Mia?
Mia!
Wracaj!
Mia?
Wracaj!
Ale już!
Mamusiu!
Zaburzenia atmosferyczne kopuły w granicach normy.
Dziś rano przepłynęłaś 1409 metrów z prędkością…
Co to za głos?
Aaryan go zmienił.
- Podoba ci się? - Ujdzie.
Sugerowana dawka senoksydyny: jedna tabletka.
Ciśnienie atmosferyczne w obrębie kopuły: 1 atm.
Poziom radioaktywności w granicach normy.
Zmniejsz współczynnik 2,04 do 2,019.
Czemu jesteś taki puchaty?
Dlaczego Sjohus brzmi jak twoja matka?
Poważnie? Zmienię to z powrotem.
Żartuję. Podoba mi się.
Zjedzmy dziś coś dobrego.
Wyhodowałam nowe algi. Może coś z nich zrobisz?
Dobry pomysł.
Sjohus, jak ciśnienie w czwartej rurze?
Niższe niż zwykle. Przeprowadzić diagnostykę?
Nie trzeba.
Ciśnienie w normie.
Cześć.
Źle się czujesz?
Chyba się dziś nie wyśpię.
Ja też nie.
Ale idziesz do łóżka?
- Za mocno? - Nie, w sam raz.
Od razu lepiej.
A jeśli się nie nadajemy?
Jak nie my, to kto?
Stresuję się. To wszystko jest takie tajne.
Damy radę.
Kocham cię.
Zgadza się.
Mia?
EWALUACJA
Jest 6.00 rano.
Przybył gość.
Gotowy?
Dobrze.
Jestem Virginia, wasza asesorka.
DZIEŃ 1
Jak wynika ze złożonych dokumentów,
plasujecie się w 0,1 centyla mieszkańców.
Dlatego z radością potwierdzam, że zgodnie z artykułem 96
kwalifikujecie się do osobistej ewaluacji.
Przez następny tydzień…
- Mogę o coś spytać? - Mamy wiele do omówienia.
Przepraszam…
Przez następny tydzień
będziecie pod ścisłą obserwacją i przejdziecie testy
sprawdzające waszą zdolność do rodzicielstwa.
Jeśli zdacie,
wasz materiał zostanie przekazany do ciąży ex utero.
Wszystkie inne metody rozmnażania pozostają zakazane.
W przypadku niepowodzenia zostaniecie natychmiast powiadomieni.
Kandydaci mają prawo wycofać się z ewaluacji
w każdym momencie aż do ankiety osobistej,
zrzekając się prawa do złożenia przyszłych wniosków.
Decyzja asesorki jest ostateczna.
Czy to jasne?
- Tak. - Oczywiście.
Na koniec przypominam,
że wszystko, co wydarzy się przez następne siedem dni
jest ściśle tajne.
Co dokładnie będzie oceniane?
To trochę niezrozumiałe.
Niezrozumiałe?
To złe słowo. Chciałam powiedzieć niejasne.
To właśnie znaczy niezrozumiałe.
Chce powiedzieć…
Nie znaleźliśmy żadnych konkretnych kryteriów. To chcę powiedzieć.
Im mniej wiecie, tym lepiej.
Chcę poznać prawdziwych was.
To dobry pomysł?
Tak.
Żartowałem.
To dobrze. Humor jest ważny.
Na pewno wszyscy tak mówią, ale…
Bylibyśmy świetnymi rodzicami.
To prawda, mówią tak.
To od kogo zaczynamy?
W skali od jednego do dziesięciu,
jak oceniasz obecny poziom satysfakcji
ze związku?
Co najmniej dziewięć.
Opisz Mię trzema słowami.
Zabawna, inteligentna…
Przenikliwa.
Bywa nieco przenikliwa, ale lubię to.
To trzyma mnie w ryzach.
Byliśmy w laboratorium, pracował nad jakimś kodem.
Nie wiem, czemu zrobiłam to akurat wtedy,
ale powiedziałam nagle: „Kocham cię”.
A on odpowiedział: „Zgadza się”.
Jak często uprawiacie seks?
Raz czy dwa razy w tygodniu.
O jakim seksie mowa?
Oralnym, ręcznym, analnym lub pełnym.
Czy regularnie dochodzisz do orgazmu?
Tak.
Za każdym razem?
Chcesz wody?
Czy to część testu?
Nie, tylko woda.
Nie, dziękuję.
Opowiedz mi o swojej matce.
Wiele ode mnie oczekiwała, ale to dobrze.
Wysłano ją do Starego Świata, gdy siostra i ja byłyśmy małe,
więc mam niewiele wspomnień.
- Była dysydentką. - Tak.
A czy ty masz jakieś spory z państwem?
Nie.
Nie ma tego w moich aktach?
Dlaczego chcecie dziecka?
Wiemy, jakie mamy szczęście. Jesteśmy…
Jesteśmy spełnieni.
Zawodowo i osobiście. Chcemy się tym podzielić.
Każde dziecko zasługuje na najlepszy możliwy start.
To przygotowana odpowiedź.
Naszym obowiązkiem jest dbać o przyszłość tego społeczeństwa.
To poważna sprawa, więc tak, jesteśmy przygotowani.
Chcę dać dziecku to, czego ja nie miałam.
Co takiego?
Poczucie przynależności.
Nie masz go?
Teraz mam. Nie miałam go jako dziecko.
Wszystko jest zgodnie z instrukcją.
Pomyśleliśmy, że przyda nam się…
Nic nie zakładamy, ale…
Słyszycie?
Luźne sprężyny.
W tym materacu nie ma sprężyn.
Macie inny pokój?
Tak, ale… Właściwie…
Proszę zająć nasz pokój.
- Nie kłopoczcie się. - To nie kłopot.
Pewnie. Żaden kłopot.
Lepiej.
Nazywam to jaskinią zadumy Aaryana.
Sjohus, otwórz kod Coopera.
Pracuję nad teksturą kota.
To wszystko jest wirtualnie wygenerowane.
To tutaj projektujesz wirtualne zwierzęta?
Nie prototypy. One są na uniwersytecie,
tu mam drugą generację.
Zabawne. Siedziałem właśnie tutaj, gdy…
A ty?
Masz swoją przestrzeń?
Tak.
Oczywiście.
Dzięki systemowi przepływu powietrza mam tu różne mikroklimaty.
To pozwala na różnorodność.
Bardzo tu…
Kolorowo.
„Kolorowo”?
To wzór dla zrównoważonej produkcji żywności na całym świecie.
Laboratorium.
Kolorowo to dobre słowo.
Natura chce być zauważona, ale jest zwodnicza.
Pod piękną fasadą zapewnia energię i schronienie.
Tylko w tej szklarni
jest ponad 1000 gatunków roślin i alg, zdolnych…
A to?
Pafiopedilum. Inaczej pantofelek Wenus.
Najstarszy w swoim rodzaju. Niektóre osiągają nawet 100 lat.
Mama mi go podarowała. To wszystko, co po niej mam.
- Mama? - Możesz uważać?
Przepraszam, jest delikatny.
Muszę mieć pełny dostęp wszędzie.
Ale chyba nie…
Pełny dostęp.
Załatwione. Sjohus rozpoznaje twój głos.
Witaj, Virginio.
Potrzebuję też próbek moczu, śliny, krwi, włosów, śluzu z pochwy i nasienia.
Myślałam, że już je dostaliście.
Mnóstwo ludzi oszukuje.
Wystarczy.
Mia sama syntetyzuje wszystkie składniki odżywcze.
Możemy uprawiać rośliny cały rok, nie niszcząc gleby.
Mogę? Troszkę wina?
Znalazła sposób na wykorzystanie mikroorganizmów do produkcji energii,
która zasila naszą pracę.
Skąd masz tę bliznę?
To było zaraz po uboju zwierząt.
Niektórzy uważali, że to moja wina,
więc aktywiści postanowili interweniować.
To szaleństwo, bo Aaryan opracował wirtualne zwierzęta
jako rozwiązanie uboju.
Nie był za niego odpowiedzialny.
Program zapobiegania chorobom
i ochrony zasobów zakładał ubój.
Problem w tym, że państwo nie doceniło
psychologicznego znaczenia towarzystwa,
gdy eksterminowano zwierzęta.
Zwłaszcza w czasach zawirowań.
Nakazano mi więc stworzyć alternatywę.
Ale niektórzy odebrali to inaczej.
Ci ludzie podpalili uniwersyteckie laboratorium, w którym pracował Aaryan.
Wyskoczyłem z okna na trzecim piętrze.
Złamałem bark, obojczyk i trzy kręgi.
Miałem poparzenia.
To musiało być straszne.
Ogień wciąż go przeraża.
Co spotkało tych ludzi?
- Wysłano ich do Starego Świata. - Na co zasłużyli.
Twoją matkę też tam wysłano.
Też na to zasłużyła?
To wszystko o mojej matce…
Podpuszcza nas. Tak to działa.
Zachowaj spokój i nie reaguj.
Za to ciebie lubi.
- Jesteś zazdrosna? - Tak.
To żenujące, ale tak.
Może sprawię, że nie będziesz.
Światło, Sjohus.
Na pojedynczym łóżku znów czuję się jak nastolatek.
Zboczeniec.
Na plecy.
Kopnęłaś mnie w jaja.
Będziesz się skarżył czy włożysz mi fiuta do ust?
Jaka była pierwsza opcja?
Nie złożysz ich?
Nie rozśmieszaj mnie.
- Jestem bardzo poważna. - Dobrze.
Dobrze.
Kurwa! Virginia.
Boże!
Muszę ocenić wszystkie aspekty waszego związku.
Róbcie swoje.
Poważnie?
Jakby mnie tu nie było.
Co? Nie.
- Aaryan. - Tak.
Ja…
DZIEŃ 2
Cześć.
Dostarczyli to. Wiesz, co to jest?
Dobrze spałaś?
Zjesz?
Może spróbujesz, co?
Spróbuj. Bardzo dobre.
Pycha.
Co, do…
Krzyknęłaś na mnie.
Wcale nie.
- Tak. Krzyknęłaś. - Nie.
- Poniosłam głos. - Tak.
Nie. Podniosłam głos.
- Tak. - To nie to samo.
- Tak! - Wcale nie.
- Tak. - Było trochę głośno.
Tak.
- Wcale nie. - Tak!
- Dobra. - Tak!
- To bardzo urocze. - Tak.
- Tak! - Dobrze.
Virginia.
Możesz przestać?
- Przestań, proszę. - Tak!
Virginia.
- Virginia. - Tak.
- Tak! - Virginia.
- Tak! - Virginia!
Teraz krzyknęłam.
Zacznijmy od nowa.
Może zagramy w grę?
To pociąg.
Pospieszny.
Jedzie bardzo szybko.
Rozbije się?
A może wjedzie do tunelu.
Nie chcesz, żeby się rozbił. No już.
No już.
Brawo.
Super.
Łyżka.
Co?
Chcesz zjeść sama? Pewnie.
Tak.
Dobra.
Przepraszam. Całkiem to zabawne.
Kurwa!
- Kurwa! - Boże.
Wszystko gra?
- Mam to gówno w oku. - Tak.
Nie jest dobrze. Szlag.
Szlag.
Boli.
Kurwa.
Nic nie widzę.
- Kurwa! - Co?
- Nic nie widzę. - Szlag.
Jak to nie widzisz?
- Szlag. - Co z tobą?
- Kurwa! Szlag! - Aaryan.
Szlag! Kurwa!
Już lepiej?
Już widzę. Ale boli jak cholera.
- Przykro mi. - Kurwa.
Kurwa.
- Chcesz krople? - Kurwa. Szlag…
- Tak. - Wybacz.
Jedna.
I druga.
Kurwa, szlag.
Wystarczy.
Wytrę cię.
Szlag. Kurwa.
Mogę zobaczyć?
Boże.
Zaczerwienione.
- Nie wiem. - Myślisz, że to normalne?
Na pewno.
Może ustalmy zasady,
bo dzieci reagują na granice, prawda?
- Tak. - Tak?
Dobrze.
No dobra. To…
Przeproszę.
- Pozwól mi… - Tak.
- Mogę… - Jasne.
Virginia, skarbie.
Chcemy…
To chyba jakieś jaja.
Bawi się z nami. Posprzątamy.
To jest wszędzie.
Boże.
- Virginia? - Virginia?
- Nie? Dobra. - Możesz…
Na litość boską.
Cholera!
- Nie. - To szaleństwo.
Przestań!
To nie jest zabawka!
Koniec testu.
Na pewno nie chcesz deseru
ani nic do picia?
Traktujcie mnie normalnie.
Bez udawania.
Dostarczono przesyłkę.
- Pomożesz? - Tak.
- Bardzo ciężka. - OK.
- Tutaj? - Tak.
Może dla waszego dziecka.
Jeśli zdacie.
Macie czas do rana.
Dobra.
- Jest osiem różnych elementów. - Tak.
Wiemy, który jest który, czy…
Jeszcze nie, ale to rozgryziemy.
Sprawdźmy z tyłu.
Napisali, które pomarańczowe części
idą na dół tych zielonych?
Szare części łączą te zielone.
- Te łączą? - Tak.
Pomarańczowe?
Nie, pomarańczowe idą na nie.
Nic nie łączą.
- Idą na wierzch. - Boże.
Nie, te szare łączą rurki.
- Dobra. Szare… - Tak. Świetnie.
- …a pomarańczowe na wierzch. - Tak.
Super. Wiesz, instrukcja
nie musi mówić prawdy.
Twierdzisz, że instrukcja
nie musi mówić prawdy?
To powiedziałam.
Dobra.
Czekaj.
Będę potrzebowała klucza.
- Jest tu gdzieś? - Klucz?
To małe narzędzie?
- Daj mi chwilę. - Tam jest.
- Mój palec. Rany. - Czekaj.
- Wybacz, już. - Poluzuj.
- Dobra. - Już.
- Czekaj. - Dobra.
Boże, nie mogę…
Mój wybawicielu.
Dobra.
Ale mam…
Mam klucz, jeśli chcesz.
DZIEŃ 3
„Uwaga: Dla bezpieczeństwa wszystkie części muszą być w użyciu”.
Co z tym zrobimy?
Podoba mi się.
Dobra robota.
Dziękuję. Praca zespołowa.
Przyniesiesz mi pościel?
Okropnie spałam.
Jasne.
Sjohus… otwórz kod Hawkeye'a.
Jeden powyżej 9,172.
Stała.
Obróć 0,3 do 0,41.
Utrzymaj wer…
- Cześć. - Cześć.
Jesteś sobą czy…
Zawsze jestem sobą.
Gdy byłam młodsza, miałam śmiesznego cockapoo.
Gdy trzeba było oddać zwierzęta na ubój,
nie mogłam znieść myśli, że umrze przy nieznajomym.
Załatwiłam pentobarbital i sama to zrobiłam.
Pamiętam, jak na mnie patrzył…
Tymi wielkimi, ufnymi oczami.
Płakałam całymi dniami.
Dorosła kobieta. Dasz wiarę?
Miałaś kiedyś wirtualne zwierzę?
Wiem, że niektórym to pomaga,
ale ja wolałabym móc je dotknąć.
Są do przytulania, nie do podziwiania.
Śmiało.
Co?
Śmiało.
Jak to zrobiłeś?
Magia.
Nauka.
Jest dziwny w dotyku.
To futro. Jest jednolite, ale nie mogę dopracować tekstury.
- Ze skórą jest trudniej. - Nudzę się.
Pobawimy się?
Sjohus, światła.
Bawimy się w tygrysy.
Pewnie.
Plecy cię nie bolą?
Nie.
To dobrze.
DZIEŃ 4
Tam!
Czekaj!
- Szybka jesteś. - Czekaj.
Ostrożnie.
Nieźle.
Raz, dwa,
trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Halo?
Tatusiu?
- Dobra. - Teraz ty.
- OK. - Idź.
Dobrze. Raz…
Dwa…
Trzy, cztery, pięć…
Sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Virginia?
Gdzie jesteś?
Virginia?
Mam cię.
Gdzie mamusia?
Myślałam, że mnie szukasz.
Miałaś się ukryć.
- Ukrywałam się. - Dobra.
Hej, zbudujmy zamek.
Nieźle.
Tutaj?
Tatusiu, mogę zbudować jeszcze jeden tam?
Jasne.
„Tatusiu”?
Nie daj jej się podejść.
Dobrze robimy?
No pewnie.
A jeśli nie potrafię?
Jeśli się do tego nie nadaję?
Nie jesteś swoją matką.
A jeśli jestem?
Zostawiła cię.
Ty taka nie jesteś.
Gdzie Virginia?
- Musi być niedaleko. - Virginia?
Virginia!
Co to jest?
Gdzie?
Tam.
Jej buty?
Boże.
Nie.
Sprawdź tam.
Tam!
Boże.
Oddychaj.
Nic ci nie jest?
Już dobrze.
- Trzymam cię. - Zostaw mnie.
Zostaw.
Czekaj.
Nie.
- Już dobrze. Mam cię. - Zostaw.
- Jak to się stało? - Byłam rozgwiazdą.
Bałam się, że nie żyjesz.
Już dobrze.
Byłam rozgwiazdą, idiotko.
Świetnie.
Następnym razem pozwolę ci utonąć, co?
Pięknie.
Virginia, nie…
Virginia.
Nie rób tak, jeśli chcesz dziecka.
Chcę prawdziwego dziecka!
Nie tego czegoś!
Tak dostaniemy prawdziwe dziecko.
Tatusiu?
Na barana.
Raz, dwa, trzy.
Rozpuszczasz ją.
No to w drogę.
Nieoczekiwana zmiana ciśnienia w obrębie kopuły.
Nadchodzi deszcz.
Szybciej, tatusiu. Szybciej!
Dlaczego stanąłeś?
Nie mogę. Moje plecy.
Ja cię wezmę.
- Daj mi chwilę. - Poniosę cię.
Nie, chcę do tatusia.
Masz tylko mnie.
Chcę do tatusia.
To bez sensu.
Tutaj tylko zmarzniesz i przemokniesz.
W środku możesz dalej mnie nienawidzić,
ale będzie ci ciepło.
Co ty na to?
Rączki do góry.
Już prawie.
I już. Chodź.
Teraz ja.
- Już dobrze. - Nie do oczu.
Postaram się.
Proszę.
Spłuczmy to.
- Gotowe. - Tak?
Gotowe.
Ręcznik.
Kiedyś robiłam to z mamą.
Jaka była?
Piękna.
Nieustraszona i irytująca.
Chciałam być jak ona.
Masz piękne włosy.
Pożyczysz mi ubrania?
- Jasne. - Tak?
Pewnie.
Dostarczono przesyłkę.
Mia!
Tu jestem.
To…
Zaproszenie na dzisiejszą kolację.
W jakimś ładnym miejscu?
Tutaj. My jesteśmy gospodarzami.
O czym ty mówisz?
Przybyli pierwsi goście.
- Cześć. - Proszę.
Cześć.
- Cześć, Aaryan. - Hej.
Mia, to jest Serena.
No tak, Serena. Cześć.
Wiele o tobie słyszałam. Jestem Mia.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
A to jest Holly i Amelia.
Cześć, Holly. Amelia?
Bardzo mi miło cię poznać.
Wchodzimy?
- Co? - Wybaczcie. Te dzieci.
- Amelia? - Tak.
- Sprawdzę, czy wszyscy… - Pewnie.
Dobrze.
Napijesz się czegoś? Mamy wino, sok.
Dziękuję.
Jak idzie ewaluacja?
To pieprzony koszmar.
Też tak myślałyśmy, a mamy Amelię.
Zaliczycie.
No nie wiem.
Masz rację.
Serena, musisz to zobaczyć.
Pójdę już.
Przybyli kolejni goście.
Cześć, jestem Aaryan.
Jestem Walter. A to…
Daj spokój. Już się nie spotkamy.
Zawsze się gapią.
Dawno nie widzieli dziecka.
- Widziałaś ją? - Kradnie nam tlen.
Nie mam z kim się bawić.
- Jezu! - Witajcie.
- Boże! - To Virginia, nasza asesorka.
Mia! Kopę lat.
Dostanę drinka?
- Skąd znasz… - Byłam asystentką Waltera.
Najbystrzejszą i najbardziej oddaną.
Niestety porzuciła mnie dla bardziej ekscytującego naukowca.
Chciałam zająć się własną pracą.
Wciąż mam blizny po twoim odejściu.
Zadrapania, skarbie. Na plecach, jeśli dobrze pamiętam.
Podać coś komuś?
Jest w tym alkohol?
Odrobina. Może być?
Nie. Proszę o coś mocniejszego.
Co do Waltera…
- Nie musisz się tłumaczyć. - Gdy byłam jego studentką,
mieliśmy romans, o którym chyba wie Evie.
Na pewno wie.
To było niestosowne i pewnie mnie wykorzystał,
ale był całkiem dobrym profesorem.
- Aż się trzęsę. - Mia…
Ci ludzie mają wyprowadzić nas z równowagi.
Zachowaj spokój.
Dobrze.
- Że też muszę to znosić. - Nie jest źle.
Amelio, chodzisz do szkoły?
- Uczy się sama. - W naszym okręgu nie ma szkół.
I dobrze. Rozwija własne zainteresowania.
Jest artystką.
Głównie abstrakcja.
Chciałabym kiedyś zobaczyć twoje prace.
Wystawiasz je w galeriach?
Nie, ale chciałabym.
- Virginia. - Virginia.
- Możesz… - W porządku.
W porządku.
- No już. - Nic jej nie jest.
- Już. - Boże.
- Już dobrze. - Nie wygląda dobrze.
Aaryan, przybyła twoja matka.
Nie zaczynaj.
Przybyłam tak szybko, jak mogłam. Co to ma być?
- Mamo. - Nie nazywaj mnie tak.
Nie jesteś już dzieckiem.
Ambika, nie mama.
Tak miło mi się ćwiczyło na siłowni,
gdy zadzwonili.
Ale jak wiadomo,
zaproszenie od państwa wcale nie jest zaproszeniem.
Możesz mi coś obiecać?
Nie mów nic głupiego ani żenującego.
Jesteś taki sam jak ojciec.
- Cześć. Jak podróż? - Cześć!
Ciebie też miło widzieć.
- Jak w pracy, Ambiko? - Nie mogę powiedzieć.
Dlaczego? To tajne?
Nie. Aaryan zabronił mi mówić, żebym go nie upokorzyła.
- Żartowałem. - Tylko się droczył.
Przestań!
- Stop! - Projektuję domy modułowe.
- Serio? - Virginia!
- Ponoć są fantastyczne. - Dziękuję.
- Niesamowite. - Ile ona ma lat?
- Pójdę umyć naczynia. - Pomogę.
Dziękuję.
Będziemy udawać, że to w porządku?
Każdy ma prawo do ewaluacji, bez względu na nasze zdanie.
To luksus.
- Niezupełnie. - Bo?
Bo nie mamy środków.
To decyzja państwa, nie twoja.
Dlatego senoksydyna ma zapobiec rozmnażaniu,
starzeniu się i chorobom.
- A ty, Holly? - Weszła pod stół.
Czym się zajmujesz?
- Holly nadzoruje aktywność graniczną. - Fascynujące.
- Co takiego? - Pracuje przy granicy.
Nie zbliżam się do niej. Przeglądam raporty.
Co tu raportować? Ludzie za nią umierają.
- Aaryan. - Wszystko wskazuje na to,
że na pewnych terenach można żyć.
- Poważnie? - Jak długo tam żyją?
- Dane są ograniczone. - Mniej więcej?
- Lata. - Nie mamy pewności.
Rozmnażają się?
Teoretycznie tak, gdy senoksydyna przestaje działać.
Tego chcemy się dowiedzieć.
Jak mają dzieci bez ewaluacji?
- Nie! - Z własnych łon.
- Powrót do średniowiecza. - Tam jest to dozwolone?
- Virginia, proszę. - Muszą cierpieć.
- Wróć do stołu. - Tak.
- Virginia! - Na pewno wiodą krótkie
i nieszczęśliwe życie.
Nie powinnam o tym mówić.
Powinniśmy zmniejszać populację, a nie ją zwiększać.
To chyba kiepska okazja na rozmowę o kontroli populacji.
To wręcz świetna okazja.
Virginia!
- Szlag! - Panuj nad tą smarkulą.
Za moich czasów było inaczej.
Przepraszam.
Już dobrze. Nie gniewam się.
Chcę wznieść toast.
Toast.
Za Mię i Aaryana.
Za przyszłość.
- Mój Boże. - Za przyszłość.
Do dwóch razy sztuka.
Jak to „do dwóch”?
Aaryan składał już wniosek z Sereną.
Jak widać, nie udało się.
Zrobiło się ciekawie.
Nie wiedziała?
Nie wiedziałam.
Daleko nie zaszliśmy.
Wycofałam się przed końcem ankiety.
Aaryan chciał kontynuować.
To nic takiego. To znaczy…
- Ja… - Ma rację.
To nic takiego.
- Błąd. - Wybaczcie.
Mia, to…
O rany! Tak, za przyszłość.
- Za przyszłość. - Hura!
- Jezu. - Brawo, Ambika.
Nie chciałem cię denerwować.
Przełożymy tę rozmowę?
- Czy zdrowe społeczeństwo… - Mia.
…to za wiele?
Jeśli tak zależy ci na zasobach,
odstaw senoksydynę.
- Dobry pomysł. - Doskonały.
Zestarzejmy się i umrzyjmy.
Może od razu rzućmy się w otchłań? Ale najpierw dokończmy deser.
Ręka w górę, kto chce umrzeć, żeby zrobić miejsce dla nowych?
- Właśnie. - Daj spokój.
A panienka?
- Ja? - Czemu nie?
Ostatni są pierwszymi.
Co za wiedźma.
Wiedźmy są w Starym Świecie,
razem z innymi wrogami postępu.
- Dość tego. - Zesłano tam matkę Mii.
Wiem.
Dobrze wiem, co ją spotkało.
Wygnali ją za szerzenie kłamstw i dezinformacji.
Zasłużyła sobie.
Hej! Nie mów tak do niej.
Oszczędź mi oburzenia.
Jesteście za młodzi, by pamiętać granicę.
- Żyła pani przed granicą? - Ile masz lat?
Sto pięćdziesiąt trzy.
- Jak to było? - Lepiej nie wiedzieć.
Naprawdę lepiej nie wiedzieć.
- Ja chcę. - Virginia, usiądź.
- Boże, co teraz? - Chcę wiedzieć.
- Zostań tu, Amelia. - Cóż…
- Virginia. - Mogę…
- Boże. - Spokojnie.
Wygodnie ci? Dobrze.
Na początku
wszyscy cieszyli się,
że w końcu mamy ciepłe lata.
Ale lato nie miało końca.
Wielkie upały.
Nieustające burze.
Brak upraw, schronienia i dobrych terenów.
Głód, choroby.
Śmierć mnóstwa gatunków.
Wiecie, że zabijaliśmy się o resztki?
W końcu się udało.
Wyniszczyliśmy się przez chciwość i obojętność.
Aż pewnego dnia ocalali…
Znaleźli rozwiązanie.
Nowy świat.
Musieliśmy być sprytniejsi,
bo nie było wiele miejsca.
Trzeba było dokonać wyboru.
To nie było miłe,
ale konieczne dla przetrwania.
Myślicie, że skoro możemy pić wino,
uprawiać rośliny w szklarniach i hodować bachory w workach,
to zawładnęliśmy naturą?
Mylicie się.
Pożyczyliśmy to.
Zabierając coś naturze…
W końcu musimy to oddać.
Wybaczcie, że nie uśmiecham się grzecznie
i nie uczestniczę w tej zasranej farsie,
podczas gdy wy ryzykujecie wszystko, co mamy,
by spełnić swoją próżną i szczątkową zachciankę.
Pieprzona pycha nas wykończy. Wszystkich.
Nie wezmę w tym udziału.
Oto cała historia.
Podobała ci się?
Tak.
- Boże! - Co?
- Boże! Złaź! - Co jest?
Złaź ze mnie!
- Ona… Boże! - Hej.
Obsikała mnie, jebana mała suka!
- Mój Boże. - Boże.
Weź to.
Na pewno czujecie się okropnie.
- Zesikała się? - Tak.
Już wiemy, że to rodzinne.
- Evie, proszę. - Niby co?
Bycie złą matką.
Mia.
Ewaluacja zawsze tak wygląda?
Boże.
Pieprzeni barbarzyńcy.
Już późno. Pora spać.
Evie była dla mnie niemiła.
Dziękuję, mamusiu.
Nie.
Głuptas z ciebie.
Nie dzieliłem się z tobą każdym szczegółem z przeszłości.
Ewaluacja to nie szczegół.
Mia… To nic takiego.
Serena sama to powiedziała.
To nie jest nic takiego.
Może i nie,
- ale to nic wielkiego… - Skończ.
Skończ.
Wszystko, przez co przeszliśmy, testy, protokoły,
złożenie wniosku…
Wyobrażając sobie życie, jakie byśmy mieli…
I nie wspomniałeś mi, że z nią też przez to przeszedłeś?
Przepraszam, źle zrobiłem.
To nie może być kolejna rzecz, w której masz być dobry.
Musisz chcieć zrobić to ze mną.
Chyba się bałem.
Czego?
Że uznasz, że nie nadaję się do wychowania dziecka.
Że gdybyś wiedziała, że Serena mnie przekreśliła,
też byś to zrobiła.
O czym ty mówisz?
Kocham cię.
Chcę mieć z tobą dziecko.
Myślałam, że to oczywiste.
Przepraszam.
Ja też.
To kurewsko trudne.
Będzie tu jeszcze tylko dwa dni.
Virginia?
Miałaś zły sen.
Wracaj do łóżka.
Dobrze.
Nie. Idź do siebie.
W porządku. Niech śpi tutaj.
DZIEŃ 5
Przywróć 7,19.
Utrzymaj 7,06.
Jak radzi sobie Aaryan?
Oboje radzimy sobie…
Bardzo dobrze.
Mia, połączenie przychodzące ze szpitala West.
Lekarz powiedział, że miała zator i straciła mowę.
- Na dobre? - Nie wiedzą. Robią badania.
Kazali jak najszybciej przyjechać.
Powiedziałaś, że masz ewaluację?
Co? Nie.
- Nie powinnaś? - Czemu?
Nie wiem, czy powinnaś jechać.
To moja siostra.
Prawie jej nie widujesz.
Jestem jej jedyną rodziną.
Powinniśmy zapytać Virginię.
- O co? - Jezu.
Moja siostra jest na OIOM-ie.
Muszę sprawdzić, jak się czuje.
- Musisz ją zobaczyć? - Tak.
Więc zrób to.
Dziękuję.
Czy to wpłynie na ewaluację?
Zostanie przerwana.
Nie ma wyjątków w nagłych wypadkach?
A rodzice są zwalniani w nagłych wypadkach?
- Aaryan tu jest. - Poradzę sobie.
Oceniam was wspólnie, nie indywidualnie.
- Muszę ją zobaczyć. - To decyzja.
Rodzic podejmuje ich wiele.
Oceniasz, czy jesteśmy w stanie wychować dziecko.
To wbrew przepisom.
Kim bym była, gdybym nie pojechała?
To świadectwo oddania rodzinie.
Masz czas do szóstej.
Ani chwili dłużej.
Sjohus, dwa stopnie chłodniej.
Temperatura dostosowana.
Miałeś koszmar?
Śnił ci się pożar?
Mi się śniło, że tonę.
To nie jest dobry pomysł.
Przytul mnie.
Przytul mnie, boję się.
To ty czy…
Co tam robi twoja ręka?
Nic.
Jakie to uczucie?
Przestań.
Ściśnij.
- Co? - Ściśnij mocniej.
- Mocniej. - To podlega ocenie?
Dobra. Nie.
Nie mogę.
Chyba jednak możesz.
To reakcja mimowolna.
To też.
Nie. Przestań.
Szybciej czy wolniej?
Nie, przestań. Nie mogę tego zrobić Mii.
Wszystkie elementy ewaluacji podlegają dyskrecji
osoby oceniającej.
Co to znaczy?
Mia się nie dowie?
Nie ruszaj się.
Nie mogę…
Daję ci rzadką szansę.
- Muszę to zrobić? - Wyraziłam się jasno.
Nie.
Jesteś magikiem.
Cudownym architektem.
Masz talent.
Tworzysz rzeczy, których inni nie potrafią.
A teraz jesteś więźniem…
Własnego sukcesu, jeńcem swojego talentu.
Nikt nie zniweczy twoich osiągnięć.
Jesteś geniuszem.
DZIEŃ 6
Jak siostra?
Fałszywy alarm.
Doszło do pomyłki.
To samo nazwisko.
Sprawdziłam każdy oddział, nim to ustalili.
To było frustrujące, ale ulżyło mi.
Kofeina, potrójna dawka.
Cieszę się, że jest cała.
Dziękuję.
Ja też, mamusiu.
Popilnujesz Virginii? Idę popływać.
Możemy porozmawiać?
Muszę oczyścić umysł.
Wtedy pogadamy.
Pobawimy się na dworze?
Muszę dokończyć tę myśl,
a potem wyjdziemy się pobawić.
Dobrze.
Mamusiu?
Mamusiu!
Sjohus, otwórz kod Hawkeye'a.
Dobrze, 2,9.
Przywróć profil 368.
Sjohus, wyłącz protokoły.
Zmień skalę z 419 na 412.
Dawno, dawno temu.
Była sobie muszka wspaniała
I pewnego dnia odleciała.
Odleciała.
Zachowaj wszystkie inne zmienne,
ale zmniejsz 4,19 do 4,12.
Zachowaj gęstość.
Mamusiu!
Tatusiu!
Aaryan?
Sytuacja awaryjna w szklarni.
Virginia?
Szlag.
Sjohus, otwórz.
Sjohus, otwórz!
Mia! Odsuń się!
Virginia jest w środku.
Aaryan, proszę…
Proszę.
Aaryan!
No dalej!
Aaryan!
Próbuję!
Nie mogę się ruszyć!
Nie mogę.
Nie rób tego.
Spójrz na mnie.
No już.
Dobra. Raz, dwa.
Już dobrze.
- Mia! - Aaryan, nic nie widzę.
Zjedz, proszę.
No już.
- Virginia. - Niech idzie.
Mogłaś umrzeć.
A ona?
Próbowałem. Nie mogłem przez ogień.
Wiem.
Czyżby?
Zaraz wracam.
Mia.
W tej szklarni była cała moja praca.
Mój storczyk.
Całe moje życie.
Wiesz, ile czasu zajmuje zbudowanie czegoś takiego?
To nie dzieje się ot tak.
Słuchasz mnie? Obchodzi cię to?
Czy ty w ogóle wiesz, co robisz?
DZIEŃ 7
Ewaluacja to rygorystyczny proces…
Z wysokim progiem sukcesu.
Pokazaliście, że jesteście poważnymi i imponującymi kandydatami…
O wysokim poziomie kompetencji.
Dlatego…
Z przykrością informuję,
że wniosek został odrzucony.
Nie możesz.
Zrobiliśmy wszystko.
To ostateczna decyzja.
Nie.
Zrobiliśmy wszystko.
Ja zrobiłem wszystko.
Wszystko.
Nie możesz mnie oblać.
Miałem to zrobić, żeby przejść ewaluację!
Nie powiedziałam tak.
Pieprzyłeś ją?
- Dla nas. - Pieprzyłeś nasze dziecko.
- Nie jest dzieckiem. - Jest.
O to chodzi.
Nie była dzieckiem, gdy mnie pieprzyła!
Miałaś nas powiadomić w momencie oblania.
Czemu tego nie zrobiłaś?
- Tak nie można. - Odsuń się.
Czemu tego nie zrobiłaś?
Nie możesz. Tak nie wolno.
- Proszę. - Nie. Tak nie wolno.
Wiesz, co zrobiłem dla tego społeczeństwa?
Posłuchaj mnie!
Chcę ci coś pokazać.
Cześć.
Mój Boże.
Cześć.
Jeszcze nie ma imienia.
Tak.
Co?
Co się stało?
Mia, o co chodzi?
Jej zapach.
Co z nim nie tak?
Ona nie pachnie.
Nie pachnie.
Popracuję nad tym. Naprawię to.
Nie chcę. Chcę normalne dziecko.
Ja też, ale to niemożliwe. Próbowaliśmy.
Podzwoniłem. Wszyscy mówią to samo.
Decyzja asesorki jest ostateczna. Takie mamy zasady.
Dłużej tak nie mogę.
To cena, jaką płacimy za picie czystej wody, życie, oddychanie.
Dlaczego czuję, że się duszę?
Wrócimy do tego, co było wcześniej.
Chcę wiedzieć, czemu nie zdaliśmy.
Czemu?
Po co?
Bo muszę to zrozumieć.
W czym to nam pomoże?
Mia…
Kochamy się.
Zgadza się.
Masz pięć minut.
Niełatwo cię znaleźć.
Grace, tak?
Fałszywe imię ma pomóc nam mniej angażować się emocjonalnie.
Jeśli chcesz nazwać mnie potworem…
Czemu nie zdaliśmy?
Bo… oszukałaś Aaryana.
Dokonał wyboru.
Zaufałaś mu. Dzieci kłamią, Mia.
Nie jesteśmy tacy.
Bo tacy jak ty na pewno się nadają?
Tacy jak ja, czyli jacy?
To poważne przestępstwo,
że tu jesteś.
Mogę kazać cię aresztować.
Albo wygnać.
Nie ruszę się stąd, dopóki nie powiesz, czemu oblaliśmy.
Już powiedziałam.
Kłamiesz.
Wiem, bo uratowałam ci życie.
To nas…
Połączyło.
To częste,
że kandydaci czują więź
z asesorką. To nie znaczy…
Czemu taka jesteś? Czego się boisz?
Że możesz w końcu coś poczuć?
Musiałam nauczyć się nie czuć nic.
Ja…
Ja tylko próbuję ci pomóc, Mia.
Wyjdź.
Myślałam, że za tym strojem kryje się człowiek.
Że to nie może być tylko gra. Ale ty nie masz uczuć.
- Jesteś tylko zgorzkniałą wydmuszką. - Jestem potworem.
Zwykle rżniesz
czyichś facetów?
Ocierasz się o śmierć? To twoja praca?
Bo to brzmi trochę nieprofesjonalnie.
Ludzie nie powinni wiedzieć, że tak wygląda ewaluacja?
Wszystko, co zrobiłam, jest zgodne z protokołem.
Nie zdaliście z tego samego powodu, co wszyscy.
Nie nadajecie się.
Jak to wszyscy?
Jak to nikt nie zdaje?
Tak się mówi. Nie o to…
Ile osób zdało w ciągu roku?
To poufne informacje.
A w ciągu ostatnich dwóch lat?
Trzech, pięciu? Ile?
Sto, dziesięć, jedna? Myślisz, że się nie dowiemy?
Że nie wiemy, kogo spytać?
Sześć lat!
Tyle minęło od ostatniej pozytywnej ewaluacji.
Więc…
Nie mieliśmy żadnych szans.
To po co to wszystko?
Zniesienie procesu obniżyłoby morale.
Mogłaś nas oblać od razu. Nie musiałaś nas upokarzać.
Nie. Musiałam udowodnić, że się nie nadajecie.
Co z tobą nie tak?
Jak możesz to robić?
Większość nie potrafi.
Asesorki zwykle wypalają się…
Po kilku miesiącach. To dla nich zbyt intensywne.
Ale jeśli dasz radę…
Są nagrody.
Co ty dostaniesz?
Dziecko.
Dadzą mi dziecko.
W przyszłości.
Jeśli liczby spadną.
Myślisz, że miałabyś pierwszeństwo przed takimi jak my?
Mamy własny wkład w społeczeństwo.
A co ty zrobiłaś? Gnębiłaś niewinnych ludzi.
Zrobiłam wszystko, o co mnie prosili.
Byłam opluwana,
poniżana, upadlana.
Poświęciłam całą siebie,
by pomóc temu społeczeństwu,
a ty śmiesz patrzeć na mnie z góry.
- Nie ma żadnej listy. - Oczywiście, że jest.
- Dlaczego… - Bo musi być!
Bo to społeczeństwo
potrzebuje ludzi,
którzy wiedzą, jak to jest
kochać dziecko.
Nawet nie masz pojęcia,
jak to jest…
Trzymać własne dziecko w ramionach,
mówiąc jej, że wszystko będzie dobrze,
choć ona umiera.
Wtedy dopiero wiesz,
czym jest miłość.
Moja córka już nie żyje, ale tu jest.
Jest obecna.
Jest ze mną w każdej sekundzie.
I nie masz bladego pojęcia
jakie to uczucie.
Nie tak jak ja.
Przykro mi z powodu twojej córki.
W przyszłym tygodniu są jej urodziny.
Utonęła, gdy miała osiem lat.
Co za głupota.
Czy to prawda, co mówiła Holly…
Że ludzie tam żyją?
To nie jest życie…
Ale tak.
Poszłabyś tam?
Jestem stara, Mia.
Bez senoksydyny długo nie pociągnę.
Stary Świat to nie jest dobre miejsce.
A to jest?
Jak wynika ze złożonych dokumentów,
plasujecie się w 0,1 centyla mieszkańców.
Przez następny tydzień będziecie pod ścisłą obserwacją
i przejdziecie testy sprawdzające waszą zdolność do rodzicielstwa.
Jeśli zdacie,
wasz materiał zostanie przekazany do ciąży ex utero.
W przypadku niepowodzenia zostaniecie natychmiast powiadomieni.
Decyzja asesorki jest ostateczna.
Czy to jasne?
Na pewno wszyscy tak mówią, ale…
Bylibyśmy dobrymi rodzicami.
Pokażę ci pokój.
Jest wszystko, o co prosiłaś.
Wystarczy.
Pozwolę ci się rozpakować.
Czy…
Czy utrzymujesz kontakt
z dziećmi,
gdy dorastają?
Nie. Nie utrzymuję.
Zostawię cię.
Przepraszam, o której…
Następna osoba.
Przygotować rzeczy i senoksydynę.
STREFA GRANICZNA
Nazwisko?
Mia Grey.
Proszę przejść.
Przygotować rzeczy i senoksydynę.
Nazwisko?
Przygotować rzeczy i senoksydynę.
Następna osoba.
Nazwisko?
Idziemy.
Wstawać.
…osiem, dziewięć, dziesięć.
Uwaga, szukam.
Ostatnia komora przed Starym Światem.
Idziemy.
Gotowi?
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
DLA MAY
Napisy: Maria Plicner.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger