(นะโม อมิตาภพุทธ)
ภายในห้าวันนี้
มุซันจะมา
จงใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อ
และดับชีวิตของมุซันให้ได้
ทำไมท่านถึงเชื่ออย่างนั้นล่ะครับ
แค่ลางสังหรณ์ ก็เท่านั้น
ไม่มีเหตุผลหรอก
เด็กๆ คนอื่น…
คงจะไม่ยินยอมที่จะเอาฉัน… เป็นเหยื่อล่อ
มีเธอเท่านั้นที่ฉันจะขอร้องได้
เกียวเม
ชายผู้นั้นถึงจะถูกบั่นหัวก็ไม่ตาย
สิ่งที่จะสังหารมุซันได้
ฉันคิดว่ามันคงมีแค่แสงอาทิตย์
ถ้าเธอสะบั้นหัวของเขาแล้ว
แต่เขาไม่ตาย
คงกลายเป็นศึกยืดเยื้อ จนถึงรุ่งสางแน่
รับทราบครับ
ถ้าเป็นประสงค์ของท่าน ผมก็จะทำ
ขอบใจมากนะ
ได้โปรด…
อย่าให้พวกเด็กๆ
ที่แสนสำคัญของฉัน
…ต้องตายไปมากกว่านี้
คิดว่าจะไล่ต้อนข้าให้จนมุมได้ยังงั้นเหรอ
ที่พวกแกจะได้เจอคือนรกต่างหาก
ไอ้พวกนักล่าอสูรเกะกะสายตา
คืนนี้ข้าจะล้างบางพวกแกให้หมด!
ที่จะลงนรกคือแกต่างหาก มุซัน!
แกไม่มีทางหนีพ้นแน่!
ถ้าคิดว่าโค่นฉันได้
ก็ทำให้ดูหน่อยสิ คามาโดะ ทันจิโร่!
จะโค่นแกให้ได้
คิบุซึจิ มุซัน!
(ดาบพิฆาตอสูร ภาคปราสาทไร้ขอบเขต)
(องก์ที่ 1 การกลับมาของอาคาสะ)
มันอะไรกันเนี่ย
บนล่างสับสนไปหมด
มันถูกสร้างขึ้นจาก… …มนต์อสูรโลหิตของศัตรูงั้นเหรอ
ถึงไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง
แต่คุณทามาโยะก็ช่วยสะกดตัวมุซันไว้แล้ว
แต่ไม่รู้ว่า…
จะต้านไว้ได้นานแค่ไหน
ใจเย็นๆ นะ คันโรจิ
จ้ะ
อยู่ใกล้ฉันไว้
ต้องรีบไปถึงตำแหน่งของมุซัน แล้วโค่นมันให้ได้
ต้องรีบไปให้เร็วที่สุด!
จะถึงพื้น!
เราจะร่วงกระแทกพื้นตาย!
ต้องใช้กระบวนท่าเพื่อเหวี่ยงตัว หาทางจับส่วนหนึ่งของตัวอาคารไว้
คงสมดุลไม่อยู่
แรงโน้มถ่วงทำให้ทรงตัวไม่ได้
ไม่เป็นไรใช่มั้ย
ครับ
ขอบคุณมากนะครับ
ที่ช่วยผมไว้…
ปราณวารี
กระบวนท่าที่หนึ่ง
ดาบผ่าวารี!
ทันจิโร่
ปราณวารี
กระบวนท่าที่หก
กระบวนท่าที่สาม
กระแสน้ำวน!
กระแสน้ำร่ายรำ!
คุณกิยูเก่งชะมัด
แค่เห็นเราเคลื่อนไหวนิดเดียว ก็รู้ว่าเราจะใช้ท่าไหน
แล้วก็ออกกระบวนท่าของตัวเอง ให้สอดคล้องกับเราโดยไม่ขวางกันเอง
เก่งจริงๆ
แล้วนี่สีหน้าอารมณ์ไหนเนี่ย
ที่นี่อาจจะเป็น…
ฐานทัพพวกอสูร ที่ชินาสึกาวะ… กับอิงุโระเคยพูดถึง
ถ้าเป็นจริง
แผนของคิบุซึจิ คือให้พวกเรามารวมกันที่นี่
เพื่อล้างบางหน่วยพิฆาตอสูร รวมถึงเสาหลัก
จากนี้ พวกเราต้องระวังตัวกว่าเดิม
ครับ
- ไปกันเถอะ - ครับ
ปราณอสรพิษ
กระบวนท่าที่ห้า
อสรพิษคืบคลาน
อย่าบังอาจเข้าใกล้คันโรจิ พวกเศษสวะ
คุณอิงุโระ เท่จังเลย
- เจ็บตรงไหนมั้ย - ไม่เลยค่ะ
- ไปกันเถอะ - ค่ะ
โทคิโท
พวกอสูรเยอะมากเลยนะครับ
ดูเหมือนเจ้าพวกนี้… มีพลังทัดเทียมกับข้างแรมด้วย
คงตั้งใจใช้พวกมันตัดทอนกำลังเรา
แล้วนายเหนือหัวล่ะครับ
ท่านล่วงหน้าไปรอพวกเราแล้ว
เป็นวาระสุดท้ายที่องอาจ
ผมไม่คิดว่า
นายท่านจะพลาดให้อสูรหาตัวเจอ
หรือท่านยอมเป็นเหยื่อล่อ?
ใช่แล้ว
ท่านรู้ว่าสุขภาพตัวเองอยู่ได้ไม่นาน
นายเหนือหัว
นายเหนือหัวคอยดูแลเอาใจใส่ผม
ตอนที่ผมถูกอสูรทำร้ายจนสาหัส
อาการร่อแร่ เป็นตายเท่ากัน
ท่านดูแลเอาใจใส่สมาชิกทุกคน ที่เจ็บหนักปางตาย
ราวกับเป็นพ่อแท้ๆ
ใช่ ฉันรู้
มุซันไม่ได้พรากไปแค่พี่ชาย แต่พรากพ่อของพวกเราไปด้วย
เจ้ามุซัน!
ผมจะทรมานมันให้ตาย
ให้มันรู้ว่านรกเป็นยังไง
วางใจเถอะ
เราทุกคนก็ต้องการแบบนั้น
(พินาศ)
เราไม่สามารถปกป้อง…
…นายเหนือหัวไว้ได้
ไอ้พวกสวะ เสนอหน้ากันมาไม่หยุด
เข้ามาสิวะ
ฉันจะฆ่าให้เหี้ยนเลย!
หมูป่า… บุกทะลวง!
ร่วงลงมาอีกแล้ว
โผล่มาในที่บ้าบออะไรก็ไม่รู้
อสูรแห่มาเป็นโขยงงี้ เหมาะแก่การซ้อมมือ
ทดสอบวิชาสุดๆ
ที่นี่มันที่ไหนกัน
เป็นรังอสูรงั้นเหรอ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ
พี่ครับ
ขอให้พี่ปลอดภัยด้วยเถอะ
ได้ยินเสียงแล้ว
เจ้านั่นอาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้
อภัยให้ไม่ได้
ไม่มีทางให้อภัยมันเด็ดขาด!
ได้กลิ่นเลือด
นี่ที่ไหนกันนะ
มาแล้วเหรอ?
(ข้างขึ้นลำดับที่สอง)
ผู้หญิงซะด้วย!
ยังสาวยังแส้ ดูน่าอร่อยจัง
ต้องขอบคุณนาคิเมะจังทีหลังแล้วสิ
ชิโนบุ
ลาออกจากหน่วยพิฆาตอสูรเถอะนะ
ถึงจะพยายามอย่างหนัก
พยายามจนสุดกำลังแค่ไหน
ชิโนบุก็คง…
พี่อยากให้เธอมีความสุข ประสาเด็กผู้หญิงธรรมดา
และมีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่า
(ล่าล้างอสูรร้าย)
เธอสู้มามากพอแล้ว
ไม่ค่ะ! หนูไม่มีทางลาออกแน่!
หนูจะต้องล้างแค้นให้พี่
บอกหนูมา อสูรตัวไหน?
ไอ้ตัวไหนที่ทำร้ายพี่
บอกหนูมา พี่คานาเอะ ขอร้องล่ะ
มันทำกับพี่หนูแบบนี้… จะให้หนูทนมีชีวิตธรรมดาได้ยังไง
พี่คะ!
อสูรตัวนั้น
บนหัวมันเหมือนมีเลือดอาบ
ว่าไง ยินดีที่ได้พบนะ
ข้ามีนามว่า โดมะ
ช่างเป็นราตรีที่ดีมากๆ เลย
มันหัวเราะยิ้มแย้มอย่างสบายใจ
คำพูดจาสุภาพอ่อนโยน
ช่วย… ช่วยฉันด้วย
ช่วยที
คนเขากำลังคุยกันอยู่นะ
เป็นอะไรมากมั้ยคะ
ว้าว! ฝีเท้าเร็วจังเลย
หรือว่าจะเป็นเสาหลัก?
ไม่เป็นไร
วางเอาไว้ตรงนั้นแหละ
เดี๋ยวข้าเก็บไว้กินทีหลัง
อาวุธที่อสูรตัวนั้นใช้คือ…
พัดคู่ ที่แหลมคมมาก
ข้าคือศาสดา… …ของลัทธิสรวงสวรรค์นิรันดร์
การทำให้ผู้ศรัทธาทุกคนมีความสุข คือหน้าที่ข้า
ข้าจะกินเด็กผู้หญิงคนนั้นให้เกลี้ยง
เจ้านี่น่ะเหรอ… อสูรที่สังหารพี่
ทำให้คนมีความสุข?
พูดจาไร้สาระ
เด็กคนนี้เกลียดกลัวแก และร้องขอความช่วยเหลือ
ข้าก็เลยช่วยนางไง
นางจะได้ไม่ต้องทนเจ็บปวด
ไม่ต้องทรมาน ไม่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไป
ไม่ว่าใครต่างก็หวาดกลัวความตาย
ข้าก็เลยกินพวกเขาซะ
จะได้มีชีวิตอยู่กับข้า
ชั่วนิจนิรันดร์
ข้ารับเอาทั้งความคิด…
เลือดเนื้อของผู้ศรัทธา
เพื่อที่จะนำทางสู่การหลุดพ้น แล้วปลดปล่อยสู่สรวงสวรรค์
สติฟั่นเฟือนไปแล้วรึ
หรือว่าสมองเลอะเลือน
ได้ยินแล้วขยะแขยงนัก
เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่พูดจาทิ่มแทงใส่ซะแล้ว
น่าสงสารจัง
คงจะผ่านเรื่องที่เจ็บปวดมาสินะ
ลองเล่ามาสิ
เดี๋ยวข้าจะรับฟังเอง
ยังมีหน้ามาพูดถึงความเจ็บปวดอีก
แกฆ่าพี่สาวของฉันใช่มั้ย!?
ยังจำเสื้อคลุมตัวนี้ได้รึเปล่า
เด็กผู้หญิงที่ใช้ปราณบุปผาใช่มั้ย
เป็นเด็กที่น่ารักแล้วก็จิตใจดีมาก
แต่ดันถึงรุ่งสางซะก่อน ข้าก็เลยอดกิน
จำได้สิ
อยากจะกินให้หมดแท้ๆ
ปราณแมลง
ระบำเหล็กในผึ้ง
โบกสะบัด!
เป็นท่าแทงที่ยอดมาก! ยกมือป้องกันไม่ทันเลย
มนต์อสูรโลหิต
หยาดน้ำแข็งใบบัว
เย็นเฉียบ เย็นราวกับจะกรีดแทงปอด
เร็วจังเนอะ เร็วมากจริงๆ
แต่ก็น่าเวทนาเหลือเกิน
ลำพังแค่ท่าแทง ฆ่าอสูรไม่ได้หรอก
ต้องเล็งคอสิ
ต้องตัดหัวให้ขาดต่างหาก
ถึงท่าแทงจะฆ่าไม่ได้
แต่ถ้าใช้พิษล่ะ
จะได้รู้กันว่า พิษนี้… …จะได้ผลกับอสูรข้างขึ้นมั้ย
พี่คะ ขอร้องล่ะ
พี่คะ
พิษนี่แรงกว่าขนานที่ถูกใช้…
…บนเขาของรุยคุงอีกนะเนี่ย
กะแล้วว่ามีการแบ่งปันข้อมูลกัน
พิษก็เป็นเหมือนดาบสองคม
ท่านผู้นั้น… บอกไว้ว่าส่วนผสมของพิษ…
จะเปลี่ยนไปตามอสูรแต่ละตัว
อ้าว
ดูเหมือนข้าจะ… …สลายพิษได้ซะแล้ว
เสียใจด้วยนะ
ทั้งที่เจ้าอุตส่าห์จะใช้มันจัดการข้าแท้ๆ
เสียงตอนเจ้าเก็บดาบเข้าฝัก
มันพิเศษมาก
เปลี่ยนส่วนผสมพิษ ตอนเสียบดาบเข้าฝักสินะ
สนุกจังเลย!
การโดนยาพิษนี่น่าตื่นเต้นมากๆ
ชักจะติดใจแล้วสิ
คิดว่าส่วนผสมถัดไปจะใช้ได้ผลมั้ย
ลองดูเถอะน่า
นั่นสินะ
จะลองดูก็ได้
ฉันก็กะไว้แล้ว ว่ามันจะเป็นแบบนี้
ปรับส่วนผสมเสร็จรึยัง
จะลุยตอนไหนก็ไม่เกี่ยง
แต่ถึงข้าจะบอกว่าให้ลองดู
แต่กระบวนท่าเดิมๆ นี่ มันก็จืดชืดนะ
ท่าทางเจ้าอืดอาดกว่าเมื่อกี้อีกนะ
ถ้าช้าแบบนี้
ปราณแมลง ระบำฝูงแมลงวัน
ลวงหลีกฉีกกระชาก
นี่ข้าโดนเข้าไปนิดหน่อยเหรอเนี่ย
เจ้าเลี่ยงหลบการป้องกันของข้าได้สินะ
เก่งมากนะ! เล่นเอาข้าประทับใจเลยเนี่ย
เป็นผลจากความมุมานะ… …ที่ซาบซึ้งกินใจ
จัดมาเรื่อยๆ ได้เลย
รีบโจมตีด้วยสูตรถัดไป ก่อนที่ข้าจะคลายพิษได้สิ
ข้าน่ะ เป็นพวกชอบให้กำลังใจ… …คนที่มีความพยายาม
ใช่แล้ว ต้องอย่างนั้นสิ
ตั้งแต่ยังเด็ก ข้าเป็นคนอ่อนโยน แถมยังหัวดีด้วย
ข้าช่วยคนที่น่าสงสารเสมอ และก็ทำให้พวกเขามีความสุข
เพราะว่านั่นคือหน้าที่ของข้า
ดูนัยน์ตาเด็กคนนี้สิ เป็นสีรุ้ง
ผมสีน้ำตาลอ่อน สื่อถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
เด็กคนนี้ต้องเป็นเด็กพิเศษแน่
เขาจะต้องได้ยินเสียงของพระเจ้าแน่ๆ
พ่อแม่ข้าช่างโง่เขลาเบาปัญญา
เพราะถ้าไม่เช่นนั้น…
…คงไม่ก่อตั้งศาสนาไร้สาระ
…อย่างลัทธิสรวงสรรค์ขึ้นมา
พวกเขาดูน่าสงสาร ข้าก็เลยแต่งเรื่องให้เข้าทางพ่อแม่
ข้าไม่เคยได้ยิน… …เสียงพระเจ้าเลยสักครั้ง
ตอนที่ข้าถูกฝูงชนกราบไหว้บูชา
ข้าก็หนักใจเหมือนกัน
เด็กอย่างข้าต้องนั่งฟังพวกผู้ใหญ่
ร้องไห้คร่ำครวญ
เล่าความทุกข์ร้อน ถามหาทางออก
ทำเอาข้าสงสัยเลยว่า พวกเขาสติยังดีอยู่มั้ย
ข้าฟังเรื่องราวมรสุมชีวิตที่น่าเบื่อชวนหาว
แล้วพวกเขาก็ก้มหัวลง ขอให้ข้าชี้ทางไปสู่สรวงสวรรค์
แล้วข้าก็หลั่งน้ำตา
น่าสงสารจริงๆ
สรวงสวรรค์มีจริงซะที่ไหน
มันแค่เรื่องเล่าที่เหล่ามนุษย์ จินตนาการปรุงแต่งขึ้นมา
จะพระเจ้าหรือพระพุทธเจ้า ก็ไม่มีอยู่จริง
คนเหล่านี้ผ่านชีวิตมาหลายสิบปี กลับไม่เข้าใจเรื่องง่ายๆ แค่นี้
คนเราตายไปก็กลายเป็นความว่างเปล่า
ไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ
หัวใจหยุดเต้น สมองหยุดทำงาน ร่างกายเน่าสลาย คืนสู่ผืนดิน
สิ่งมีชีวิตล้วนมีชะตาเช่นนี้
เรื่องพื้นๆ แค่นี้ ก็ทำใจยอมรับไม่ได้
คงจะทรมานมากที่ตัวเองโง่เขลา
ข้าอยากให้ผู้คนที่น่าเวทนา ได้มีความสุขบ้าง
ข้าอยากช่วยพวกเขา
เหตุผลที่ข้าเกิดมา ก็เพื่อทำเช่นนี้
นี่รอบที่ห้าแล้วนะ
อันนี้ก็ใช้ไม่ได้เนอะ
ไม่ได้ผลเลย
ส่วนผสมเริ่มได้ผลน้อยลงทุกทีแล้ว
เจ้ามีส่วนผสมเหลือกี่สูตรกันนะ?
นี่เจ้าแทบจะหายใจไม่ไหวแล้วเหรอ
เหงื่อโชกเลย ยังไหวมั้ย
นี่น่ะเหรอ ความแข็งแกร่งของอสูรข้างขึ้น
ไม่ว่ายังไงพิษก็ใช้ไม่ได้ผลเลย
ความเร็วในการต้านพิษไม่ธรรมดาจริงๆ
เนื้อเยื่อถุงลมในปอดกำลังเสียหายสินะ
คงทรมานสิท่า
เมื่อกี้สูดมนต์อสูรโลหิต… …ของข้าเข้าไปนี่นา
เลือดที่แข็งตัว… สลายเป็นหมอกควัน ถูกพัดของมัน โบกกระจายไปทั่ว
การสูดหายใจเข้าปอดเป็นอันตรายถึงชีวิต
เราต้องโจมตีต่อเนื่อง
ฉีดพิษปริมาณมากเข้าไป!
ปราณแมลง
ระบำแมลงปอ!
ดวงตาแมลงปอหกเหลี่ยม!
โอ้โห เจ้านี่รวดเร็วจริงๆ นะ
อาจจะเร็วสุด… ในบรรดาเสาหลักที่ข้าเคยเจอ
เราถูกฟันเหรอ?
หากเจ้าไม่ใช้พิษ แต่ฟันหัวข้าให้ขาด
เจ้ารวดเร็วขนาดนั้น ก็อาจชนะข้า
ไม่ไหวสินะ! ก็เจ้าตัวเล็กนี่นา
ทำไมมือฉันถึงได้เล็กขนาดนี้นะ
ทำไมฉันถึงไม่สูงขึ้นเลยสักนิด
ถ้าตัวฉันสูงใหญ่กว่านี้อีกนิดเดียว
ฉันอาจสะบั้นหัวอสูร แล้วเอาชนะมันได้
ถ้าแขนขาของฉันยาวกว่านี้ กล้ามเนื้อจะแข็งแกร่งขึ้น
…จนได้เปรียบแท้ๆ
ถึงพี่จะมีรูปร่างบอบบาง
แต่พี่ก็ตัวสูงกว่าฉันมาก
คุณฮิเมจิมะนี่ดีจัง
ถ้าคนคนนั้นเข้ามาช่วยปกป้องล่ะก็ ทุกคนคงวางใจได้ใช่มั้ย
ฉันรู้ดีแก่ใจว่าตอนนั้นพี่…
…ตั้งใจจะพูดว่าอะไร
อ้าวตายแล้ว นี่เจ้าหมดมุกแล้วเหรอ?
ช่วยไม่ได้นะ
“ชิโนบุก็คงจะพ่ายแพ้แก่อสูรตัวนั้น”
พี่ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่พูดใช่มั้ยคะ
เข้มแข็งเข้าไว้
ถ้าร้องไห้ล่ะก็ พี่ไม่ยกโทษให้แน่
พี่คะ
จงลุกขึ้นมา
หนูลุกไม่ไหว… เลือดออกมาก
ปอดซ้ายโดนฟันเป็นแผลใหญ่ หายใจยังแทบไม่ได้
จะเจ็บแค่ไหนก็ไม่เกี่ยว
จงลุกขึ้นมา เสาหลักแมลง…โคโจ ชิโนบุ
ถ้าตั้งใจว่าจะโค่น ก็จงโค่นให้ได้
ถ้าตั้งใจจะชนะ ก็จงเอาชนะให้ได้
ไม่ว่าจะสังเวยด้วยอะไร ก็ต้องชนะ
เธอสัญญากับพี่และคานาโอะแล้ว ไม่ใช่เหรอ
คานาโอะ
ขอโทษด้วยนะ
ข้าฟันไม่ลึกพอ เจ้าคงทรมานแย่
ถ้าเป็นชิโนบุล่ะก็ ต้องทำได้แน่
พยายามเข้า
ลุกยืนได้?
ยังยืนไหวเหรอเนี่ย
แน่ใจนะว่าใช่มนุษย์
ทั้งกระดูกไหปลาร้า ปอด ซี่โครง ก็โดนฟันหมดแล้ว
จากขนาดร่างกายเจ้า… เสียเลือดขนาดนี้
ถึงตายก็ไม่แปลกแท้ๆ
เห็นมั้ย
เลือดทะลักเข้าปอด ส่งเสียงครืดๆ ใหญ่เลย
คงเจ็บจนเกินจินตนาการเลยสิท่า
เดี๋ยวข้าจะตัดหัวให้เองนะ อย่าฝืนตัวเองเลยนะ
ตอนนี้เจ้าน่ะไม่รอดแล้วล่ะ
ยอมจำนนซะ
จะเล่นงานก็ต้องเล็งตรงจุดอ่อนที่คอ
ถ้าฉีดพิษเข้าไปที่คอล่ะก็ ยังมีโอกาสชนะ
ปราณแมลง…
ระบำตะขาบ
ร้อยเท้าย่างก้าว!
เคลื่อนที่ลื่นไหลพริ้วไหวรอบทิศทาง
แรงเหยียบทรงพลังจนสะพานหัก
เร็วมาก! อ่านทางการโจมตีไม่ออก
ก้มต่ำ
ฉันเคยคิดว่าเส้นทางความสุข…
มันจะทอดยาวออกไปไกลแสนไกล
ไม่รู้จุดจบ
จนเมื่อมันถูกทำลายไปถึงรู้ว่า
ความสุขที่เรามี… มันอยู่บนแก้วที่แสนเปราะบางเท่านั้น
ฉันก็เลยอยากแข็งแกร่งขึ้น
เพื่อปกป้องความสุขของผู้อื่น ไม่ให้ถูกผู้ใดทำลาย
ช่วยเหลือผู้คน เหมือนที่เราถูกใครบางคนช่วยไว้
เราสัญญากันไว้อย่างนั้น
เราจะล้างบางอสูร
ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
…ด้วยกัน
จะไม่ให้ผู้อื่นต้องทนทุกข์
อย่างที่พวกเราเป็นอีก
ถึงแม้แรงกายจะน้อยนิด
แม้จะสะบั้นหัวอสูรไม่ได้
โค่นอสูรได้ตัวนึง ก็ช่วยได้เป็นสิบๆ คน
และยิ่งโค่นอสูรข้างขึ้นได้
ก็จะช่วยชีวิตคนได้เป็นร้อยๆ
จะทำได้หรือไม่…ก็ไม่เกี่ยว
เพราะมันคือสิ่งที่เราต้องทำ
โกรธอยู่เหรอครับ
ใช่ ฉันโกรธอยู่ตลอดแหละ ทันจิโร่คุง
ฉันโกรธมาก
โกรธตลอด ไม่หยุดโกรธแม้แต่น้อย
พ่อแม่ฉันถูกอสูรฆ่า
พี่สาวถูกฆ่า
ผู้สืบทอดก็ถูกฆ่า เหลือแค่คานาโอะ
เด็กพวกนั้นก็ด้วย
เด็กๆ คงได้มีชีวิตที่เป็นสุข
…กับครอบครัวพวกเขาไปแล้ว
หากพ่อแม่ไม่ถูกอสูรฆ่าตายล่ะก็
มันน่าโมโหชะมัด
อย่ามาล้อเล่นนะ
ทำไมพิษถึงใช้กับเจ้านี่ไม่ได้ผล?
ไอ้สารเลวเอ๊ย!
เก่งมาก!
เจ้าช่างมีความมุมานะ
ข้าล่ะซาบซึ้งใจจริงๆ
เด็กผู้หญิงอ่อนแอ ไล่ต้อนข้าได้ถึงขนาดนี้
ทั้งที่พรสวรรค์น้อยกว่าพี่สาว
ยังมาเป็นนักล่าอสูรได้อีก
รอดมาได้ถึงวันนี้ก็ปาฏิหาริย์มาก
ทั้งที่ทุกอย่างมันสูญเปล่า ก็ยังดื้อดึงโง่เขลาสู้ต่อ
นี่แหละความไม่จีรังของมนุษย์
ความยอดเยี่ยมของมนุษย์ไงล่ะ
เจ้านี่แหละคู่ควรให้ข้าได้ลิ้มรส
จงอยู่ไปชั่วนิรันดร์พร้อมกับข้า
มีอะไรอยากสั่งเสียมั้ย
ข้าจะช่วยรับฟังเอง
ไปเน่าตายในขุมนรกซะ
อาจารย์
เจ้านั่นก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยแน่
เพราะว่า…
เจ้านั่นก็ต้องอยากเจอเราเหมือนกัน
พวกเรามักจะคิดว่า คนที่เรารักและห่วงใย…
จะมีชีวิตอยู่ยืนยาว… …ต่อไปในวันข้างหน้า
แต่นั่นก็เป็นแค่ความปรารถนาของเราเท่านั้น
ปราณบุปผา
ไม่มีสิ่งใดเป็นอย่างที่หวังไปตลอด
กระบวนท่าที่สี่
ผ้าคลุมเบนิบานะ
แหม เกือบโดนไปแล้วมั้ยล่ะ
พวกเขาจะยังอยู่เคียงข้างเราเสมอ
ไม่ว่าจะยังไง
เราก็อดเชื่ออยู่ลึกๆ ไม่ได้
ข้ากำลังดูดกลืนอยู่เลย อย่าฟันเข้ามาโดยไม่บอกกล่าวได้มั้ย
ไม่หลงกลบุกเข้ามาตามคำยั่วยุแฮะ
ตะกี้เด็กนี่ส่งสัญญาณมือเหรอ?
นางบอกความสามารถที่ข้ามีรึเปล่า
แค่พริบตาเดียวแท้ๆ เก่งไม่เบา
ทั้งที่มันไร้ค่าแท้ๆ
เจ้านี่มุมานะจริงๆ
ถึงงั้นก็เถอะ
ช่างเป็นราตรีที่ดีมากๆ เลย
เพราะมีของอร่อยมากมาย เรียงหน้าเข้ามาให้ข้าลิ้มรส
ช่างเป็นราตรีที่…
…ดีซะจริงๆ
อยู่ตรงนั้นใช่มั้ย
ออกมาเลย
ฉันรู้ดีว่า แกอยู่ตรงนั้น
พูดจาไม่มีสัมมาคารวะเอาซะเลย
ศิษย์พี่ของแกทั้งคนนะ
ถึงท่าทางจะดูองอาจขึ้นมา
แต่ก็ยังมีสารรูปโทรมๆ ไม่เปลี่ยน
(ข้างขึ้นลำดับที่หก)
ไม่ได้เจอกันนานนะ เซนอิทสึ
ไคกาคุ คนที่กลายเป็นอสูรอย่างแก…
ฉันไม่นับถือ… …เป็นศิษย์พี่อีกต่อไปแล้ว
ปราณวารี
กระบวนท่าที่เก้า
ละอองกระแสน้ำ คลั่ง
ห้ามประมาทเด็ดขาด
ครับ
โลกนี้มันอันตรายมากๆ
โครงสร้างปราสาทเคลื่อนย้ายตำแหน่ง
ราวกับมีชีวิต
มันพยายามแยกเรากับคุณกิยู
ถ้าทำได้ก็อยากไปสมทบกับสมาชิกคนอื่น
แล้วมุ่งตรงไปหามุซันพร้อมกัน
เสียชีวิต
โคโจ ชิโนบุ เสียชีวิต
ปะทะกับอสูรข้างขึ้นที่สอง
จนตัวตาย
อีกา…
แล้วกระดาษที่ห้อยอยู่ที่คอคืออะไร
ส่งข่าวได้เร็วกว่าปกติมาก
ชิโนบุตายแล้ว
แต่จะมัวเศร้าโศกอยู่ไม่ได้
ต้องคิดคำนวณให้ดีว่า ต้องทำอะไรต่อ
ค่ะ
แล้วเสาหลักคนอื่นล่ะ สถานการณ์หน่วยพิฆาตอสูรเป็นไงบ้าง
มีสมาชิกในแนวตั้ง 40 แนวนอน 20 คน
สมาชิกกำลังปะทะ…
…กับอสูรเกิน 10 ตัว
อีกฝั่งของกำแพง อสูรกว่า 30 ตัวใกล้เข้ามา
ดวงตาของคุณยูชิโร่ ตรวจจับมนต์อสูรโลหิตของศัตรูได้
เขามองเห็นมนต์อสูร ที่ตาเปล่ามองไม่เห็น
จุดแสงน้อยใหญ่เหล่านี้
คงหมายถึงความแข็งแกร่งของมนต์อสูรโลหิต
โครงสร้างที่เคลื่อนย้ายไปมาอย่างเป็นจังหวะ
ก็คือมนต์อสูร
ขอบเขตของมันกว้างไกลไร้ขีดจำกัด
พลังมหาศาลอะไรขนาดนี้
นี่คือปราสาทอสูร ที่แผ่ขยายอย่างไร้ขอบเขต
เราถูกลวงให้เข้ามา ในปราสาทอสูรไร้ขอบเขตแห่งนี้
แต่เราก็ไม่ได้ถูกล่อลวงซะทีเดียว
ท่านพ่อได้เตรียมการเรื่องวันนี้…
…ไว้อย่างรอบคอบ
ท่านได้ตระเตรียมกับเกียวเม
วางตำแหน่งเสาหลักทุกคน เพื่อให้วิ่งมาหาได้ทันที
มอบภารกิจให้กับอีกาคาสุไก ประสานระหว่างสมาชิกหน่วย
ให้เป็นปึกแผ่นเหนียวแน่น แล้วรอคอยเวลา
และขอให้คุณทามาโยะกับคุณยูชิโร่… …มาร่วมมือกับเรา
และเพื่อให้แผนการนี้สมบูรณ์แบบ
จึงต้องสละชีวิตของพวกพี่สาว
…ไปพร้อมกับท่านพ่อและท่านแม่
ศึกนี้พวกเราจะต้องไม่แพ้
ภายในห้วงมิตินี้ มีตำแหน่งพลังที่แผ่ขยายวงกว้าง
ราวกับจะบอกตำแหน่งให้รู้อยู่ 5 จุด
เจ้าพวกนี้คือข้างขึ้นเหรอ
หนึ่งใน 5 ตำแหน่งนี้ เป็นจุดเดียวกับที่ชิโนบุเคยอยู่
ข้างขึ้นค่ะ!
ข้างขึ้นลำดับที่หก กำลังเผชิญหน้ากับนักดาบอากาสึมะ
ข้างขึ้น แล้วสมาชิกหน่วยคนอื่นล่ะ
ไม่มีค่ะ มีนักดาบอากาสึมะแค่คนเดียว
สมาชิกลำดับชั้นฮิโนเอะ สู้อสูรคนเดียวคงลำบาก
รีบส่งกองหนุนไปช่วย!
ไม่เห็นเปลี่ยนไปเลยนี่
ตัวเตี้ย ซอมซ่อ ท่าทางกระจอกอยู่เหมือนเดิม
แกได้เป็นเสาหลักรึยัง
ว่าไง เซนอิทสึ
แกใช้กระบวนท่าอื่น… นอกจากท่าที่หนึ่งได้รึยัง
การได้เป็นอสูรข้างขึ้นลำดับต่ำ เพื่ออุดช่องโหว่ในตำแหน่งที่ว่าง
ท่าทางแกดีใจมากเลยนะ
ถากถางยอกย้อนเป็นแล้วสินะ
ทำไมแกถึงกลายมาเป็นอสูรซะล่ะ
คนอย่างแกไม่มีทาง…
คนที่มีสิทธิ์สืบทอดปราณอัสนี… ทำไมถึงกลายเป็นอสูรซะล่ะ?
แกกลายเป็นพวกอสูร
ปู่ถึงได้…
คว้านท้องฆ่าตัวตาย!
ปู่น่ะ
คว้านท้องตายอย่างโดดเดี่ยว
ไม่มีใครตัดหัวให้พ้นทุกข์!
ตอนที่ปู่คว้านท้อง…
ถ้าไม่มีใครช่วยตัดหัวให้
ก็จะต้องตายอย่าทรมานสาหัส
ปู่น่ะ…ยอมตาย
โดยที่ไม่ปาดคอหรือแทงอกด้วย
เพราะมีผู้ใช้ปราณอัสนีกลายเป็นอสูรไง!
เรื่องนั้นช่างมันปะไร
แล้วยังไง? จะทำไม?
อยากให้เศร้า?
ให้ฉันสำนึกในบาปรึไง?
ฉันน่ะนะ ไม่สนใจ… …คนที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวฉัน
ไม่ว่าจะตอนไหน
เวลาใด
ฉันก็จะสนแค่คนที่ประเมินค่าฉันถูกต้อง
ถ้าไอ้แก่นั่นจะตายอย่างทุกข์ทรมาน ก็สมน้ำหน้ามัน
เสียแรงปรนนิบัติรับใช้
แต่กลับไม่ให้ฉันรับช่วงต่อ
มันให้ฉันสืบทอดปราณกับเศษขยะอย่างแก ตาแก่เฮงซวย!
ถึงจะเป็นอดีตเสาหลักก็เถอะ
ถ้าแก่เฒ่าจนสมองฝ่อ ก็ไร้ค่าแล้ว
ปู่น่ะไม่ได้สมองฝ่อไร้ค่า
ถ้าฉันเป็นเศษขยะ แกก็เป็นเศษสวะ
ฉันที่ใช้เป็นแค่กระบวนท่าที่หนึ่ง
กับแกที่ใช้ไม่เป็นแค่กระบวนท่าที่หนึ่ง
ปู่ต้องเสียใจสุดๆ ที่ชาตินี้ไม่มีบุญเรื่องผู้สืบทอด!
แกอย่าเหมารวม ว่าฉันเป็นเหมือนแกนะโว้ย!
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่สี่
ฟ้าคำรณ
ช้าเป็นบ้าเลยว่ะ เศษสวะ
โดนฟันเหรอ มันเร็วมาก…
ไอ้บ้านี่
การเคลื่อนไหวของมันวันนี้ อย่างกับคนละคน!
ฉันไม่ได้เลือกทางผิด
การยอมศิโรราบต่อผู้ที่แกร่งกว่า ไม่ใช่เรื่องขายหน้า
ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังมีหนทางรอด
ตราบที่ยังมีชีวิต ก็ไม่ถือว่าแพ้
แม้ต้องก้มหัวจนหน้าผากไถดิน
ไม่มีบ้านให้พักพิง ซดน้ำโคลนประทังหิว
โดนด่าทอเรื่องลักขโมยเงิน
ขอแค่เรายังไม่ตาย สักวันก็จะชนะ
ฉันจะชนะให้ดู
ฉันคิดแบบนั้นมาตลอด
จงกลายเป็นอสูร
แสวงหาความแข็งแกร่งให้มากขึ้น
หากท่านผู้นั้นยอมรับในตัวเจ้า
ก็มีโอกาสเป็นพวกเดียวกับข้า
ยิ่งเป็นนักดาบที่แกร่งเท่าไหร่
กระบวนการกลายเป็นอสูรก็ยิ่งกินเวลา
อย่างข้าก็ใช้เวลาถึง 3 วันเต็ม
หากผู้ใช้วิชาปราณจะกลายเป็นอสูร
ก็จำเป็นต้องได้รับเลือดจากท่านผู้นั้น ในปริมาณที่มากขึ้น
และบางครั้ง…
ก็มีผู้ที่ไม่อาจกลายเป็นอสูรด้วย
ส่วนเจ้าจะเป็นแบบไหนกันนะ
(ลำดับที่หนึ่ง)
นั่นเป็นเลือดที่ทรงคุณค่า
จะหกแม้เพียงเสี้ยวหยดเดียวก็ไม่ได้
เมื่อใดที่เจ้าทำหก…
หัวของเจ้าก็จะได้… …บอกลาลำตัวทันที
ความกลัวมันกู่ร้องออกมา…
…จากเซลล์และทุกโสตประสาทในร่างกาย
เทียบกับตอนนั้นแล้ว
ไอ้เตี้ยกระจอกนี่ก็ไม่น่ากลัวนักหรอก
แค่ขัดเกลาวิชา เก่งขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังสู้ข้างขึ้นไม่ได้หรอก
อากาสึมะ เซนอิทสึ แกก็แค่เศษขยะ!
เอาแต่ร้องไห้กระจองอแง
ไม่มีความองอาจ ความมั่นใจ
ช่วยทีครับ ตรงนี้มีหลุมอยู่
ข้อเท้าแพลงด้วย
ตาแก่บังอาจพูดมาได้ จะให้ฉันสืบทอดปราณพร้อมไอ้ขยะนี่
รับไปสิ ไคกาคุ
ปู่จ๋า
ชุดนี่ใหญ่ไปรึเปล่าครับ
ขอกระชับกว่านี้หน่อยดิปู่
ให้ฉันกับแกทัดเทียมกัน?
ใครมันจะไปยอมรับได้
จะหน้าไหน ก็สมควรตายทั้งนั้น
ทั้งตาแก่ แล้วก็แกด้วย!
สมควรตายไปให้หมด!
เพราะฉันสำเร็จวิชาแค่กระบวนท่าที่หนึ่ง
ส่วนแกสำเร็จทุกกระบวนท่า ยกเว้นท่าที่หนึ่ง
ปู่จ๋าถึงได้ตั้งใจ…
ให้เราทั้งคู่สืบทอดปราณอัสนีด้วยกัน
แต่แกอยากจะปฏิเสธมัน…
…จนถึงกับยอมเป็นอสูรชั่ว
มาแน่
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่สอง
ฟ้าแลบในคิมหันต์ฤดู!
โจมตี 5 ครั้งรวด …ในพริบตาเดียว
กินคนไปเยอะแล้วสิท่า
คงแยกแยะความดีชั่วไม่ออกแล้วใช่มั้ย
ฉันแยกแยะได้ว่า อะไรดีอะไรชั่ว
เป็นอะไรไป?
แกเป็นคนโปรดของไอ้แก่นั่นไม่ใช่เหรอ
งัดวิชาที่ตาแก่สอนเองกับมือ …ออกมาใช้ให้เห็นสักทีสิ
เป็นอะไรไป?
ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกน่า
เลิกปอดแหก แล้วรีบเอาจริงได้แล้ว
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่หนึ่ง
สายฟ้าฟาด!
กับอีแค่กระบวนท่าพื้นฐาน โจมตีแบบทื่อๆ
ไร้ลูกเล่นพลิกแพลง…
อย่าหวังว่าจะโดนเลย
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่สาม ฝูงแมลงกระพือปีกดังกึกก้อง
การโจมตีแบบหมุนตัวจากรอบทิศทาง
เป็นอะไรล่ะ?
หมดแรงแล้วเหรอ
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่หนึ่ง
สายฟ้าฟาดต่อเนื่อง แปดครั้ง!
ฟันไม่เข้าหรอกน่า
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่ห้า!
ฟ้าผ่าความร้อน!
เป็นไงเล่า
คมดาบของฉัน… …ที่ใช้มนต์อสูรโลหิตเสริมแกร่งเข้าไป
ผิวหนัง กล้ามเนื้อที่ถูกคมดาบ จะแตกและไหม้เกรียม
ผู้ที่ยอมรับคุณค่า… …และเคารพฉัน คือฝ่ายดี
ผู้ที่ไม่เห็นคุณค่า และไม่ยอมรับฉัน คือฝ่ายชั่ว
เข้าใจรึยัง?
นี่แหละพลังของฉัน
พลังของฉันที่กลายเป็นอสูร
จะฟันครั้งเดียวหรือแปดครั้ง ก็ยังกระจอก
ฝีมือแค่นี้ยังจะสืบทอดปราณ
ไอ้แก่นั่นตามืดบอดแล้ว!
นี่คือคำตอบที่แกหาจนเจองั้นสินะ
ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ
รู้อยู่แล้ว
เซนอิทสึ!
เท่านี้แก… …ก็จบสิ้นแล้ว
ปราณอัสนี
…กระบวนท่าที่หก
นภากัมปนาท!
นี่คือท่าฟันที่จะกัดกินร่างแก จนเกิดรอยแตกไปเรื่อยๆ
จงรู้ซึ้งด้วยสองตา รับรู้ด้วยร่างกาย
ถึงพลังของฉัน
ผู้ที่กลายเป็นอสูร และก้าวข้ามปราณอัสนีได้
ฉันต่างหากที่พิเศษ ไม่เหมือนกับแก
ฉันพิเศษกว่าพวกแกทุกคนด้วย
ไอ้แก่มันคงสายตามืดบอดจริงๆ
หัดเอาอย่างไคกาคุบ้างสิ
ทำตามศิษย์พี่ของแกให้ได้
ปราณอัสนีมีกระบวนท่าที่หนึ่ง… เป็นพื้นฐานของทุกท่านี่นา?
ถ้าใช้กระบวนท่าที่หนึ่งไม่เป็น
มันก็ลำบากอ่ะนะ
ถึงจะใช้กระบวนท่าอื่นๆ ได้ ก็คงไม่เท่าไหร่หรอก
เจ้าไคกาคุนั่น ดันวางมาดอวดเบ่ง
ไม่มีทางเป็นเสาหลักได้หรอก
ไม่นานก็คงตายแล้วล่ะ
ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!?
ไปต่อยคนลำดับชั้นสูงกว่าเหรอ
อย่าก่อปัญหานักสิ เจ้าเศษขยะ
แค่คนอย่างแกมีตัวตนอยู่ ก็ขายหน้ามากพอแล้ว
เรารู้อยู่แก่ใจมานานแล้ว ว่าไคกาคุเกลียดเรายิ่งกว่าอะไร
เราเองก็เกลียดไคกาคุเหมือนกัน
แต่ว่าเราก็นับถือเขาด้วย
จากใจจริงเลย
นายมานะบากบั่น ทุ่มสุดชีวิต
เราทำได้แค่มองตามหลังนายมาตลอด
นายเป็นคนพิเศษมาก ฉันพูดจริงๆ
นายเป็นคนพิเศษและสำคัญ สำหรับฉันและปู่จ๋า
แต่แค่นั้นคงยังไม่พอสินะ
ไม่ว่าจะตอนไหน
ฉันก็ได้ยินเสียงไม่พอใจจากนายเสมอ
กล่องที่เอาไว้ใส่ความสุขในหัวใจนาย มันมีรูรั่วขนาดใหญ่
จนความสุขไหลทะลักออกไปไม่หยุด
ถ้าไม่รู้ตัวและอุดรูโหว่นั้นซะ ก็จะไม่มีวันเติมเต็มได้
ปู่จ๋า…
ขอโทษนะ
แต่เส้นทางของเขากับผม…
…ไม่มีวันจะบรรจบกันได้
ยังมีเรี่ยวแรงอยู่อีกเหรอ
อะไรกัน?
ขอโทษนะ
ศิษย์พี่
ปราณอัสนี
กระบวนท่าที่เจ็ด
เทพสายฟ้า โฮโนะอิคาสึจิ
ไม่
มองไม่ทัน
ท่าเมื่อกี้… มันอะไรกัน
เร็วมาก!
เป็นกระบวนท่าที่เราไม่รู้จัก
แกใช้ท่าอะไร
บ้าที่สุด
กะแล้วว่าไอ้แก่นั่น… ต้องลำเอียงเลือกลูกศิษย์
มันสอนวิชาให้แก แต่ไม่ยอมสอนฉัน
ไม่ใช่
ปู่จ๋าไม่ใช่คนแบบนั้น
นี่เป็นกระบวนท่าของฉันเอง
กระบวนท่าเฉพาะตัวที่ฉันคิดค้นขึ้น
ฉันฝันว่าสักวัน…
จะได้ใช้กระบวนท่านี้…
…ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับนาย
กระบวนท่าที่เจ็ดเหรอ
เจ้านั่นคิดค้นท่าที่เจ็ดขึ้นมา จากปราณอัสนี 6 กระบวนท่า
ไอ้นี่น่ะนะ?
ไอ้กระจอกที่ใช้เป็นแค่กระบวนท่าที่หนึ่ง
ไอ้เศษขยะที่ต่ำต้อยกว่าฉัน!
ยอมรับไม่ได้… ยังไงก็ยอมรับไม่ได้
ฉันไม่ยอมรับความจริงพรรค์นี้
ฉันเป็นฝ่ายแพ้ให้มันเหรอ
ปวดหัวจนแทบจะเป็นบ้า
เดี๋ยวก่อน
ฉันไม่ได้แพ้
เพราะไอ้ขยะนั่นก็จะร่วงตกลงไปตายด้วย!
ตอนนี้มันไม่น่าจะเหลือแรงแล้ว
สุดท้ายมันจะตายไปพร้อมฉัน
ผู้ที่ไม่เอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น จะไม่ได้รับสิ่งใดตอบแทน
ไม่ต่างกันกับผู้ละโมบโลภมาก สุดท้ายก็จะสิ้นเนื้อประดาตัว
และเพราะตัวเองไม่สร้างสรรค์สิ่งใด
จึงต้องตายอย่างโดดเดี่ยวน่าสมเพช
ที่นี่มัน…
ปู่จ๋า
ขอโทษนะครับ ที่ผมสนิทสนมกับไคกาคุไม่ได้
ผมเขียนจดหมายไปหาแล้ว
เขาก็ไม่ยอมตอบ
ถ้าไม่มีผมอยู่ ไคกาคุก็คงไม่กลายเป็นแบบนั้น
ผมขอโทษนะ ยกโทษให้ผมด้วย
ผมขอโทษที่ไม่ได้ตอบแทนบุญคุณเลย
ผมอยากเป็นเสาหลักให้ได้ ก่อนที่ปู่จ๋าจะตาย
ผมขอโทษ
ขอโทษนะปู่จ๋า
เกลียดผมแล้วใช่มั้ย
พูดอะไรบ้างสิ ปู่จ๋า
อะไรเนี่ย?
รัดขาอยู่ได้
ปู่จ๋า! ผมน่ะ…
บ้าเอ๊ย
อะไรเนี่ย
เซนอิทสึ
แกคือลูกศิษย์ที่ฉันภาคภูมิใจ
เป็นไง
พอจะช่วยได้มั้ย
หมอนั่นเป็นคนรู้จักฉัน
ช่วยหาทางรักษาเขาที
ฝากด้วยนะ
หนวกหู หุบปากไปเลย มุราตะ
เป็นแค่พวกกระจอกปลายแถว
อยู่เฝ้าให้ดี อย่าให้โดนบุกได้ล่ะ
แกอยู่ลำดับชั้นอะไรเนี่ย
ถ้าลำดับต่ำกว่า ฉันไม่ยกโทษให้นะ บอกก่อน
ฉันเป็นอสูร จะไปรู้ลำดับชั้นอะไรกับแกล่ะ
ฉันใช้ยาห้ามเลือดอสูรแล้ว
แต่แผลแตกบนหน้า ถ้าไม่รีบหยุดไว้
จะลามขึ้นไปถึงลูกตาแน่
ได้ยินรึเปล่า
อย่าพูดเรื่องที่มันน่ากลัว… …กับคนบาดเจ็บสิเฮ้ย
ฉันใช้ยาห้ามเลือดแล้ว แต่เลือดก็ยังไหลไม่หยุด
พอที!
นายต้องไม่เป็นไร
จะต้องรอดแน่ นายไม่ตายหรอก
สู้เขานะ อากาสึมะ
สู้เขานะ สู้เขา
เจ้าอสูรข้างขึ้นที่นายสู้ด้วย
มันยังใช้วิชาได้ไม่ชำนาญพอ
ถือว่าโชคดีไป
ถ้ามันมีประสบการณ์สักปีนึง นายคงตายคาที่แล้ว
อย่าเอาแต่พูดให้ขวัญเสียสิโว้ย!
ฉันไม่ได้พูดอะไรผิดซะหน่อย
อะไรของนาย
นายเอาแต่โหวกเหวก อสูรเลยแห่มาโน่น
เป็นเป้านิ่งอย่างดีเลย
นายชื่อยูชิโร่ใช่มั้ย
ฝากดูแลอากาสึมะด้วย
พวกเราลุย!
รีบๆ จัดการมันสิ รุ่นพี่
หนอยแก ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ
บ้าเอ๊ย
ปราณวารี กระบวนท่าที่สอง!
กังหันน้ำ
เดี๋ยวฉันอ้อมไปอีกทาง ฝากตีขนาบด้วย
แย่ล่ะสิ ต้องปะทะกันแน่
ไม่เจออสูรข้างขึ้นสักตัว
แปลว่ายังอยู่ห่างจากที่ที่มุซันอยู่เหรอ
แล้วคนอื่นๆ ปลอดภัยดีมั้ย
คุณชิโนบุ
ยังไงเราต้องชนะแน่ครับ
ทุกคนจะต้องทำได้ พวกเราทำได้แน่
อะไรกัน แรงสั่นสะเทือนนี่
คุณกิยู
หยุดก่อน ตั้งสติไว้
ใครกำลังสู้อยู่งั้นเหรอ
หรือว่ามีใครต้องตายอีกแล้ว
ไม่สิ มันค่อยๆ
เข้าใกล้พวกเราแล้ว
กลิ่นแบบนี้?
จากข้างบน! ทันจิโร่ หลบไป
ไม่ได้เจอกันนานนะ
ยังอุตส่าห์รอดถึงวันนี้ได้นะ
ไอ้คนอ่อนแออย่างเจ้าเนี่ย
(ข้างขึ้นลำดับที่สาม)
คามาโดะ ทันจิโร่!
อาคาสะ!
บางทีมันคงกำลังวิเคราะห์ตัวยา…
ที่ทำให้กลับเป็นมนุษย์อยู่… …ในก้อนเนื้อที่เหมือนรังไหมนี่
คิบุซึจิ มุซัน
ฉันยอมทำทุกอย่าง เพื่อสังหารแกให้ได้
แต่ไม่ว่าจะทำยังไง…
อีกไม่นาน ตัวฉันคงถูกดูดกลืนเข้าไป
ใครก็ได้ ช่วยรีบมาที่นี่
ขอร้องล่ะ
ตามข้อสันนิษฐานของท่านพ่อ หากมุซันสิ้นลมหายใจ
อสูรตัวอื่นก็จะตายตาม
งั้นตอนนี้ คิบุซึจิ มุซันก็ยังไม่ตาย
พลังของมุซัน ถูกคุณทามาโยะสะกดไว้จนอ่อนลง
และเพราะพลังของมันอ่อนแอ ดวงตาคุณยูชิโร่จึงตรวจจับไม่ได้
เราต้องกำจัดมุซันให้ได้
ก่อนที่มันจะฟื้นตัวและได้พลังกลับมา
แต่ว่า…
ภายในปราสาทอันไร้ขอบเขตนี้
เราจะเจอตัวคิบุซึจิ มุซันได้จริงๆ น่ะเหรอ
อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย
ลูกทำได้ดีมากแล้ว
เจ้านั่นจะต้องเผยตัวออกมาแน่
เหมือนตอนที่มันมาหาพ่อไง
เพราะคิบุซึจิ มุซัน เป็นคนแบบนั้น
ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านพ่อ
ผมจะทำภารกิจให้สำเร็จ
ต้องหาตัวมันให้เจอ ก่อนสมาชิกหน่วยจะหมดแรง
แล้วเผด็จศึกมันให้ได้
ตั้งขบวนโล่
พวกเราต้องยื้อเอาไว้ เพื่อให้เสาหลักเสียแรงน้อยที่สุด
ไม่ต้องห่วงเรา ล่วงหน้าไปก่อนเลยครับ
เสาหลักหินผา ไปเถอะครับ
พวกนาย…
ต้องโค่นเจ้าคิบุซึจิให้ได้เลยนะครับ
ขอร้องล่ะครับ
เข้าใจแล้ว
งั้นฝากตรงนี้พวกนายจัดการนะ
โทคิโท
นี่คือเวลาแสดงฝีมือ… …ที่เราเคยฝึกกับเสาหลัก!
ขอบคุณทุกคนมาก
ท่านพ่อ ทุกคนต่างทุ่มเทสุดชีวิตครับ
(บาดเจ็บหลายราย)
อย่าร้องนะ
แล้วก็ห้ามหยุดมือเป็นอันขาด
เพราะพวกเราจะไม่แพ้
ค่ะ
ท่านคิริยะเนี่ยเข้มแข็งมากจริงๆ
ความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียบิดาไม่ทันจางหาย
ท่านก็รับตำแหน่งผู้นำหน่วยพิฆาต
และบรรลุหน้าที่ที่ต้องกระทำ
ใช่มั้ย คุณเรนโงคุ
นั่นสินะ
พวกเด็กๆ อายุยังไม่เท่าไหร่ กลับกระตุ้นขวัญกำลังใจฉันได้ขนาดนี้
งั้นฉันก็จะตามรอยของเคียวจูโร่
ขอปกป้องคุ้มครองพวกเขาด้วยชีวิต
ไม่ให้เกียรติตระกูลเรนโงคุเสื่อมเสีย
ดูเธอเจ็บปวดทรมานมาก
ยาที่อสูรนามว่า ทามาโยะ… ผู้ที่ร่วมมือกับนายเหนือหัวให้มา
เราก็ใช้ไปตามขั้นตอนทุกอย่าง
เนซึโกะจะกลับไปเป็นมนุษย์ได้จริงเหรอ
หากเนซึโกะกลับไปเป็นมนุษย์ได้ แผนชั่วของมุซันก็จะจบสิ้นลง
ความฝันถึงร่างสมบูรณ์แบบ
ที่มันไขว่คว้ามาเป็นพันๆ ปี
แผนสยบดวงตะวันของมัน ก็ต้องย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่
ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้
อสูรที่อาบแสงแดดแล้วยังอยู่ดี มีเพียงเนซึโกะคนเดียวเท่านั้น
ในสมองฉัน นึกถึงคำว่าศึกสุดท้ายบ่อยครั้ง
และทุกครั้งที่นึกถึง ชีพจรจะเต้นแรง ร่างกายสั่นสะท้าน
การต่อสู้ที่แสนยาวนาน อาจจบลงในคืนนี้
ไม่นึกเลยว่า เราจะได้อยู่เป็นประจักษ์พยานในเรื่องนี้
ทันจิโร่…
นับตั้งแต่ตอนแกพาน้องสาว… ที่กลายเป็นอสูรมาหาฉัน
ดูเหมือนฟันเฟืองยักษ์เริ่มหมุนไป… …ตั้งแต่ตอนนั้น
หากเปรียบว่าการต่อสู้ที่ผ่านมา
คือเครื่องจักรขนาดใหญ่
เฟืองเล็กๆ 2 ชิ้น คือตัวแกและเนซึโกะ …เข้าไปหมุนในระบบนั้น
ขับเคลื่อนสถานการณ์ที่เคยนิ่งสงบ ให้หมุนเดินหน้าอย่างก้าวกระโดด
อย่ายอมแพ้นะ เนซึโกะ
อย่ายอมแพ้นะ ทันจิโร่
ยังไงก็อย่ายอมแพ้เด็ดขาด!
ระบำเทพสุริยัน!
เพลิงนรกภูมิ
ไปเลย! ไปเลย! ถ้าเราฟันแขนมันไม่ขาด ก็ไม่มีทางสะบั้นหัวมันได้
ฟันขาดแล้ว!
หลบการโจมตีได้ด้วย
ท่าใช้ได้ผล เราสู้มันได้
มันไม่เปิดช่องให้เล็งที่คอเลย
แต่ครั้งต่อไปนี่แหละ
ระบำเทพสุริยัน
ตรีสุริยะ
ทันจิโร่… …พัฒนากระบวนท่าไปมาก
ฝีมือนายตอนนี้ เทียบกับเสาหลักได้เลย
รับมืออสูรข้างขึ้นลำดับสามได้
ในวันนั้น… ตอนที่นายสิ้นหวัง
ก้มหัวจรดพื้นกลางหิมะโปรย หลั่งน้ำตาวิงวอน
ให้ไว้ชีวิตน้องสาวนาย
นายพัฒนาจนสู้ได้ขนาดนี้
เพื่อรักษาชีวิตและศักดิ์ศรีตัวเองไว้
“เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้อ่อนแอ” “อย่าดูถูกเขา”
ข้ายอมรับว่า สิ่งที่เคียวจูโร่พูดนั้นถูกต้อง
เจ้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่ข้าสบประมาท
ขอเคารพจากใจจริง
ขยายวงจรเวท
เอาละ มาเริ่มกันเลยดีกว่า
ได้เวลางานรื่นเริงแล้ว
ปราณวารี
กระบวนท่าที่สาม
กระแสน้ำร่ายรำ
เสาหลักวารีงั้นเหรอ
งั้นก็ดีเลย
ไม่ได้เจอมาตั้ง 50 ปีแล้ว
ท่าสังหาร…
ความยุ่งเหยิง
ปราณวารี กระบวนท่าที่สิบเอ็ด
ผิวน้ำสงบนิ่ง
เป็นกระบวนท่าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
เสาหลักวารีที่ข้าสังหารไปคนก่อน ไม่ได้ใช้ท่านั้น
ระบำเทพสุริยัน สุริยันสาดแสง!
หายไปไหน
อยู่ข้างหลัง!
ระบำเทพสุริยัน ตรีสุริ…
ปราณวารี กระบวนท่าที่สอง
กังหันน้ำ
ระบำเทพสุริยัน!
ระบำเพลิง
ท่าสังหาร บาทามรณะ
มงกุฎประกายระยับ!
รับได้! ใช้ดาบรับได้
แค่ถากๆ นิดเดียว
แค่นิดเดียว… แต่ยังรุนแรงขนาดนี้
ช่างงดงาม!
เป็นวิชาดาบที่ขัดเกลามาอย่างดี
ยอดเยี่ยมจริงๆ!
จงเอ่ยนามมา เจ้าชื่อว่าอะไร
ข้าอยากจำเอาไว้หน่อย
ไม่ใช่หน้าที่ฉัน ที่จะบอกชื่อให้อสูรรู้
และฉันก็ไม่ชอบเสวนาไร้สาระ เลิกชวนคุยสักที
ไม่ชอบเสวนางั้นเหรอ
ส่วนข้าน่ะชอบมากเลย
งั้นข้าจะถามย้ำๆ แบบนี้แหละ
ว่าเจ้าชื่ออะไร
ท่าสังหาร…
บาทามรณะ
หมู่แสงดาวตก!
คุณกิยูครับ
เจ้านั่นชื่อกิยูสินะ
ระบำเทพสุริยัน
ท่าสังหาร…
ช่อซ้อนแก่นอสูร
เพลิงอาทิตย์สะบั้น
เคลื่อนไหวได้ดีมาก
เก่งมากนะ ใช้เวลาไม่นานก็ฝึกถึงขั้นนี้ได้
จะขอชมก็แล้วกัน
เคียวจูโร่ก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี
ในคืนนั้น เจ้าเป็นแค่ผู้อ่อนแอ ที่ทำได้เพียงกลิ้งเกลือกไปกับพื้น
เป็นเพียงวัชพืชกระจอกๆ
ดูตัวเจ้าในยามนี้!
เติบโตอย่างน่าตื่นตะลึง
บอกเลยว่า…
ข้าตื้นตันใจมาก
หัวใจสั่นสะท้าน
ดีแล้วที่เคียวจูโร่ตายไปซะคืนนั้น
เจ้านั่นคงไม่อาจแข็งแกร่งไปกว่านี้
เพราะเจ้านั่นมีแนวคิดไร้สาระ… …ยึดติดกับความเป็นมนุษย์จนวาระสุดท้าย
แกว่ายังไงนะ
หยุดพูด
หุบปากไปเลย
อย่าบังอาจพูดถึงคุณเรนโงคุอีก
ทำไมล่ะ นี่ข้าพูดชมเชยอยู่นะ
ยกย่องตัวเจ้า แล้วก็เคียวจูโร่ด้วย
ไม่ใช่!
แกแค่ดูหมิ่นเหยียดหยาม
สำรอกคำเสนียดหู
ดูหมิ่นเรา
เข้าใจผิดแล้วล่ะ ทันจิโร่
ข้าน่ะ… เกลียดชังแต่ผู้อ่อนแอ
และข้าจะดูหมิ่นเหยียดหยาม ก็แต่เพียงผู้อ่อนแอ
ใช่…
คนอ่อนแอทำให้ข้ารู้สึกโมโห
จนแทบอยากจะอ้วก
หากพวกมันถูกกำจัดจนสูญสิ้น ก็ถือว่าธรรมชาติคัดสรร
สิ่งที่แกพูดมันผิดหมดทุกอย่าง
การที่แกยืนอยู่ตรงนั้นนี่แหละ คือหลักฐานพิสูจน์
คนเราทุกคนล้วนเกิดมา เป็นทารกอ่อนแอ
ไม่อาจมีชีวิตอยู่รอด ถ้าไม่มีใครช่วย
และแกก็ไม่ต่างกัน อาคาสะ
ถึงตัวแกจะจำตอนลืมตาดูโลกไม่ได้
แต่ตอนเป็นทารก แกก็ถูกใครสักคนปกป้อง มีคนดูแลช่วยเหลือแก
จนมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้
ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมปกป้อง ช่วยเหลือผู้อ่อนแอ
จากนั้น ผู้อ่อนแอก็จะแข็งแกร่งขึ้น แล้วคอยปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่า
นี่ต่างหาก กฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติ
อาคาสะ ฉันจะไม่ยอมรับกับแนวคิดของแก
และจะไม่ยอมให้แกทำตามอำเภอใจไปมากกว่านี้
ข้าเข้าใจแล้ว
ข้าเกลียดชังเจ้านี่ จากก้นบึ้งของทั้งใจกาย
ถึงตัวมันจะแข็งแกร่งขึ้น ข้าก็ยังไม่สบอารมณ์
แรกเริ่ม… เราทุกคนเป็นเพียงทารก
ต้องเรียนรู้และได้รับความช่วยเหลือ จากคนรอบข้าง
อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น
คู่ต่อสู้ที่แท้ก็มีเพียงแค่ตัวเราเอง
สิ่งสำคัญคือการพัฒนาตน ให้แกร่งกว่าตัวเองคนเมื่อวาน
หากฝึกต่อไปสัก 10-20 ปี
เจ้าก็จะสำเร็จวิชา
แล้วเจ้าก็จะเป็นฝ่ายช่วยเหลือผู้อื่นบ้าง
อะไรกัน? เมื่อกี้มันหันไปชกอากาศธาตุ
ทันจิโร่
เจ้านี่มันน่ารำคาญจริงๆ
ท่าสังหาร บดขยี้
หมื่นใบหลิวพลิ้วไสว
เร็วมาก เร็วจนเกินธรรมดา
ไม่สิ ไม่ใช่แค่เร็ว
ประสาทสัมผัส… แถมยังความแม่นยำ… นี่มัน…
ท่าสังหาร บาทามรณะ
ท่าเสย
ประกายดาวตกพันวง!
ถึงจะคาดเดาการเคลื่อนไหว และตั้งรับการโจมตีได้
พลังทำลายก็รุนแรงมาก ถึงรับได้ก็ยังบาดเจ็บ
กระบวนท่าแม่นยำไร้ช่องโหว่
โจมตีช่องว่างได้เที่ยงตรงราวเข็มทิศ
แถมการจู่โจมไปที่จุดตายของร่างกาย… แม่นยำราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด
ทำไมเป็นยังงั้น
มันทำปฏิกิริยากับอะไรถึงดึงดูดได้
นึกให้ออกสิ คิดเข้าสิ
มันต้องมีคำใบ้ซ่อนอยู่แน่
ต้องนึกย้อนถึงคำพูดที่ผ่านมาของอาคาสะ
ระบำเทพสุริยัน
แสงอาทิตย์หักเห
เป็นท่าที่น่าสนใจจริงๆ
คมดาบที่คิดว่าหลบพ้นแล้ว
กลับเห็นมันยืดออกมาได้
เจ้าเหวี่ยงดาบแบบไหนกัน
คงทำให้ปลายดาบสั่นไหว… …ตามแสงหักเหสินะ
น่าสนใจดีนี่
ระบำเทพสุริยัน…
ร่ายรำ!
แย่ล่ะสิ
โดนหักดาบแน่
โหม่งได้สวยดีนี่
ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้
ไม่ได้การ! มันไม่ยอมปล่อยมือ
คุณกิยู
ฉันเริ่มโมโหแล้วนะ
เพราะว่าแผลที่หลังนี่เจ็บมาก
บังอาจเตะฉันกระเด็นไปไกลนะ เจ้าข้างขึ้นที่สาม
ฉันน่ะไม่อยากชักดาบออกจากฝัก
แล้วก็ไม่ชอบต่อสู้กับใคร… …เพื่อความสนุกสนาน
แต่ตอนนี้เรารู้ตัวแล้วว่า…
การได้เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งกว่า…
แบบที่ไม่เจอมานาน
ช่วยขัดเกลาโสตประสาท ให้เฉียบคมขึ้นในพริบตา
พลังถูกกระตุ้น สูบฉีดและรีดเค้น
เพื่อต่อสู้กับเป้าหมายผู้แข็งแกร่ง
ฉันเข้าใจแล้วว่า การต่อสู้ห้ำหั่นแลกชีวิต
สามารถดึงพลังที่แท้จริงของมนุษย์… …ออกมาได้มากขนาดไหน
คุณกิยู
มีปานปรากฏขึ้น แถมความเร็ว…
…ก็เพิ่มขึ้นด้วย!
ปราณวารี กระบวนท่าที่สี่
คลื่นน้ำ
เร็วมาก! ทั้งสองฝ่ายเลย
แต่ว่า…ทั้งที่คุณกิยูเพิ่มความเร็วขึ้น
อาคาสะก็ยังปรับตัวตามทันได้
พละกำลังของแกมีแค่นี้เหรอ
มาอีก! ฟันเข้ามาอีกเยอะๆ
กระบวนท่าที่สิบ!
สายน้ำไร้จุดจบ
กระบวนท่าที่เจ็ด!
หยาดน้ำค้างสะท้อนผืนน้ำ
ท่าสังหาร!
ความยุ่งเหยิง!
คุณกิยู!
อาคาสะ!
ใจเย็นๆ ก่อน
คิดให้ออกสิ อย่าเพิ่งรีบร้อน
อย่าโยนสมองทิ้งไปเด็ดขาด
ทำไมการโจมตีของอาคาสะ… …ถึงแม่นยำราวกับแม่เหล็ก
ทำไมมันรับการโจมตีจากมุมอับได้
คิดให้ออกสิ
(ข้างขึ้นลำดับที่สาม)
จิตต่อสู้ของเจ้าถูกขัดเกลามาอย่างดี
เกือบเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบเลย
ตอนที่มันสู้กับคุณเรนโงคุ
อาคาสะพูดคำว่า “จิตต่อสู้” ออกมา
“จิตต่อสู้” คืออะไร
หรือจะเหมือนที่เรารับรู้สิ่งต่างๆ ด้วยการดมกลิ่น
อาคาสะก็รับรู้ด้วยจิตต่อสู้งั้นเหรอ?
เวลาโดนศัตรูหมายตาเนี่ย มันรู้สึกจี๊ดๆ ชะมัด
เพราะงั้นอิโนะสุเกะถึงรู้ว่า กิวทาโร่จะโจมตีมาสินะ
ทั้งที่อยู่ข้างหลังแท้ๆ… สุดยอดเลย
ผิวหนังฉันมันแกร่งกว่าคนทั่วไป
ถึงจะอยู่ข้างหลังก็ตาม
แต่ฉันรู้ได้ทันที ว่ามีใครมองอยู่
ลองทำให้ดูหน่อยสิ
ได้เลย
แกเล็งไหล่ซ้ายฉันล่ะสิ
สุดยอด ถูกเผงเลย
ยิ่งพวกที่จ้องเขม็งพร้อมจิตสังหารเนี่ย แว้บเดียวก็รู้เลย
เพราะมันคือภัยร้ายที่จะมาถึงตัวฉัน
จิตสังหารเนี่ยจะทิ่มแทงไปทั่วตัวเหมือนหนามเลย
จริงด้วย อิโนะสุเกะก็ใช้ประสาทผิวหนังที่เฉียบคม
รับรู้ในสิ่งที่ตาเปล่ามองไม่เห็น
แล้วจากนั้น…
เราคุยอะไรกันต่อนะตอนนั้น?
ในทางกลับกัน
มันก็ตรวจจับพวกไร้จิตสังหาร… …หรือไม่มีความมุ่งร้ายได้ยากมากๆ
- อย่างยายแก่ตัวกะเปี๊ยกนั่น - หา?
ยายแก่ที่บ้านตรารูปดอกฟูจินั่น น่ากลัวชะมัด
เพราะพอรู้ตัวอีกที…
หือ?
ยายแก่นั่นก็ถือข้าวปั้น มานั่งอยู่ข้างฉันแล้ว
เรียกเขาว่ายายแก่ได้ไง ต้องเรียกคุณยายนะ
- คุณยายแก่ - เดี๋ยวเถอะ
ฉันก็เลยคิดได้
ว่าถ้าเข้าใกล้ใครโดยไร้จิตสังหาร ก็ไม่มีใครจับได้
จากนั้นก็จะไม่มีใครที่ฉันฆ่าไม่ได้
แต่นั่นเป็นเพราะว่า…
คุณยายเขาไม่ได้… อยากทำร้ายอิโนะสุเกะไม่ใช่เหรอ
การจะโค่นอสูรโดยไร้จิตสังหาร มันไม่น่าเป็นไปได้นะ
พูดอีกก็ถูกอีกอ่ะนะ
การโจมตีง่อยๆ ไร้ซึ่งจิตสังหาร
มันก็คงฟันคออสูรให้ขาดไม่ได้เนอะ
ถึงจะเป็นการสนทนาที่ไร้แก่นสาร แต่เหมือนมีกุญแจสำคัญซ่อนไว้
จิตต่อสู้ที่เราคาดว่า… …ตัวของอาคาสะรับรู้ได้คืออะไร
มันเหมือนจิตสังหารมั้ย
เป็นเจตจำนงที่จะสู้?
หรือระยะเวลาที่ผ่านการฝึกวิชา?
หรือจำนวนวิชา?
ถ้าเหมือนกับเรา… …อ่านการเคลื่อนไหวด้วยการดมกลิ่น
มีทางที่เราจะรบกวนเข็มทิศในการต่อสู้… …ของอาคาสะได้มั้ย
คุณกิ…
ระบำเทพสุริยัน ร่ายรำ
ลำตัวเจ้าเปิดโล่งเชียวนะ…
ทันจิโร่!
โดนแน่
จิตต่อสู้… แม่เหล็ก เข็มทิศ
การรับรู้… จิตสังหาร
เป็นไปได้
เข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบ
ยังงี้นี่เอง
เหมือนตอนนั้นไง
เอ้านี่
ตอนพ่อระบำบวงสรวงเทพสุริยัน
พ่อรู้สึกยังไงบ้างเหรอครับ
ถ้าพ่อรู้สึกว่ารำไม่ไหวแล้ว ปีหน้าผมจะช่วยรำแทน
ผมเป็นห่วงสุขภาพพ่อครับ
ขอบใจมากนะ ทันจิโร่
หลายปีมานี้ไม่มีเลยสักครั้ง… ที่พ่อรู้สึกทรมานจนรำไม่ไหว
แล้วมันก็น่าแปลกมาก
ช่วงแรกๆ ที่พ่อเรียนรู้การระบำจากคุณปู่
พ่อยังหนุ่มแน่น สุขภาพแข็งแรงกว่าตอนนี้เยอะ
แต่กลับหายใจติดขัดขาดช่วงจนทรมาน
พิธีระบำบวงสรวงปีละครั้งในช่วงเข้าปีใหม่
ซึ่งเป็นพิธีประจำตระกูลคามาโดะ
มันเป็นพิธีที่แสนทรมาน ร่ายรำต่อเนื่อง
ตั้งแต่พระอาทิตย์ตกจนรุ่งสาง
มีท่ารำทั้งหมด 12 ท่า ร่ายรำจนกว่าพระอาทิตย์ขึ้น
พันๆ หมื่นๆ ครั้ง วนซ้ำไปมา
พ่อคงเคลื่อนไหวโดยสูญเปล่ามากไป
สิ่งสำคัญคือ การหายใจให้ถูกต้อง และเคลื่อนไหวให้ถูกจังหวะ
ปลดปล่อยพลังให้มากที่สุด ด้วยการเคลื่อนไหวที่น้อยที่สุด
ถ้าทำได้ ในหัวของเราจะค่อยๆ โปร่งโล่ง
โปร่งโล่งเหรอครับ
ตอนเริ่มระบำครั้งแรก… …ต้องจดจำการเคลื่อนไหว
จดจ่อกับประสาทสัมผัส
เปิดประสาทสัมผัสทั้งห้า
รับรู้ตำแหน่งของร่างกายอย่างลึกซึ้ง
เพ่งให้ละเอียดไปจนถึงเส้นเลือดแต่ละเส้น
ในตอนนั้น มันทรมานแสนสาหัสเลย
จนคิดว่า ถึงจะดิ้นรนขัดเกลายังไง ก็คงไม่มีทางจะไปต่อได้
แต่หลังจากจดจำและเรียนรู้อะไรมากมาย
ก็จะเริ่มตัดส่วนที่ไม่จำเป็นทิ้งไป
จนเหลือแต่สิ่งที่จำเป็นต่อการเคลื่อนไหวนั้น
แล้วปิดรับทุกสิ่ง
ปิดรับ?
คนเราตอนอยากได้ยินอะไรชัดๆ มักจะหลับตาลงใช่มั้ย
ชั่วขณะนั้น เราก็จะเลือกรับสิ่งที่สำคัญที่สุดเข้ามา
ในที่สุด เราก็จะ…
…ควบคุมการเปิดปิดเส้นเลือดและกล้ามเนื้อ
…ทั่วทั้งตัวได้รวดเร็วราวกะพริบตา
ตอนนั้นเอง… เส้นทางโปร่งใสก็จะเปิดออกมา
เมื่อข้างในหัวเราโปร่งโล่ง
เราจะพบโลกที่มองเห็นอย่างปรุโปร่ง
แต่โลกที่พ่อพูดถึงนี้เป็นดินแดน…
…ที่เราต้องดิ้นรนสุดชีวิต
พยายามอย่างสาหัสจึงจะไปถึง
สักวันผมจะไปถึงมั้ยนะ
ถ้าลูกพยายามอย่างไม่ย่อท้อ ก็ไปถึงแน่
เอ้านี่ พ่อถักเสร็จแล้ว
ขอบคุณครับ
สิบวันก่อนพ่อจะป่วยและจากไป
มีเหตุหมีออกจู่โจมผู้คน… …ที่อยู่อีกฟากนึงของภูเขา
พวกเราจุดคบเพลิงไว้รอบบ้าน และห้อยกระดิ่งรอบๆ ทิศทาง
ทันจิโร่
ครับพ่อ
ตามพ่อมา
แกเองก็ดูหิวโซจนน่าสงสาร แต่ฉันยอมให้แกผ่านไปไม่ได้
อะไรที่จะนำภัยมาสู่ครอบครัวฉัน
ฉันจะไม่ยอมปรานีแน่
ถ้าแกไม่ฟังคำเตือนของฉัน
ฉันก็พร้อมจะดับชีวิตแกทุกเมื่อ
หัวหมีซึ่งใหญ่โตพอๆ กับลำตัวมนุษย์
ร่วงหล่นลงพื้นพร้อมเสียงกระดิ่งลั่น
ถึงจะมองไม่ทัน
แต่พ่อน่าจะจามขวานลงไปสองครั้ง …ในชั่วพริบตาเดียว
ถ้าไม่ทำยังงั้น
ด้วยขนาดความกว้างของขวาน… …คงฟันคอหมีไม่ขาดแน่ๆ
กลิ่นของพ่อนิ่งสงบ ไม่มีการสั่นไหว
ไม่มีความตื่นกลัว ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังฟันหมี
ไม่มีการลังเล ไม่มีแม้กระทั่งจิตสังหาร
เห็นเต็มสองตามั้ย
จงจำสิ่งที่เห็นเมื่อกี้ อย่าได้ลืม
พ่อไม่ใช่คนชอบโอ้อวดฝีมือ
เรามารู้ภายหลัง…
ว่านั่นเป็นการสอนให้ดูเป็นตัวอย่าง
เพื่อให้เรียนรู้วิธีขยับร่างกาย… …อย่างสมดุลเหมือนอย่างพ่อ
ผู้ซึ่งมองเห็นโลกอย่างปรุโปร่ง
บางทีพ่อเรา ปู่เรา จนถึงปู่ทวด
…อาจสอนลูกๆ ด้วยวิธีนี้เหมือนกัน
อย่าได้ยอมแพ้เด็ดขาด
จงคิดหาทางไปเรื่อยๆ
จงสู้ด้วยความมุมานะกล้าแกร่ง
กำแพงแบบไหน… ก็ต้องฝ่าได้ในสักวัน
ผมเข้าใจแล้วครับ พ่อ
ในตอนนั้นผมถึงหลบการโจมตี…
…ที่แม่นยำ หลบได้ยากดังแม่เหล็กของอาคาสะได้
การโจมตีนั่นอาจปลิดชีวิตเราได้เลย
เราออกกระบวนท่าสลับกับคุณกิยู
มีช่วงพักหายใจเป็นเวลาสั้นๆ
คุณกิยูช่วยคุ้มกันเราไม่ให้ถูกโจมตีจุดตาย
ในช่วงเวลาคับขันนั้น ต่อให้เป็นคุณกิยู ก็ช่วยเราไม่ทัน
ถึงยังงั้น เราก็ไม่คิดเลยว่าจะหลบมันไม่พ้น
แค่ชั่วพริบตา แต่ก็สัมผัสได้
แค่ชั่วพริบตา เราก็…
…เข้าถึงโลกนั้นได้
โลกที่มองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง
ร่างกายโปร่งใสไปทั้งตัว
เหมือนตอนที่เราเห็นหัวใจ… …ที่ถูกซ่อนไว้ของฮันเทงงู
ไม่รู้ว่าเรามองเห็นหรือดมกลิ่นได้
หลบให้พ้น
เราปิดกั้นโสตประสาทอื่นๆ เพ่งสมาธิไปที่การหลบ
ร่างกายเคลื่อนไหวได้เร็ว อย่างที่ไม่เคยทำได้มาก่อน
เมื่อเราเข้าถึงโลกที่ปรุโปร่ง แบบที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง
การคาดเดาทิศทาง…
และการโจมตีก็เร็วขึ้นหลายเท่า
เราเห็นการเคลื่อนไหวของปอดมัน
เห็นการไหลเวียน… และบีบขยายของเส้นเลือดมัน
แม้แต่การยืดหดกล้ามเนื้อในร่างกายตัวเอง
ก็รับรู้ได้รวดเร็ว และชัดเจนมากขึ้น
หากเราปิดกั้นจิตต่อสู้…
…ซึ่งตัวอาคาสะรับรู้ได้
…ก็อาจฟันที่คอมันได้สำเร็จ
ต้องเล็งให้แม่นยำ… เล็งให้แม่นยำ
ดูเหมือนเจ้าใช้กระบวนท่า… …ปราณวารีไปจนหมดแล้ว
งั้นก็พอได้แล้วล่ะ กิยู
จบกันแค่นี้ดีกว่า
เก่งมากที่ทนมือจนถึงตอนนี้ได้!
บ้าน่า…
มันต่อยดาบที่ฟันลงมา…
จากด้านข้าง…
…จนดาบหัก
ลาขาด
หยุดการโจมตีด้วยการฟันแขนขาด ขณะปล่อยหมัดได้
เสียงลมปราณไม่เหมือนเดิม
ดวงตากับสีผมก็ด้วย
ทันจิโร่ช่วยชีวิตเราไว้
เซลล์ทั่วร่าง ขนทุกเส้นภายในร่างกายข้า
…กำลังร่ำร้องให้รีบฆ่าเจ้านี่ซะ
ในตัวเจ้านั่น มีความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
…ที่อันตรายมาก
ตอนนี้มันกำลังเพ่งความสนใจไปที่ทันจิโร่
โอกาสนี้แหละ
ขยายวงจรเวท รูปแบบสุดยอด
แสงเงินครามกระจัดกระจาย
มันยังโจมตีเร็วขึ้นได้อีก?
พลังทำลายล้างก็เพิ่มขึ้น
จะตั้งรับไว้ได้มั้ย… ด้วยผิวน้ำสงบนิ่ง
นี่คือสิ่งที่พ่อเคยบอกไว้
…โลกที่มองเห็นอย่างปรุโปร่ง
รู้สึกแปลกมาก
เวลาเดินไปอย่างเชื่องช้า
ไม่สิ
เราเห็นว่าสิ่งต่างๆ เคลื่อนไหวช้าลงงั้นเหรอ
หลบไม่พ้น
พลังทำลายเป็นร้อยๆ ครั้ง… …ที่มาจากทุกทิศทาง
แม้แต่ผิวน้ำสงบนิ่ง… ก็ยังป้องกันได้ไม่หมด
เหลือเชื่อ
ยังมีลมหายใจอยู่ได้นับว่าเก่ง
เลี่ยงจุดตายได้ฉิวเฉียดล่ะสิ
เจ้าไม่จำเป็นต้องตายเหมือนเคียวจูโร่หรือทันจิโร่
มาเป็นอสูรกับข้าสิ กิยู
มันไม่รู้ตัว
ว่าทันจิโร่ยืนอยู่ข้างหลัง?
- อย่าปฏิเสธ… - หรือเพราะไม่มีกลิ่นอายอยู่เลย?
- งั้นแปลว่า… - …ได้ประมือกับศัตรู
ทันจิโร่ ฟันเลย!
ถ้ายังขยับตัวได้ ก็ฟันมันเลย
ฉวยโอกาสตอนที่มันไม่รู้ตัว
จัดการมัน!
อาคาสะ! ฉันจะสะบั้นหัวแกเอง
พูดเตือนมันก่อนจะลงมือเนี่ยนะ?
ยังไม่ตายอีก?
ไอ้หมอนี่ยังมีชีวิตรอด ทั้งที่ถูกโจมตีไป?
ไม่มีปัญหา
ไม่ว่าจะโจมตีแบบไหน ท่าสังหารเข็มทิศของข้าก็ตรวจจับได้
ยิ่งจิตต่อสู้ของอีกฝ่ายรุนแรงแค่ไหน
เข็มทิศก็จะตอบสนองรุนแรงขึ้นแค่นั้น
อะไรกัน
ไอ้กลิ่นอายแปลกประหลาดนี้คืออะไร
เหมือนมันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตอย่างอื่นไปเลย
จิตต่อสู้มันหายไปแล้ว
ไม่มีจิตต่อสู้เหรอ?
ตั้งสติไว้!
มันมาแล้ว
ระบำเทพสุริยัน
อาทิตย์เย็นย่ำ
บ้าชัดๆ
มนุษย์ที่ไร้จิตต่อสู้
หลายร้อยปีมานี้ ข้าไม่เคยเจอ
ทารกเกิดใหม่ก็ยังมีจิตต่อสู้เบาบาง
แต่ว่า… ในชั่วพริบตา… เจ้าหมอนี่ก็ไม่มีจิตต่อสู้อยู่เลย
สภาวะที่เผชิญหน้า… กับสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่
มันทำให้ประสาทสัมผัสข้าปั่นป่วน
เข็มทิศข้าก็ไม่ตอบสนอง
แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา
เมื่อเข้าสู่สนามรบ
หากพบสิ่งไม่คาดฝัน หรือสิ่งที่ผิดแผกจากที่เคยเจอ
ก็ต้องทำความเข้าใจฉับพลัน
แล้วโต้กลับไปทันที
และข้าก็สามารถทำแบบนั้นได้
มันควร…จะเป็นเช่นนั้น
แต่ว่าในการต่อสู้ชั่วเวลาสั้นๆ
เจ้านี่มันจับเคล็ดบางสิ่ง แล้วปรับตัวให้เร็วเหนือข้าได้
ข้าผู้ช่ำชองในศาสตร์การต่อสู้หลายร้อยปี
ถูกโจมตีเพลี่ยงพล้ำอย่างไร้ข้อกังขา
ดวงตาของมันไร้ซึ่งความโกรธและเกลียดชัง
และยังไร้จิตสังหารและจิตต่อสู้ด้วย
บางทีดวงตานั้นอาจมีไว้เพียง… …เพื่อรับภาพของความสมบูรณ์แบบ
ที่ข้าแสวงหามาตลอด
ต้องเป็นโลกแห่งอนัตตาอย่างแน่นอน
ข้ารับรู้ได้อย่างลางๆ ว่ามันมีโลกนั้นอยู่…
แต่ข้าคงไม่อาจไปถึงจุดนั้นได้แล้ว
ยังหรอกน่า
ข้ายังสู้ต่อได้
ข้ายังแข็งแกร่งมากกว่านี้ได้
จับหัวที่ขาด แล้วพยายามเชื่อมต่อกับคอ
ข้าจะไม่ยอมจบสิ้น…
…อยู่แค่นี้แน่
ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก
ต้องแข็งแกร่งเหนือใคร!
แกร่งขึ้นอีก!
แข็งแกร่ง…มากขึ้น
มันสลายไปแล้ว
จบแล้ว
ชนะแล้ว
เวียนหัวชะมัดเลย
กล้ามเนื้อกระตุก
ร่างกายเราถึงขีดจำกัดแล้ว
ยังลุกไหวมั้ย ทันจิโร่
ทำไมร่างกายเจ้านั่นไม่สลายไป
หรือแปลว่า…
ทัน…
มันยังขยับได้!
ร่างกายยังไม่สลาย
รอยแผลที่คอก็เริ่มสมานแล้ว
เวียนหัวสุดๆ
บ้าน่า
หัวขาดแล้วก็ยังไม่ตาย!
หรือว่ามีเงื่อนไขอะไรซ่อนไว้
แบบเดียวกับพวกกิวทาโร่?
ไม่ใช่
หัวของมันสลายไปแล้ว
หรือมันจะเปลี่ยนเป็นอะไรบางอย่าง…
บางอย่างที่ไม่ใช่อาคาสะ?
หรือจุดอ่อนของมันไม่ใช่ที่หัว… แบบเดียวกับมุซัน?
การต่อสู้ยังไม่จบ
ต้องลุกขึ้นสู้
ทันจิโร่
หมดสติ
ไม่แปลกเลย
หมอนั่นฝืนเกินขีดจำกัดมานานแล้ว
ปราณวารี
กระบวนท่าที่สี่
คลื่นน้ำ!
ฟื้นฟูได้!?
ขนาดเสียหัวไปแล้ว ก็ยังฟื้นฟูเร็วขนาดนี้
หูซ้ายไม่ได้ยินอะไรแล้ว
มือขวาก็ไร้ความรู้สึก
ไม่รู้จะมีแรงเหลือ พอถ่วงเวลาไว้ได้มั้ย
เดี๋ยวก่อน!
ฉันยังไม่ตาย
ยังสู้ต่อได้
ถ้าแกจะฆ่าทันจิโร่ ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!
จิตแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
ไม่ว่าจะเข้าตาจนขนาดไหน ก็จะไม่ยอมแพ้
พวกเรานั้นไม่ใช่ซามูไร
ไม่ได้ถือดาบสู้
แต่พวกเราก็พกดาบใหญ่ไว้ในหัวใจ
สิ่งที่ใช้สู้ มีเพียงกำปั้นตัวเอง
ขวางหูขวางตาเป็นบ้า
พอได้แล้วล่ะ
เจ้าเป็นใคร
คุณฮาคุจิ พอแค่นี้เถอะนะคะ
ปล่อยข้า ปล่อยมือจากข้าเดี๋ยวนี้
เจ้าเป็นใครกัน
พอแค่นี้เถอะนะ
ข้ามฝั่งไปด้วยกันกับข้าเถอะ
ไม่ได้
ข้าต้องดับลมหายใจของพวกมัน
ทำไมกันล่ะคะ
เพราะว่าข้าจะต้องแข็งแกร่งให้มากขึ้น
ใครที่ขวางทาง ข้าจะฆ่ามัน
ทำไมล่ะคะ
ทำไมถึงได้อยากแข็งแกร่งนักล่ะ
เพราะถ้าไม่แข็งแกร่งขึ้น
ข้าจะเอามันกลับมาไม่ได้
ข้าต้องเอายากลับไปให้พ่อ
หากไม่แข็งแกร่งขึ้น
ข้าก็ขโมยกระเป๋าเงินหนีไปไม่ได้
หากไม่แข็งแกร่งขึ้น
ถ้าถูกเอาคืน ข้าก็ไม่อาจชนะ
หากไม่แข็งแกร่งขึ้น
ข้าก็จะถูกจับพิพากษา แล้วก็รับโทษ
รอยสักโทษฐานลักขโมย ที่แขนสองข้าง ก็มีครบสามเส้น
หนหน้า เจ้าโดนตัดมือแน่
ก้มหัว ก้มหัวลง
แน่จริงก็ตัดให้หมดเลย
ถึงสองมือจะโดนตัด ข้าก็เหลือสองเท้า
ข้าจะล้วงกระเป๋าด้วยเท้าเปล่า
ยังไงพวกแกก็จับข้าไม่ได้หรอก
อายุ 11 ปี แต่กระทำผิดซ้ำซาก
เจ้ารับโทษโบยเป็นร้อยครั้ง แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังสลบ
แต่เจ้ายังคึกคะนองได้อีก
ไอ้เด็กนรกส่งมาเกิด!
จะพูดยังไงก็เชิญ
ถูกต้อง ข้านี่แหละเด็กนรกของแท้
ตอนเกิดมา ข้าก็มีฟันงอกแล้ว
เจ้าคนโอหัง
ไอ้เด็กแสบ
จะเรียกว่าเด็กนรกก็เชิญเลย ไอ้งั่ง
(สำนักตุลาการมินามิโจ)
ฮาคุจิ!
พ่อเจ้ารู้ว่า เจ้าโดนจับอีก เลยแขวนคอฆ่าตัวตายไปแล้ว
พ่อเจ้าตายแล้วนะ!
หา?
ฮาคุจิ ลูกพ่อ
จงใช้ชีวิตอย่างซื่อตรงเถอะนะ
ลูกยังกลับตัวกลับใจทัน
คนยากไร้มันไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตเลยเหรอ
พ่อ
โลกใบนี้น่ะมันบัดซบจะตาย
ใครหน้าไหนก็ไปตายกันให้หมดเลย!
ทำไมไอ้พวกชั่วพรรค์นี้ถึงยังอยู่
แต่พ่อของข้ากลับต้องตายไป
พ่อไม่ได้สร้างความลำบากเลย
แล้วจะขอโทษข้าทำไม
พ่อไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย
ถึงต้องรับโทษคดีลักขโมย ข้าก็ไม่เจ็บปวดอะไร
ต่อให้ถูกโบยด้วยแส้ หรือถูกหักกระดูก
แต่ถ้าเพื่อพ่อแล้ว ข้าทนได้
ต่อให้ต้องทนเป็นร้อยๆ ปี!
สำนึกผิดได้แล้ว
ตั้งใจทำมาหากินซะ!
หนวกหูน่า หุบปากซะไอ้สวะ
ทำงานสุจริตมันเงินไม่พอ
ค่ายามันแพงนะรู้มั้ย
นับวันพ่อข้ายิ่งผ่ายผอม ตัวยิ่งลีบ
กระดูกแผ่นหลังก็ปูดโปนออกมา
ข้าอยากให้พ่อได้กินอาหารดีๆ
ทั้งที่ข้ายอมตายได้แท้ๆ
ถ้าเพื่อพ่อของข้าล่ะก็
ถ้าเพื่อพ่อของข้าล่ะก็!
ไม่ธรรมดาเลย
(โซริว)
มีคนเรียกข้าให้รีบมา เพราะเห็นว่าเด็กจะโดนฆ่า
แต่นี่เล่นงานผู้ใหญ่ 7 คน นอนสลบคาพื้นไปเลย
เจ้านี่ดูมีแววนะเนี่ย
เอาชนะผู้ใหญ่ได้ โดยไม่ใช้อาวุธอะไรเลย
หน่วยก้านใช้ได้
แล้วเจ้านี่เป็นใครกัน
ข้ากำลังดูอะไรอยู่
นี่คือความทรงจำของข้างั้นเหรอ
มาฝึกที่โรงฝึกข้ามั้ย
ข้าไม่มีลูกศิษย์เลยเนี่ย
หนวกหูโว้ย ตาแก่เฮงซวย! อยากตายรึไง
รอยสักที่แขนเจ้า
คงเป็นอาชญากรเอโดะล่ะสิ
คงโดนทัณฑ์เนรเทศออกจากเอโดะ ร่อนเร่มาจนถึงที่นี่ยังงั้นสิ
ถ้าใช่แล้วจะทำไม แกไม่เกี่ยว จะมายุ่งทำไม
เอ้า ก่อนอื่น…ถือกำเนิดใหม่ซะ เจ้าหนุ่ม
เอาละ เข้ามา
ตายซะเถอะ
ตาแก่
(โรงฝึกโซริว)
เจ้านี่ถึกทนมือดีนะ
โดนอัดเข้าไปตั้งขนาดนั้น ไม่ทันไรก็ได้สติกลับมาแล้ว
ข้าชื่อเคย์โซ
เป็นเจ้าของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่า ที่เรียกว่าโซริว
แต่ข้าไม่มีลูกศิษย์เลยสักคน
เลยทำงานรับจ้างทั่วไป หาเงินใช้ไปวันๆ
สิ่งแรกที่อยากให้เจ้าทำ… คือช่วยดูแลลูกสาวข้าที่ป่วยอยู่
ข้ามีงานต้องทำ เลยอยากให้เจ้าช่วย
เมียข้าโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพราะเหนื่อยล้าจากการดูแลลูก
ลำบากแทบแย่เลยจะบอกให้
เป็นเพราะข้าไม่เอาไหน
ทั้งเมียทั้งลูกข้าเลยลำบาก
จะดีเหรอ ให้อาชญากรอย่างข้า… อยู่ดูแลลูกสาวในบ้านคนเดียว
ตัวเจ้าที่เป็นอาชญากร… ถูกข้าอัดน่วมไปแล้ว
ไม่เป็นไรหรอก
คล้ายกันมาก
เข้าใจแล้ว
สาเหตุที่ข้าก็ไม่สบอารมณ์กับเจ้า…
ก็เพราะเจ้าทำให้ข้านึกถึงอดีตที่ไร้สาระพรรค์นี้
ลูกสาวข้าเอง ชื่อโคยูกิ
อดีตที่แสนไร้สาระ…
ไร้สาระ
ฮาคุจิ… พ่อขอโทษนะ
เป็นไงบ้าง โคยูกิ
ตื่นมาแล้วดีขึ้นมั้ย
อืม
จะว่าไปสีหน้าก็ดีขึ้นกว่าตอนเช้าเยอะ
งั้นรอพ่อเดี๋ยวนึงนะ
ค่ะ
เจ้านี่น่ะเหรอ
เจ้านี่ชื่อ…
พ่อถามไปหลายรอบ มันก็ไม่ยอมตอบสักที
นี่ อย่ามัวยืนนิ่งสิ
มานั่งตรงนี้ก่อน
งั้นฝากลูกถามชื่อ ก่อนพ่อกลับมาละกัน
แผลที่หน้า… มันเจ็บมากมั้ย
จะต้องหายดีแน่
จะช่วยให้ได้ จะปกป้องให้ได้
ชีวิตที่ผ่านมาของข้าช่างไร้สาระ ได้แต่พ่นคำโกหกหลอกลวงที่ไม่เป็นจริง
ขอบคุณนะ
ท่านไม่ต้องขอบคุณบ่อยๆ ก็ได้ครับ
นอนพักผ่อนให้สบายครับ
ขอโทษนะคะ… ที่ต้องรบกวน
บอกว่าไม่ต้องไงครับ
ให้ปิดประตูมั้ยครับ
เปิดไว้แบบนี้ก็ได้
สุขภาพของโคยูกินั้นอ่อนแอมาก
ข้าต้องคอยอยู่ข้างๆ ตลอดคืน
เพื่อเปลี่ยนผ้าแปะหน้าผาก หรือเปลี่ยนชุดนอนให้
ต้องคอยป้อนน้ำให้ตลอด
ตอนจะเข้าห้องน้ำ ข้าก็ต้องเป็นคนแบกนางไปทำธุระถึงที่
เมื่อก่อน ข้าก็ดูแลพ่อข้าจนชิน
จึงมีความอดทนในการดูแลผู้ป่วยมากเป็นพิเศษ
ก็เลยไม่รู้สึกลำบากอะไร
ขอโทษที่ต้องให้คอยดูแลนะ
มนุษย์ที่ต้องทนทุกข์เพราะโรคร้าย ทำไมถึงชอบขอโทษอยู่เรื่อย
“ขอโทษนะที่ทำให้เสียเวลา”
“ขอโทษนะที่ไอเสียงดังหนวกหู”
“ขอโทษนะที่ทำงานไม่ไหว”
คนป่วยก็อยากทำอะไรๆ ได้เหมือนคนปกติ
เรื่องไอมันก็ห้ามกันไม่ได้
อยากหายใจได้ปกติเหมือนคนอื่นเขา
คนที่ทุกข์ทรมานที่สุด ก็คือคนป่วยเองแท้ๆ
ขอโทษที่ต้องให้คอยดูแลนะ
เป็นเพราะคอยดูแลข้า คุณเลยไม่ได้ฝึกวิชา
ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น
ข้าไม่คิดจะไปเที่ยวเล่นอยู่แล้ว
มีเวลาว่างหน่อย ข้าก็จะฝึกวิชา อย่าห่วงไปเลย
แต่นานๆ
ทีเปลี่ยนบรรยากาศบ้างเถอะค่ะ
คืนนี้จะมีการจุดดอกไม้ไฟ
ลองไปดูเถอะค่ะ
นั่นสินะครับ
หายเวียนหัวเมื่อไหร่
ข้าจะแบกท่านไปดูแถวสะพานนะ
ต่อให้วันนี้จะไปไม่ได้…
ปีหน้า… ปีถัดไปก็ยังมีดอกไม้ไฟ
ไว้ค่อยไปดูตอนนั้นก็ได้นะครับ
สิ่งเดียวที่ข้ารู้สึกว่ายุ่งยาก…
คือคุยกันอยู่ดีๆ โคยูกิก็จะร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
คงเพราะป่วยติดเตียงจนอยากร้องไห้
แต่พอนางร้อง ก็ทำข้าอึดอัดขึ้นมา
(โซริว)
ยังงี้นี่เอง
ตัว“ฮาคุ” ใน“ฮาคุจิ”เขียนงี้เหรอ
ตัวเดียวกับ“โคมะ” ใน“โคมะอินุ”เนอะ
อย่างนี้นี่เอง
เจ้านี่มีอะไรเหมือนข้าจริงๆ ด้วย
ต้องมีอะไรมาให้ปกป้องคุ้มครองเสมอ
เหมือนสิงโตหินโคมะอินุ ที่ปกป้องวัดวาอารามไง
อาจารย์ที่ไม่ใช่ทั้งซามูไรหรืออะไรทั้งนั้น
…แต่กลับมีที่ดินและโรงฝึก
เพราะเคยช่วยผู้เฒ่าคนนึง… จากพวกโจรภูเขา
ผู้เฒ่าคนนั้นประทับใจในวิชาโซริว
จึงยกที่ดินและโรงฝึกเก่าๆ ที่ไม่มีใครรับช่วงต่อ ให้อาจารย์เอาไปใช้
(โรงฝึกโซริว)
แต่สำหรับพวกที่อยากครอบครอง…
…ที่ดินและโรงฝึกไว้เอง
เรื่องนี้ไม่ถูกใจพวกเขาเลย
โรงฝึกดาบละแวกใกล้เคียง… …จึงหาเรื่องรังแกโรงฝึกโซริวอยู่เสมอ
นั่นก็คือสาเหตุที่โรงฝึกโซริว… ไม่มีลูกศิษย์เพิ่มอีกเลย
แต่การอยู่ฝึกวิชาที่นี่
และการคอยดูแลโคยูกิ
มันได้ช่วยเยียวยาจิตใจของข้า
3 ปีผ่านไป ข้าอายุ 18 ปี
ส่วนโคยูกิอายุ 16
เริ่มมีสุขภาพดีขึ้น
จนใช้ชีวิตได้ตามปกติ
ฮาคุจิ
มานี่หน่อย
ครับ
สนใจรับสืบทอดโรงฝึกนี้รึเปล่า
โคยูกิเองก็บอกว่า ชอบพอในตัวเจ้าด้วย
หา?
ข้ามันอาชญากร มีรอยสักที่แขนสองข้าง
ไม่เคยนึกฝัน ว่าตัวเองจะมีอนาคต
ยิ่งเรื่องมีใครมาชอบพอในตัวข้า ก็ยิ่งไม่เคยฝัน
บางทีข้าอาจได้ใช้ชีวิตอย่างซื่อตรง
อย่างที่พ่อข้าขอไว้ก่อนตายก็ได้
ความหวังอันเลือนลาง ที่ข้าอาจจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่
มันพองโตจนไม่อาจปกปิดมันไว้ได้
ตัวข้าตอนนั้นไม่มีทางรู้…
และไม่คาดคิดเลยว่า ทั้งสองคนที่ข้าสาบานจะปกป้องด้วยชีวิต
…จะถูกฆ่าตายด้วยยาพิษ
ตอนนั้นข้ากลับไปไหว้หลุมศพพ่อข้า
ไปขอให้พ่ออวยพรเป็นสิริมงคล
ข้ากลับถึงโรงฝึกก่อนตะวันตกดินแท้ๆ
สังหรณ์มันบอกข้าก่อนจะรู้ข่าวร้ายแล้ว
กล้ามเนื้อท้องกระตุกจนแทบจะสำรอก
ขนลุกตั้งชันไปทั่วตัวเพราะสังหรณ์ใจไม่ดี
มีคนไปวางยาพิษในบ่อน้ำ
พวกมันรู้ว่าไม่มีทางเอาชนะเจ้า หรือคุณเคย์โซได้ซึ่งๆ หน้า
ถึงทำเรื่องโหดเหี้ยมแบบนี้
ช่างเลวทรามต่ำช้าอำมหิต
ฆ่ากระทั่งโคยูกิจังโคยูกิ
ตัวข้าไม่เคยอยู่เคียงข้างคนที่ข้ารัก
ในเวลาที่ภัยร้ายคืบคลานมาถึงพวกเขาสักครั้ง
ทั้งที่ข้าสัญญาเอาไว้แล้ว
ท่านแน่ใจแล้วเหรอที่เลือกข้า
ตอนพวกเรายังเด็ก เราคุยเรื่องดอกไม้ไฟกัน จำได้มั้ยคะ
หืมม์…
ตอนไหนนะ
สำหรับคุณคงเป็นเรื่องพูดคุยธรรมดา แต่สำหรับข้า มีหลายเรื่องที่ทำให้ดีใจค่ะ
คุณบอกว่า
ถึงปีนี้จะไปดูดอกไม้ไฟไม่ได้ ปีหน้า หรือปีถัดไป ก็ค่อยไปดูด้วยกันก็ได้
ตอนนั้นข้านึกภาพไม่ออกด้วยซ้ำ
ว่าตัวข้าจะมีชีวิตอยู่… จนถึงปีถัดๆ ไปไหม
แม่ข้าเองก็เหมือนกัน
ท่านคงไม่อยากเห็นข้าตายไป
ถึงได้เลือกที่จะจากไปก่อน
ลึกๆ แล้วพ่อข้าก็คงไม่คิดว่าข้าจะอยู่ได้นาน
เพราะสุขภาพข้าอ่อนแอมาก
แต่คุณฮาคุจิกลับมองไกลไปถึงอนาคตของข้า
…ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา พูดถึงปีหน้า แล้วก็ปีถัดๆ ไปกับข้าเสมอ
มันทำให้ข้ารู้สึกดีใจมากๆ เลย
ข้าก็เลยอยากให้เป็นคุณฮาคุจิค่ะ
มาอยู่เป็นคู่ชีวิตร่วมกับข้าได้มั้ยคะ
ครับ
ข้าจะต้องแข็งแกร่งกว่าใคร
เพื่อจะปกป้องท่านไปตลอดชีวิต
ผลสุดท้าย
มันก็เป็นแค่ลมปาก ไม่มีคำสัญญาไหนที่ข้ารักษาเอาไว้ได้
นี่เจ้าเป็นใครเนี่ย
ไร้มารยาทสิ้นดี
นี่แก…จากสำนักโซริว
หลังจากพ่อลูกโรงฝึกสำนักโซริวถูกวางยาพิษ
ลูกศิษย์คนเดียวที่รอดตาย บุกจู่โจมโรงฝึกดาบที่อยู่ใกล้เคียง
สังหารคนไปถึง 67 ราย
อาวุธสังหารมีเพียงมือเปล่า ทุบหัว ทำลายเครื่องใน
ศพส่วนใหญ่ถูกบดขยี้ จนไม่เหลือเค้าเดิม
ชิ้นส่วนร่างกายแหลกเละ
ที่เกิดเหตุมีขากรรไกร สมอง ลูกตา… มือเท้า อวัยวะภายใน…
กระจัดกระจายตามพื้นและฝ้าเพดาน …อย่างน่าสยดสยอง
ผู้ที่ก่อเหตุไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแล้ว
ข้าได้ยินว่า แถบนี้มีอสูรออกอาละวาด
แต่ข้าไม่ยักจำได้ว่า ปล่อยอสูรไว้ในพื้นที่นี้
เลยถ่อมาดูด้วยตาตัวเอง
แต่กลับเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาเนี่ยนะ
ทำเอาข้าผิดหวังเลย
ถอยไป…
ไม่งั้นแกตาย
ข้าอยากสร้างอสูรที่แข็งแกร่ง 12 ตน
เจ้าจะทนรับปริมาณเลือด ที่ข้าฉีดเข้าไปได้รึเปล่านะ
จะเป็นยังไง…
ก็ช่างหัวมันแล้ว…
ช่างมันทุกอย่างเลย
เมื่อได้เป็นอสูรและเสียความทรงจำไป
ข้าก็เริ่มแสวงหาความแข็งแกร่งอีกครั้ง
เข้ามาอีก!
เข้ามาสู้กับข้าอีก
ทั้งที่ไม่เหลือสิ่งใดที่ตัวข้า…
…อยากจะปกป้องแม้แต่อย่างเดียว
ทั้งที่ข้าก็ไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่
ในโลกที่ข้าสูญเสียครอบครัวไป
ข้าทำได้เพียงเข่นฆ่าซ้ำๆ อย่างไร้ความหมายเป็นร้อยปี
ชีวิตข้า… มันช่างน่าสมเพช
น่าหัวร่อ
และไร้สาระสิ้นดี
ต่อให้ข้าตายไป ก็ไปอยู่ร่วมกับสามคนนั้นไม่ได้
บังอาจมาทำให้ข้านึกถึงไอ้อดีตพรรค์นั้น
เจ้ามนุษย์เอ๋ย
เจ้าคนอ่อนแอไร้พลังและเปราะบาง
ไม่ทันไรก็ตาย
แหลกสลาย
สาบสูญไปไม่เหลือซาก
มันยังไม่ตายอีก
นี่มันบ้าชัดๆ
ต้องฆ่ามันตอนนี้แล้ว
ถ้าปล่อยให้มันฟื้นฟูได้ ก็หมดหนทางแล้ว
เราหมดสติไปเหรอ ระหว่างต่อสู้เนี่ยนะ
ส่วนหัวของมัน…
ส่วนหัวมันเริ่มฟื้นฟูแล้ว!?
ก็ฟันหัวขาดไปแล้วนี่
ท่าสังหาร บดขยี้
หยุดนะ
เจ้าหมอนี่ยังเคลื่อนไหวได้อีกเหรอ
จะให้ตัดหัวอีกกี่ครั้งก็ได้ แต่เราต้องชนะ
เรากับคุณกิยูต้องชนะให้ได้ ต้องโค่นอาคาสะ
ดาบเรามัน…
…หลุดออกจากมือเหรอ
ไม่มีแรงกำดาบเลย
จงถือกำเนิดใหม่ซะ…
เจ้าหนุ่ม
ข้าเกลียดผู้อ่อนแอที่สุดเลย
พวกอ่อนแอจะไม่ยอมสู้ซึ่งๆ หน้า
แอบไปวางยาพิษในบ่อน้ำ
ช่างน่ารังเกียจ
ไอ้คนอ่อนแอ ไม่รู้จักอดกลั้น
ไม่ทันไรก็คลั่งขาดสติ
เอากำปั้นที่ใช้ปกป้องไปฆ่าคน
ทำให้สำนักโซริวที่อาจารย์หวงแหน… …ต้องเปื้อนเลือด
ทำตามคำสั่งเสียของพ่อก็ไม่ได้
ใช่แล้ว
คนที่ข้าอยากฆ่าที่สุดก็คือ…
แย่แล้ว แย่แล้ว! ดาบเราหลุดมือ
แค่ต่อยคงหยุดอะไรมันไม่ได้
อาคาสะกำลังจะออกหมัดทำลายล้าง …แบบที่ใช้กับคุณเรนโงคุ
ต้องรีบพาคุณกิยู… ออกไปนอกระยะการโจมตี
ไม่ต้องห่วงฉัน รีบหนีไป
คนอ่อนแอแบบที่ข้าเกลียด…
ข้าจะต้องฆ่ามันให้ตายคามือ
ทำลายร่างกายของตัวเอง?
ทำไมถึงหันไปโจมตีตัวเองล่ะ
ทำไมกัน?
พริบตานั้น
เราได้กลิ่นขอบคุณมาจากอาคาสะด้วย
ทำไมเขาถึงยิ้มล่ะ
พอแล้ว พอกันที
หยุดฟื้นฟูได้แล้ว
การดวลรู้ผลแล้ว
ข้าเป็นฝ่ายแพ้
ในพริบตานั้น ข้าแพ้หมดรูป
เป็นกระบวนท่าที่ยอดเยี่ยม และสง่าผ่าเผย
สามารถอ่านทางของศัตรูได้ชัดเจน แล้วหมุนตัวได้ทันควัน
ฟันเข้าไปก่อนที่ศัตรูจะโจมตี
มันจบแล้ว
ข้าอยากลงนรกแบบผู้แพ้ที่รู้จักกาลเทศะ
จะไปไหนของเขากันนะ
หยุดอยู่กับที่แล้ว
พ่อครับ…
พ่อไม่เป็นไรแล้วเหรอ
ไม่ทรมานแล้วใช่มั้ย
พ่อไม่เป็นไรแล้ว ฮาคุจิ
ขอบใจลูกมากนะ
พ่อครับ ข้าขอโทษ
ขอโทษที่ข้าไม่อาจกลับตัวกลับใจ
ข้าล้มเหลว
ไม่เกี่ยวกันหรอกน่า
ไม่ว่าเจ้าจะมีชีวิตแบบไหน แต่เจ้าก็ยังเป็นลูกชาย
เป็นลูกศิษย์ของข้า
ถึงตายก็ไม่ทอดทิ้งเจ้า
แต่เรื่องพาไปสวรรค์ อันนี้ข้าช่วยไม่ได้
อาจารย์
ไหนว่าอยากจะแข็งแกร่งขึ้นไง?
จะยอมแพ้แล้วจบสิ้นอยู่แค่นี้เหรอ
อาคาสะ
ใช่แล้ว ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น
ข้าอยากแข็งแกร่งขึ้น
ถูกสะบั้นหัวไปแล้วจะทำไม
ดวลแพ้? ก็ช่างหัวมันสิ
ข้าจะฆ่าล้างบางให้หมดทุกคนเลย
ข้ายังแข็งแกร่งกว่านี้ได้
ต้องรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้
คุณฮาคุจิ
ขอบคุณนะคะ
แต่พอได้แล้วล่ะค่ะ
พอได้แล้ว
ให้มันจบแค่นี้เถอะนะ
อาคาสะ
ขอโทษ ข้าขอโทษ
ขอโทษที่ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้
ขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างในเวลาสำคัญ
ข้ารักษาสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้สักอย่าง
อภัยให้ข้าด้วย
โปรดอภัยให้ข้านะ ขอร้องล่ะ
อภัยให้ข้าด้วย
ข้าดีใจที่คุณยังจำเรื่องของเราได้
ดีจริงๆ ที่คุณกลับไปเป็นคุณฮาคุจิคนเดิม
ขอต้อนรับกลับมานะ ฮาคุจิ
ไง ฮาคุจิ!
กลับมาแล้วเหรอ
ข้ากลับมาแล้ว
กลับมาหาเจ้าแล้ว
ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ…
ที่รัก
สลายไปแล้ว
มัน… จบแล้ว
ต้องรีบไป…
ตามหา… คุณทามาโยะ…
ให้เจอ
ทันจิโร่
กา… กา…
ทันจิโร่! กิยู! กำจัดอสูรข้างขึ้นที่สามได้
แต่เหนื่อยล้าอย่างหนัก
จึงหมดสติไป
ทันจิโร่! กิยู! กำจัดอสูรข้างขึ้นที่สามได้
ข้างขึ้นที่สาม
กลิ่นอายของเจ้าอาคาสะหายไปแล้ว
พ่ายแพ้งั้นเหรอ
อาคาสะ
ไหนว่าจะเอาชนะข้าให้ได้ไง
สุดท้ายเจ้ากลับทิ้งเส้นทางที่นำไปสู่…
…จุดหมายที่ยิ่งใหญ่ซะได้
(ข้างขึ้นลำดับที่หนึ่ง)
ช่างอ่อนแอสิ้นดี
(ข้างขึ้นลำดับที่สอง)
หือ? ท่านอาคาสะ…
หรือว่าตายไปซะแล้ว?
วูบนึง เหมือนจะสัมผัสกลิ่นอายแปลกๆ ได้ คงคิดไปเองละมั้ง
เหมือนท่านอาคาสะ… กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอีกแบบนึงไปแล้ว
แต่เขาตายไปแล้วนี่ งั้นก็ช่างมันเถอะ
ไงต่อนะ?
จริงด้วย จริงด้วย
ข้ากำลังถามชื่อเจ้าอยู่ใช่มั้ย
ทันจิโร่ กิยู กำจัดอสูรข้างขึ้นที่สามได้
ข้างขึ้นที่สาม
คุณฮิเมจิมะ
ทำได้ดีมาก โทมิโอกะ
ทำได้ดีมาก คามาโดะ
คุณโทมิโอกะ ทันจิโร่คุง สุดยอดเลย
พวกเราก็ต้องกำจัดข้างขึ้นให้ได้เหมือนกันนะ
ค่ะ
อย่าตายเชียวนะ อากาสึมะ
ถ้าไม่รีบพาไปล่ะก็โดนจิ้มแน่
เข้าใจมั้ย!?
พาฉันไปหาอสูรที่แกร่งที่สุดในนี้ซะ
เข้าใจใช่มั้ย?
หมูป่าบุกทะลวง
ทางนี้เลยทางนี้
ทางนี้มีตัวเก่งๆ อยู่เฟ้ย
ตอนนี้พี่ไปอยู่ไหนแล้ว
ไปลากอสูรข้างขึ้นมา! ข้างขึ้นน่ะ
โผล่หัวออกมาได้แล้ว
จากชั้น 88 ไปจนถึงทางทิศเหนือ
ไม่พบตัวมุซัน
ตะวันออกเฉียงใต้ ชั้นที่ 127
ไม่พบตัวมุซัน
อยู่ที่ไหน…
แกอยู่ที่ไหนกัน
ชั้น 90 จนถึงชั้นที่ 100
ทุกชั้นไม่พบตัวมุซัน
ตรวจสอบชั้นที่ 133 เสร็จสิ้น
ไม่พบตัวมุซัน
อีกาของเราจะตามหา
เราจะค้นทุกซอกหลืบในปราสาทนี้
จะไล่ต้อนให้แกจนมุม ไม่ว่าแกจะอยู่ไหน
(ลำดับที่สี่)
โครงสร้างปราสาททางต.อ.เฉียงเหนือเคลื่อนตัว
โครงสร้างบนล่างซ้ายขวาเคลื่อนตัวพร้อมกัน
และกำลังซ้อนทับกัน!
กลายเป็นหนึ่งเดียวแล้วค่ะ
มันทรงพลังถึงขนาดนี้เลย
ไม่สิ
พวกเราจะยอมแพ้ไม่ได้
ฝูงอีกา
ไปหาให้เจอว่ามุซันอยู่ที่ไหน
ไอ้พวกนักล่าอสูรเกะกะสายตา
พวกแกไม่มีทางตามหาข้าเจอหรอก
ถึงพวกแกจะลำพองใจ เพราะเด็ดหัวข้างขึ้นได้ก็ตาม
แต่ถ้าไม่จัดการข้า ทุกอย่างก็สูญเปล่า
พวกแกจะต้องตายอย่างไร้ความหมาย โดยที่หาตัวข้าไม่เจอ
นี่แหละถึงจะสมกับความโง่เขลาไร้ค่าของพวกแก
พวกแกจะต้องสำนึกเสียใจที่ตัวเองยังไม่ตายไปซะ
จงดิ้นรนกระเสือกกระสนหาทางรอด
…อย่างทนทุกข์ทรมาน ราตรีนี้คือวาระสุดท้ายของนักล่าอสูร
เป็นวันชะตาขาดของพวกแก!
อย่าตายนะ
กิยูเอ๊ย…
ห้ามตายเด็ดขาดนะ ทันจิโร่
บทบรรยายไทย สุรวุฒิ นาวา