WYSTĘPUJĄ
PÓŁBRAT
- Co robisz? - Przebieram się.
- Po co? - Po prostu.
Po co ci owijki?
Powiedz coś, bo wychodzę.
Kochasz mnie, zgadza się?
Co?
Kochasz mnie?
- Do czego zmierzasz? - Odpowiedz.
Pewnie. Jesteś moim...
Nie, żadnych zastrzeżeń. Emocje.
Gdzie ją czujesz? Miłość do mnie.
Gdzie? Tutaj?
- Nie wiem, do czego zmierzasz. - Odpowiedz.
Miłość czuje się w sercu.
Nie, pieprzyć taką odpowiedź. Mów, jak jest u ciebie.
Jak czuje ją Niall Kennedy?
Wszędzie.
- Wszędzie? - Płynie we mnie.
- Opisz ją. - Nie potrafię.
Potrafisz, kurwa!
Panie, kurwa, nagradzany, czy co ty tam wygrałeś.
Twoja robota to przekładanie bzdur na słowa. Opisz mi ją.
Jasno, tak, żebym zrozumiał.
Jest...
niebezpieczna.
- Serio? - To najlepsze
i jednocześnie najgorsze.
Jest jakby jedynym, co kiedykolwiek czułem.
Jakbym był...
tobą ujarany.
Chemicznie zależny.
To jak długo czekałeś?
- Na co? - Zanim się wślizgnąłeś.
I wziąłeś, co moje.
Nie będę o tym rozmawiał.
- Gotowy? - Już idę.
Dobrze. Kto zada pierwsze pytanie? Pani?
Pańską książkę określa się jako arcydzieło.
Może pan zdradzić, jak udało się panu tak trafnie oddać męską przemoc?
- Dobry pisarz nie zdradza źródeł. - Czyli pan może.
Nie da rady, compadre.
Bohaterem ewidentnie jest pana brat,
zamieszany w dwa przypadki poważnego pobicia.
Benjamin Thompson omal nie stracił życia.
Moja książka nie ma z tym nic wspólnego.
Brat mnie inspirował, ale opisane zdarzenia są fikcją.
To nie biografia.
Ją łatwo byłoby napisać.
Bohaterem pańskiej książki jest brutal Cosmo,
którego przedstawia pan jako ofiarę emocji, nad którymi nie panuje.
- Próbował pan bronić brata? - Ani trochę.
Przekażmy mikrofon kolejnej osobie.
Wyluzuj trochę. Kurewsko się spinasz.
Proszę bardzo.
Odnoszę się do poprzedniego pytania.
Przyjął pan dziś mocno defensywną postawę.
Ale o wyroku brata było głośno. Przecież pan wiedział,
że bez porównań się nie obejdzie.
Tak, a co z dialogiem,
bohaterami, zdrowiem psychicznym? To nie on.
Przepraszam.
Chcemy tylko poznać bohatera.
To ja. Ja jestem bohaterem.
- Rozumiem, ale... - Czy ktoś ma jakieś pytania o mnie?
Poważnie?
I wy jesteście dziennikarzami?
Zostało 20 minut.
Przyjmujemy tylko pytania o autora
i jego proces twórczy.
Czy ktoś ma jakieś pytania... o to?
AUTOR TRACI LUZ
Rany, ale jaja!
Co ty sobie myślałeś? Słuchaj tego.
"Gdy poproszono o pytania do autora, sala zamilkła.
W końcu ktoś podniósł rękę
i zapytał, gdzie jest toaleta".
A to dobre! Dobre!
- Chyba już pójdę. - Nie obrażaj się, zasrańcu.
Siedzę w więzieniu.
Muszę się jakoś bawić.
- Niepotrzebnie tym. - Co w tym złego, penisie?
Bo... pytali tylko o ciebie.
W tym związku to ja jestem głównym bohaterem.
Zrozum wreszcie. Ty możesz być pomagierem.
Albo dostawcą żarcia.
Dobra, kapuję.
Rzucam duży cień, nawet w tych ścianach.
Ale skoro nie chcesz pytań,
to po co o mnie pisałeś?
Bo czułem...
Sam nie wiem. Coś.
Winę?
Czemu tak mówisz?
Za to z Moną.
- Słucham? - Że jej nie upilnowałeś.
I ten Benji się wślizgnął.
A nie, nie.
Nie mogłem być tam non stop.
Znowu zaprzeczyła, że z nim spała.
- Kiedy? - Była tu jakiś tydzień temu.
- Góra. - Odwiedziła cię?
Pierwszy raz od trzech lat. Przyprowadziła małego Bairda.
- Uwielbiam go. - Był z nią?
Tak! Dziecko-cud, trzylatek. Nie do wiary.
My ojcami?
Ty swojego widujesz rzadko, ale mimo wszystko.
Dwóch, kurwa, tatusiów.
Myślałem, że nie wolno ci ich widywać.
Nie mogłem, ale zmieniła zdanie.
Nic tak nie motywuje mnie, żebym był grzeczny.
Chcę wyjść, zanim zrozumie, gdzie jestem.
To bardzo niespodziewane. Czemu cię odwiedziła?
- Jest z kimś innym. - Była. To koniec.
Dlaczego?
Podczas seksu wykrzykiwała moje imię. Nie na pewno, ale tak zakładam.
Powiedziała, o co jej chodzi?
Nie, ale coś ją niepokoiło. Nie bardzo wiem co.
Nie wyciągnąłeś z niej tego?
Nie.
Ale wyciągnę.
Wyciągnę.
Minęło cztery lata. Nie rozumiem, dlaczego teraz.
Bo jestem, kurwa, samotna!
Mały Baird jest w żłobku, a Luke się wyniósł.
- Tęsknię za nim. - To do niego wróć.
- Mówię o Rubenie! - Znowu do tego wracasz?
Skończyło się, idź dalej!
Na tym, co zrobiliśmy, nic nie zbudujesz.
Takie sekrety cię zniszczą!
Nie, jeśli mu powiem. Jeśli zacznę od nowa.
- On nas zabije! - Tylko ciebie.
I co potem? Będziesz miała związek przez kraty.
Myśl!
- Odłóż to. - Zostaw mnie, świnio!
Mona! Nie myślisz racjonalnie.
Co się stało z szufladkowaniem? Kiedyś to umiałaś.
W końcu wszystko nas dopada.
Szufladki zwalniają umysł, a obciążają duszę.
- Przestań. Myślisz tylko o sobie. - Nie. O Bairdzie też.
Wchodzi w wiek, w którym będzie mu potrzebny męski przykład.
- To mogę być ja. - Nie słyszałeś?
Ruben chce być częścią jego życia, a ja się zgodziłam.
Nie pozwolę, żeby dalej uważał go za swojego syna.
- To jego syn. - Nie. To twój syn.
Nie mów tego. Nawet szeptem.
Bo ci się utrwali w głowie i pewnego dnia to palniesz,
kiedy będzie pijana.
Jak mogłam wszystko to spalić dla ciebie, paskudnego, małego ogra?
Weź się w garść. Odzyskaj Luke'a.
Przestań chlać i bądź dla małego przykładem.
Nie każ mi tu wracać.
RZYMSKIE SPA
DZWONI MAMA
Oto i ona!
- Cześć, skarbie. - Butch.
- Dawno cię nie widziałem. - Sporo pracowałem.
Teraz nie możesz.
Przyniosłeś jakieś brzydkie substancje?
Nie dzisiaj. Myślę o schłodzonych.
Tutaj?
Niemożliwe.
Zobaczymy, jak długo wytrwasz.
Zaczekaj, Butch.
GDZIE JESTEŚ? TO TERAZ
Cholera.
- Gdzie byłeś? - Przyjechałem jak najszybciej.
- Czy ona... - Prawie.
Przepraszam, mamo.
Pod koniec stała się koszmarem.
Ale dobrze, że pojechaliście jedną karetką.
Pomogłam odciążyć system zdrowia.
Co teraz będzie?
Odbierzemy akt zgonu.
Potem dom pogrzebowy zabierze ją i nafaszeruje konserwantem.
To jak faszerowanie kurczaka.
- Mówiłaś Rubenowi? - Nie.
Uznałam, że ty powiesz.
I nie myśl o olaniu pogrzebu.
Więzienie pewnie go puści i musisz tam dla niego być.
I idź się, na Boga, zbadać.
W tych miejscach złapałeś pewnie paskudnego wirusa.
Tak jest.
SEKS BEZ ZABEZPIECZEŃ Z:
MĘŻCZYZNĄ, KOBIETĄ, JEDNO I DRUGIE
KOBIETĄ
MĘŻCZYZNĄ
Z KOBIETAMI
Tędy, panie Kennedy.
Przepraszam, czy ten facet w pokoju obok ma na imię Albert?
Zgadza się. A co?
Po prostu kiedyś go znałem.
Na studiach.
- Mały ten świat. - Tak.
Proszę usiąść.
- Mówi, że cię zna. - Kiedy był?
Właśnie wychodzi.
- Co za niespodzianka. - Widziałeś mnie.
Dlaczego tu pracujesz? Studiowałeś filozofię.
Tak. Wróciłem na studia, żeby nadrobić stracony czas.
Pielęgniarstwo to mój czwarty kierunek.
Pragnę wiedzy.
Wyglądasz... dobrze.
Przeszedłem jeszcze kilka rekonstrukcji twarzy.
Niestety to dalej raczej Picasso niż Da Vinci, ale działam.
Słyszałem o książce. Super.
Tak.
W przeciwieństwie do twojego wywiadu medycznego.
- Czy to nie poufne? - Zerknąłem. Daruj.
Panie?
Naprawdę?
Kurwa, skłamałem. Bałem się.
Nigdy się nie zmienisz.
Wiem. Tragedia.
Na szczęście możemy pomóc.
Oferujemy też pomoc uprawiającym chemseks.
Jeśli jesteś zainteresowany.
Czemu tak myślisz?
Widzę. Sam to robiłem.
Wierz mi, że trudno się z tego wyrwać.
Dobrze cię było zobaczyć, przyjacielu.
Oto i on,
Pan Kamienne, Kurwa, Oblicze.
Ja pierdolę!
Żałuj, że cię wczoraj nie było. Ale upał!
Raz w roku słońce zaszczyca nas obecnością,
a w celi najarane na sztywno. Upał, kurwa, nie do zniesienia.
Poszedłem się wysrać i moje jaja zanurzyły się w wodzie.
Maura umarła.
Szybko?
- Co? - Umarła.
Nie, zdiagnozowano ją 20 lat temu.
Wiem, ale czy odeszła spokojnie.
Spokojnie. Tak, chyba tak.
W końcu przez ostatnie kilka lat się wyłączała.
- Powiedz "tak". - Tak.
Byłeś przy niej, kiedy umierała?
Nie. Byłem w poczekalni.
W środku mnie mdliło i musiałem wyjść.
Chyba nie bełtnąłeś? Zawsze to robisz.
Niestety.
Ale nie na nią? Obełtałeś moją umierającą matkę?
Można tak powiedzieć.
To nie tak miało pójść.
Pierdolona pizda.
- Kto? - Benji.
- Odebrał mi te lata. - Nie idź w tę stronę.
Uczysz się wygaszać gniew.
- Właśnie wrócił. - Nie. Przepracuj go, jak umiesz.
To żałoba, którą przenosisz na najbliższe znajome uczucie.
Nie analizuj mnie tu, szczeniaku!
Nic nie wiesz o moich emocjach!
Trochę wiem. Mój tata też umarł.
Spierdalaj! Przynajmniej mogłeś się pożegnać.
A gdybyś nie mógł, bo jakiś chuj odebrał ci szansę?
- Byłoby strasznie. - Właśnie!
Pomyśl o tym, a nie gadasz o moich emocjach!
I powiedz temu Benjiemu,
gdziekolwiek jest, że wyjdę stąd i go znajdę,
i dokończę to, co powinienem skończyć wtedy!
Nie zrobię tego.
Zrobisz, kurwa! Zrobisz!
Trzymam cię za jaja! Nie zapominaj!
Zrobisz to, kurwa! Słyszysz?
Nie będziesz mi odmawiał, chujku! Zrobisz to!
Ty mały kutasie! Ty mały kutasie!
Zrobisz to! Nie będziesz mi odmawiał!
Niall Kennedy?
Proszę za mną.
Przepraszam, nie wiedziałem, że mnie weźmiesz.
Pomyślałem,
że przy mnie będziesz bardziej szczery w kwestii tego, co robisz.
Wypełnij.
Miałeś połowę Glasgow.
Dobrze.
Zacząć od dobrej czy złej wiadomości?
- Złej. - Klasyka.
Zła wiadomość jest taka, że masz kiłę i chlamydię.
Dobra - to się leczy.
Dostaniesz antybiotyki i po góra 6 tyg. będziesz czysty.
Dziękuję.
Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Tak.
O której kończysz?
Za jakieś 10 minut.
Może...
masz ochotę na drinka?
Z taką historią kontaktów seksualnych...
Jak mogę odmówić?
- I zaczął krzyczeć? - To było straszne.
- Powiedział, że go zabije. - Benji faktycznie z nią spał?
Chyba tak.
Odważny człowiek.
I mają dziecko? Ruben i ta Mona?
- Tak. - I może być Benjiego?
Ruben miał trudności z poczęciem.
Na pewno coś podejrzewa.
Nie jestem pewien. Nawet gdyby, odrzuciłby to.
Tak długo pragnął dziecka, że racjonalne myślenie zeszło na bok.
Powiedziałeś mu, że jesteś gejem?
Jestem bi.
Powiedziałeś mu o tym?
- Nie. - A komukolwiek?
- Też nie. - A sobie?
Nie.
A tak na ciebie liczyłem!
Otworzyłeś się choć na tyle, żeby coś poczuć do mężczyzny?
Tylko raz.
Jaki był?
Był...
wspaniały.
Naprawdę wyjątkowy.
Mowa o tobie.
Domyśliłem się.
Ty...
nie miałbyś ochoty znowu się poznać?
Możesz o tym pomyśleć.
Pewnie wolałbyś mi przyłożyć,
ale nie mógłbym żyć z myślą...
Piątek?
Pewnie.
To do zobaczenia.
I bądź teraz grzeczny.
Nie chcę słyszeć, że wróciłeś w te miejsca.
Jeden.
Czyli on cię kręci?
Chyba tak.
To może być coś poważnego.
To super.
Cieszę się z tego.
Butch?
A ten co?
Ludzie patrzą.
Powinieneś już wiedzieć.
Ale nawet się nie dotyka. Tylko patrzy.
Daj mi chwilkę.
Tak.
To dziwoląg.
- Spytać? - Niby o co?
Czemu się nie dotyka?
Narazisz się na krytykę.
Przy nim nic nie mogę zrobić.
Patrzy nieruchomo.
Zignoruj go.
Zaraz wejdą prochy i przestanie ci zależeć.
Spytam.
Mogę w czymś pomóc?
Tak.
Czy my się znamy?
Oby, kurwa, nie.
Nie bój się. Jestem najlepszym prawnikiem w branży.
Tylko pamiętaj, żeby mrugać.
Panowie, to miejsce to znany seksklub.
Co tu robiliście?
Mieści się tu spa naturystów.
Przy takich mundurach ludzie czują się skołowani.
Wdech i wydech.
Chwilka.
Nie pomagasz. Spotkamy się później.
Nie pozwolę ci zginąć w homofobicznej instytucji, w której zrobią ci...
okropne rzeczy.
To wypadek, nie morderstwo, i Wielka Brytania, nie Czeczenia.
Idź, zanim obu nas zamkną.
W oddechu czysto.
Ale musimy zbadać krew.
Źle skręciłem i tyle.
Przykro mi, ale musimy jechać na komendę.
Wcześniej zamienię słówko z klientem.
Przyjadę do ciebie.
Jeśli coś przy sobie masz, schowaj pod workiem.
Za taki drobiazg nie mogą cię przeszukać.
- Widzimy się. - Chyba nie prowadzisz?
Dzięki! Mam dziś pogrzeb, a jestem daleko od domu.
- Naprawdę? - Przyjaciółki mamy.
Bardzo bliskiej.
To mi śmierdzi wymówką.
To mnie oskarżcie! Tak, byłem naćpany!
We krwi wykryliśmy metamfetaminę i crack.
O tym drugim nie wiedziałem.
Dlaczego zdecydował się pan na jazdę pod wpływem?
Mojemu klientowi podano te środki. Oskarżcie go,
a będziemy walczyć do końca.
Już przyznał się strażnikowi.
Naprawdę?
Nie pomagasz sobie.
Niallu Brandonie Kennedy, zostaje pan oskarżony o jazdę pod wpływem narkotyków.
- Nie musi pan nic mówić. - Brandon?
Ale może to wpłynąć na pana obronę w sądzie.
Zostaną panu przedstawione zasady warunkowego zwolnienia.
Nigdy nie jest łatwo się żegnać,
lecz pociesza nas myśl, że choć jej ziemska podróż się skończyła,
jej dusza znalazła pocieszenie
w objęciach litościwego Boga.
Maura była dumną kobietą.
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
- Przepraszam za spóźnienie. - Wstydź się.
Była dobrą kobietą. Nie tylko w słowach, ale i w uczynkach.
A teraz jej ukochany syn,
Ruben Pallister, powie kilka słów.
Dziękuję za przybycie. Słychać mnie?
Ja...
starałem się opisać, ile znaczy dla mnie mama.
Nic lepszego nie wymyślę.
Strona A4.
Nie jestem pewien, co teraz czuję.
Poczucie winy, gniew, wyrzuty sumienia.
I ostatnie, co czuję, to żałoba.
To zabawne,
bo choć spodziewałem się tego dnia od dziesięciu lat,
nie da się na niego przygotować.
Ilekroć dzwonią do mnie do więzienia,
czekam na jej: "Żartuję. Jeszcze żyję".
Nie żartowała często.
Czasem myślę, że po śmierci nie tęsknimy
za jakąś osobą,
a za relacją, którą mogliśmy z nią mieć.
Nasza mogła być wyjątkowa,
mamy i moja,
gdybym tylko trochę się skupił.
W pewnym okresie życia poczułem,
że po raz pierwszy może między nami być dobrze.
Zdałem w szkole egzamin.
Ona się wtedy uśmiechnęła.
Jej oczy pierwszy raz dołączyły do ust.
Jej twarz stała się całością.
Tak jakby...
Przepraszam, zbaczam z tematu.
Zobaczyłem ulgę.
Zobaczyłem dumę.
Oszukiwałem na tym egzaminie.
Kiedy się dowiedziała, jej twarz...
wróciła do tego, jaka była wcześniej.
Znowu śmiała się ustami, ale nie oczami, tylko poważniej.
A kiedy co kilka tygodni odwiedzała mnie w więzieniu,
była nie do poznania.
Popełniłem w życiu wiele błędów.
17 lat w więzieniu.
1/3 życia w zamknięciu,
a mogłem spędzić ten czas z mamą.
Obiecałem jej,
kiedy pierwszy raz wyszedłem,
że dopóki oddycha, nigdy tam nie wrócę.
Złamałem obietnicę.
I wkrótce ona przestała oddychać.
Przepraszam, mamo.
Że musiałaś czekać tak długo, żebym wziął na siebie odpowiedzialność.
I za to, na co cię naraziłem.
W jakimś przewrotnym sensie
cieszę się, że rak wrócił i cię zabrał.
Bo byłbym przyczyną twojej śmierci.
Spoczywaj w pokoju.
Zobaczymy się w przyszłym życiu.
Gdzie zrobię wszystko, żeby wynagrodzić obecne.
W porządku? Hej, maluchu.
Zła? Pytasz, czy jestem zła?
Chyba nie znasz znaczenia tego słowa. Jestem, kurwa, wściekła!
Zastanówmy się, co właściwie zrobiłeś.
Wpadłeś spóźniony, spocony jak cholerny pedofil
i większość czasu wciągałeś w kiblu kokę.
- Przepraszam. - Przyznaj,
że chciałeś zrujnować jej pogrzeb.
- Nie. - Zawsze miałeś z nią problem.
- Teraz się zemściłeś. - Obiecuję, że nie.
- Przepraszam na chwilę. - Nie!
Co robisz?
Okazuję solidarność.
To ją okaż, trzymając się z dala.
Tylko ty możesz myśleć o sobie, nie o pogrzebie.
Mówiłem ci...
Tutaj.
Zrobiłaś swoje, a teraz trzymaj się od niego z daleka.
- Czemu? - Bo znów go skrzywdzisz.
Chyba ty!
Wcale nie! Cztery lata go odwiedzam!
Nie uciekłem do przystojniaka i nie wróciłem, bo poczułem się samotny.
- Fiut z ciebie. - Nie.
Zrobiłem więcej.
Uhonorowałem go w książkach. Zmieniłem to, jak potraktował tego typa.
To zmazuje jedno żałosne bzyknięcie.
Cztery lata.
Uznałam, że jeśli dalej będę się czuć winna,
coś z tym zrobię.
Wiesz, co najlepiej? Zabij się.
Bo i tak umrzesz.
Wiesz, co mnie powstrzymuje przed powiedzeniem mu?
Nie strach przed jego reakcją czy złością.
Tylko to, że nie jestem pewna,
czy nie chcę powiedzieć mu, żeby ci dosrać.
Żeby wiedział, jakim zdradzieckim robakiem jesteś.
Co mi powiedzieć?
Wybacz. Myślałem, że jesteś z Bairdem.
Długo tu stoisz?
Wystarczająco.
Gdzie strażnik?
W mojej kieszeni.
- Nie powinien cię pilnować? - Zamknij się.
Zdaje się, że powinienem o czymś wiedzieć.
Nie.
Mona właśnie wychodziła.
Nie ma, kurwa, mowy.
Najpierw wyjaśnienie.
Czego?
Szeptów, potajemnej rozmowy!
Bo niby nie utrzymujecie kontaktów,
a kłócicie się jak stare małżeństwo.
To jak?
Jak?
Dam wam 10 sekund.
Na wyjaśnienie.
Co jest aż tak ważne,
że robicie sobie przerwę w pogrzebie,
żeby gadać tu za moimi plecami?
Co?
Skurwiele!
Możemy zrobić odliczanie. Pięć,
- cztery... - Proszę, posłuchaj.
- Trzy... - Proszę!
Miałeś iść się odlać.
Poszedłem. I się zagadałem.
Tego ci nie wolno. Prawie cię zgłosiłem. Chodź.
To nie koniec. Wiem, kiedy coś ukrywasz.
Wiem, kiedy kłamiesz!
To pogrzeb mojej matki, a wy, kurwa, kłamiecie!
Będę się trzymać z dala. Obiecuję.
Proszę. Leki i trochę lektury.
Dobrze się zwija.
Żartuję. Przeczytam.
Co się stało?
Zostałem aresztowany i oskarżony.
- Rozbiłem auto pod Belloną. - Jezu!
Naćpany?
Tak.
Dzwonił też agent. Na zewnątrz ktoś zrobił mi zdjęcie.
Będzie artykuł.
Na pewno wspomną o tym, gdzie się rozbiłem i gdzie byłem.
Wszyscy się dowiedzą.
Dźwigasz zbyt wielkie brzemię.
Nie uważasz, że wszechświat chce, żebyś coś zrobił?
- Nie wierzę w takie rzeczy. - A ja tak.
Naprawdę chcesz się wyoutować poprzez artykuł w brukowcu?
Czego się właściwie boisz?
Tego, co pomyślą ludzie.
Najważniejsze osoby w twoim życiu już wiedzą.
Ruben nie wie.
- To mu powiedz. - Nie mogę!
Po prostu...
- nie mogę. - Możesz.
Na początku może ci być trudno,
ale znajdziesz w sobie siłę, o którą się nie podejrzewałeś.
Wykorzystaj to jako szansę, by otworzyć się na świat.
Inaczej to jakiś ptasi móżdżek opowie twoją historię.
A bądźmy szczerzy,
po ostatnich książkach nie możesz już sobie pozwolić na złą prasę.
Spadaj.
Po prostu...
idź jutro do więzienia, spójrz mu w oczy
i powiedz: "To jestem ja".
A może brak ci jaj, żeby przyznać, że dymasz kolesi?
Herbaty?
Nie sądziłem, że cię jeszcze zobaczę.
Gdy ostatnio tak cię nastraszyłem, rozstaliśmy się na dekadę.
Wiem.
Czyli powiesz mi, co jest między wami?
- Nic. - Pieprzenie. Żadne nic.
- Spokojnie. - Wiem, że coś zaszło.
Jestem gejem.
W sumie bi, ale...
gej jest bliżej prawdy.
- Jesteś bi? - Tak.
I o to się kłóciliśmy.
Chciała ci powiedzieć, żebym zapłacił za Benjiego.
Jesteś bi?
- Tak. - Ty?
- Bi. - Nie.
Gej. Wybacz, poprawię się.
- Jestem gejem. - Gejem?
Gejem.
- Nie jesteś zdziwiony? - Tylko tym, że to przyznałeś.
Daj spokój, zawsze cię podejrzewałem.
- Od kiedy? - Od zawsze!
Odkąd znalazłem u ciebie ten szajs z "Doktora Who".
Czyli...
- nie jesteś zły? - A co to ma do mnie?
W kwestii gejów nie przebierasz w słowach.
- To tylko słowa. - Nie tylko. One ranią.
- Jeśli pozwolisz. - Ja pozwalam!
Każdego dnia mojego zasranego życia!
Jak to nie jesteś zły?
Chuj mnie obchodzi, w co wsadzasz.
Co mi do tego? Nasze mamy też są homo.
Sam mówiłeś, że lesbijski są spoko.
Miałem 17 lat.
One udowodniły co najwyżej, że są niefajne.
To twoja broszka. Nic mi do tego.
Akurat. Cały czas wyzywasz mnie od pedałów.
Mówię też, że jesteś paskudny i głupi,
ale to cię akurat nie dotyka.
Wiesz, kto był prawdziwym homofobem w twoim życiu?
Chodź tu.
Powiem ci.
Ty.
Tylko ciebie to obchodziło.
- Zawsze. - Nie sądzę.
Byłem potwornie gnębiony w szkole. Nie uwierzysz jak.
Tak, bo słuchałeś.
Zamiast robić swoje i olać tamtych.
- To nie takie proste. - Takie. Właśnie takie.
Zmarnowałeś całe życie,
tańcząc do melodii innych,
i nigdy nie mogłeś złapać rytmu.
Ale chyba ocipiałeś, jeśli chcesz mnie, tutaj, obwinić za swoje problemy.
Biorę na siebie 10, góra 15%.
Czyli nie jesteś zły?
Nie.
Jestem dumny.
Jeśli już.
Będą o nas mówić "gej i dumny".
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie musisz nic mówić.
Dziękuję.
Mogę ci coś powiedzieć?
Skoro już się dzielimy.
Chodzi o mojego tatę.
Tak.
Nienawidziłem go.
Wiem.
Za to, co mi robił.
Bił cię i tak dalej?
Bicie było najlepsze, rozumiesz?
Najlepsze.
Boże, tak mi przykro.
To cię niszczy.
- Robi z ciebie półczłowieka. - Bracie,
nie jesteś żadnym półczłowiekiem.
A jeśli, to nie chcę wiedzieć, kim ja jestem. Ćwierćczłowiekiem.
- Zeroczłowiekiem. - Całe życie to udowadniałem.
Próbowałem się jakoś budować.
Udało ci się. Bez dwóch zdań.
Moje...
ciało...
czasem reagowało.
Jasne.
Z nikim nigdy nie byłem tak blisko.
To za dużo?
Nie.
W porządku.
I czasem też...
Czasem też dochodziłem.
To za dużo. Wybacz.
Za dużo.
Masz mnie za gorszego?
Nie, skąd!
Nie bądź niemądry. Jesteś moim bohaterem.
I teraz wiem też, co ci dało zbroję.
- Przepraszam. - Nie musisz!
Myślałeś, że nie możesz być ze mną szczery.
To wszystko przeze mnie.
- Kocham cię, kurwa. - Ja ciebie też.
Kocham cię, kurwa. Kocham cię.
Kocham.
Ja pierdolę!
Teraz to wyglądamy na homoseksualistów.
Kurwa!
Od razu mi ulżyło.
Chcesz mi wyznać coś jeszcze?
W sumie mogę.
To dawaj. Wal.
Kurwa!
Kojarzysz Alby'ego?
- Typa, którego załatwiłem? - Tak.
- Spotykam się z nim. - Nie!
- To chyba ten jedyny. - Co? Długo jesteście razem?
Krócej niż tydzień.
- Jesteś, kurwa, stuknięty. - Jak wiesz, to wiesz.
Pewnie tak. Chwila.
To chciał mi wtedy powiedzieć?
- Tak. - Ty piździelcu!
10 lat przez to siedziałem!
Chuj by mnie to obeszło, posrańcu!
Przepraszam.
Czekaj. Teraz ty.
Celeste.
Moja była współlokatorka?
- Przeleciałem ją po wyjściu. - Nie wierzę!
- Musiałem. - Była chętna?
Jak suka w rui.
- Nie nienawidzi cię? - I to jak!
Prawie połamała mi miednicę.
- Dawaj. Teraz ty mi coś powiedz. Dalej. - Nie znosiłem twojej mamy.
Ja nie znosiłem twojej.
Pamiętasz, jak w szkole ginęły ci rzeczy na WF?
- To ja. - Skurwiel!
Uwielbiałem patrzeć, jak snujesz się po boisku w tych paskudnych brogsach.
Wyglądałem jak ostatnia parówa!
Ty piździelcu! Pizda!
Coś jeszcze?
Tak! Przeleciałem Monę, jak cię nie było.
Baird to moje dziecko.
Ma w sobie ducha walki!
Nie! Nie! Nie!
Kocham cię, bracie! Kurwa, kocham!
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński