WYSTĘPUJĄ
PÓŁBRAT
Jesteś zdenerwowany.
Nie. Tylko...
Sam nie wiem.
- To nie przelewki. - Dasz radę.
Jak zawsze.
Zaletą nadaktywnego mózgu jest to, że nigdy nie jest tak źle, jak myślisz.
Jasne. Pocieszyłaś mnie, mamo.
Masz.
Dla ciebie.
Wreszcie.
- Droga ucieczki. - Spadaj!
To sgian dubh twojego ojca. Do noszenia w skarpecie.
Wiem.
Sięgnie lewej komory?
Zaraz się chajtasz i żartujesz o śmierci?
Nic mi nie jest.
Chcę to zrobić, ale...
Sam nie wiem.
Chcę, żeby nam wyszło.
Twoje małżeństwo było udane.
Twój tata za szybko zachorował, żebym wiedziała na pewno.
I bardzo się starał, co mnie odrzucało.
Był o wiele zabawniejszy, gdy olewał randki i mnie ignorował.
Dlatego tak dobrze mi było z Maurą.
Nie zobowiązywałyśmy się, oczekiwać od siebie więcej.
Tęsknisz za nią?
Za obojgiem.
A za Rubenem?
Myślisz o nim?
Tak, chyba tak, może nawet...
jakaś cząstka mnie...
tęskni za nim.
Zawsze coś.
- Jak to? - Po prostu.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć,
ale on tu jedzie.
- Żartujesz? - Nie.
Jakimś cudem dowiedział się rano.
Będzie lada moment.
18 lat.
Wiem, że to ledwie 20 minut drogi,
ale co ja teraz zrobię z nadmiarem kortyzolu?
Proszę. Kupiłam ci drobiazg z okazji przeprowadzki.
Chciałam "najlepszy student",
ale był droższy, a ty nic tu jeszcze nie pokazałeś.
Wielki napis.
Jakby szyderczy.
Jest świetny. Dziękuję.
- Jak się czujesz? - Mocno przytłoczony.
Liczę, że się wpasuję.
Pewnie. Pełno tu kujonów i prawiczków.
To nowy początek, Niall.
Szansa, żebyś odkrył siebie.
- Z dala od Rubena. - Nie wiem, czemu ciągle to wyciągasz.
- Jesteśmy blisko i tyle. - Za blisko.
Powinieneś się zobaczyć u jego boku.
Paradujesz jak jakaś gwiazda.
- Co w tym złego? - To ci nie pasuje.
Nie możesz paradować. Masz złe nogi.
- Będzie mnie odwiedzał. - Wiem, ale...
odetchnij chwilę, zanim go zaprosisz.
Zobacz, jakie jest życie, gdy nie oślepia cię blask Rubena.
Idziemy?
Szukaj przyjaciół. Nie chcę odkryć za cztery lata, że gadasz do kwiatka.
Dobrze.
I nie dzwoń do Rubena!
Jezu, mamo, nie zadzwonię!
Dam sobie radę bez niego, słowo.
Chwileczkę.
Cześć, jak masz na imię?
- Niall. - Joanna.
Czemu siedzisz po ciemku?
Nie siedziałem.
Siedziałem, ale właściwie...
Wysypiałem się przed tygodniem zapoznawczym.
W butach?
Tak.
To oszczędność czasu.
Budzę się i prosto do baru.
Jasne.
Idziesz z nami? Najpierw coś łykniemy, potem dom studenta i new wave do rana.
Tak. Uwielbiam nową falę.
Kogo najbardziej?
Johnny and the...
New Waves.
Jasne.
Widzimy się.
Jest i on! Neil, ostatni lokator.
- Mam na imię... - Celeste, z Francji.
Pan Owsianka? Ratujcie!
Chcesz się napić? Do wyboru jest wódka.
To niech będzie wódka z odrobiną wódki.
- Tylko wódka. - Wódka i owsianka, ale miks!
O co chodzi z owsianką?
Celeste szuka Szkota.
Jak z płatków. W kilcie. Rzucającego głazem.
Mówiłam, że Szkoci są inni.
Może liczyć na grubcia z cukrzycą, co rzuca żarciem.
Dobra, dość ględzenia. Opuszczamy tę norę i do klubu!
Cześć.
Jestem Alby. Neill?
Właściwie...
Miło mi.
Nie lubię ściskać dłoni. To konstrukt społeczny, który ma dzielić.
Ale bardzo mi miło.
Poznałeś resztę?
Raczej doświadczyłem.
Rozpijały cię tanią wódką?
Jak najbardziej. Pomożesz?
Nie piję. Nigdy nie piłem.
- Odlot! - Dla mnie tylko heroinowy.
Idziemy? Do północy chcę znaleźć Pana Owsiankę.
- Ty nim będziesz. - Zignoruj proletariuszkę.
- Do zobaczenia. - Baw się dobrze.
Celeste na ciebie leci.
Chętnie skosztuje Pana Owsianki.
Oby ta ksywka nie przylgnęła.
Będziecie się bzykać? To niezła laska.
Niech najpierw pozna moje imię.
- Że Neil? - Właściwie...
Myślisz, że Alby to gej?
- Skąd wiesz? - Nie wiem. Podejrzewam.
Miałam jednego w szkole. Też był odludkiem.
To pewnie jakiś znak, nie?
Walimy shoty!
Zbudziłyśmy potwora.
Boksuję. I palę hasz. Mam trochę przy sobie.
Co zrobiłeś z chłopakiem z akademika?
Zdrówko.
Dobra. Idziemy.
Ładnie zwinięty.
Jesteś czarnym koniem.
Na pewno to zrobicie.
Mam swój własny podtekst.
Dobra, idę.
Nie, czekaj!
Lepiej za nią pójdę.
Z ust do ust?
Do zobaczenia, Panie Owsianko.
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Cóż, usłyszałem zew miasta.
To pewnie ta heroina.
Mogę?
Co cię sprowadza do Glasgow?
Wiele rzeczy.
Miasto, muzyka, nocne życie, kobiety...
Co studiujesz?
- Filologię angielską. - Super.
Ja chciałem iść na wiedzę o teatrze, czyli podobnie.
Teatr?
W życiu!
- To zupełnie inne! Skąd ten pomysł? - Nie wiem.
Widzę w tobie coś z performera.
- Czyli aktora? - Performera.
Jakbyś ciągle udawał.
Nie przejmuj się.
W końcu...
ja też jestem performerem.
Powiedziałem coś nie tak?
Nie,
nie kapuję...
Dobra. Idziemy.
W SUSZARCE. I TY SIĘ DZIWISZ, ŻE NIE PIJĘ?
Tak?
- Nie podoba mi się. - Co?
Cztery lata obijania się za kasę?
Nie bądź frajerem.
Jak laski?
Podobasz się którejś?
W sumie chyba tak.
Nie wiem, czy ta Francuzka mnie podrywa.
Francuzka?
Dwa dni i takie ciacho?
To co cię gryzie, koguciku?
Ja...
nie czuję się tu sobą.
Mówią na mnie Neil i...
nie mogę rozgryźć tego Alby'ego.
Musisz tylko poprosić.
Nie mógłbym.
Tylko to powiedz.
Potrzebuję cię.
Rzuć klucz, koguciku. Zaraz będę.
Zajaram szluga i spróbuję coś wyrwać.
Musiałem puścić dwa razy.
Wystraszyłeś mnie.
Tym razem nie będę sprzątać.
Będę wdzięczny, jeśli nikomu...
Ale wczoraj dałeś.
Jak to?
Zniknąłeś bez słowa.
Jasne.
Czemu stoisz w gatkach?
Tak sobie.
Niech skóra oddycha.
Już wkładam.
Dobrze się was ogląda, ale muszę się brać do czytania.
Dzięki.
Oto i nasz Houdini.
- Słucham? - Ty. Zniknąłeś wczoraj.
Wielki zawód.
Rany! Zobacz tego na zewnątrz!
Chodzące kłopoty.
Boże! Właśnie tu wszedł.
Może jest szansa na dysfunkcyjny romans.
Chętnie!
Jest i on! Dawaj, synu!
Ty studencka łajzo!
Olewusie podatkowy!
To jest Ruben, mój brat.
Współlokatorki?
Ty to ta cudna Francuzka?
Nie, to Celeste. Ja jestem Joanna.
Wybacz. Czyli po prostu cudna.
Masz.
Czekam na zewnątrz.
I on ma na imię Niall.
- To było świetne! - Ciesz się, że masz te dwie.
Wyręczę cię z tą brzydulą.
- Nie jest brzydka. - Nie narzekam.
Brzydkie lepiej dają.
- Zboczony drań. - Kochasz to!
- Odbiło ci? - Oddaj mi.
- Zaufaj mi, mam plan. - Nie, to boli.
Mięczak Niall nie ma jaj, żeby przywalić?
A może mięczak Niall woli czytać gejowskie książeczki?
Przepraszam.
Zajebiście.
Przestań!
Nie ruszaj się.
Niektóre części ciała reagują same.
Wy dwaj jesteście zupełnie różni.
Jednemu brakuje ciała, drugiemu głowy.
Masz wątpliwości, Niall.
Co do ciebie? Skąd!
Rozmawiałam z Albym. Mamy pewne teorie.
Jesteś prawiczkiem, prawda?
Dlatego się wyłączasz.
Zagramy w butelkę?
Musisz pocałować osobę, którą wskaże butelka.
Może trafić na rodzinę.
Mamy weto.
- Wygodnie. - Ja pierwszy.
Gotowi?
Chodź, żabko. Chcę Francuzkę.
Nie boję się ciebie.
Udowodnij.
Dobra, super.
Są też pozostali.
Dzięki.
To buziak, nie przeszczep języka!
Teraz ty.
Przepraszam.
Nie przejmujcie się.
Kto następny?
Dobra, mogę ja.
Twoja kolej.
Chyba się nie znamy. Jestem Alby.
Dobrze wiem, kim jesteś.
Ruben.
Brat Nialla.
Nie lubię uścisków.
A ja ludzi, którzy ich odmawiają.
Na co czekasz?
- Ja nie grałem. - To starożytne prawo butelki.
Jak wchodzisz do pokoju, to grasz.
Z prawem się nie spieram.
Brawo, Alby!
To będzie ciekawe.
Całuj go.
Na co czekasz?
- Brak ci jaj, żeby cmoknąć chłopa? - Pocałuj go.
Przygotujcie dokumenty, proszę.
- Co to? - Prąd elektryczny, stary.
Niuchnij.
Nie, nie potrzebuję.
To więcej dla mnie.
Chłopaki.
Podrasujesz życie?
Pewnie, czemu nie.
- Wiesz co to? - Jakoś muszę znieść twojego brata.
- Gdzie Joanna? - Sika w krzakach.
Darujcie. Myślicie, że nie wypada?
Dobra, omówmy plan.
Grubas sprawdza legitymacje?
Na to wygląda. Ale go zagadasz.
- Bramkarze nie kupują mojej ściemy. - Jakiej ściemy?
- Właśnie. Muszę wejść inaczej. - Zaczekaj!
- A jeśli nie wejdziesz? - Nie pękaj.
Umiem się wślizgiwać w ciasne miejsca.
Nie masz jeszcze dość Irn-Bru?
Nie, szukam cipki.
Przepraszam za brata. Dobry z niego chłopak.
Zawsze nienawidziłem tych słów.
To wymówka dla gównianego zachowania.
Po co go ściągnąłeś?
Tęskniłem. Jesteśmy tacy sami.
Ani trochę. Chyba że tak, jak Jekyll i Hyde.
Świetny kawałek.
Wcale nie. Geldof to złamas.
Dobry z niego chłopak.
Widziałeś Live Aid?
- Cholera! Freddie Mercury? - Niesamowity, co?
Fajnie byłoby umieć tak tańczyć.
Twierdzisz, że Niall Kennedy nie potrafi radio ga ga?
Patrz na to.
- Daruj. - To świetne!
Jakby Freddie umarł i powrócił z dłuższymi kończynami.
Co on wyczynia?
- Nic ci nie jest? - Rozejrzyj się.
Jak od polowań doszliśmy do tego? To pomyłka ewolucji!
Właśnie mnie szturchnąłeś.
Chyba powinieneś zwolnić.
- Obiecaj, że niczego nie zaczniesz. - Pewnie! Dragi wchodzą i tyle.
Zaraz stanę się aniołkiem.
Są i puszczalskie!
Chodź!
To się okropnie skończy.
Żebyś wiedziała.
Chodź. Wprowadzę cię.
Oswoisz się.
Mniej języka.
Co?
Następnym razem mniej języka.
Jasne.
Co się stało z oswajaniem?
Chyba to czuję.
Tutaj.
- Nie stoi ci. - Tutaj nie stanie.
Nie szkodzi.
Idziemy.
Wychodzimy.
Jasne, kurwa!
Tylko się nie stawiaj.
On już stoi, synku.
Ruben ma w sobie mrok.
Napij się wody.
Mój płaszcz! Czekaj.
Zaczekaj!
Gdzie Celeste?
Teraz już pewnie w Narnii.
Jak wieczór?
Dobrze się zaczął.
I pewnie skończy.
- A co w środku, nikt nie pamięta. - Właśnie.
Wiele filmów pamięta się tylko po początku i zakończeniu.
- Wielka ucieczka? - Jak śmiesz?
- ET. - Spadaj! Jest świetny!
Koszmarny początek studiów.
Jedna ma mnie za prawiczka, drugi za odludka.
- Czyli nie jesteś prawiczkiem? - Nie.
Uprawiałem seks z dziewczyną brata.
Obaj uprawialiśmy.
Mroczna rzecz.
Próbuję to sobie wyobrazić.
Sprowadził ją do domu i na mnie posadził.
- Ile miałeś lat? - Ja 15, on 17.
Co?
Teraz wszystko ma sens.
Dlaczego uważa się za część ciebie.
Chcesz obejrzeć film?
Możemy puścić początek Wielkiej ucieczki i koniec ET.
Pasują do siebie?
Jeńcy, którzy uciekają na Księżyc rowerami?
Brzmi super.
Biegnijmy, bo zimno.
Posłuchaj,
- nie jestem na to gotowy. - Nie szkodzi.
- Nie naciskam. - Wiem. Chcę, ale ja...
Ja tylko...
Co się dzieje?
Nie wiem, skąd się wzięły te uczucia.
Mama jest lesbijką i powinno być łatwo.
Twoja mama?
Tak.
Jestem pod wrażeniem.
Mama lesbijka to ostra rzecz.
Błagam, oglądają Emmerdale.
- Powiedziałeś im? - W życiu!
Całe miasto miałoby używanie.
Uznaliby, że mamy złą wodę.
Możemy iść w twoim tempie.
Nawet, jeśli oznacza to chodzenie tyłem.
Jak to miałoby wyglądać?
Przed tobą mnóstwo nauki.
Możemy robić, co chcesz.
Możemy gadać.
Możemy oglądać filmy.
- Możemy... - Przytulać się?
Może.
To łatwizna.
Gównianie przytulasz.
Spokojnie, jest zajęty.
Przepraszam.
Nie! Idź sobie! Cuchniesz, Panie Owsianko!
Wrócę po więcej, Francuzeczko. Czekaj.
Co się stało?
Zaczęli się przy mnie całować.
Postawiłam mu ultimatum:
"Przestań ją całować, bo wrócę do domu".
Co on na to?
"Same plusy".
- I splunął mi w twarz. - Jezu!
Tak mi przykro.
Przetrwasz zajęcia?
Dam radę.
Radziłam sobie z gorszymi niż on.
Mamy sporo pozycji do przeczytania i sugeruję zapoznanie się z nimi.
Dla części z was filologia nie jest podstawowym przedmiotem,
ale i tak warto zaznajomić się...
z szerszym programem.
Joanna, tak?
Dać ci chwilkę?
Pozostali mogą się teraz zapoznać z materiałami...
Stary!
Co to ma być?
Kwas.
Nie brałem nic mocniejszego.
Twoje oczy są jamami.
Wielkimi, czarnymi, gównianymi jamami.
Celeste nic nie jest?
Ona ma swoją jazdę.
To piękno tych dragów.
Nigdy nie była bardziej świadoma niż teraz.
Chodź. Zatańcz ze mną.
Wejdź mi na stopy.
Musisz być na moim poziomie, żeby to usłyszeć.
Co tu robimy?
Mój tata.
Wiesz, co zrobił?
Dziecko jakiejś babce. Walczą o prawa do opieki.
Jasne.
On nie może wygrać.
Nie możemy na to pozwolić.
Wypierdalać stąd, bo wezwę policję!
Jak się go pozbyłeś?
To nie było trudne.
Na policję reaguje niemal odruchowo.
Co się stało?
Studia miały być nowym początkiem, szansą, żeby...
A ja popełniłem te same błędy.
Nie będzie tu wiecznie.
- Przepraszam, że płaczę. - Nie martw się.
Właśnie to mówiłem o udawaniu.
Widziałem to w twoich oczach.
Prawdziwy ty był tam w środku.
I próbował się wydostać.
Tak to jest z oczami. Nigdy nie kłamią.
A co mówią teraz?
Że jesteś wyczerpany.
I nie chcesz dłużej walczyć.
Tak.
Można tak powiedzieć.
To przestań walczyć.
Wiem, że to nie jest sexy ani nic,
ale to mój pierwszy raz,
- i sexy może poczekać. - Dla mnie bomba.
Gdzie, kurwa, wszyscy?
- Skup się. - Tylko sprawdzę.
Czekaj. Co jest?
Dotarło do mnie, że znowu robię to samo.
- Ale co? - Obiecałem sobie, że koniec z hetero.
Przepraszam, ale ja...
To Ruben.
- Zabije mnie, jeśli się dowie. - Mimo, że wasze matki są razem?
Z mężczyznami to bardziej...
wstydliwe.
Dobra.
Mówię o odbiorze w społeczeństwie!
Czekaj, Alby. Cofnijmy to.
Pierwszy, z którym byłem,
tak się bał, że go przyłapią,
że doszedł w mojej dłoni,
uciekł z pokoju i powiedział wszystkim, że go podrywam.
Byłem w akademiku z ośmioma chłopakami. Bili mnie co noc.
Dlatego kiedyś wstałem i powiedziałem: "Co z tego?
Jestem gejem.
Kto mnie teraz dotknie, znaczy, że chce".
Stałem ze skrzyżowanymi ramionami i czekałem.
I nic się nie stało.
Wiesz dlaczego?
Bo moja siła była dużo większa niż ich strach.
Kilka tygodni później
poszedłem do tego chłopaka i mu podziękowałem.
Powiedziałem,
że gdyby nikomu nie powiedział,
też bym tego nie zrobił.
Czemu mi to mówisz?
Bo gdyby nikomu nie powiedział,
też bym tego nie zrobił.
Twój tata ma inne dziecko?
Kto ci powiedział?
Ty, wczoraj.
- Nie. - Pamiętam.
Niczego nie powiedziałem.
Joanna jest bardzo smutna.
Bo bzyknąłem ładniejszą laskę?
- Naplułeś jej w twarz. - Co z tego?
Nie będę się przed tobą tłumaczyć.
Widziałeś, jak się do mnie kleiła. To było żenujące.
Jeśli tak łatwo oddajesz ciało, nie dziw się, że na nie plują.
Co to ma być?
Interwencja, tak?
Niall Kennedy chce sobie uciąć pogawędkę? Czyżbym przegiął?
Nie.
Ja tylko...
myślę,
że może już czas...
Maura chce, żebyś wrócił.
Maura?
Co ty, kurwa, pierdolisz?
Zawsze miałeś ją w dupie.
A co z pracą?
Jebać pracę!
Zostaję tu.
Czemu ty masz wszystko za free, a ja nic?
Wszystko dzielimy, nawet bluzy!
- To co innego. - Ty masz stypendium, a ja gówno!
Mogłeś mnie, kurwa, zabrać!
- Nie możemy wiecznie dzielić pokoju. - Tu chodzi o zasady!
Nigdy więcej nie wyciągaj mojego ojca.
Bo tu i teraz zerwę z ciebie swoją bluzę. Kapujesz?
Masz coś jeszcze do powiedzenia?
Zostań, jak długo chcesz.
Niall?
Jak poszło?
Zrobiłeś to?
Tak.
O, Boże.
Jak się czujesz?
Czuję się...
oszołomiony.
Pójdziemy do ciebie? Ruben wraca, a nie chcę, żeby nas widział.
Czyli źle to przyjął?
Potrzebuje czasu.
Nie chodzi o samo wyznanie, jak mówiłeś,
a raczej, że tak długo to kryłem.
Braterskie pierdoły.
Ruben?
Nie, proszę.
Mogę na słówko?
Wiem, co powiesz.
Pogadaliśmy.
Jak dla mnie nie ma tematu.
To godne pochwały.
Kpisz?
Nie.
Niall bał się, jak zareagujesz.
Najpierw się wkurwiłem,
ale nie będę się wpieprzał, skoro mogę tu zostać.
Jestem pod wrażeniem.
Naprawdę.
Idź się przespać.
Zaczekaj.
Źle was odebrałem.
I to, jak się sobą opiekujecie.
Teraz to rozumiem. Naprawdę.
- Świetnie. - Zaczekaj.
Nie wiem, czy wiesz, czego dokonałeś.
- Jak wiele się stało. - Ochłoń.
Rozwaliłem kuchnię. Nigdy więcej.
Kapuję.
O co ci biega?
- Jak to? - Kręcisz na mnie nosem.
Na twojego brata.
- I myślisz, że to lepiej? - Chodź.
Nie. Naprawdę szukasz guza.
- Zostawmy to. - Najpierw ta pizda się wytłumaczy.
Ty mu powiesz czy ja?
Co jest grane?
- Dobra, ja... - Alby!
Twój brat... Puszczaj, kurwa!
Ruben, przestań!
Przestań!
Zebraliśmy się tu,
by być świadkami ślubu
Nialla Brandona Kennedy'ego
i Alberta Franklina Safadiego.
- Co tu robi Ruben? - Nie wiem. Przepraszam.
Ale się pojebało.
- Co teraz zrobimy? - Nie wiem.
Może...
poproszę, żeby wyszedł?
Tylko pogorszysz sprawę.
Przetrwajmy jakoś.
- Damy radę. - Dobrze.
Czy ty, Albercie Franklinie Safadi,
uznajesz Nialla Brandona Kennedy'ego
za swego poślubionego partnera?
Tak.
Czy ty, Niallu Brandonie Kennedy
uznajesz Alberta Franklina Safadiego,
za swego poślubionego partnera?
Tak.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński