Nagbibigay ang distansya ng lakas sa panahon.
Tinutukoy ng distansya ang halaga ng tao.
Inilaan ko ang buong buhay ko sa distansya.
Ang distansyang 'yon ay… 100 metro.
Handa.
TOGASHI
Togashi, kaya mo talagang maging pinakamagaling sa mundo!
Hindi nga.
Baka mainip ka lang kapag sinabayan mo ang takbo namin.
Ayoko namang tumakbo nang may kasabay.
-Pinakamabilis na grade schooler sa Japan! -Hoy!
Dapat mas maging proud ka, Togashi.
Dapat ba?
Ayos ka lang ba?
Okay… lang ako—
Parang mamamatay ka na.
Okay lang ako…
Hindi, di ka na makahinga.
Hindi… normal 'to sa 'kin.
Normal?
-Salamat. -Wala 'yon.
Class, tumahimik kayo.
Siya ang bagong lipat na binanggit ko sa inyo kahapon.
Mula kahapon…
Kahapon?
Siya si Komiya, ang bago n'yong kaklase.
I-welcome natin siya nang maayos.
Sige na, magpakilala ka na.
Kumusta kayo? Ako si Komiya.
Di kita marinig!
Hello! Pakiulit naman!
Class naman, ano ba ang sinabi ko ?
Pero di ko po siya mababati kung di ko po alam ang pangalan niya.
Tama na, Genta.
Ang interior angles ng triangle ay may kabuuang 180°.
Di ito 360°, iwasan n'yo ang karaniwang pagkakamaling 'yon.
Mas mahirap ang parallelogram, kaya makinig kayong mabuti.
Okay, susunod na.
Grabe, paano pag natalo ako?
Handa.
Ang galing.
Komiya!
Uy, Komiya!
Komiya!
Togashi…
Ha? Nasaan ako?
Malapit sa bahay namin.
Ihahatid na kita sa may tabing-ilog.
Mahilig ka bang tumakbo?
Hindi, mahirap 'yon.
E, bakit ka tumatakbo?
Kasi lumalabo siya.
Ano ang lumalabo?
Ang realidad.
Napapanatag ako pag may ginagawa akong mas mahirap sa realidad.
Mauna na ako.
Okay, pero…
maling ginagamit mo ang pagtakbo sa napakababaw na dahilan.
"Maling gamit"?
A, paano ko ba sasabihin?
Wala na kasi akong ibang magawa.
Ha?
Hindi ko alam kung paano humarap sa tao.
At di ko alam kung paano humarap sa problema, kaya tumatakbo na lang ako.
Kahit pansamantalang solusyon lang 'yon.
Sapat na dahilan na sa 'kin 'yon.
Alam kong hindi sagot sa mga problema ko ang pagtakbo.
Pero mali ka, Komiya.
Ano?
Talaga namang hindi sagot sa kahit ano ang pagtakbo,
pero isang bagay ang natitiyak ko.
Ano?
May isang napakasimpleng batas sa mundong ito.
Ang pagtakbo ng 100m nang mas mabilis sa iba ay kayang lumutas ng halos lahat.
"Halos lahat"? Paano ka naman nakakasiguro?
Sigurado ako. Kasi gumagana ito sa 'kin.
Kaya, a…
Huli na ba…
Huli na ba kung tuturuan ko ang sarili ko na tumakbo nang mas mabilis pa?
Ikaw ang gagawa ng desisyong 'yon.
Ang desisyong 'yon… ay akin lang.
-Bye! -Bye po, sir.
Togashi.
Maglaro tayo kay Kawano.
Pasensya na, di ako puwede. May pupuntahan ako ngayon.
Sige.
Grabe. Ang KJ naman niya.
Igalaw mo pa mga braso mo!
Isipin mong sinisipa mo nang malakas ang lupa!
Taas pa.
Togashi, gusto mong maglaro tayo sa 'min ngayon?
A, pasensya na, may pupuntahan ako.
Ha, ngayon din?
Bukas na lang.
Ano'ng problema niya?
Gumagaling ka na pero mahirap namang tumakbo araw-araw.
Ayos lang ako. Pag tumatakbo ako, mas gumagaan ang paa ko. Nag-e-enjoy ako.
Malapit na ang Sports Day, magpahinga ka ng isang araw.
Walang nang oras para magpahinga.
Isa pa, gusto ko pang matuto sa 'yo.
Kasama sa training ang pahinga.
Isa pa, dapat bumili ka ng bagong sapatos.
A, 'yon ba…
Buti may art class ako kanina.
Ibalot mo ito rito at…
Uy, Komiya! Medyo ano 'yan…
Tapos na. Ayos na 'yan.
Hindi nga. Ang pangit niyan.
Naisusuot ko naman nang maayos.
Di komportable, di ba?
A, hindi ka ba ibibili ng mga magulang mo ng bago?
Hindi, gusto nga nila akong ibili ng bago.
Pero ito ang gamit ko sa practice, kaya gusto kong isuot ito sa karera.
Uy, pag nanalo ako sa 100m, makukuha ko ang gold medal, di ba?
Ha? Oo, medal mula sa 100 yen shop.
Gusto ko ang medal na 'yon. Gusto kong manalo sa karera kahit isang beses lang.
Gusto kong manalo.
Kaya mo 'yan!
Malapit nang magsimula ang boys' 100m.
Sobrang bilis niya.
Si Togashi 'yan, di ba?
Dito ang mga natapos na runner!
Ano ba ang silbi ng makipagkarera kay Togashi?
Sports Day naman.
Nasaan si Togashi?
Uy, bagito.
Gumaling ka ba sa pagtakbo?
Uy, tatakbo kang suot 'yan?
Bahala ka.
Uy, Togashi! Dito!
Takda…
Handa…
Galingan mo, Komiya! Maniwala ka sa bilis mo!
Ayos!
Susunod ang awards ceremony ng 100m.
Congratulations sa 'yo.
Kahapon sa Japan Junior High School Championships,
nanalo si Takeru Nigami, anak ng dating national team member, sa boys' 100m.
Ang pambihirang tagumpay na ito
ng second-year student ay umani ng pagkilala sa mundo ng sports…
Mawalang-galang po.
Uy, Togashi.
Salamat sa pagpunta.
Wala po 'yon.
Tingnan mo ito.
Track and Field Monthly?
Ang galing no'n, Togashi.
Oo, tinanong ako kanina ni Mr. Tani. Para sa magasin 'yon.
Ang galing na ma-interview kasama ni Mr. Nigami!
Malapit sa 'tin ang paaralan niya, di ba?
Oo.
Sa tingin mo ba mas mabilis ka sa kanya?
Siguradong mas mabilis si Mr. Nigami.
Ewan ko lang.
Bakit hindi ka makipagkarera sa 100m imbes na kausapin siya?
Malabong mangyari 'yon.
Sa tingin mo?
-Nasa TV si Nigami noong isang araw! -Astig!
Sobrang bilis niya!
Maglalaban sina Togashi at Nigami?
Mister Nigami, senior natin siya.
Dumating na si Mr. Nigami.
Pasensya na at natagalan ako.
A, di mo na kailangang tumayo.
Kumusta ka, Togashi? Ako si Nigami.
Wow, si Nigami nga talaga siya!
Ulit, Mister Nigami ang itawag mo.
Okay, simulan na natin?
Handa na po ako, ma'am.
Ako rin po, ma'am.
Gusto mo bang simulan, Togashi?
Sige po.
Tingnan nga natin…
Ano ang dahilan mo sa pagtakbo, Mr. Nigami?
Siyempre para manalo ng unang gantimpala.
Ikaw ba?
Masaya ba noong una mong nalamang likas na mabilis ka?
Ganoon nga.
Pero oras na manalo ka, hindi ka na makakabalik sa katuwaan lang.
At medyo alam mo na 'yan ngayon.
Oras na ilaan mo ang buhay mo sa distansyang 'yon, tumakbo ka lang.
Kontrolado ka na ng resulta ng karera.
Dahil simple lang ang "tumakbo",
kung gusto mong mapasama at manatili sa laro,
dapat ay lagi kang magaling.
Magaling si Togashi. Ano'ng palagay mo sa kanya?
Ang kanyang galaw, balanse, rhythm, at weight shift…
Talaga bang grade schooler lang siya?
Limampung beses.
Togashi, may 50 beses na higit kang potensyal kaysa sa inaakala mo.
Grabe naman, 50 beses?
Ha? Salamat.
Uy, magsisimula na sila.
Nasa 40m mark ang photographer, kaya hinay lang pagkatapos no'n.
-Kopya. -Kopya.
Magsabi lang kayo pag okay na.
Tanda…
Handa…
Nanalo ba si Togashi?
Parang huminto sa pagtakbo si Mr. Nigami pagkatapos ng litratong 'yon.
Magaling, Nigami.
Salamat.
Ang ganda ng mga kuha namin!
Para kang nasa karera talaga. Pinabilis mo ang pintig ng puso ko!
Magandang artikulo ito, salamat sa 'yo.
Sa tingin ko, ikaw sana ang nanalo
kung hindi huminto si Mr. Nigami sa gitna.
Malabo. Sumunod lang siya sa pinagawa sa kanya.
Baka tumigil siya kasi natatalo na siya.
Malabo.
Akala ko pareho n'yong ibinibigay ang lahat.
Basta sigurado akong ikaw, Togashi.
Kasi hindi ko kayang hindi galingan.
Kapag tumatakbo ako, hindi ko kayang hindi gawin ang lahat.
At sa tingin ko, ang makita si Mr. Nigami ngayon ang nagpakita sa 'kin ng dahilan.
Sa tingin ko, kaya mo pa ngang talunin ang national record ni Zaitsu balang araw.
Aba, sobra na 'yan.
Togashi.
Puwede bang humingi ng pabor?
Ano 'yon?
Puwede ba tayong magkarera ng 100m?
Ano, ngayon na?
Oo. Totoong karera.
Nasa ilalim ng puno na 'yon ang marka ng 100m, ha?
Sige.
Magsisimula tayo kapag narinig nating dumaan ang tren diyan sa taas.
'Yong unang bagon, okay?
Ayos ka lang ba, Komiya?
A, Togashi, binagalan mo ba?
Hindi, sinabi ko na sa 'yo na di ko kaya. Ibinigay ko ang lahat.
Maraming salamat.
A, sige mauna na ako, Togashi.
Oo, kita-kits bukas.
May sasabihin ako sa inyong isang malungkot na bagay.
Kahapon ay biglang kinailangang lumipat ni Komiya
dahil sa pamilya niya.
Sayang kasi napapalagay na ang loob niya rito.
Kung padalhan n'yo kaya siya ng sulat?
Isang magaling na panalo kay Togashi!
Tatak pa rin niya ang ibigay ang lahat mula sa first heat.
MITO SHINKIN BANK STADIUM
Sa lane three, si Sakaguchi, mula sa Minami Daisan Junior High.
Ang 100m final sa Japan Junior High Championships.
Lahat ay nakabantay ka Togashi, ang reigning champion.
Dalawang taon mula noong nag-champion siya bilang first-year student,
nanalo siya sa bawat paligsahang sinalihan niya.
Naaalala ko kay Togashi ang panahong junior high pa si Zaitsu,
ang kasalukuyang national record holder.
Totoo. Kung gaano kalayo ang mararating ni Togashi ay pumupukaw ng interes
sa mga propesyunal sa track and field.
Magsisimula na ang boys' 100m final.
Handa.
Hindi lang para sa baseball ang field!
-Di ba si Togashi 'yan? -Saan?
Hmm, ewan ko lang. Uy, Aoi!
Togashi! Tama? Sabi na ikaw 'yan, e.
Oo.
Nakapili ka na ba ng club? Wala ka bang sasalihan?
Baka sa iba ka nagte-training?
A, pasensya na, hindi ko sinadyang gulatin ka. Nag-aaral ka talaga rito, ha?
Pero bakit? Makakapasok ka naman sa elite athlete school.
Malapit ito sa bahay.
-'Yon ang dahilan? -Oo.
Pasensya na, sobrang daming tanong.
Ayos lang, bye.
Puwedeng humingi ng pabor?
Pasensya na, hindi.
Wala pa akong sinabi…
Duda lang ako.
Hindi naman kakaiba.
-Gusto mong sumali sa track… -'Yon nga, bye.
Teka. Ako si Aoi Asakusa.
Ako si Togashi.
Alam ko. Bakit di ka sumali sa Track and Field Club?
Tatlo pa lang ang miyembro namin.
Walang interesado sa track and field.
Mauna na ako.
Aoi!
Ang Japan Junior High Championships, Boys' 100m Final
Magandang umaga.
Sino siya?
Si Togashi.
Ba't parang nagtatago siya?
Mahirap maging sikat, di ba?
Excuse me, ubos na po ba 'yong sushi?
Naubos na, pero…
Heto, ang huling piraso.
Sigurado po kayo? Maraming salamat po!
Dahil ikaw 'yan, Togashi. Ang matinik sa 100m, di ba?
Opo.
Nagtabi ako ng isa para sa 'yo.
A, Asakusa.
Naaalala mo ang pangalan ko? Salamat!
Ang suwerte mo, ang sarap ng sushi na 'yan!
Sa 'yo na lang.
Ayos lang, sa 'yo na.
Pero puwede mo ba akong gawan ng pabor?
Anong klaseng pabor?
-Gusto mo akong makitang tumakbo? -Oo.
Para saan?
Para tumakbo nang mas mabilis.
Siyempre hindi kasimbilis mo, pero gusto kong gumaling.
At alam kong hindi patas ito, pero…
Kung gagawin ko 'yon, titigilan mo na ba ako?
Ganoon nga. Pangako.
Mula sa nakatayo…
Mula sa crouching start sana.
Sige.
Heto na ako.
Okay, takbo na.
Ano'ng nangyari?
Ang galing.
Nakakabilib ka talaga.
Ang lakas ng loob kong isiping matututo ako sa halimaw tumakbo.
Pero salamat do'n.
Wala 'yon.
Mabuti naman. Akala ko masama ang pakiramdam mo o ano.
May narinig akong balita.
Hindi ako talentado, at ewan ko kung bakit ganoon ang inisip ko…
Pero sa tingin ko talaga, ang track and field
ay napakagandang laro.
Iba ka sa 'min. Hula ko, magagawa mo ang kahit anong gusto mo.
Para ma-enjoy mo rin ang track and field, dahil magandang laro ito.
Uy, wag kang mag-isip ng iba. Hindi ako nagre-recruit.
ABISO: MAGSASARA NA ANG TRACK AND FIELD CLUB
Ha?
Hindi ko inasahang wala talagang bagong miyembro.
Laos na ang track and field.
Tao po.
Togashi.
Hello sa inyo.
Sinabihan na kami kanina, pero di kami sumunod at tumuloy pa rin.
Pero bakit?
Kailangan mo ng limang miyembro para magtuloy ang club.
Limang miyembro…
Bale, kulang pa rin pala ang pagsali ko.
Ano kamo, Togashi?
Sandali lang.
Ang sabi niya, "pagsali ko," di ba?
Oo, sinabi niya.
Seryoso ka ba?
Opo.
Pero ang dinig ko, may problema ka sa kalusugan.
A, tsismis lang po 'yon. Isa pa, ako po mismo ang nagsimula no'n.
-Ano? -A, wala po 'yon.
Kasi… ang problema ay mayroon dapat limang miyembro man lang.
Pero sir, ako po ang sumali, kahit parang mapangahas po.
Puwede n'yo po ba kaming pagbigyan?
Oo, naiintindihan kita.
Pero may mga pormalidad pa rin na dapat nating sundin.
Ano pong dapat kong gawin?
O sige, ide-delay ko ang pagsasara nito, pero dapat lumaki ang club.
Para payagan ang hiling mo.
Nauunawaan ko po.
Labas!
Kailan ang susunod na karera?
May event sa mga kalapit nating paaralan.
Puwede 'yan.
-Pero… -Ano?
May mixed 4x200m relay.
Puwede naman nating laktawan ang relay, di ba?
Pero ang relay ang main race sa larong 'yon.
Kaya may unspoken rule na dinadaig ng panalo sa relay ang lahat.
Oo, sumali ako sa relay noong first year ako. Ang hirap no'n.
Ganoon pala… Malaking bagay para sa 'tin ang manalo sa relay.
Kailangan pala natin ng isa pang lalaki.
Uy, di ba sabi mo, tatlo ang miyembro n'yo?
Nagpapakita ba 'yong isa?
A, pinakamainam sana siyang candidate, pero…
-Di ba? -Oo.
Sandali lang, Togashi.
Ano?
Ikinagagalak kong isali ka sa club,
pero…
Nahulaan mo na, di ba? Iniisip kong huminto na sa pagtakbo.
Kasi, matagal na akong ganoon lang.
Hindi ako masyadong gumaling noong junior high ako.
Takot akong tumakbo, pero takot din akong huminto.
Hanggang kahapon no'ng pinatakbo mo ako.
No'ng tumakbo ako ulit nang ganoon kabilis… may naalala ako.
Na sobrang bilis ko.
Kaya naisip kong subukan muling tumakbo.
Ako ang dapat na magpasalamat. Maraming salamat.
Hindi, hindi. Gusto ko lang makita kang tumakbo, 'yon lang.
Puwede n'yo ba akong isali sa club?
Oo naman. Maligayang pagsali sa Track and Field Club, Togashi.
Tamang-tama siya kung papayag siya.
Ganoon siya kagaling, ha?
Bihira nga lang siyang pumunta sa club.
Wag kang masyadong umasa, pero dalawin natin siya bukas.
Bakit hindi ngayon?
Nasa taas siya ng burol na ito.
Okay.
Ano 'yon?
Hello, si Asakusa ito.
Ano'ng kailangan mo?
Maikling kuwentuhan lang?
Anong… Mr. Nigami?
Hindi nga.
Sabi na't sasabihin mo 'yan.
Bakit ka ba nasa paaralang hindi sikat sa track?
Ganoon din dapat ang tanong ko sa 'yo.
A, ganoon, kasi…
Nasobrahan ako at nasaktan ang likod ko.
Hindi ko maituloy ang track, kaya bumalik ako rito.
Kung ganoon, bakit ka miyembro ng club dito?
Sa papel lang, kasi kailangan kong pumili.
Kinukulit ako ni Asakusa kaya pinahiram ko sa kanya ang pangalan ko.
Masakit pa rin ba ang likod mo? Makakatakbo ka ba?
Malay natin?
Bakit hindi mo subukan muli?
Hindi ako interesado.
Sigurado ka ba diyan?
Makinig ka, sa mundong ito,
may mga tangang hinayaang sirain ng 100m ang buong buhay nila.
Kaya, a…
May libreng oras ka ba?
Gaano katagal?
Sampung segundo.
98, 99, 100.
Dito mismo!
Okay.
Kalahating taon na akong hindi tumatakbo.
Ibigay mo ang signal, Asakusa.
Okay.
May magagawa ba ako?
Hindi mo alam kung gaano ka kabilis, 'no?
Limampung beses.
Limampung beses na higit sa inaakala ko.
Oo, kung ganoon ay malinaw na ang resulta.
Handa na ba kayong dalawa?
-Oo. -Handa na ako.
O sige.
Takda.
Handa.
Hindi nga.
Oras?
12.13 segundo.
Labindalawa?
Tatlong linggo na lang bago ang patimpalak.
Dapat alamin na natin ang running order para mas maganda ang training.
-Ang unang tatakbo, si Asakusa. -Okay.
-Ang pangalawa, si Shiina. -Okay.
Kayo ang tatakbo sa unang kalahati.
Ang pangatlo, si Togashi.
Okay.
At ako naman sa anchor leg.
Hindi ba dapat si Togashi ang anchor?
Sang-ayon ako.
Baka nga mas mainam na desisyon 'yon, pero…
Magaling na ako no'n, magtiwala kayo.
Kopya.
At gusto kong gamitin ang downsweep pass.
Downsweep, ha?
Mas matipid sa oras 'yon kumpara sa push pass,
pero mas mahirap ding makita 'yon at gawin ang exchange, di ba?
Pero okay siguro 'yong subukan.
Alam ko ang mga panganib nito.
Kailangan nating matalo ang Katsunishi!
Katsunishi?
Oo. Dating paaralan ni Nigami.
Masayang matalo natin sila.
Oo, magaling silang kalaban.
Grabe, mas mahirap pala sa inakala ko ang downsweep.
Baka nasobrahan ako sa lakas ng loob.
Ang stick!
Napakabilis.
Nasa ibang level sila. Gagalingan natin.
-Ituloy lang natin. -Oo.
Nagpaiwan si Nigami. Nag-aalala ako na baka sinobrahan niya ang ensayo.
Oo nga, di ba?
'Yon nga lang, kailangan niyang magpursige para gumaling ulit,
parang umaandar na time bomb ang likod niya.
Oo, totoo.
Ayos ka lang ba, Asakusa? Mukhang masaya ka.
Siyempre masaya ako. Tatakbo ako kasama ang iginagalang na sina Togashi at Nigami.
Suzume, tatakbo tayo sa relay kasama ang mga super athlete!
Kung tutuusin ay muntik nang magsara ang club na ito…
Ngayong nabanggit mo, astig nga 'yon.
Pero nakikita ko lang na malungkot si Nigami,
at lumalabas na ordinaryong tao lang pala si Togashi.
Kaya hindi pa siya tumatatak sa 'kin.
Anong klaseng tao ba ang akala mo sa 'kin?
Ha? Siguro kung ano nga ang inakala ko.
Ang labo mo.
Pero puwede pa ring mabuwag ang club natin, di ba?
Hindi ko hahayaang mangyari 'yan.
MIXED 800M RELAY
May nakalimutan ka ba?
Siniguro ko lang na hindi mo sinasagad ang sarili mo.
A, alam ko namang kaya mong alagaan ang sarili mo,
pero kadalasang problema ang overtraining matapos ang matagal na pahinga.
Pinapalala mo lang.
Dalawang araw na lang bago ang karera, mag-iingat ako.
Oo, mag-ingat ka. O sige, mauna na ako.
Bakit ka nandito?
Puwede kang pumasok sa mas magandang paaralan.
May pressure?
Naging palaasa ako doon.
Naging pinakamadaling opsyon sa buhay ko ang pagtakbo.
Ang dahilan kung bakit ako nagustuhan, pinahalagahan,
at kung bakit hindi ako nag-iisa ay dahil mabilis ako.
Bale, dalawa tayo.
Pag may sikat kang tatay, mapipilitan kang manalo lagi.
Ang sinabi ko sa 'yo noon ay ang sinabi sa 'kin ng papa ko.
"Kung gusto mong manatili sa laro, dapat ay lagi kang magaling."
Hindi ko kinaya ang pressure.
Kailangan kong wag pansinin ang mga babala ng katawan ko sa 'kin.
Ang mga nakukuha mo sa track, nawawala mo sa track.
Kung ikinakatakot mo 'yon, dapat lagi kang manalo, kahit mga 0.001 segundo lang.
'Yon lang ang lugar na puwede nating balikan.
Akala ko umayaw na sina Togashi at Nigami sa track.
Ewan ko ba.
Grabe, nakatingin ang lahat sa kanila.
Aba, agaw-tingin silang dalawa para sa lahat dito.
Uy, pare.
Ang tagal na rin. Itinigil mo na ba ang pagiging ermitanyo, Nigami?
Mabagal ka pa rin ba, Onomichi?
Sige lang, kunwari tigasin ka, pare.
Sino siya?
Si Hirokazu Onomichi, lagi siyang nasasapawan ni Nigami.
Naririnig ko kayo, ano ba?!
At ang palusot niya ay "Ako ang pinakabata sa batch namin."
Labing-isang buwan ang tanda mo sa 'kin. Ang laki ng agwat na 'yon, pare!
Kung may talento ka lang sana, di ba?
March 29 ka ipinanganak, di ba?
At ikaw naman ay April 2, di ba?
Hindi ako magpapatalo ngayon sa isang ermitanyo.
Ano bang ginagawa mo, Onomichi?
Coach!
Mag-focus ka sa karera.
Opo. Pasensya na po, sir!
Sa Iwani High ka pala bumagsak?
Magandang umaga po, sir.
Ngayon na ang araw.
Ginawa natin ang lahat sa nakaraang tatlong linggo.
Alam kong ang event na ito ay parang practice lang sa ibang paaralan,
pero may sariling dignidad ang karerang ito.
Sa 800 meters na ito…
Ipapakita natin sa kanila kung sino tayo.
Ayos lang naman siya.
Gaya ng inaasahan sa karibal niya.
Nagbubuhat ng bangko.
Hoy, Nigami! Bakit ka nandiyan?!
Kailan ko ba sinabing tatakbo ako ng 100m?
A, alam ko na. Nakatutok ka lang sa mixed 4x200m, 'no?
Sige lang, pare!
Medyo masigasig siya.
Sira ulo lang siya.
Malapit nang magsimula ang mixed 4x200m relay.
-Ayon si Togashi! -Si Nigami rin.
Nasa iisang team sila? Wow!
Tanda.
Handa.
Aoi!
Suzume!
Ayos.
Nagawa ko!
Naman, galingan n'yo, Iwani High.
Pasensya na!
Makakahabol pa ako!
Mukhang magiging patas ang laban.
Pasensya na, ang kalaban ko…
ay hindi ikaw!
Nigami!
Magpapatuloy po ang club?
Oo, at kailangan nating sumali sa summer meet.
Sabi 'yon ng vice principal.
Bakit ang vice principal?
Dati siyang atleta ng track and field, at ang coach ng Katsunishi
ay senior niya, hindi ba?
A, mukhang tama ka.
Magandang balita 'yon para sa 'tin, di ba?
Oo.
Sigurado 'yon.
Hindi man ako talagang kumbinsido,
tumakbo pa rin tayo.
Binasag ni Togashi ang championship record.
Siya rin ang mangunguna sa Nationals.
Mismo. Wala siyang karibal.
Paano naman si Nigami?
Medyo alangan kasi pangatlo lang siya, halos hindi nakapasok sa Nationals.
E, si Tsuneda mula sa Kyushu?
Magaling siya, pero wala pa ring laban kay Togashi.
Medyo napahinga nang matagal si Togashi,
pero kailan lang ay binabasag niya ang PB niya. Halimaw talaga.
Baka matalo niya ang oras ni Zaitsu.
Interesante 'yan.
May taga-Kitakyushu na pinantayan ang national record ni Zaitsu!
-Hindi nga! -Si Tsuneda?
Hindi, hindi kilalang first year, e.
Ano'ng pangalan niya?
YEAR ONE KOMI…
Sa mga elite school lang makikita ang ganyang pangalan, ha?
A, siguro.
Ako si Numano mula sa Daito Junior High.
Saang paaralan ka nanggaling?
Ako si Komiya. Pero wala ako sa track club ng paaralan ko.
Teka, ngayon ka lang magsisimula sa track and field? Sa magaling na paaralang ito?
Oo, mag-isa akong nagsasanay para makasali sa club na ito.
A, talaga? Saan ka nakatira?
Bandang Nakatsu Mountain.
Ang hirap siguro ng pagbiyahe mo sa tren.
Oo, kaya nakabisikleta ako.
Grabe! Gaano katagal?
Dalawang oras.
NISHIZAWA HIGH SCHOOL
Handa.
Hanep.
Ang galing talaga ni Tsuneda.
Masaya akong makilala kayo. Ako si Tsuneda, ang captain ng club.
Second year lang siya, alam mo ba 'yon?
Siguro nakakatakot ang "entry test" para sa inyo,
pero saanman kayo tumakbo, ang 100 meters ay 100 meters.
Handa.
Mukhang magaling si No. 23.
Sayang, ang ganda pa naman ng simula niya.
Ang galing ng simula ng first year.
Siguro siya ang tipong bumubulusok.
Uy, Komiya!
Sobrang bilis mo, pare!
Mukhang bumagal ka sa dulo. Okay ka lang ba?
Magaling ang simula mo kahit medyo gumewang ka,
at matibay ang balanse mo.
Laging bumabagal si Komiya sa second half, tama?
Oo, ganoon nga.
Captain, mag-isip ka na ng mga tanong.
Mga tanong? A, para bukas?
Mukhang astig ang Q&A session kasama si Mr. Zaitsu!
Wala 'yon.
Mauuna ako dahil ako ang captain, pero kahit sino ay puwedeng magtanong.
A, kakabahan ako no'n.
Gaya ng sinabi ko, ang mga taon n'yo sa high school
ay napakahalagang panahon para tukuyin ang magiging karera n'yo sa buhay.
Bilang five-time winner sa National Championships,
ang graduate nating si Mr. Zaitsu ay may magandang oportunidad para sa inyo.
Kaya tumutok kayo at makinig nang mabuti.
Mr. Zaitsu, halika na rito sa entablado.
Wag kayong mag-isip masyado, wag n'yong seryosohin masyado ang lipunan,
wag maging defensive, at umatake kahit manalo kayo.
Handa na ako para sa mga tanong.
Ako.
Sige lang.
Ako si Tsuneda, ang captain ng Track and Field Club.
Mr. Zaitsu, hanggang ngayon, ikaw… A, salamat.
Mr. Zaitsu, kahanga-hanga ang mga record na nakamit mo,
at hindi ka natatalo. Bakit lagi mong hinahamon ang sarili mo?
Buhay ako. Mamamatay rin ako, at hindi na ako isisilang muli.
'Yan ang dahilan.
A…
Maraming salamat.
May isa pa akong tanong.
Paano mo inihahanda ang isip mo kapag lalaban ka sa malalaking karera?
Hindi ko iniisip ang maaaring pagkatalo at nakatutok lang ako sa takbo ko.
Isa pa, nakakakilabot ang matalo at gusto ko laging manalo.
Kaya iniiba mo ang iniisip mo depende sa mood mo?
Hindi, sabay ko silang napapakinabangan.
Para ba di ka kabahan sa kahit anong sitwasyon?
Hindi, para ma-enjoy ko ang kabahan lagi.
Ganoon pala…
A, maraming salamat.
Susunod.
Sige.
Ikaw, banda doon.
Ako si Komiya.
Mr. Zaitsu, paano mo…
inaalagaan ang mental health mo?
Short-distance runner ako, at mayroon akong anxiety issue.
Nabali ko ang binti ko, na gumaling na,
pero kusa siyang bumabagal kapag pinakamabilis na ang takbo ko.
Kaya iniisip ko kung may alam kang solusyon para doon.
Sa totoo lang, hindi dapat nilalabanan ang anxiety.
Ang buhay ay puno ng posibilidad para matalo.
Nandoon ang kagandahan ng buhay.
Hindi nakakainis ang takot.
Hindi kaaya-aya ang kaligtasan.
Lumalabas ang anxiety kapag sinusubukan mo ang sarili mo.
Kung may maiaalay ka para sa karangalan,
isuko mo ang buhay mo, na pinagsama-samang cells lang naman.
Ano ba ang gusto mong gawin?
Gusto ko… na maging national record holder.
Ano'ng pangalan mo?
Ako si Komiya.
Grabe, nakakabilib ang first year na 'yon.
Oo nga.
Salamat para sa araw na ito, Zaitsu.
Maganda ba ang pakitungo nila sa 'yo?
Opo.
Ayos lang ba ang kape?
Salamat po, sir.
Mukhang malakas siya.
Ha? A, si Tsuneda?
Kahit na second year lang siya, pinakamagaling siya sa Kyushu.
Makikilala ang pangalan niya sa buong bansa ngayong taon.
Tingin ko po. Panahon na lang ang makakapagsabi…
kung sino ang totoong magaling.
Mukhang naayos mo ang problema ng pagbagal mo.
Nagawa ko na po.
Kahit na, wag kang mag-overtrain. Umuwi ka na.
Ayos lang ang binti ko, kaya tatakbo pa ako saglit bago umuwi.
Napansin ko ang kanang binti mo noong una kitang nakitang tumakbo.
Natulungan ako ng payo ni Mr. Zaitsu.
Sa palagay ko nga.
Siguro hindi ko dapat sabihin sa 'yo ito,
pero dapat ay tumigil ka na sa track.
Napansin mo bang nawawala na ang form mo?
Pero pabilis ka nang pabilis.
May isang dahilan lang kung bakit ka nakakatakbo nang ganoon kabilis.
Lakas ng loob mo 'yon!
Red flag. Ang runner na puro emosyon para alisin ang pumipigil ay di hihinto.
Kahit makamit nila ang pansamantalang saya, tatakbo sila hanggang bumagsak sila.
Marahil huling warning na ng katawan mo ang mga yip mo.
Isang araw ay papatayin ka ng track and field!
Alam ko. Pero puwede ko namang matamasa ang tagumpay minsan, di ba?
Ano? Narinig mo ba ang sinabi ko?
Salamat, captain.
Hoy, tumigil ka!
Ay naman!
Sino ba siya?
Tinalo niya ang record ni Tsuneda!
Komiya, binabati kita sa pagtatala ng pinakamabilis na oras sa qualifiers.
Nakakaloka ang bilis mo, pare.
Kundi ikaw, si Tsuneda ang mananalo sa final.
Grabe, sino ba ang dapat kong suportahan?
Sa pareho ka na lang mag-cheer.
Tama!
A, pasensya na at naabala ka.
Ayos lang.
Mauna na ako.
Galingan mo sa final!
NATIONAL HS CHAMPIONSHIPS BOYS' 100M REGIONAL FINAL
Takda.
Handa.
KOMIYA TSUNEDA
NATIONAL HIGH SCHOOL CHAMPIONSHIPS
Nigami.
Oy.
Kailangan munang malampasan ang prelims.
Oo, di ba?
Hindi ako makapaniwala…
kaya pa rin ng likod ko.
Gagawin ko lahat ng kaya ko.
Ayos.
Kita-kits mamaya.
Okay.
KOMIYA
Takda.
Handa.
Magandang takbo, Nigami.
Muntikan na.
Hindi, nayari ako.
Magandang takbo.
Congrats, Togashi. Ang galing na nabura mo ang meet record.
May tulong ng hangin sa oras, pero maganda ang pakiramdam ko.
Sana magkarera tayo sa huling pagkakataon. Pero maganda pa rin ang pakiramdam ko.
Ang galing mo, Nigami.
Ang taong 'yon, si Komiya…
Sobrang bilis niya.
Alam ko. Kung hindi siya nagbagal sa dulo, baka siya…
Kumusta na, Komiya?
Kumusta na?
Nasa track ka pa rin pala.
Oo nga.
Gaano na ba katagal mula noong huling karera natin?
Ayos lang bang talunin ulit kita?
A, galingan mo.
MAPA NG RUTA NG EVACUATION
Sa lane one, si Matsuba,
mula sa Utsugikita High, Hiroshima.
Sa lane two, si Nakanishi,
mula sa Suzuna Chuo High, Osaka.
Sa lane three, si Amagata,
mula sa Natamame High, Shizuoka.
Sa lane four, si Komiya,
mula sa Nishizawa High, Oita.
Sa lane five, si Togashi,
mula sa Iwashi Daini High, Tokyo.
Takda.
Handa.
Togashi, nagbago ang estilo ng pagtakbo mo.
MAKALIPAS ANG SAMPUNG TAON
Bale, dahil sa performance mo…
ire-renew namin ang kontrata mo.
Wow, buti na lang.
Makaka-relax na ako.
A, Togashi, ayoko sanang banggitin ito,
pero alalahanin mong nakatiyempo ka lang. Mahalagang taon ito para sa 'yo.
Oo naman. Seseryosohin ko ito, totoo.
Mauna na ako.
-Teka, nakalimutan kong ibigay sa 'yo ito. -Ano 'yon?
Sa isang buwan ito. Pumunta ka kung puwede ka.
Pagtitipon ng team?
Oo. Darating doon sina Kaido at Kabaki. Baka makahingi ka ng payo?
Payo mula sa kanila?
Tama. Hindi ka na gaya ng dati.
Pero baka puwede ka pang makabalik.
A, okay po.
Magandang umaga, Kabaki.
Magandang umaga, Togashi.
Ni-renew ang kontrata ko, pero muntikan nang hindi ulit.
Ganoon pala.
Togashi.
Nagbago ka na.
Ha?
Ang layo mo sa Togashi na nakita ko noong bata pa ako.
Heh, heh. Kailangan nating harapin ang totoo, di ba?
Gagawin ko ang lahat, at baka huling taon ko na ito.
Wala ako sa top form ko ngayong araw,
pero kakasimula pa lang ng bagong season, kaya makakahabol pa ako.
JAPAN TRACK-AND-FIELD NATIONAL CHAMPIONSHIPS
KUSASHINO CORP. TRACK AND FIELD GATHERING
Dahil mas nakikilala na ang track and field,
sinusuportahan namin ang mga atleta na kalahok sa mga nangunguna sa field.
Nais ko sanang anyayahan sa entablado ang ating star athlete,
na lumalaban sa mga major short-distance race
sa nakaraang 15 taon.
Pakinggan natin si Mr. Kaido!
Kumusta kayo? Ako si Kaido.
Matagal na ako sa laro, pero hindi pa lumilitaw ang rurok ko.
Nagsisikap akong mapaganda ang PB ko kada taon.
Ang isang sigurado ako ay hindi kusang mawawala ang realidad.
Kaya oras nang harapin ko ang ayaw mawalang realidad na si Zaitsu.
'Yon lang mula sa 'kin, si Kaido.
Salamat sa 'yong inspirational speech, Mr. Kaido!
Paano harapin ang realidad?
Opo, sir.
Kailangan mo lang madaig ito sa pamamagitan ng pag-break sa record.
'Yan ang inakala ko. Pero napakahirap nito.
Kailan ka pa naging lampa, Togashi?
A, ang ibig kong sabihin ay tuloy-tuloy ang pagbaba ng halaga ko ngayon.
Ganoon? Aba, nakakabato ang barahin ka gamit ang lohika,
pero maibabahagi ko ang kuwento ko.
Una, 100% akong nakakatiyak na talagang may angking galing ako.
Isa akong natural-born runner, lalo na sa short distances.
Hindi ako natalo sa rehiyon ko noong bata ako.
Napahiya ako sa Nationals, kaya nagsikap akong bumilis pa.
Noong huling taon ko sa high school, amoy ko na ang unang panalo ko sa Nationals.
Tapos ay lumitaw ang 15-taong gulang na si Zaitsu. At mula noon,
napilitan akong mabuhay sa realidad na ito
kung saan lamang siya sa 'kin lagi ng isang hakbang.
Ang realidad kung saan hindi ako nananalo at nabansagang "Forever Second."
Ang realidad kung saan tumatanda ako bawat segundo at umusbong ang batang si Komiya.
Hindi na siya bata, di ba?
Sawa na akong marinig ang "Sayang, hindi siya nabuhay sa ibang panahon."
Nakakatawang ayaw ng realidad na ito na manalo ako.
Pero nakakatawa rin na 100% akong sigurado na mananalo ako sa susunod.
Alam mo kung bakit?
Hindi po, sir.
Dahil makakatakas ka sa realidad.
Ha?
Kung di makatotohanan ang panalo ko, dapat kong takasan ang realidad na 'yon.
Pag tinakasan ko ang realidad, ibig sabihin ay may pag-asa ako.
Pinapakita nitong hindi ko pa sinusukuan ang sarili ko.
Anuman ang mga opinyon, pananaw, katotohanan, o kaliwanagan
na ibato sa 'kin ng tao sa paligid ko, pinahahalagahan ko ang sarili ko.
'Yan ang aking misyon, gawain, dahilan para mabuhay, at kung bakit ako tumatakbo.
Ganito, Togashi. Kung alam mo kung ba't ka tumatakbo ay matatakasan mo ang realidad.
-Mr. Kaido. -A, hello.
-Ito si Sekiguchi, ang bagito natin. -Hi.
Ako po si Sekiguchi. Ikinagagalak ko pong makilala kayo, Mr. Kaido.
Balak mong manatili sa ngayon?
Oo.
Gusto kong iwan ang nakaraan ko at magsumikap sa kung sino ako ngayon.
Ano'ng tingin mo kay Komiya, na nangunguna pa rin?
Aba, gusto kong makalaban siyang muli sa track.
At bilang panghuli, ano'ng nagtutulak sa 'yong tumakbo pa?
Para saan?
Magandang tanong 'yan.
Sandali lang po, Mr. Togashi?
Oo.
Masaya po akong makilala kayo.
Ako rin.
Grabe, exciting ito. Ako si Morikawa.
Morikawa…
Ikaw ang nanalo sa huling High School Nationals.
Kilala n'yo ako? Nabuo n'yo na ang araw ko, sir!
Na-inspire po akong mag-track dahil sa pagtakbo n'yo!
Puwede po bang makipag-kamay, sir?
A, oo naman.
Marami pong salamat!
Uy, Togashi.
Mr. Kaido.
Salamat no'ng isang araw.
Kumusta ka na?
Mas magaling na ako, at medyo napagtanto ko na
hindi ako tumatakbo para manalo, pero para sa sinumang nandoon. 'Yon ang dahilan ko.
Puwedeng ticket ko 'yon para takasan ang realidad.
A, ganoon?
Lahat ay talagang may sariling dahilan, pero ito ang naiisip ko.
Kapag hindi mo pa alam ang realidad mo, hindi mo matatakasan ito.
Magkaiba ang tumakbong palayo nang dilat ang mata at nakatayo lang nang nakapikit.
Makikita mo, nakakatakot ang diretsahang tingnan ang realidad.
Dapat tanggapin mo ang mga bagay na kinamumuhian mo.
Pero kung babaguhin o babaligtarin mo ang realidad, dapat mong harapin muna ito.
Oras na pumikit ka, tuluyan kang hihinto sa paggalaw.
Bantayan mo ang sarili mo, Togashi.
Gagawin ko.
Ay naku, Togashi! Togashi!
Pumangalawa ka at halos tied kay Kabaki.
Nakapasok ka sa B qualifying standard!
Salamat.
Sa totoo lang, talagang hindi inaasahan 'yon.
Ganoon pa rin ang pakiramdam ko.
Oo, di ba?
Ngayon ay kuwalipikado ka na sa championship ngayong taon.
Nasasabik akong makita ang epic comeback mo!
Gagawin ko ang lahat ng kaya ko.
Grabe, tuwang-tuwa ako!
Hi, Togashi.
Magandang araw.
-Kumusta ka na? -Ayos lang naman.
Handa…
KOYAMACHO HOSPITAL
Muscle strain 'yan.
Ano po?
Ang payo ko ay huwag ka munang lumaban ngayong taon.
Pero isang linggo na lang po bago ang National Championships.
Huwag mong maliitin ang muscle strain.
Kung pipilitin mo at tuluyang mapunit ang muscle mo, tapos ang karera mo.
Pero kailangan ko pong tumakbo…
Anim na buwang rehab ang pinakamainam sa 'yo sa pangmatagalan.
Tutukan mo ang paggaling mo. May susunod na taon pa naman.
Ano?
Nalulungkot ako sa injury, pero tatapusin ang kontrata mo kapag di ka nakatakbo.
Seryoso kayo?
Sa kasamaang palad.
Basahin mo, nakasaad 'yon sa kontrata.
Gayunman, dahil kinikilala namin ang bukod-tangi mong serbisyo, Togashi,
nais naming patuloy mo kaming suportahan bilang track and field coach mula ngayon.
Basahin mo itong papeles, at kung masaya ka…
Mukhang ayos ito.
Kaya na ba nating talunin ang Class 4?
Hmm… Sa tingin mo ba mas mainam ang mas malalaking hakbang?
Baka mapabilis tayo nito.
-Hindi, kabaligtaran 'yon. -Ha?
Sisirain ng malaking hakbang ang balanse mo.
A, pasensya na, inabala ko ba kayo?
Ano'ng ibig n'yong sabihin sa "stride"?
Sa halip na iunat n'yo paharap ang binti n'yo, idiin n'yo ang paa n'yo sa lupa
sa bawat hakbang n'yo.
Itulak pababa ang paa ko…
Oo, ganyan nga.
O sige, subukan natin.
Opo. Salamat po, sir.
Maraming salamat po.
Malapit na ba ang Sports Day?
-Opo. -Opo.
Siya po ang anchor, at ako ang mauuna sa kanya.
Gusto po namin matalo ang Class 4.
Ganoon pala. Bale, may kalaban kayo sa Class 4.
Makinig kayo, higit na mas mahalaga ang harapin ang pagkatalo kaysa sa technique.
Ano po?
Kahit gawin n'yo lahat ng kaya n'yo, puwede kayong matalo, pero okay lang 'yon.
Di naman manganganib ang buhay n'yo kung ihahanda n'yo ang sarili n'yong matalo,
baka nga mas gumaling pa kayo minsan.
Hindi lahat tungkol sa bilis. Mag-relax lang kayo.
Bakit n'yo dapat isakripisyo ang buhay n'yo…
Ang buong buhay ko…
Ano'ng problema niya? Tara na.
Tara.
AIDA HOSPITAL
Uy, Togashi.
Nigami.
Tara, sakay na.
Salamat sa pagpapakilala sa 'kin sa magaling na doktor.
Wala 'yon. Grabe, isang linggo na lang, di ba?
Kailangan ko lang tumakbo ng tatlo pang 100m sprint nang todo.
Naaalala ko sa 'yo ang sarili ko noong high school ako.
Takot na takot ako,
pero sa sandaling 'yon, sa maikling sandaling 'yon,
kaya kong isuko ang buhay ko.
Di ko namalayan, parang wala na akong pakiramdam, sinusubukan ko lang mabuhay.
Kinakatawan ng susunod na karera ang 25 taon ng buhay ko… at ang kasalukuyan.
Kung ang gagawin ko lang ay mabuhay para ituloy ang kahapon,
mawawalan ako ng kakayahang tumakbo nang buong lakas ngayon.
Ayos ka lang, Mr. Kabaki?
Hindi naman masama.
Parang warmup sa finals bukas ang prelim ngayon…
Magandang umaga, Kabaki.
Magandang umaga.
Kumusta ang injury mo, Togashi?
Kaya ko naman, pero hindi pa ako cleared.
Ganoon pala.
Kita-kits tayo sa track.
Sige.
Nasa heat mo si Mr. Togashi, tama?
-A, dahil nakatutok siya sa final… -Binabago niyan ang lahat.
Game na.
Panalo si Kabaki! Pangalawa si Togashi!
Lagi kang handa, 'no?
Mr. Zaitsu.
Madaling panalo sa prelims, balita ko.
Ikaw rin.
Naalala ko tuloy ang sinabi mo tungkol sa anxiety at mental health.
Malaking tulong ang diskusyon. Ngayon, malinaw na ang mithiin ko. Salamat sa 'yo.
Mithiin, ha?
Oo.
Odds at math, trends at strategy. Mithiin ko ang great record bukod do'n.
Mananalo ako sa susunod na karera.
Nakakabilib. Kung tutuusin, itinaya mo ang buong buhay mo sa isang record…
Pinupuri mo ba ako?
Hindi, naaawa ako sa 'yo.
Nawala ko ang fighting spirit ko kapalit ng titulong "undisputed champion."
Habang bumibilis ako, mas lalong naiiwan ang lahat.
Kapag tumingin ako sa gilid, walang tao doon.
Pareho lang ang makikita sa posisyong 'yon at kung nasa pinakahuli.
Sobrang nakakabato.
Hindi mga record o medalya ang nagbibigay sa 'tin ng totoong panalo at ligaya.
Kundi mga kalaban.
Ang makuha ang unang gantimpala sa tunggalian sa kalaban…
-'Yan ay… -May sarili akong paraan, salamat.
Oo, siguro nga.
Wag mo akong biguin.
Ang men's 100m semi-final, heat one.
Takda.
Tiyak na sina Kabaki at Togashi ang paborito dito.
Si Morikawa, ang 17-taong gulang na bagong star, makakasabay kaya siya?
Nangunguna si Togashi, pangalawa si Kabaki.
Si Morikawa, ang pinakabata, ay muntik nakahabol pero pumangatlo.
Sina Zaitsu, Komiya, at Kaido… Nandito lahat ang top three ng Japan.
Halos parang final na.
Mukhang humina ngayon si Zaitsu, kaya pumupusta ako ngayon kay Komiya.
Ganyan ang itsura ngayon ni Zaitsu kasi sobrang bilis niya noong kalakasan niya.
Basta, kung hindi si Zaitsu, si Komiya ang panalo.
Oo, kung hindi si Zaitsu, si Komiya.
Zaitsu o Komiya.
-Zaitsu o Komiya. -Zaitsu o Komiya.
-Zaitsu o Komiya, walang duda!
Zaitsu o Komiya.
-Sino kaya ang mananalo? -Zaitsu o Komiya.
-Zaitsu o… Komiya. -Zaitsu o Komiya, hula ko.
Zaitsu o Komiya, Zaitsu o Komiya…
Hindi ba ako kasali sa laro?
Magsisimula na ang heat two ng semi-finals!
Paano dadalhin ni Kaido ang sarili niya laban kina Zaitsu at Komiya?
Handa.
Ganoon pala, ito ang realidad, ha?
Sige, oras na para takasan ang realidad!
Panalo si Kaido, pangalawa si Komiya, at panlima si Zaitsu.
Nakakagulat! Tanggal si Zaitsu sa semi-final!
Sa wakas ay natalo ni Kaido si Zaitsu!
At oras niya ang ikalawang pinakamabilis sa buong kasaysayan ng Japan!
Komiya.
Ngayon na lang kita nakita ulit.
Kumusta ka?
Nagkarera ulit tayo sa unang pagkakataon sa loob ng sampung taon.
Mm-hm. Napag-isipan mo na ba ito, Togashi?
Kung gaano kawalang-silbing tumakbo ng parehong layo araw-araw?
Sa loob ng sampung taon, ang inisip ko lang ay mag-set ng record.
Sa katunayan, wala na akong ibang inisip.
Pero ngayon, natalo ang record ko ng taong walang paki sa mga record.
Walang kalkulasyon, trends o strategy. Tiyaga lang ang nagtulak sa kanya.
Kahit magtakda ako ng bagong record ulit, ano'ng naghihintay sa 'kin pagkatapos?
Baka wala namang makakamit sa pagiging mabilis,
at walang mawawala sa pagiging mabagal.
Kung ganoon, para saan ba
ang maikling sandaling 'yon?
At para saan ba ang karerang ito?
Para saan pa at tumatakbo tayo?
Aba, halata naman.
Ang ibigay ang lahat ng kaya natin. Wala tayong ibang kailangan pa.
Pag iniisip ko ang nakaraan, puno ng takot ang buhay ko.
Takot akong matalo at mapag-isa, tapos akala ko hindi ako matatalo.
Dahil do'n, iniiwas ko ang atensyon ko sa pagkatalo,
at may kakaibang paniniwala ako na protektado ako.
Pero nandito ako dahil sa nakaraan ko.
Naiintindihan lang natin ang ating puso. Walang lugar kung saan tayo nababagay.
Lumilikha ang isip mo ng pagkakaisa, pagmamalasakit, at pagmamahal.
Tinatakot tayo ng lahat ng bagay dito sa mundo.
At sa huli, mamamatay din tayong lahat.
Isipin mo, lahat tayo ay magulo.
Pero wala sa mga ito
ang kayang burahin ang purong sayang dama natin kapag ibinigay natin ang lahat.
Di ko mabilang ang beses na nakita ko ito, at ganoon din ang nadarama ko.
Sa kasamaang palad, hindi ko ito nakita o nadama minsan sa sarili ko.
Walang solusyon ang walang saysay na larong ito.
Komiya, mukhang nakalimutan mo na ang simpleng alituntunin.
Ang pagtakbo ng 100m nang mas mabilis sa iba ay kayang lumutas ng halos lahat.
Natagpuan mo, inasam, at pinahusay ang nakakabilib mong bilis nang mag-isa.
Sa tingin mo, wala 'yong saysay?
Kapag tumatakbo tayo, nawawala lahat. Sa pinatalas na mundo, kumikinang lahat.
Kung hindi mo pa nararanasan 'yon,
magkasama nating saksihan 'yon sa papalapit na 100m.
Mr. Zaitsu, bigla kayong bumagal. Nasaktan ba kayo?
Naaksidente ba kayo?
May iaanunsyo ako sa inyo.
Mula ngayong araw, magreretiro na ako bilang propesyunal na atleta.
Ano? Magreretiro ka kamo?
May partikular na dahilan ba?!
Oy! Magreretiro na si Mr. Zaitsu!
Ang pagkatalo mo ba kanina ang dahilan?!
O baka may injury ka?
Dahil hindi na ako sprinter ngayon, masasabi ko na ito.
Pinapaikli ng 100m na takbo ang buong buhay sa isang sandali.
Ang isang sentimetrong layo o ilang gramo na pagkakaiba ay puwedeng sumira sa 'yo.
Pero,
nakakadama kami ng sobrang kasiyahan do'n.
May yaman na tanging ang distansya lang ang nagbibigay.
Kasama namin ngayon si Mr. Zaitsu, na nag-anunsyo ng kanyang pagreretiro.
-Teka! -Huling hiling!
Puwedeng makahingi ng maikling mensahe para sa mga tatakbo sa final?
Pag-asa, sama ng loob,
karangalan, pagkatalo,
pagod, kasiyahan,
kabiguan, katuparan,
kasama ang iba pang damdamin.
Isiksik mo lahat 'yon sa 100m,
at namnamin ang pinakamagandang sampung segundo.
-Mr. Zaitsu. -Sandali lang po!
ALARM
OKRA HOTEL
Ikalawang araw sa National Championships. Susunod ang men's 100m final.
Ang hari ng100m, si Zaitsu, ay natalo sa semis
at kahapon ay nakabibiglang nag-anunsyo ng kanyang pagreretiro.
Magbabago na ang kasaysayan ng track and field.
Ngayong gabi ay magiging saksi tayo sa kasaysayan.
Sino'ng magiging pinakamabilis na lalaki?
Ang National Championships men's 100m final!
MANGYARING MANAHIMIK SA SIMULA NG KARERA!
Takda.
ANG HULING KARERA
AY MATATAPOS
SA LOOB NG SAMPUNG SEGUNDO
Nagsalin ng Subtitle: Gertrudes Sapitan