. Un afaise.
Dende cando sabes quen son?
Un pai sempre ten que ir por diante do fillo.
E abandonas a familia?
Non é tan sinxelo.
Túa nai non estaba afeita a isto.
Non quería seguir vinculada ó servizo, eu si.
Eu si, e decidín desaparecer.
Naquel momento, pareceume unha decisión lexítima.
Por que te querían vivo?
Ti e eu fariamos o mesmo.
Deixariamos vivo o que estivese preto de Casiel.
Vasme contar a verdade dunha puta vez?
- A verdade. - Si.
Quen carallo saberá o que é a verdade?
La Ciénaga tragounos.
Puta merda de vida!
Tragounos e xamais nos regurxitou.
Nunca puiden perdoarme o que fixemos en Colombia.
Ver a túa nai todos os días lembrábamo constantemente.
Discutiamos, chorabamos, chorabamos, discutiamos.
Un día espertei gritándolle,
odiándoa, zarandeándoa, e díxenlle que...
Que marchaba, e non volvería ata que estivese preparado.
Iso nunca pasou.
Un día chamoume para dicirme que eu non era ninguén para ti,
que xa che dixera que morrera, que non che escribise máis.
Porque eu enviábache postais.
De sitios caralludos nos que estivera.
E que querías que fixese?
Ela decidiu que eu non merecía existir para ti
e eu decidín respectalo.
Si que existías para min.
Zeta, recolle as túas cousas, marchamos.
Non a ides tocar.
Non, tranquilo. É unha muller maior e enferma.
- Non van poder extraditala. - Arríncovos a cabeza.
Ocupareime de que non coñezan a súa identidade.
Vamos.
Para ser o peor da promoción, fixéchelo ben.
Grazas.
Vémonos en Madrid.
- Xa pasou. - Ata logo. Foi un pracer.
Ei.
- Elena trabúcase. - Como?
Túa nai corre perigo. Ven.
Que dis?
Ven.
Ei, todos para dentro!
Cubrídevos!
Ven!
Cubrídevos!
Para dentro!
Para dentro, hostia!
Vale, cólleo!
Mírame, fillo de puta!
Queda comigo!
Mírame! Hostia, mírame!
Arriba.
Tapona aquí!
Mírame, fillo de puta, aquí!
- Tapona, hostia! - Queda comigo, fillo de puta!
Por que non agardaches ó sinal?
- Liquideino ou que? - Tes a gravación?
Espera.
Unha cousa era a volta no hotel
e facerlles crer que Esteban Furiase os espiaba.
E outra moi distinta é unha execución nunha base militar rodeada de xente armada
e sen tempo para prepararse, sabes? Vou querer o dobre.
Vale. Podes darme a gravación?
Elena trabúcase.
Como?
Túa nai corre perigo. Ven.
O final non se escoita.
É o avión. Iso non vale unha merda.
- Non se pode recuperar? - Non.
Díxenche que agardases o sinal.
Que facemos logo?
Métolle un tiro na perna, fuxo...? Que facemos?
Obxectivo abatido. Como vai Ancares?
Estamos aquí para despedir o noso amigo Salvador.
Malia sentir un baleiro enorme e unha gran pena debido á súa partida,
a súa pegada perdurará nos nosos corazóns
e o amor que compartimos nunca desaparecerá.
Desexamos que a familia e amigos de Salvador
atopen consolo nas lembranzas compartidas.
Estamos para apoialos neste camiño.
Boteite moito en falta.
Es moi valente, mamá.
Tira a arma.
Que tires a arma.
No chan.
Como o fixeches?
Como atopaches os cinco da Ciénaga?
Todos temos un prezo.
Diga?
- Celia. - Un momentiño.
Contactaches con ela e levoute ata eles.
Pero dentro tamén agardaban por ti.
- Seguro que é unha xornalista? - Non o sei.
- Se non, non estaría aquí. - Concretemos.
Con tranquilidade, Celia, que che dixo exactamente?
Que tiña información sensible sobre a Ciénaga.
E que escribirá un libro.
E quen é a fonte?
- Non quixo dicirmo. - Dixécheslle algo?
Claro que non.
Pero sabía que eramos seis
e que o sexto era unha muller.
Só pode sabelo alguén que estivese alí e nos vise.
Furiase fillo.
Non estivo na feira aquela tarde.
Xa, pero Furiase fillo coñecíaa.
El descubriu a argallada e avisou o pai.
Ten algo que ver co fillo de Furiase?
Dende logo é quen máis gana nos ten.
Tiñas razón.
Furiase e eu queriámolos a todos.
Falou de Casiel?
En ningún momento.
Facilítalles o nome, marcámola
e vemos onde carallo nos leva isto, si?
Calquera que pronunciase ese nome quedaría marcado coma un billete falso.
Casiel?
- Pódemo deletrear? - Claro.
C-A-S-I...
Cando a atopaches e fuches de xornalista,
Celia púxoche o cebo.
Cando saia o libro, valo saber.
Era cuestión de tempo.
- Adeus. - Ata logo.
Recibido. Graciñas.
Utilizaches a Esteban para executar o plan e matar os axentes.
Utilizaches as mentiras de Andresito
para que a DNI fose por Furiase e descubrise a operación.
Abre a cortina.
Cando chegaches a Ancares, Furiase sobraba.
Fuches ti quen me traizoou.
Vinte matalo e non foi en defensa propia.
O mesmo lle pasou a Ancares. Cazoute.
Como sabes que é unha muller? Nunca llo dixen a alguén vivo.
Non me subestimes.
Fun eu quen desenterrou o caso.
Levamos anos tras ela.
Ía descubrirte e contrataches o sicario que o matou.
Quietiña.
Para quen traballas?
Para min.
Por que queres a miña nai?
Que por que queres a miña nai?
Pasei toda a vida detrás dela.
Túa nai provocou a matanza da feira.
Mamá.
Mamá! Axuda, por favor!
Eu estaba aí.
E vina.
Mamá!
Esperta!
Mentres meus pais morrían desangrados.
Chámome Ainara.
Non teño nada contra ti.
A DNI está informada.
Xa houbo suficientes mortes, Ainara.
Escóitame.
Vas deixar a arma que tes aí.
A que tes agochada detrás.
Vala poñer enriba da mesa.
Acabouse.
Non tes saída, debes confiar en min.
Mira.
Xa está.
Deixa a arma.
Vale.
Sigue mirándome.
Todo vai saír ben.
Tranquila.
Iso é.
Déixaa aí.
Xa está.
Ola, Casiel.
- Non me toques. - Quieta.
Quieta. Que pares quieta.
Fai presión.
Comprime aí. Comprime.
Iso é.
- Non me toques! - Para quieta.
Comprime e ponte de lado.
Así.
Aquí, por favor.
Foi unha imprudencia pola túa parte.
Ti sabíalo todo dende o principio.
- Moitas grazas. De verdade. - Elena.
Vou.
Xa está.
Mamá.
Ei. Fálame.
Fálame.
Xa está.
Eran unhas postais de...
De sitios caralludos nos que estivera.
ARXENTINA
Querido fillo:
Se estás lendo esta carta, significa que xa non estarei contigo.
Para min é moi difícil escribir estas palabras,
pero teño que facelo, xa que nunca tiven o valor de contarcho.
Marcho. Vémonos nuns días, mamá.
Teu pai non morreu en acto de servizo.
Grazas.
- Chao. - Chao.
Cando eras moi cativo, tomei a decisión de separarnos.
Sei que terás moitas preguntas.
Pero eu só teño unha resposta.
Quería protexerte. Non del, que te quería con loucura, senón de min.
Eu quería enterrar a muller que fun,
e con el era imposible.
Así que abandoneino e non lle dei opción ningunha de ser teu pai.
Sei que é inxusto para ti.
Como o foi para el.
As postais que acompañan a carta enviounas el,
coa esperanza de que algún día puidese verte
e recuperar o amor que perdemos cando eramos outros.
Espero que algún día poidas perdoarme.
Quérote.
O home que enganou a todos.
Quen, eu? Non, ho.
Iso foi cousa do teu pai.
Non hai que facerlle.
Síntoo moto.
Non tes nin idea da clase de vello que tes.
Fai falta moito para matar ese fillo de puta,
e a bala quedou a isto.
Que sorte tes de telo.
Onde está?
Xa marchas?
Vou rascar os collóns a Cartagena.
Moi ben.
Por que non a mataches?
Sabes que vai volver por ti, non?
Boa viaxe.
Igual que o cabrón do vello.
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Paula Maneiro Torreira