Ten dystans sprawia, że czas staje się ważny.
Ten dystans wyznacza wartość człowieka.
Temu dystansowi poświęciłem swoje życie.
Ten dystans to sto metrów.
Gotowi.
TOGASHI
Togashi, jesteś najlepszy na świecie!
Nie przesadzaj.
Bieganie z nami to dla ciebie żadna frajda.
Ja nigdy nie mam frajdy z biegania z kimkolwiek.
- Najszybszy uczeń podstawówki w Japonii! - Hej!
Nie bądź taki skromny.
Dlaczego?
Nic ci się nie stało?
Nie.
Wyglądasz, jakbyś miał umrzeć.
Nic mi nie jest.
Dostałeś zadyszki.
To dla mnie norma.
Norma?
- Dziękuję. - Jasne.
Cisza.
Oto nowy uczeń, o którym mówiłem wczoraj.
Wczoraj.
Wczoraj?
To jest Komiya.
Powitajmy go serdecznie.
Przedstaw się.
Komiya, miło mi.
Nie słyszę!
Powtórz, proszę!
Co ja mówiłem?
Nie mogę go powitać, jeśli nie wiem, jak się nazywa.
Genta, dość.
Suma kątów trójkąta wynosi 180°.
Nie 360°, to powszechny błąd.
Równoległobok jest inny, więc słuchajcie uważnie.
Następny.
Co będzie, jeśli przegram?
Do biegu.
Niesamowite.
Komiya!
Hej, Komiya!
Komiya!
Togashi.
Gdzie ja jestem?
Koło mojego domu.
Przejdę się z tobą nad rzekę.
Lubisz biegać?
Nie, bieganie jest trudne.
To dlaczego biegasz?
Bo wtedy wszystko się zaciera.
Co się zaciera?
Rzeczywistość.
Robienie czegoś bardziej bolesnego od rzeczywistości mnie pociesza.
No to na razie.
No dobra.
Ale nie powinieneś biegać z tak głupiego powodu.
Głupiego?
Jak to powiedzieć inaczej?
Ja niczego nie potrafię.
Co?
Nie dogaduję się z ludźmi
i nie umiem rozwiązywać problemów, więc kiedy tylko mogę, uciekam.
Nawet jeśli to tylko tymczasowe rozwiązanie.
Dla mnie to jest wystarczająco dobry powód.
Wiem, że bieganiem nie rozwiążę swoich problemów.
Komiya, nie masz racji.
Co?
Pewnie, że bieganie niczego nie rozwiąże,
ale wiem jedno.
Co?
Na świecie jest jedna prosta zasada.
Gdy pokonasz sto metrów szybciej niż inni, rozwiążesz prawie wszystkie problemy.
Prawie wszystkie? Skąd ta pewność?
Z własnego doświadczenia.
No to…
Czy nie jest za późno?
Czy nie jest za późno, żebym nauczył się biegać szybciej?
Musisz sam zdecydować.
Muszę sam zdecydować.
- Na razie! - Do widzenia.
Togashi.
Chodźmy pograć do Kawano.
Nie mogę, mam coś do zrobienia.
Na razie.
Co za nudziarz.
Machaj mocniej rękami!
Wyobraź sobie, że kopiesz ziemię!
Wyżej.
Togashi, idziesz dzisiaj do mnie pograć?
Nie mogę, jestem umówiony.
Znowu?
Do jutra.
Co się z nim ostatnio dzieje?
Jesteś coraz lepszy, ale codziennie bieganie pewnie cię męczy.
Nie. Im więcej biegam, tym lżejsze robią mi się stopy.
Już wkrótce zawody, zrób sobie wolny dzień.
Nie ma czasu.
Poza tym chcę się od ciebie nauczyć jak najwięcej.
Odpoczynek to część treningu.
Poza tym musisz kupić nowe buty.
Buty.
Na szczęście miałem dzisiaj plastykę.
Zakleję je tym.
Komiya, to…
I wszystko gra.
Nie bardzo. Wygląda okropnie.
Ale nosi się dobrze.
Poważnie?
Rodzice nie chcą ci kupić nowych?
Chcą.
Ale to w tych ćwiczyłem i to w tych chcę się ścigać.
Jeśli wygram bieg na sto metrów, dostanę złoty medal, prawda?
Tak. Medal z dyskontu.
Ja chcę zdobyć ten medal. Chcę wygrać choć jeden bieg.
Bardzo chcę wygrać.
Dasz radę!
Za chwilę rozpocznie się bieg chłopców na sto metrów.
Ale szybki.
To Togashi?
Biegacze na pozycję!
Jaki ma sens ściganie się z Togashim?
Dziś są zawody.
Gdzie jest Togashi?
Hej, nowy.
Nauczyłeś się lepiej biegać?
Biegniesz w tych butach?
Jak tam sobie chcesz.
Togashi! Tutaj!
Do biegu.
Gotowi.
Dawaj, Komiya! Uwierz w swoją szybkość!
Tak!
Pora na wręczenia nagród za bieg na sto metrów.
Gratulacje.
Wczoraj na krajowych mistrzostwach szkół gimnazjalnych
bieg na sto metrów wygrał Takeru Nigami, syn byłego członka kadry narodowej.
To wybitne osiągnięcie
drugoklasisty jest na ustach wszystkich.
Przepraszam.
Hej, Togashi.
Dzięki, że przyszedłeś.
Nie ma sprawy.
Spójrz.
Miesięcznik lekkoatletyczny?
Togashi, to wspaniale.
Tak, pan Tani mnie poprosił. To do gazety.
Wywiad razem z Nigamim, to świetnie!
Jego szkoła jest niedaleko, prawda?
Tak.
Myślisz, że jesteś od niego szybszy?
Nigami na pewno jest szybszy.
Nie byłbym taki pewien.
Może zamiast z nim gadać, zmierzyłbyś się z nim na sto metrów?
Nie ma mowy.
Dlaczego?
- Nigami był w telewizji! - Fajnie!
Był taki szybki!
Togashi będzie ścigał się z Nigamim?
Z panem Nigamim, jest od nas starszy.
Jest Nigami.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie wstawaj.
Miło mi, Togashi. Jestem Nigami.
To naprawdę Nigami!
Znowu, dla ciebie pan Nigami.
Możemy zaczynać?
Ja jestem gotowy.
Ja również.
Może ty zaczniesz, Togashi?
Jasne.
Niech pomyślę.
Nigami, dlaczego biegasz?
Dla zwycięstwa.
A ty?
Fajnie było, gdy sobie uświadomiłeś, że umiesz szybko biegać?
Tak.
Ale po pierwszym zwycięstwie już się nie pobawisz.
Pewnie już to zrozumiałeś.
Kiedy poświęcasz życie temu dystansowi, już nie przestaniesz biec.
Wtedy najważniejsze są wyniki.
Bieganie samo w sobie jest łatwe,
ale jeśli nie chcesz wypaść z gry,
musisz zawsze dawać z siebie wszystko.
Togashi jest dobry. Co o nim sądzisz?
Ma rytm, równowagę, potrafi się ruszać.
Na pewno jest w podstawówce?
50 razy.
Togashi, masz 50 razy więcej możliwości, niż ci się wydaje.
50 razy?
Dziękuję.
Zaraz się zacznie.
Fotograf stoi na czterdziestym metrze, później możecie już odpuścić.
- Jasne. - Jasne.
Gotowi?
Do biegu.
Gotowi.
Czy Togashi wygrał?
Nigami chyba się zatrzymał, kiedy zrobili zdjęcie.
Świetny bieg, Nigami.
Dziękuję.
Mamy dobre ujęcia!
Wyglądałeś, jakbyś biegł naprawdę. Aż serce mi waliło!
Dzięki tobie to będzie świetny artykuł.
Według mnie wygrałbyś,
jeśli Nigami nie zatrzymałby się w połowie drogi.
Wątpię. Zrobił tak, jak nam kazano.
A może dlatego, że przegrywał?
Nie ma mowy.
Wydawało mi się, że obaj biegliście na poważnie.
A już ty na pewno, Togashi.
Bo ja nie umiem odpuścić.
Kiedy już biegnę, zawsze daję z siebie wszystko.
I chyba dzięki spotkaniu z Nigamim wiem już dlaczego.
Pewnego dnia pewnie pobijesz rekord kraju Zaitsu.
Przesadzasz.
Togashi.
Mogę cię o coś prosić?
To znaczy?
Zmierzymy się na sto metrów?
Teraz?
Tak. Na poważnie.
Tamto drzewo jest sto metrów stąd.
Tak.
Gdy koła pociągu stukną w połączenie toru, biegniemy.
Za pierwszym razem, dobra?
Komiya, wszystko w porządku?
Jednak odpuściłeś, co, Togashi?
Nie. Mówiłem ci, że nie umiem odpuszczać.
Dzięki.
No to na razie, Togashi.
No, do jutra.
Mam złe wieści.
Wczoraj Komiya musiał się wyprowadzić
ze względu na sprawy rodzinne.
Szkoda, bo chyba już się zaklimatyzował.
Może napiszecie do niego list?
Togashi zwycięża!
Zawsze daje z siebie wszystko od samego początku.
STADION MITO SHINKIN BANK
Na torze trzecim Sakaguchi z gimnazjum Minami Daisan.
Oto finały biegu na sto metrów na mistrzostwach szkół gimnazjalnych.
Wszyscy skupiają się na mistrzu.
Dwa lata temu po raz pierwszy zwyciężył na mistrzostwach.
Od tamtej pory nie przegrał ani jednego biegu.
Togashi przypomina mi Zaitsu, obecnego rekordzistę kraju,
kiedy był w gimnazjum.
To prawda. Togashi jest na ustach
całego świata lekkoatletyki.
Za chwilę rozpocznie się bieg chłopców na sto metrów.
Gotowi.
To nie jest boisko tylko do baseballu!
- Czy to nie jest Togashi? - Gdzie?
Nie wiem. Hej, Aoi!
Togashi! Prawda? To ty?
Tak.
Wybrałeś już jakiś klub? W ogóle do jakiegoś dołączysz?
Czy będziesz trenował gdzieś indziej?
Przepraszam, nie chcę cię męczyć. Faktycznie tu chodzisz?
Dlaczego? Mogłeś pójść do dobrej szkoły sportowej.
Mam blisko.
- I to dlatego? - Tak.
Przepraszam, zadaję za dużo pytań.
To nic. Na razie.
Mogę cię o coś prosić?
Przykro mi, nie.
Ale ja jeszcze…
Chyba już wiem.
Nie chodzi o nic dziwnego.
- Dołączysz do… - No właśnie. Na razie.
Czekaj. Nazywam się Aoi Asakusa.
Togashi.
Wiem. Dlaczego nie chcesz dołączyć do klubu lekkoatletycznego?
Mamy zaledwie troje członków.
Lekkoatletyka nikogo nie obchodzi.
Przepraszam.
Aoi!
FINAŁY BIEGU NA STO METRÓW
Dzień dobry.
Kto to jest?
To Togashi.
Dlaczego tak się skrada?
Ciężko jest być sławnym.
Czy te specjalne bułeczki już się wyprzedały?
Tak, ale…
Ostatnia.
Poważnie? Dziękuję bardzo!
Przecież jesteś Togashi. Mistrz na sto metrów, prawda?
Tak.
Zostawiłam ją dla ciebie.
Asakusa.
Zapamiętałeś, jak się nazywam. Dziękuję!
Szczęściarz. Też lubię te bułeczki!
No to proszę.
Nie, jest twoja.
Ale zrobisz coś dla mnie?
Co?
- Chcesz patrzeć, jak biegnę? - Tak.
Po co?
Żeby biec szybciej.
Może nie tak szybko jak ty, ale chcę być lepsza.
Wiem, że to nie jest uczciwa wymiana, ale…
Jeśli to zrobię, dasz mi spokój?
Tak, obiecuję.
Z wysokiego…
Z niskiego startu poproszę.
Dobra.
No to już.
Dobra.
Co się stało?
Niesamowite.
Jesteś niesamowity.
A ja łudziłam się, że czegoś się nauczę od nadczłowieka.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Cieszę się. Bałam się, że coś ci się stało.
Słyszałam pewną plotkę.
Ja nie mam talentu i nie bardzo wiem, dlaczego tak do tego podchodzę,
ale według mnie lekkoatletyka
to piękny sport.
Ty jesteś inny. Pewnie możesz robić, co tylko zechcesz.
Więc możesz też cieszyć się lekkoatletyką.
Nie zrozum mnie źle, wcale cię nie werbuję.
UWAGA: LIKWIDACJA KLUBU LEKKOATLETYCZNEGO
Co?
Sądziłam, że kogoś uda mi się zwerbować.
Lekkoatletyka nie jest w modzie.
Przepraszam.
Togashi.
Cześć.
Od dawna chcieli nas zlikwidować, ale po prostu robiliśmy swoje.
Ale dlaczego?
Bo klub musi mieć przynajmniej pięcioro członków.
Pięcioro.
Czyli wciąż jest nas za mało?
Co powiedziałeś?
Zaraz wracam.
Czy on powiedział, „nas”?
Tak.
Poważnie?
Tak.
Ale słyszałem, że masz problemy ze zdrowiem.
To tylko plotka, którą sam puściłem.
- Co? - Nieważne.
Ale musicie mieć minimum pięć osób.
Nie chcę zabrzmieć arogancko, ale przecież to ja.
Może zrobi pan wyjątek?
Rozumiem.
Ale musimy trzymać się zasad.
To co mam zrobić?
Dobra, odroczę likwidację i czekam na wyniki.
Uzasadnij swoje żądania.
Dobrze.
Poważnie?
Kiedy są kolejne zawody?
Będą zawody regionalne szkół.
No i dobra.
- Ale… - Tak?
Jest mieszana sztafeta 4x200.
Nie możemy jej olać?
To gwóźdź zawodów.
Jest niepisana zasada, że to najważniejsza konkurencja.
Brałam w niej udział w pierwszej klasie. Coś niesamowitego.
To znaczy, że zwycięstwo w sztafecie dałoby nam potężny argument.
Potrzebujemy jeszcze jednego faceta.
Mówiłaś, że macie trzy osoby.
Czy ta trzecia osoba w ogóle tu bywa?
On idealnie by się nadawał, ale…
- Prawda? - Tak.
Togashi, chwileczkę.
Tak?
Z przyjemnością przyjmiemy cię do klubu,
ale…
Wiesz, że chciałem przestać biegać.
Tyle czasu tkwiłem w miejscu.
W gimnazjum przesadnie się nie rozwinąłem.
Bałem się biegać, ale bałem się też przestać.
Aż do wczoraj, kiedy pobiegłem dla ciebie.
Ten sprint mi o czymś przypomniał.
Że jestem cholernie szybki.
Postanowiłem wrócić do biegania.
Jestem ci wdzięczny. Dziękuję.
Ale ja tylko chciałam zobaczyć, jak biegasz.
To przyjmiecie mnie do klubu?
Jasne, witamy w klubie lekkoatletycznym, Togashi.
Jest idealny. Żeby tylko chciał.
Aż taki dobry?
Ale rzadko pojawia się w klubie.
Nie rób sobie nadziei. Możemy go jutro odwiedzić.
A dlaczego nie teraz?
To tu na górze.
Dobra.
Tak?
Cześć, tu Asakusa.
Czego chcesz?
Pogadać.
Nigami?
Nie ma mowy.
Wiedziałam, że tak powie.
Dlaczego nie chodzisz do dobrej sportowej szkoły?
Mógłbym cię spytać o to samo.
Cóż…
Przesadziłem z treningami i nabawiłem się kontuzji pleców.
Nie mogłem już biegać, więc wróciłem tutaj.
To dlaczego jesteś w klubie?
To tylko formalność, musiałem jakiś wybrać.
Asakusa mnie męczyła, dałem jej swoje nazwisko.
A jak tam twoje plecy? Możesz już biegać?
Kto wie.
Może spróbujesz?
Nie chcę.
Na pewno?
Słuchaj, na świecie
jest mnóstwo głupków, którzy dadzą się pokroić za sto metrów.
Wiesz co?
Masz chwilę?
Jak długą?
Dziesięć sekund.
98, 99, sto.
Tutaj!
Dobra.
Nie biegałem od pół roku.
Asakusa, dasz znak.
Dobra.
Mam coś do powiedzenia?
Ty nie masz pojęcia, jaki jesteś szybki, prawda?
Pięćdziesiąt razy.
Pięćdziesiąt razy szybszy, niż mi się wydaje.
Czyli już wiemy, jak to się skończy.
Gotowi?
- Tak. - Gotowy.
Dobra.
Do biegu.
Gotowi.
No nie.
Czas?
12,13 sekundy.
Dwanaście?
Zawody są za trzy tygodnie.
Musimy ustalić kolejność, żeby odpowiednio trenować.
- Asakusa, biegnie pierwsza. - Dobra.
- Shiina druga. - Dobra.
Przebiegniecie pierwszą połowę.
Trzeci będzie Togashi.
Dobra.
A ja pobiegnę ostatni.
A czy to nie Togashi powinien biec ostatni?
Zgadzam się.
Wydaje się lepszym wyborem,
ale ja wrócę do formy.
Dobra.
Będziemy podawać od dołu.
Od dołu?
Tak jest szybciej, niż od góry,
ale jest ograniczona widoczność.
Chyba warto spróbować.
Znam ryzyko.
Musimy pokonać Katsunishi!
Katsunishi?
Tak. Byłą szkołę Nigamiego.
Fajnie będzie ich zmiażdżyć.
To groźni przeciwnicy.
Od dołu jest dużo trudniej, niż myślałam.
Chyba się pospieszyłam.
Pałeczka!
Są tacy szybcy.
To nie nasz poziom. Ale i tak damy z siebie wszystko.
- No to do dzieła. - Tak.
Nigami jeszcze został. Boję się, że przesadza.
No właśnie.
Musi włożyć sporo pracy, żeby odzyskać formę.
Jego kręgosłup to praktycznie bomba zegarowa.
To prawda.
Asakusa, wydajesz się zadowolona.
No pewnie. Przecież będę biegła ze słynnymi Togashim i Nigamim.
Suzume, będziemy w sztafecie z wybitnymi sportowcami!
A prawie zlikwidowali nam klub.
Faktycznie będzie fajnie.
Chociaż Nigami to mruk,
a Togashi to zwyczajny facet.
Czyli jednak nie dotarło.
A myślałaś, że jaki jestem?
Pewnie taki, jakiego sobie wyobrażałam.
To nie ma sensu.
Ale i tak mogą rozwiązać klub.
Nie dopuszczę do tego.
SZTAFETA MIESZANA
Zapomniałeś czegoś?
Chciałem sprawdzić, czy nie przesadzasz.
Wiem, że potrafisz ćwiczyć,
ale jeśli przesadzisz po długiej przerwie, możesz mieć problemy.
Nie pomagasz.
Bieg jest za dwa dni. Będę uważał.
To dobrze. No to spadam.
Co ty tu robisz?
Mogłeś pójść do lepszej szkoły.
Presja?
Uzależniłem się od niej.
Bieganie było najłatwiejszym, co mogłem robić.
Wszyscy mnie podziwiali
i nie byłem sam właśnie dlatego, że byłem szybki.
Ja tak samo.
Będąc synem swojego ojca, musiałem zawsze wygrywać.
To, co ci wtedy powiedziałem, to były słowa mojego ojca.
„Jeśli nie chcesz wypaść z gry, musisz zawsze dawać z siebie wszystko”.
Nie radziłem sobie z presją.
Nie słuchałem swojego ciała.
Na bieżni możesz stracić wszystko, co na niej wygrasz.
Jeśli się tego obawiasz, musisz wygrywać, nawet o te 0,001 sekundy.
Tylko tu zawsze możemy wrócić.
Sądziłem, że Togashi i Nigami rzucili lekkoatletykę.
Ja tam nie wiem.
Wszyscy na nich patrzą.
Bo wszyscy ich znają.
Cześć, stary.
Postanowiłeś wreszcie wyjść do ludzi, Nigami?
Wciąż jesteś powolny, Onomichi?
Zgrywasz twardziela.
Kto to jest?
Hirokazu Onomichi. Całe życie żył w cieniu Nigamiego.
Ja cię słyszę!
Zawsze tłumaczył się tym, że jest najmłodszy w klasie.
Jesteś o 11 miesięcy starszy, to ogromna różnica wieku!
Żebyś jeszcze miał talent.
Urodziłeś się 29 marca, prawda?
A ty drugiego kwietnia?
Dziś pustelnik mnie nie pokona.
Onomichi, co ty wyrabiasz?
Trener!
Skup się na biegu.
Tak jest. Przepraszam!
Więc wylądowałeś w liceum Iwani?
Dzień dobry.
Dziś jest ten dzień.
Przez ostatnie trzy tygodnie wszyscy dawaliśmy z siebie wszystko.
Wiem, że dla innych szkół te zawody nic nie znaczą,
ale ten bieg jest dość prestiżowy.
Te 800 metrów…
Pokażemy im.
Jest całkiem niezły.
W końcu to rywal.
Samozwańczy.
Nigami! Co ty tam robisz?
A czy ja mówiłem, że biegnę na sto metrów?
Rozumiem. Skupiasz się na sztafecie?
No to dawaj!
Jest nakręcony.
Jest idiotą.
Pora na sztafetę mieszaną 4x200.
- Jest Togashi! - I Nigami.
Są w jednym klubie? Ojej!
Do biegu.
Gotowi.
Aoi!
Suzume!
Nieźle.
Udało się!
Dalej, Iwani.
Przepraszam!
Wciąż mogę odrobić!
Chyba będzie wyrównana walka.
Przykro mi, ale ja nie walczę
z tobą!
Nigami!
Więc klub będzie działał?
Tak. I weźmiemy udział w letnich zawodach.
Wicedyrektor sam tak powiedział.
Wicedyrektor?
Kiedyś sam był lekkoatletą, chodził do tej samej szkoły,
co trener Katsunishi.
Chyba tak.
W każdym razie to dobre wieści.
Tak.
Pewnie.
Nie jestem tego taki pewien,
ale pobiegniemy.
Togashi pobił rekord mistrzostw.
Mistrzostwa kraju też zdominuje.
Pewnie. On nie ma sobie równych.
A Nigami?
Był trzeci, ledwo się zakwalifikował na mistrzostwa.
A Tsuneda z Kyushu?
Jest niezły, ale to nie Togashi.
Togashi miał kryzys,
ale ostatnio bije rekordy osobiste, jest niesamowity.
Możliwe, że pobije rekord Zaitsu.
To byłoby ciekawe.
Ktoś w Kitakyushu właśnie wyrównał rekord Zaitsu!
- Nie wierzę! - Tsuneda?
Nie, jakiś nieznany pierwszoklasista.
Jak się nazywa?
PIERWSZA KLASA
Coś takiego zdarza się jedynie w elitarnych szkołach.
Chyba tak.
Jestem Numano z gimnazjum Daito.
A ty gdzie chodziłeś?
Jestem Komiya. Ale nie byłem w szkolnym klubie lekkoatletycznym.
Czyli dopiero zaczynasz? W tak mocnej szkole?
Tak. Ćwiczyłem na własną rękę.
Tak? A gdzie mieszkasz?
Koło góry Nakatsu.
Kawał drogi pociągiem.
Dlatego jeżdżę rowerem.
Jezu! Jak długo jedziesz?
Dwie godziny.
LICEUM NISHIZAWA
Gotowi.
Ojej.
Tsuneda jest niesamowity.
Miło mi was poznać. Jestem Tsuneda, kapitan klubu.
Jest dopiero w drugiej klasie.
Test kwalifikacyjny może wydawać się wam straszny,
ale sto metrów to sto metrów, bez względu na okoliczności.
Gotowi.
23 robi wrażenie.
Szkoda. Tak dobrze wystartował.
Ten pierwszoklasista nieźle wystartował.
Chyba jest dość dynamiczny.
Hej, Komiya!
Ale byłeś szybki!
Tylko pod koniec zwolniłeś. Wszystko w porządku?
Wystartowałeś wspaniale, chociaż masz nierówną formę.
Masz wspaniałe poczucie równowagi.
Komiya zawsze wytraca szybkość pod koniec.
Tak.
Kapitanie, a pytania?
Pytania? A, na jutro?
Sesja pytań i odpowiedzi z Zaitsu, fajna sprawa!
To nic wielkiego.
Ja zacznę, bo jestem kapitanem, ale wszyscy mogą zadawać pytania.
Ja będę zbyt zdenerwowany.
Jak już mówiłem, czas spędzony w liceum
odegra ważną rolę w waszym przyszłym życiu zawodowym.
Pięciokrotny mistrz kraju
i nasz absolwent Zaitsu daje wam wspaniałą możliwość.
Skupcie się i słuchajcie.
Zaitsu, zapraszam.
Nie myślcie za dużo, nie traktujcie ludzi za poważnie,
nie bądźcie defensywni i atakujcie nawet na prowadzeniu.
A teraz pytania.
Ja mam pytanie.
Proszę.
Jestem Tsuneda, kapitan klubu lekkoatletycznego.
Zaitsu, do tej pory… Dziękuję.
Zaitsu, pobiłeś wszystkie rekordy,
jesteś niepokonany. Po co wciąż stawiasz sobie nowe wyzwania?
Bo żyję. Kiedyś umrę i już się nie odrodzę.
Właśnie dlatego.
Dziękuję bardzo.
Mam jeszcze jedno pytanie.
Jak przygotowujesz się psychicznie do ważnych zawodów?
Nie boję się porażki i skupiam się na swoim wyniku.
A poza tym boję się porażki i czekam na wyniki innych.
Czyli to zależy od nastroju?
Nie, to się dzieje jednocześnie.
Żeby się nigdy nie denerwować?
Nie, żeby się ciągle napawać zdenerwowaniem.
Rozumiem.
Dziękuję bardzo.
Następna osoba.
Tak.
Ty.
Nazywam się Komiya.
Zaitsu, jak zadbać
o swoje zdrowie psychiczne?
Biegam na krótkie dystanse i mam zaburzenia lękowe.
Miałem uraz nogi, już jest dobrze,
ale gdy osiągam maksymalną prędkość, zwalniam.
Czy znasz jakieś metody?
Szczerze mówiąc, z lękiem nie trzeba walczyć.
Życie jest pełne różnych możliwości.
Na tym polega jego urok.
Strach nie jest nieprzyjemny.
Bezpieczeństwo nie jest przyjemne.
A lęk występuje wtedy, gdy sprawdzamy samych siebie.
Jeśli trzeba coś oddać za chwałę,
można oddać życie, które jest tylko zlepkiem komórek.
A co właściwie chcesz osiągnąć?
Chcę pobić rekord kraju.
Jak się nazywasz?
Komiya.
Ten pierwszoklasista robi wrażenie.
Tak.
Dziękuję, Zaitsu.
Byli dla ciebie mili?
Tak.
Czy kawa ci smakuje?
Tak, dziękuję.
On jest niezły.
Tsuneda?
To dopiero drugoklasista, ale jest najlepszy w Kyushu.
W tym roku pozna go cały kraj.
Na pewno. Z czasem się dowiemy,
kto jest najlepszy.
Chyba rozwiązałeś problem zwalniania.
Tak.
Ale nie przesadzaj z treningiem. Idź już do domu.
Nogi mnie nie bolą, jeszcze trochę pobiegam.
Od razu zwróciłem uwagę na twoją prawą nogę.
Zaitsu dał mi dobrą wskazówkę.
Na to wygląda.
Może nie powinienem ci tego mówić,
ale powinieneś rzucić lekkoatletykę.
Zauważyłeś, że tracisz formę?
A pomimo tego biegasz coraz szybciej.
Powód może być tylko jeden.
Siła woli!
A biegacz, który zrzuca ograniczenia za pomocą emocji nie ma zahamowań!
Nawet jeśli osiągnie chwilową chwałę, będzie biegł, aż się rozwali.
Ta noga to ciało, które cię ostrzega.
Pewnego dnia lekkoatletyka cię zabije!
Rozumiem. Czyli nawet ktoś taki jak ja może poznać smak zwycięstwa chociaż raz.
Co? Czy ty mnie w ogóle słuchałeś?
Dziękuję, kapitanie.
Czekaj!
Boże!
Kto to jest?
Pobił rekord Tsunedy!
Komiya, gratulacje, miałeś najlepszy czas w kwalifikacjach.
Byłeś niesamowity.
W finale liczycie się tylko ty i Tsuneda.
Komu mam kibicować?
Obu.
No pewnie!
To już nie przeszkadzamy.
Nie przeszkadzacie.
Przepraszam.
Powodzenia w finale!
MISTRZOSTWA KRAJU
Do biegu.
Gotowi.
KOMIYA TSUNEDA
MISTRZOSTWA KRAJU
Nigami.
Hej.
Musimy najpierw się zakwalifikować.
To prawda.
Nie wierzę,
że plecy mi jeszcze nie siadły.
Dam z siebie wszystko.
Świetnie.
Na razie.
Jasne.
KOMIYA
Do biegu.
Gotowi.
Nieźle, Nigami.
Mało brakowało.
Nie, dałem ciała.
Niezły bieg.
Gratulacje, Togashi. Pobiłeś rekord zawodów.
Wiatr mi pomógł, ale czuję się nieźle.
Chciałbym się z tobą zmierzyć ostatni raz. Czuję się świetnie.
Dobrze ci poszło, Nigami.
Ten Komiya.
On jest bardzo szybki.
Wiem. Gdyby nie odpuścił pod koniec…
Komiya, kopę lat.
Tak.
Widzę, że wciąż biegasz.
Tak.
Ile minęło od naszego ostatniego biegu?
Mogę cię znów pokonać?
Powodzenia.
PLAN EWAKUACJI
Na torze pierwszym Matsuba
z liceum Utsugikita w Hiroszimie.
Na torze drugim Nakanishi
z liceum Suzuna Chuo w Osace.
Na torze trzecim Amagata
z liceum Natamame w Shizuoce.
Na torze czwartym Komiya
z liceum Nishizawa w Oicie.
Na torze piątym Togashi
z liceum Iwashi Daini w Tokio.
Do biegu.
Gotowi.
Togashi, ty teraz biegasz inaczej.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Biorąc pod uwagę twoje wyniki,
postanowiliśmy przedłużyć ci umowę.
Ale ulga.
Już jestem spokojny.
Cóż, Togashi,
ledwie ci się udało. Ten rok będzie dla ciebie bardzo ważny.
Oczywiście, będę o tym pamiętał.
To ja już pójdę.
- Zaczekaj. Masz. - Co to jest?
To za miesiąc. Przyjdź, jeśli możesz.
Impreza dla drużyny?
Tak. Kaido i Kabaki tam będą. Może coś ci doradzą?
Oni mnie?
Tak. Już nie jesteś tak dobry, jak kiedyś.
Może pomogą ci odbudować formę.
No dobra.
Dzień dobry, Kabaki.
Dzień dobry, Togashi.
Przedłużyli mi umowę, ale niewiele brakowało.
Rozumiem.
Togashi.
Zmieniłeś się.
Co?
Już nie jesteś tym Togashim, co w dzieciństwie.
Tak bywa w życiu.
To może być mój ostatni rok, dam z siebie wszystko.
Dzisiaj nie byłem w najlepszej formie,
ale sezon dopiero się zaczyna, więc jeszcze mam czas.
MISTRZOSTWA KRAJU W LEKKOATLETYCE
ZEBRANIE ZESPOŁU FIRMY KUSASHINO
Popularność lekkoatletyki rośnie.
Wspieramy najlepszych sportowców.
Zapraszam na scenę naszą gwiazdę,
która biega na krótkie dystanse w ważnych zawodach
od piętnastu lat.
Oto Kaido!
Witam, nazywam się Kaido.
Robię to już od dawna, ale szczyt możliwości jeszcze przede mną.
Co roku staram się poprawiać swój najlepszy czas.
Wiem, że rzeczywistość nie minie.
Pora zmierzyć się z rzeczywistością, czyli z Zaitsu.
To wszystko.
Dziękujemy, Kaido!
Jak sobie radzić z rzeczywistością?
Tak.
Wyjść ponad nią, bijąc rekordy.
Też tak sądziłem, ale to trudne.
Kiedy stałeś się taki miękki, Togashi?
Moja wartość stopniowo spada.
Tak? Cóż, nie będę cię zbywał logiką.
Opowiem ci swoją historię.
Po pierwsze jestem przekonany, że mam niesamowity talent.
Urodziłem się, żeby biegać. Szczególnie na krótkie dystanse.
W dzieciństwie byłem niepokonany w całym regionie.
Na mistrzostwach kraju przegrałem, więc ćwiczyłem, żeby być szybszym.
W ostatniej klasie liceum byłem o krok od pierwszego tytułu mistrza kraju.
Ale pojawił się piętnastoletni Zaitsu. Od tamtej pory
muszę żyć w tej rzeczywistości,
w której on ciągle jest o krok z przodu.
W której nigdy nie wygrywam i znany jestem jako wiecznie drugi.
W której jestem coraz starszy i pojawia się młody Komiya.
Który już nie jest taki młody, prawda?
Nie chcę już słyszeć, że mogłem urodzić się w innej epoce.
To śmieszne, że nie mogę zwyciężyć w tej rzeczywistości.
Ale śmieszne jest też to, że zawsze jestem pewien zwycięstwa.
Wiesz dlaczego?
Nie.
Bo przed rzeczywistością da się uciec.
Co?
Jeśli nie mogę zwyciężyć, muszę uciec przed tą rzeczywistością.
A to znaczy, że mam jeszcze nadzieję.
Że się nie poddałem.
Że bez względu na opinie czy rady innych,
wciąż cenię siebie.
To jest moja misja, dlatego żyję, dlatego biegam.
Jeśli zrozumiesz, dlaczego biegasz, to możesz uciec przed rzeczywistością.
- Panie Kaido. - Dzień dobry.
- To jest Sekiguchi, jest nowa. - Cześć.
To zaszczyt pana poznać, panie Kaido.
Więc póki co zostajesz?
Tak.
Chcę zapomnieć o przeszłości i dać z siebie wszystko teraz.
A co sądzisz o Komiyi, który wciąż jest najlepszy?
Chciałbym znów zmierzyć się z nim na bieżni.
Na koniec, dlaczego biegasz?
Dlaczego?
Dobre pytanie.
Przepraszam, pan Togashi?
Tak.
Miło mi.
Mnie również.
Ale fajnie. Nazywam się Morikawa.
Morikawa.
Zeszłoroczny mistrz szkół średnich.
Słyszał pan o mnie? Ale fajnie!
To pan zainspirował mnie do biegania!
Mogę uścisnąć panu dłoń?
Oczywiście.
Dziękuję bardzo!
Hej, Togashi.
Kaido.
Dziękuję za wtedy.
I jak idzie?
Lepiej, odkąd sobie uświadomiłem,
że nie biegnę, żeby zwyciężyć. Biegnę dla kogoś innego.
Może tak ucieknę od rzeczywistości.
Tak?
Każdy ma własne zdanie, a moje jest takie.
Dopóki nie poznasz własnej rzeczywistości, nie uciekniesz przed nią.
Uciekać z otwartymi oczami to nie to samo, co stać w miejscu z zamkniętymi.
Rzeczywistość jest przerażająca.
Musisz zaakceptować to, czego nienawidzisz.
Ale jeśli chcesz zmienić rzeczywistość, najpierw musisz stawić jej czoła.
Jeśli zamkniesz oczy, zatrzymasz się na zawsze.
Uważaj na siebie, Togashi.
Dobrze.
Ojej, Togashi! Togashi!
Byłeś drugi, tak niewiele zabrakło do Kabakiego.
Zakwalifikowałeś się!
Dziękuję.
Nie spodziewałem się tego.
Ja też nie.
No właśnie.
Ale zakwalifikowałeś się na mistrzostwa.
Nie mogę się doczekać twojego powrotu do świetności!
Postaram się.
Ale się cieszę!
Cześć, Togashi.
Dzień dobry.
- Jak leci? - Całkiem nieźle.
Do biegu.
SZPITAL KOYAMACHO
Nadwyrężyłeś mięsień.
Co?
W tym roku musisz już odpuścić zawody.
Ale za tydzień są mistrzostwa kraju.
Nie bagatelizuj tego urazu.
Jeśli naderwiesz mięsień, już nigdy nie pobiegniesz.
Ale ja muszę biegać.
Teraz najlepszą opcją dla ciebie jest pół roku rehabilitacji.
Na tym się skup. Za rok też będą zawody.
Co?
Przykro mi, ale jeśli nie możesz biegać, zrywamy umowę.
Poważnie?
Niestety tak.
Tu jest klauzula.
Ale doceniamy twoje zasługi
i chcielibyśmy, żebyś został trenerem.
Przeczytaj ofertę. Jeśli będziesz chciał…
Całkiem nieźle.
Czy teraz pokonamy czwartą klasę?
Sądzisz, że lepiej dawać większe kroki?
Może wtedy będziemy szybsi.
- Nie, odwrotnie. - Co?
Zbyt długie kroki zaburzają równowagę.
Przepraszam, przeszkadzam.
Co to znaczy?
Zamiast wyciągać nogi do przodu, spróbujcie je wbijać w ziemię
z każdym krokiem.
Wbijać w ziemię.
Dokładnie tak.
No to spróbujmy.
Dziękujemy.
Dziękujemy bardzo.
Zbliżają się zawody?
- Tak. - Tak.
On biegnie ostatni, ja przedostatni.
Chcemy pokonać czwartą klasę.
Rywalizujecie z nimi?
Technika nie jest tak ważna, jak radzenie sobie z porażką.
Co?
Możecie przegrać, nawet jeśli dacie z siebie wszystko, ale to nic.
Przecież to nie jest walka o życie. Jeśli będziecie gotowi na porażkę,
może nawet pobiegniecie lepiej.
Szybkość to nie wszystko. Nie przesadzajcie.
Po co mielibyście poświęcać życie…
Moje całe życie…
Co mu jest? Chodźmy stąd.
Tak.
SZPITAL AIDA
Togashi.
Nigami.
Podrzucę cię.
Dziękuję za namiar na dobrego lekarza.
Nie ma sprawy. Już tylko tydzień, co?
Muszę jeszcze przebiec sto metrów trzy razy na pełnym gazie.
Przypominasz mi siebie z liceum.
Śmiertelnie się bałem,
ale dla tej ulotnej chwili
byłem gotowy oddać życie.
W końcu stałem się martwy w środku, zacząłem żyć dla dnia jutrzejszego.
Ten bieg symbolizuje 25 lat mojego życia i teraźniejszość.
Jeśli wciąż będę żył przeszłością,
nie będę już mógł biegać pełną parą.
Wszystko w porządku, Kabaki?
Chyba tak.
Dzisiejsze kwalifikacje to rozgrzewka przed jutrzejszym finałem.
Dzień dobry, Kabaki.
Dzień dobry.
Jak tam twój uraz, Togashi?
Dam radę, ale nie jest najlepiej.
Rozumiem.
Widzimy się na bieżni.
Jasne.
Togashi biegnie razem z tobą, prawda?
- Z perspektywą na finał. - To wszystko zmienia.
No to jedziemy.
Kabaki zwycięża! Togashi drugi!
Zawsze jesteś przygotowany, co?
Zaitsu.
Zakwalifikowałeś się bez problemu.
Ty też.
Pamiętam, kiedy pytałeś o lęki i zdrowie psychiczne.
Bardzo mi wtedy pomogłeś. Teraz dzięki tobie mam jasny cel.
Cel?
Tak.
Chcę ustanowić rekord bez względu na szanse czy strategie.
Wygram kolejny bieg.
To robi wrażenie. Całe życie stawiasz na rekord…
Czy to był komplement?
Nie. Ja ci współczuję.
Ja w zamian za tytuł mistrza oddałem ducha walki.
Im szybciej biegnę, tym więcej ludzi zostawiam w tyle.
Kiedy patrzę w bok, nikogo nie ma.
Więc mam ten sam widok, co z ostatniego miejsca.
To takie nudne.
To nie rekordy czy medale dają nam prawdziwą radość.
To rywale.
Pierwsze miejsce w rywalizacji z kimś innym.
- To jest… - Dzięki, ale ja wiem swoje.
Pewnie tak.
Nie zawiedź mnie.
Bieg mężczyzn na sto metrów, półfinał.
Do biegu.
Faworytami są Kabaki i Togashi.
Czy nowa siedemnastoletnia gwiazda, Morikawa, dotrzyma im tempa?
Togashi pierwszy, Kabaki drugi.
Morikawa, najmłodszy, był blisko, ale jest trzeci.
Zaitsu, Komiya i Kaido. Najlepsza trójka w kraju.
To praktycznie jak finał.
Zaitsu ostatnio się opuścił, ja stawiam na Komiyę.
Zaitsu tylko robi takie wrażenie, bo w szczycie formy był niesamowicie szybki.
W każdym razie Zaitsu albo Komiya.
Tak, Zaitsu albo Komiya.
Zaitsu albo Komiya.
- Zaitsu albo Komiya. - Zaitsu albo Komiya.
- Na pewno Zaitsu albo Komiya!
Zaitsu albo Komiya.
Zaitsu czy Komiya.
- Zaitsu albo… Komiya. - Pewnie Zaitsu albo Komiya.
Zaitsu albo Komiya, Zaitsu albo Komiya.
To ja się nie liczę?
Pora na drugi półfinał!
Jak Kaido sobie poradzi z Zaitsu i Komiyą?
Gotowi.
Więc tak wygląda rzeczywistość.
No to pora przed nią uciec!
Kaido zwycięża, Komiya drugi, Zaitsu piąty.
Niesamowite! Zaitsu odpadł w półfinale!
Kaido wreszcie pokonał Zaitsu!
Osiągnął drugi czas w historii kraju!
Komiya.
Znów kopę lat.
Kawał czasu.
Zmierzymy się po raz pierwszy od dziesięciu lat.
Togashi, a zastanawiałeś się kiedyś,
czy bieganie codziennie na ten sam dystans w ogóle ma sens?
Od dziesięciu lat myślę jedynie o rekordach.
Nie myślę o niczym innym.
I mój rekord właśnie pobił ktoś, komu na tym nie zależy.
Żadnych obliczeń czy strategii. Po prostu się postarał.
Nawet jeśli odzyskam rekord, to co dalej?
Czy jeśli będę szybki, to coś zyskam?
Czy jeśli będę wolny, to coś stracę?
Do czego właściwie
prowadzą te chwile?
Czemu ma służyć ten bieg?
Po co my biegamy?
To oczywiste.
Żeby dać z siebie wszystko. Niczego więcej nie potrzebujemy.
Miałem zwariowane życie.
Bałem się przegranej i odrzucenia. Później myślałem, że jestem niepokonany.
Odwracałem się od porażki.
Wierzyłem, że jestem chroniony.
Ale jestem tu ze względu na przeszłość.
Ludzie rozumieją jedynie własne serca. Tak naprawdę nikt nie ma swojego miejsca.
To umysł tworzy solidarność, empatię i uczucia.
Wszystko na świecie wywołuje w nas lęk.
I w końcu wszyscy umieramy.
Wszyscy jesteśmy nienormalni.
Ale pomimo tego wszystkiego
czujemy ogromną radość, gdy dajemy z siebie wszystko.
Widziałem to wiele razy i wiele razy sam to przeżyłem.
A ja tego ani nie widziałem, ani nie przeżyłem.
Ta bezsensowna gra nie ma rozwiązania.
Chyba zapomniałeś o prostej zasadzie.
Bieg na sto metrów szybciej niż wszyscy rozwiązuje prawie wszystkie problemy.
Sam wyrobiłeś sobie swoją szybkość.
Czy to było bezsensowne?
Kiedy biegniemy, wszystko inne znika. W wyostrzonym świecie wszystko błyszczy.
Jeśli tego nie doświadczyłeś,
zróbmy to razem w tym biegu.
Zaitsu, co się stało, że tak zwolniłeś?
Czy to kontuzja?
Muszę wam coś powiedzieć.
Dziś kończę karierę sportową.
Co? Kończysz karierę?
Dlaczego?
Zaitsu kończy karierę!
Czy to przez dzisiejszą porażkę?
A może przez uraz?
Nie jestem już biegaczem, więc mogę to powiedzieć na głos.
Bieg na sto metrów sprowadza całe życie do jednej chwili.
Wystarczy centymetr czy kilka gramów, żeby zniszczyć człowieka.
Ale właśnie dlatego
wpadamy w euforię.
Ona jest możliwa tylko na tym dystansie.
Jest z nami Zaitsu, który właśnie ogłosił zakończenie kariery.
- Zaczekaj! - Ostatnie pytanie!
Co powiesz zawodnikom, którzy wystąpią w finale?
Nadzieja, rozczarowanie,
chwała, niepowodzenie,
zmęczenie, satysfakcja,
frustracja, poczucie osiągnięcia
i wszystkie inne emocje.
Wepchajcie je wszystkie w te sto metrów
i nacieszcie się tymi dziesięcioma sekundami.
- Zaitsu. - Zaczekaj!
ALARM
HOTEL OKRA
Drugi dzień mistrzostw kraju. Oto finał biegu mężczyzn na sto metrów.
Król stu metrów Zaitsu odpadł w półfinale.
Wczoraj ogłosił zakończenie kariery.
Świat lekkoatletyki wkrótce się zmieni.
Dziś doświadczymy historii.
Kto będzie najszybszy?
Finał mistrzostw kraju w biegu mężczyzn na sto metrów!
PROSIMY O CISZĘ PRZY STARCIE!
Do biegu.
OSTATNI BIEG
ZAKOŃCZY SIĘ
ZA DZIESIĘĆ SEKUND
Napisy: Łukasz Mardarowicz