WYSTĘPUJĄ
PÓŁBRAT
Myślisz, że uciekamy?
Zrobię, co chcesz.
Możemy uciec, zostać, wezwać gliny...
Nie będę wzywał glin w dniu ślubu.
To może założymy gang i wyrzucimy go siłą?
Gang?
- Chcesz zebrać gang? - Nie prawdziwy gang. Ludzi do pomocy.
Daj spokój. Nikt tu nie ma pojęcia o przemocy.
Ja mam, boksuję.
- Jestem bokserem. - Błagam.
Gdy ty ostatnio boksowałeś, ja byłem studentem.
Mówię tylko, że zrobię, co chcesz.
- Rzucę się na niego. - Nie.
Nie ma mowy.
Zróbmy to.
Miejmy to za sobą.
- Chyba nie przyszedł po mnie? - Nie.
- Skąd możesz wiedzieć?
Bo wiem.
Wiem.
Ile można pstrykać?
- Więcej niż raz. - Przepraszam, szukam światła.
Chryste, to Glasgow! Światła nie ma od maja!
Pstrykaj wreszcie!
Odbitki za 10 minut przy kasie.
Dzięki, kurwa, Bogu.
Co? Mam w dupie narodową obsesję uwieczniania chwil.
Nie lubię się pokazywać, a co dopiero dawać uwięzić w czasie.
Nie patrz tak, Niall.
Wiesz, że jestem dumna.
Co to za laska?
- Joanna. - Lubi cię.
Aż do przesady.
- Idzie tu. - Nie rób żadnych głupot.
- Nikogo nie udawaj. - Jesteś śmieszny.
- Mama Nialla, Lori? - Tak. Ty jesteś Joanna, jego dziewczyna?
Co? Wcale nie!
Mój błąd. Wyglądacie na świetną parą.
- Słyszysz? - Tak. Oczywiście.
Spotykamy się w pubie?
- Było mi miło, Lori. - Wolę "mamo".
Dobrze. Będę. Cześć, mamo.
Nie mogłam się oprzeć!
Ona na dodatek nie ma mamy.
Świetnie.
Musimy o czymś porozmawiać. Usiądź.
- O czym? - Powiem, jak siądziemy.
- Teraz. - Chryste!
Muszę cię spytać, czy rozmawiałeś ostatnio z Rubenem.
Nie za bardzo. Obaj się zmieniliśmy.
Skoro tak mówisz. Masz w sobie wiele z Rubena.
- Pewnie dlatego go nienawidzisz. - Nie nienawidzę, tylko...
nie powinien tak wtedy postąpić.
Próbuje to nadrobić. Wiesz, że pracuje publicznie?
Wiem. Po prostu mu nie ufam.
I dobrze, ale tak czy inaczej
niedługo będziesz go musiał odwiedzić. Nie spodziewał się rozprawy.
Przyda mu się wsparcie.
Czemu Alby dopiero teraz wniósł zarzuty?
- W śpiączce nie mógł. - Wiem, mamo!
Ale...
- obudził się wiele lat temu. - Po przebudzeniu wolniej kojarzymy.
Przez pierwsze lata kombinował pewnie, którą dziurą srać.
Nie wiem, ale dla mnie to dziwne.
Dla Rubena też.
Chce z tobą pogadać o zmianie taktyki.
- Jakiej zmianie? - Nie chcę cię martwić,
ale jesteś w to zamieszany. Co kombinowałeś z tym Albym?
Nieważne.
Idę po te odbitki.
Bambi?
Czemu zawdzięczam przyjemność?
Mama twierdzi, że musisz mi coś powiedzieć.
- Herbaty? - Pewnie. Dzięki.
Jak poszło zakończenie?
Sam wiesz. Krępujące piekło.
Nie zaprosiłem cię, bo to nie twój klimat.
Spoko wodza.
Uczcimy to we dwóch, kiedy skończę.
Masz. Weź się za to.
Mama mówiła, że jest jakaś...
zmiana taktyki, która mnie dotyczy?
- Ciebie i Alby'ego. - Mówił coś o mnie?
Czemu w kółko o to pytasz?
- Bo chcę wiedzieć, czy zmyśla. - Jasne.
Siądź sobie wygodnie, parówo.
Musisz powiedzieć, że mnie macał.
Zanim mu dołożyłem.
- Że co proszę? - Powiesz, że mnie macał.
- Nie macał. - Wiem, ale szukamy punktu zaczepienia.
Powodów, dla których aż tak go zlałem.
Słuchaj, Niall.
Grozi mi 10 lat,
a w dzieciństwie odgryzałem nosy.
Nie chcę cię w to pakować, ale tylko ty się nadajesz.
Joanna tego nie widziała, a Celeste wcina żaby we Francji.
Czyli były tam trzy osoby.
Nie będzie podejrzane, że nigdy o tym nie mówiłem?
Bardziej niż pizda, która po śpiączce wszystko pamięta? Daj spokój.
Sam nie wiem, Ruben.
Przynajmniej to rozważ.
Wpadnij do centrum kultury. Zobacz, ile dobrego robię.
Poznaj dzieci.
Odjebie im, jeśli mnie zwiną.
Ale czemu macał? Nie rozumiem.
Bo jest gejem i w to mogą uwierzyć.
Słuchaj. Mój obrońca mówi,
że przysięgli nie cierpią pedałów bardziej niż zbirów.
Cicho! Maura śpi!
Mam to gdzieś. Wiesz, o co prosi mnie Ruben?
Chryste! Chodź.
- Tak. - To chore, niegodne i nielegalne!
- Co mam teraz zrobić? - Powinieneś się zgodzić.
Co?
- Poważnie? - Tak, Niall.
Dajmy mu szansę obrony. Tak bardzo się stara.
I to usprawiedliwia zatłuczenie kogoś prawie na śmierć?
- Przekazuję ci, co myślę. - A ja przekazuję ci fakty!
To mi zniszczy przyszłość!
Za trzy dni mam rozmowę z Oksfordem.
Facet przyjedzie tu dla mnie. Muszę się skupić.
- Nie chcesz tam jechać. - Chcę!
Mają tam kreatywne pisanie. Pójdę w ślady taty.
Przepracował życie w barze! Byłby zazdrosny i tyle.
Prosimy tylko,
żebyś porządnie się zastanowił.
Idź do centrum kultury, posiedź z nim, poznajcie się od nowa.
On się zmienił, naprawdę!
Dobrze?
Obiecaj mi, że to zrobisz.
O wilku mowa!
Wszyscy na ciebie czekają. Nie gniewaj się,
ale powiedziałam im o ofertach, rozmowie z Oksfordem...
To jest super. Naprawdę.
A to skąd?
- Nie mam pojęcia. - Lepiej nie pytać, tylko powtórzyć.
- Chodźmy stąd. - A inni?
Rozłożymy ich sobie na lato.
Cześć.
Było bardzo romantycznie.
Kebaby i spać?
Ale świetne kebaby.
Wkurzyłeś mnie, Kennedy.
Latam za tobą cztery lata, a ty teraz decydujesz się na ruch?
Kapuję.
Zaraz trafisz do Oksfordu i przestaniesz o mnie myśleć.
Tym będziemy się martwić po jutrzejszej rozmowie.
To nie jest dobra odpowiedź!
Podpowiadam:
Chcę wiedzieć, na czym stoję.
Posłuchaj,
naprawdę cię lubię
i chcę to sprawdzić.
Ale tam może mi się uda zacząć kompletnie od zera.
To może być zmiana, której potrzebuję, żeby wreszcie być sobą.
Nie rozumiem. Ja cię przed tym powstrzymuję?
- Trudno to wyjaśnić. - Wyjaśnij.
Nigdy nie byłeś w Anglii, a nagle chcesz jechać?
Co ci to da? Dosłownie.
Wolność.
CENTRUM KULTURY FAIRLAY
Tak jest! Dotarłeś!
Dobra, słuchajcie!
Oto człowiek wielki.
Ten chłopak to król Glasgow!
Najlepszy na roku!
A co robimy, gdy ktoś kończy najlepiej na roku?
- Klaszczemy. - Tak jest, Simon! Klaszczemy!
Ryzykowałem. Mógł powiedzieć "walimy konia".
Poznam cię z nimi.
- Dobrze ci tutaj. - Zajebiście.
Na budynku jest motto: "Kluczem do zbawienia jest pomoc innym".
Jasne. Wierzysz w to?
Skąd! Kluczem jest Big Mac i palec w dupie!
Ale wiem, o co im biega.
Czyli robisz to, żeby lepiej wypaść przed sądem?
Odbiło ci?
Zacząłem, zanim ten głąb wniósł zarzuty. Wiedziałbyś, gdybyś mnie kiedyś odwiedził.
Daruj, na uniwerku miałem mnóstwo roboty.
- Musiałem się uczyć. - Wiadomo, wymówki.
Zapomniałbym. W niedzielę
w Cashel Forest szukamy skarbów. Przyłącz się.
Zbieramy ochotników.
- Sam nie wiem. - Będzie super.
Zapowiadają północną bryzę, czyli uda się puścić gnojki z wiatrem.
- Jasne. - Pogadam z Malkym.
Sprawdzi cię, czy kogoś nie przekręciłeś.
A jak ty przeszedłeś sprawdzian?
Kartoteka zeruje się po 16. urodzinach. Jestem czysty.
Aż żałuję, że tak mało rozrabiałem.
A nie obchodzi ich to, co się stało z Albym?
Do wyroku jestem niewinny.
I wyjaśniłem im, jak było. Że kutas mnie macał.
Szczerze mówiąc, byli tak wkurzeni, jak ja.
Imponujące, przyznaję.
- Słucham? - Mówię, że to imponujące.
Że napisał pan tyle na studiach licencjackich.
Kiedy znalazł pan na to czas?
Potrafię przysiąść fałdów.
Jednocześnie był pan prezesem koła teatralnego?
- Zgadza się. - Dobry Boże! To sporo, panie Kennedy.
Przed czym pan tak ucieka?
Nie musi pan odpowiadać.
Wiem, ja tylko...
Przepraszam.
Zawołać kogoś?
- Nie trzeba. - Możemy skończyć wcześniej.
Nie, proszę, nie!
Przepraszam. Dokończmy.
Nalegam. Wiem, co chciałem wiedzieć.
Dziękuję, panie Kennedy.
Puk, puk.
- Cześć. - Nie gniewasz się, że weszłam?
- Dzwoniła Joanna. Mówi, że masz kryzys. - Skąd wzięła numer?
Pewnie z tej okropności w stylu Edypa.
W RAZIE WYPADKU DZWONIĆ DO LORRAINE
Nie poszło dobrze?
Nie.
Cholera.
Domyślam się, że winisz za to sytuację z Rubenem?
Nie, to ja dałem ciała.
Ale tamto nie pomogło.
To wszystko, co się dzieje, to za dużo!
Wiem, kochanie, ale nie prosilibyśmy, gdyby to nie było ważne.
Co jest ważniejsze niż moja przyszłość?
Moje szczęście i wartości?
Poważnie, powiedz mi!
Bo jeśli wiesz o czymś, co pomoże mi to jakoś zrozumieć,
to lepiej powiedz.
Bo w ciemno ci nie zaufam.
I niech to będzie istotne, typu Ruben będzie miał dziecko albo Maura umiera,
bo nie widzę innego powodu, dla którego zmuszasz mnie...
Boże.
Ona umiera?
Tak, Niall.
Tak, ale na co? Rak?
Tak, Niall.
Martwisz się, bo jest źle?
Tak, Niall.
Jezu, mamo!
- Czemu nie mówiłaś? - Żeby cię nie rozpraszać przed rozmową.
No i żebyś nie powiedział Rubenowi.
Nie wie, a lepiej, żeby się skupił na tym, co go czeka.
Dlatego tak ci zależy?
Będzie potrzebny w domu.
Ty znikniesz, będziesz pisał książki i używał tego wielgaśnego mózgu.
Naprawdę chcesz z tego zrezygnować, żeby pomagać mi ją nosić z wyra do sracza?
Bo nie oddam jej do domu opieki.
Choćby na złość tobie.
Musisz odpowiedzieć.
Nie możesz nas trzymać w niepewności.
Nie w takiej sytuacji.
Dobrze, że mi pomagasz.
Uwierzysz, że powierzają nam tyle towaru?
Co?
Zrobię to.
Złożę zeznanie.
Jesteś, kurwa, gość!
Skubaniutki!
Wyczekałeś mnie, draniu!
Ale serio, co tak długo?
Nikt z nas nie mógł tego pojąć.
- Kto? - Ja, Maura, twoja mama.
Nie mogliśmy zrozumieć, czemu aż tak go bronisz.
Mieliśmy różne teorie.
Że opłaca ci czesne
albo że Celeste znalazła na ciebie haka, a on to odkrył.
Maura się nawet śmiała, że napaliliście się na chuja.
Co? To jakieś brednie.
Wiem, pałko.
Ale tak gadaliśmy.
Tamtego dnia było między wami coś, o czym miałem nie wiedzieć.
- Miło cię wreszcie poznać. - Mnie też.
Chodź, pokażę, gdzie powiesić.
- Przykro mi, że... - Nie trzeba.
Nie wchodźmy w to.
Jestem ci bardzo wdzięczna.
Sześć lat czekałam, żebyś coś dla mnie zrobił, a wystarczyło dostać raka.
Dziękuję.
Dostał kolejną ofertę z Glasgow. Sześć uniwerków bije się o jego geniusz.
- Nie znudziłeś się Glasgow? - Trochę.
- Wolałbym iść gdzie indziej. - A gdzie?
Mógł być Oksford, ale chyba nie wyjdzie.
Nie chcesz iść do Oksfordu.
Będą cię traktować jak żebraka.
- Mówisz czasem coś pomocnego? - Nie, nigdy.
Dlatego tak cię kiedyś zaskoczę.
Podoba mi się wasza relacja.
- Widzę tu sporo miłości. - To samo mogę powiedzieć o was.
Co planujesz robić, Joanno?
Nie mam pojęcia.
Może wrócę do domu i koszmarnie młodo zajdę w ciążę.
- Co skończyłaś? - Nauczanie początkowe.
- Nie chcesz tego? - Kształciłabym takich jak ja.
A dla dobra ludzkości trzeba przerwać ten cykl.
Dobra jest.
Po tym, co zrobił Ruben, myślałam, że się nie dogadamy,
ale wiem już, że rodzic nie musi być taki jak dziecko.
Jak to?
Robaczywe jabłko nie musi oznaczać zepsutej jabłoni, czy jakoś tak.
Nie rozumiem.
Mówi tylko, że dzieci różnią się od rodziców.
Jej tata na przykład myśli, zanim coś powie.
Czyżbym coś palnęła?
Nie. Ale wyjaśnij, co miałaś na myśli.
To bez znaczenia. Mieliśmy coś oglądać, mamo?
Nie, chyba nie.
Mój syn miał swoje problemy. Łatwo oceniać, nie widząc choroby.
Jakiej?
Gniewu. Zaślepiającego.
- No co? - Nic.
Nie widziałam gniewu, gdy nazywał mnie kurwą i pluł mi w twarz.
Tylko uśmieszek.
Nie jest z nim dobrze.
Jak z wieloma ludźmi,
a nie katują innych bez powodu.
Właściwie był powód.
Alby go obmacywał.
- Poważnie? - Tak. Obmacywał.
Przykro mi, ale to wierutne brednie.
To prawda.
To była samoobrona.
Jeśli tak, to powinnam spalić budę z frytkami, bo nie wydali mi reszty.
- Nie było cię tam. - I nie musiałam być.
Wiem, do czego zdolny jest twój brat.
I czemu nigdy o tym nie mówiłeś?
Niedawno sobie przypomniałem.
Chwila.
Chyba nie powiesz tego w sądzie?
- Cóż... - Nie możesz!
Kłamstwo pod przysięgą to wielkie kłopoty.
To nie kłamstwo.
Kłóciliśmy się, coś się wydarzyło, dotknęli się.
- Powiedz, że to żarty. - Nie, dlatego proszę,
nie wtrącaj się.
Ty masz prawo się nie angażować.
Bo powiedziałeś, że to zaszkodzi naszemu związkowi!
I szkodzi.
Jak możesz?
Przepraszam za to.
Lubię ją.
Nie rozumiem, czemu to robisz. Cały czas na niego narzekasz.
- Wcale nie. - Tak!
Chciałeś, żeby wyjechał, to byłbyś wolny.
- Byłem pijany. - Właśnie.
Twierdzisz, że po pijaku mówisz prawdę.
Ale tylko na trzeźwo. Czyli w to nie wierz.
Zaczekaj!
Nie uciekaj przede mną.
Słuchasz mnie?
Zatrzymaj się!
Proszę. Muszę wiedzieć.
Alby naprawdę go obmacywał?
Tak.
Chyba się nie wahasz, Bambi?
Chciałem ci podziękować.
Odmowa zeznań bardzo mi pomogła.
Nie pomagam ci. Nic nie widziałam i nie chcę się mieszać.
- Jak Szwajcaria. - Lubię Szwajcarię. Raz tam byłem.
Dobra, wystarczy napięcia. Możemy?
Jasne, Bambers. Zróbmy to.
Chwileczkę.
Zaczekaj, Niall!
Nawet nie powiesz "cześć"?
Pewnie. Cześć.
- Wszystko gra? - Nie, jestem wkurzony.
Na ciebie, bo się wahałeś.
Naprawdę?
- Pytanie mnie zaskoczyło. - Skoro poległeś przed głupią bździągwą,
to jak odpowiesz oceniającym cię przysięgłym?
- Nie jest bździągwą. - Prawniczką też nie.
Musisz być silny.
Musisz to mówić z przekonaniem każdemu, kto zapyta.
Nie wiedziałem, że piszę się na lekcje aktorstwa.
Pewnie! Nie wystarczy powiedzieć. Zero wahania,
- pewny wzrok! - To się nigdy nie uda.
- Dlaczego? - Bo mam uwierzyć, a wiem, że to kłamstwo!
Tego nie załatasz żadnym tłumaczeniem!
Jebać to!
Co robisz?!
Stój!
Chryste, coś przejechałeś!
Co robisz?
Wyłaź. Wypierdalaj!
Już!
- Co robisz? - Będziemy ćwiczyć.
Żartujesz? Spóźnisz się.
Powiedz to. Że mnie macał.
- To śmieszne, Ruben. - Wcale nie.
Chcę to zobaczyć w twoich oczach. Masz uwierzyć, żeby sąd uwierzył.
Wstawaj. Wstań!
Mów, kurwa!
Macał cię.
Jeszcze raz.
Macał cię.
Stary, stary!
- No co? - Ty!
"Macał cię. Macał".
Cokolwiek robisz, nie bój się.
- Staram się. - Za słabo!
Dalej! Miałeś na uniwerku te gejowskie spektakle.
- Powinno ci być łatwo. - Co to ma do rzeczy?
Skoro udajesz duńskiego księcia, to udaj, że pedał dotknął moich jaj.
No nie wiem, Ruben.
- To może być trudniejsze. - Poważnie?
Tamto było w obcym języku.
W jednej scenie gadałeś z czaszką. Z martwym typem!
Na chuj z takim gadać?!
- Właściwie on mówił do... - Chuj z tym!
To powinno być łatwe.
Jestem twoim bratem!
- Tamtego znałeś chwilę! - Wiem, ale...
Trudno mi zaakceptować logikę niektórych fragmentów.
- Których? - Nie wiem.
Sensowności całej kłótni.
Wyjaśnij.
Jeśli ktoś łapie cię za fiuta, rozumiem, że możesz go walnąć.
Ale żeby zafundować mu półroczną śpiączkę? Aż tak cię to dotknęło?
- Nie dotknęłoby mnie? - Nie!
Przynajmniej nie tak, żeby prawie zabić!
Widziałem, jak w nocy cię dźgnęli, a rano jadłeś płatki.
- I co? - Zakleiłeś, polałeś wódką i oglądałeś TV!
- To chuj znaczy. - Wcale nie!
Mam uwierzyć, że mord cię nie rusza, a dotknięcie jąder tak?
To coś, kurwa, innego!
Jak ktoś dźga, to atakuje ciało,
a jak maca, to atakuje...
twoją duszę!
I to, jakim jestem mężczyzną. O to chodzi!
Weź się w garść, obojętnie jak, żeby nie być tam sobą,
bo jeśli będziesz się tak plątał, to ciebie oskarżę o macanie!
- Mam spróbować znowu? - Nie masz próbować.
Wsiadaj. Idę się wyszczać.
Chyba mamy problem.
- Musimy to taszczyć? - Tak, pałko.
Małe gnojki muszą mieć co robić.
- Dalej się na mnie wściekasz? - Tak. To twoja wina.
- Czemu? - Niezdecydowana pizda.
Wkurzyłeś mnie i nie skupiłem się na drodze.
Naprawdę to moja wina, że najechałeś na deski?
Pewnie. I że grozi mi 10 lat odsiadki.
- Możemy spróbować znowu. - Nie masz "próbować".
Nie kapujesz?
Masz być po mojej stronie, gotowy do walki.
- Chyba się nie popłaczesz? - Raz w życiu ryczałem i wystarczy.
- Kiedy? - Miałem osiem lat.
- Tata miał zawał. - Jezu! Całkiem dobry powód.
Ale nie wtedy.
Płakałem, bo wrócił do domu. Zobaczyłem, jak idzie uliczką.
Jebać to gówno!
Boję się.
Bardzo.
Maura jest chyba chora.
Czemu tak myślisz?
Bo nagle zrobiła się dla mnie miła.
- To nic nie znaczy. - Zadzwoniła, żeby spytać, co u mnie.
I tyle. Tylko po to.
To na pewno rak.
- Po co się martwić? - Bo tak.
A 10 lat to sporo.
Nie chcę, żeby ostatni raz widziała mnie przez pleksi.
I to więzienie. Wiem, że stamtąd nie wyjdę.
Powinniśmy iść. Dzieciaki będą czekać.
Wiem.
Bardzo śmieszne.
Ruben, gdzie byłeś?
W porządku, młody. Już jestem.
Ruben?
Co?
Macał cię.
Jeszcze raz.
Macał cię.
Jezu Chryste, Joanna!
Myślałem, że wróciłaś do Glasgow.
Tak.
Byłam u Alby'ego.
Nie widziałam go od początku studiów. Wygląda okropnie.
Naprawdę okropnie.
Co ci powiedział?
Wszystko.
Zawsze widziałam twój ból.
I nigdy nie rozumiałam, jak ktoś z twoim talentem,
wyglądem i mózgiem może być tak nieszczęśliwy.
A teraz...
chyba już wiem.
Nikomu nie powiesz, prawda?
Nie.
Ale ty powinieneś to zrobić dla siebie.
To niemożliwe.
Wykorzysta to w sądzie?
Nie. Tylko dlatego, żeby sobie nie zaszkodzić.
Bo podobno ławnicy wolą przestępców niż homoseksualistów.
Dla mnie to straszne.
Chodź tu.
- W porządku. - Nie, wcale nie jest w porządku!
Jest. Spójrz na mnie.
Spójrz!
Jest w porządku.
Ty jesteś w porządku.
To, co robisz Alby'emu, nie jest.
Jeszcze za mało się nienawidzisz?
Chcesz powtarzać te nienawistne bzdury przed sądem?
Wiem, ale Maura jest bardzo chora.
To straszne, współczuję jej,
ale to nie usprawiedliwia takiego kłamstwa.
- Wiem, ale Ruben się zmienił. - Bzdura.
Węże mogą zrzucać skórę, ale zawsze będą pełzać.
- A z nami... - Koniec?
Tak.
Ale to nieważne.
Ważne jest to, co tam powiesz.
Zastanów się.
Masz teraz szansę.
Możesz się od tego odciąć i zacząć na nowo w Oksfordzie.
- Zrób to z czystym sumieniem. - Nie wiem, czy tam jadę.
Jedziesz.
Twoja mama otworzyła.
Zyskałeś swoją wolność, Niall.
Proszę cię tylko o to, żebyś nie pozbawiał jej Alby'ego.
Bez reszty.
Powiedz to.
Muszę to usłyszeć.
Kim jestem?
Bratem z innej kochanki.
Wzywam Nialla Kennedy'ego.
Proszę podnieść rękę i powtórzyć przysięgę.
Przysięgam na Boga Wszechmogącego, że to, co powiem,
będzie prawdą, całą prawdą i tylko prawdą.
Przysięgam na Boga Wszechmogącego, że to, co powiem,
będzie prawdą,
całą prawdą i tylko prawdą.
Doskonale. Oskarżenie może zaczynać.
Jak się pan nazywa?
Słucham?
Jak się pan nazywa?
Niall Brandon Kennedy.
Ma pan zaświadczyć o tym, co się stało 10 września 1989 roku,
gdy Albert Safadi odniósł poważne obrażenia.
Był pan przy tym?
Tak, byłem.
W niedawnym oświadczeniu stwierdził pan,
że przed atakiem pan Albert Safadi seksualnie napastował pana Pallistera.
Czy to prawda?
Tak, to prawda.
Nie wierzę!
- To kłamstwo! Ewidentne kłamstwo! - Dość tego!
Przypominam zgromadzonym, że to sąd!
Gdy składał pan zeznania po incydencie,
nie wspomniał pan o tym. Dlaczego?
Byłem nieprzytomny.
Nie docierało do mnie to, co wtedy widziałem.
Jednak w tym samym zeznaniu podawał pan szczegółowe informacje dotyczące napaści.
Proszę o okazanie dowodu B.
Proszę odczytać podkreślony fragment.
"Próbowałem go odciągnąć, ale nie mogłem.
W tym stanie nie dało się go powstrzymać.
Próbowałem trzy lub cztery razy, zanim mnie odepchnął.
Poleciałem w tył i uderzyłem się w głowę".
A zatem dla jasności.
Pamiętał pan kilkakrotne próby odciągania go,
ale nie coś tak ważnego,
jak napaść seksualną poprzedzającą atak?
Na to wygląda.
Nie mam więcej pytań.
Świadek jest teraz do dyspozycji obrony.
Zacznijmy od początku.
Poznał pan Alberta Safadiego w tamtym tygodniu, 7 września 1989, zgadza się?
Tak.
Zauważył pan coś niezwykłego, jeśli chodzi o jego życie prywatne?
Sądzę, że był...
On był...
homoseksualny.
Jak pan to odkrył?
- Sam mi to wyjawił. - W jaki sposób to panu wyjawił?
Powiedział mi.
Był aż tak otwarty w tej kwestii?
- Na to wygląda. - Czuł się pan zagrożony,
gdy pan Safadi tak otwarcie mówił o swojej seksualności?
- Chyba nie rozumiem. - Najwyraźniej pan Safadi
epatował pana swoją seksualnością.
Nie czuł się pan zagrożony?
Ani trochę.
To znaczy tak, może. Nie wiem.
Powtórzy pan pytanie?
Czy według pana był dewiantem seksualnym?
Nie mogę...
Nie mogę tego zrobić.
Popełniłem błąd.
Jaki błąd?
Panie Kennedy?
Nie obmacywał Rubena, nawet go nie dotknął!
Ty pizdo! Zabiję cię!
Ruben, przestań!
Jebany kapuś!
Przegiąłeś! Dopadnę cię!
Słyszysz? Od tego nie ma powrotu!
Zmasakruję cię! Zobaczysz!
Modlitwy cię nie ocalą.
Diabeł już przybył.
Pewnie czas zacząć pić.
O ile coś dla nas zostanie.
- Co tu robi Ruben? - Nie wiem, ale...
jestem przerażony.
Spokojnie. To wasz dzień. Nie pozwolę mu go zepsuć.
Obiecuję.
- Rusz się. - Już.
Kurwa mać.
Dobra.
Zaczynamy?
Cześć.
Jeśli mnie nie znacie, jestem Ruben Pallister
i opowiem wam o Niallu Kennedym.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński