Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Rozmawiam właśnie z byłym strażakiem, Birgerem „Płomykiem” Larssonem.
Startujesz w każdym wyścigu Vätternrundan, od pierwszej edycji w 1966 roku.
Tak.
Jakie cale stawiasz sobie na przyszłoroczny wyścig?
Jaki chciałbyś osiągnąć czas?
Nie dbam o swój czas. Ścigam się dla zabawy.
Traktuję to jak formę ruchu.
To wspaniale.
Najważniejsza jest dobra zabawa.
Czas się nie liczy.
- Szybciej! - Dalej!
Brawo, siostro.
POZA TRASĄ 2
- Cześć! - Cześć.
Ładny, nie?
Tak.
Nowe futryny okienne.
A do tego nowiutkie rynny i cały przód.
Ściany pomalowałoby się na żółto. Pasowałyby do reszty.
Nie mieli tu podtopień?
Trzy lata temu.
Nie martw się.
- Nareszcie! - Cześć.
- Spóźniliśmy się. - Na którą mamy być?
- Na wpół do. - Teraz jest wpół do.
Nie spóźniliśmy się.
- Terapia małżeńska. - Tu Klara i Daniel Wielander.
Zapraszam.
Rower idzie z nami?
No jasne.
Mam jeszcze dzisiaj spotkanie AA.
Okej.
Lisa!
Cześć!
Boże, jestem w szoku! Dawno się nie widziałyśmy.
To prawda.
- A to kto? - Cześć. Anders.
- Moa. - Miło mi.
Przystojniak.
To moja stara znajoma.
Ach tak?
Co u ciebie?
I co to za stylówka na Sporty Spice?
- Cóż… - Lisa wystartuje w Vätternrundan.
- Co? To pewno ogromny wysiłek. - A ty nie pracujesz już w barze?
Nie. Gdybym nie odeszła, pewnie byłabym już pijaczką.
Ale skoro o tym mowa, nasza stara ekipa urządza imprezę.
Tak?
- Przepraszam! - Już idę.
Musisz wpaść. Napiszę.
- Będzie super. - Jasne.
- Ty też wpadnij. - Okej.
Na początek muszę podkreślić,
że wasza obecność tutaj
świadczy o szczerej chęci naprawy waszego związku.
Przepraszam, muszę tylko…
Czuję się, jakbym…
Jakbyśmy prowadzili wspólną firmę,
a nie byli w związku.
Zgrana z nas para.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio robiliśmy coś razem.
Tylko we dwoje.
Coś, co nie miało związku z naszą córką, Verą.
Myślisz, że za bardzo się na niej skupiam?
Nie o to mi chodziło.
Tylko…
Czuję, że przestaliśmy być sobie bliscy.
Kiedy oglądamy razem telewizję,
siadasz w fotelu z dala ode mnie.
A ja siedzę tutaj.
Nie jest mi wtedy miło.
Siadam tam, gdzie mi najwygodniej.
To jedyny powód.
Musicie znaleźć jakieś wspólne hobby.
Coś, co nie dotyczy Very.
Badania dowodzą, że szczęśliwe pary spędzają razem czas.
Chciałbym, żebyśmy to robili. Naprawdę.
Ale musimy z tym zaczekać do wyścigu.
No jasne. Ja ledwo mam czas na ćwiczenia.
Chodzisz na basen.
- Jak często? - Nie możecie ścigać się razem?
Startuję w kategorii Sub Nine.
To czas poniżej dziewięciu godzin.
Szybkie tempo, żona nie dałaby rady.
Tak, byłoby mi ciężko.
To dla ciebie takie ważne?
Byłbyś w stanie pójść w tej kwestii na kompromis?
- W przyszłym tygodniu jadę do Antibes. - Tak?
Odwiedzę Stéphane’a. Wybudował tam nowy dom.
- Stéphane? A nie Stig? - Nie, myślisz o Feffe’em.
Ze Stigiem tylko sypiam.
Ze Stéphane’em w sumie też,
ale mieszka za daleko.
Trzeba zawsze mieć więcej opcji.
Mnie tam wystarczy jedna.
Co zrobisz, gdy się tobą znudzi?
I kimś cię zastąpi?
Anders taki nie jest.
Nie?
Może nie teraz. Ale możesz być pewna, że to się zmieni.
- Macie ślub? - Nie.
- To dobrze. - Dlaczego?
Gdy tylko założy ci obrączkę, uzna, że jest bezpieczny.
Wtedy zacznie sypiać z innymi.
Jak nie wcześniej.
- Anders zamieszkałby z nami na stałe? - Oczywiście.
- A ja miałabym własny pokój? - Tak. O ile nie wyjdzie za drogo.
Cześć.
Mam coś zrobić?
- Przypilnujesz sosu? - Jasne.
Fajny, nie?
Jeszcze jak.
Ty wybierzesz pokój pierwsza. My weźmiemy, co zostanie.
- Na pewno? - Jeśli kupimy ten dom.
Dzięki.
Firmowa kolacja jest w czwartek?
- Tak. - We wtorek pracuję do późna.
- Nie szkodzi. - Do łóżka! Zaraz przyjdę ci poczytać.
Dobranoc!
- Chwila. We wtorek? - Tak.
We wtorek ja i Jens chcieliśmy się powspinać.
- A nie możecie w środę? - Wtedy Jens chyba coś robi.
No to na wtorek wpisuję wspinaczkę.
Wyślesz mi SMS-a?
- Żebym nie zapomniał go spytać. - Dobra.
Kilka osób nie potwierdziło jeszcze, czy będą na grillu.
- Trzeba ich dopytać. - Odwołajmy grilla. Za dużo stresu.
Wysłaliśmy już zaproszenia.
Cholera!
Co się stało?
Jens miał nam załatwić nocleg na wyścig,
ale wszystko pozajmowane.
Nie możecie spać u twojego taty? Mieszka blisko.
Niby tak, ale znasz moją siostrę i staruszka.
Kiepski pomysł.
Coś wymyślę.
Usiądę z tobą.
Chyba chcę rozwodu.
- Co… Rozwodu? - Tak.
Co? Nie rozwiedziemy się.
Tak chyba będzie najlepiej.
Dla nas obojga.
Nie możemy… Cholera, chodzimy na terapię.
- Staramy się. - Wiem, ale…
- Słucham. - Czy aby na pewno?
Tak. A przynajmniej tak mi się wydawało.
Tak będzie najlepiej.
Chyba sam muszę się czegoś napić.
Boże!
Myślisz, że nas słyszała?
Przydałoby się coś większego.
Nie, było mi dobrze.
Chodziło mi o dom.
Wiem.
Licytacja rusza w poniedziałek.
To co, chcesz?
Kochasz mnie?
Nie, ale fajnie się z tobą sypia.
Muszę się napić wody. Ty też chcesz?
- Poznała kogoś? - Jasne, że nie.
- To o co jej chodzi? - Nie wiem.
- Cześć. - Cześć!
- Hej. - Co tam?
To znaczy…
Chyba uważa, że za bardzo pochłaniają mnie moje sprawy.
- Fajny rower. - Zawsze tak było.
Terapeuta zaproponował nam wspólny wyścig.
Nie wiem, w czym by to miało pomóc.
To świetny pomysł.
Sub Nine poczeka.
- Pary powinny robić takie rzeczy. - Tak. Czytałem o tym artykuł.
Odbiło wam? Ostro trenowaliśmy.
Myślisz, że dorobiłem się piątki dzieci bez żadnych kompromisów?
Pieprzyć kompromisy. Nikogo nie zadowalają.
Klara musi mieć jakiś powód.
Jens ma rację. Twoje małżeństwo jest zagrożone.
- Nikt ci nie każe obciąć sobie ręki. - Tylko od razu obie nogi.
- Jedziemy? - Tak.
Spoko.
- Hej, kochanie. - Byłaś na basenie?
Tak.
Jesteś głodna? Co zjadłaś w przedszkolu?
- Zupę. - To dobrze.
Pociąg odjeżdża…
Słuchaj…
Chyba wyjadę na tydzień.
Oboje potrzebujemy czasu do namysłu.
Chcesz wyjechać? Jak to?
Nie możemy…
Nie mogę tak dłużej żyć.
Myślę…
Zróbmy coś razem.
Wystartujmy w Vätternrundan.
Terapeuta mówił, że to może nam pomóc.
Ale…
Nie muszę walczyć o jak najlepszy czas.
Będzie fajnie. To świetna przygoda.
Proszę cię. Cholera.
Spróbujmy chociaż.
Co ty na to?
- Rety! - Idzie tort!
- Tak. - Bomba!
Prawda?
- Robiłam go całą noc. - Warto było.
Dziękuję, skarbie.
Przepraszam. Zapomniałem imienia.
- Sanna. - No tak. Świetnie.
Uwaga…
Chciałbym…
Myślałem…
Proszę was wszystkich o uwagę!
To…
To już trzy lata, odkąd miałem zaszczyt
zamknąć tę niesamowitą kobietę
w… cóż, w wytrzeźwiałce.
W jej kieliszku nie ma alkoholu!
O ile nam wiadomo.
Właśnie.
Ale…
Muszę wam powiedzieć…
że to były najlepsze trzy lata mojego życia.
Liso…
Beatrice Nylander…
Czy zechcesz…
zostać moją żoną?
Ja pier…
Nic ci nie jest?
Boże, przepraszam!
Powinny pasować. A jeśli nie, weź sobie coś innego.
- Będą okej. Dzięki. - Nie ma za co.
Pa.
Przepraszam.
Było mi niedobrze po treningu.
- To nic. - Na pewno?
Na sto procent.
Ale…
Nie dostałem odpowiedzi…
na moje pytanie.
Chcesz za mnie wyjść?
Dziwnie się czuję, gdy pytasz o to w szlafroku mojego brata.
Tak, masz rację.
Udawaj, że go nie ma.
Dobra.
Tak.
Zgadzasz się?
Tak.
No dobra.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
No dobrze.
Co?
Zróbmy to.
Wystartujmy.
W Vätternrundan?
Obiecaj tylko, że to będzie przygoda. Bez żadnych żądań.
Będzie fajnie.
Tylko pamiętaj, że ze mną nie będzie jak z drużyną.
Wiem. Rozumiem.
Cholera, ale się cieszę!
Moa do mnie dzwoniła.
Ekipa zbiera się w piątek. Chyba się wybiorę.
Z imprezowiczami?
- Od trzech lat nie piję. - Nie o to mi chodziło.
- Wiem. - Przepraszam.
Nie ma za co.
Może się dowiesz, jak idzie licytacja.
Jasne.
Dobra. Lecę.
Okej.
- Pa. - Pa.
- Sporty Spice! - Hej!
- Chodź! - Cześć.
- Boże. Lisa! - Hej!
- Cześć. - Kopę lat!
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Świetnie! - Poprosimy kieliszek.
Dla mnie cola. Dziękuję.
Widziałaś, kto dzisiaj gra?
Nie.
Skusi cię?
Nie ma mowy.
Nie zapomniał o tobie.
Ale ja zapomniałam o nim.
Mówisz?
Nadal tu mieszkasz? Dawno cię nie widziałem.
Mieszkam, tylko już tak często nie imprezuję.
Lisa wystartuje w tym wyścigu dookoła Vättern.
I kupuje dom.
O ile będzie nas stać.
Walczycie już tylko z jedną parą.
Tak?
Co to za wyścig?
Lepiej pościgajmy się w piciu!
Zdrówko!
Dziękuję. Zdrowie.
Przepraszam. Zaraz wracam.
- Hej, kotku. - Cześć.
Chciałem ci tylko powiedzieć, że wrócę dziś późno w nocy.
Brakuje nam ludzi.
Zobacz!
Cholera. Pogięło go?
Chyba dobrze się bawisz.
Nie, to tylko Farnaz…
Zauważyła faceta biegającego po ulicy w samych gatkach.
- Jesteś? - Tak. Widzimy się w domu.
Daj znać, gdybyś potrzebowała podwózki.
Nie, niedługo wychodzę.
- Dobra. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cześć.
Miło cię widzieć.
- Ciebie też. - Już idziesz?
- Planowałam. - Nie.
- Nie? - Zostań jeszcze chwilę.
Chwilę.
- To jest lepsze. - Od czego?
- Od piwa! - Wypijmy za stare grzechy!
- Częstujcie się! - Jedno dla mnie.
- Lisa? - Nie, dzięki.
Dajcie ręce.
Dawać łapska.
Kto pierwszy się skrzywi, będzie się ścigał z Lisą dookoła Vättern!
Co? Startujesz w Vättern?
Zamierzam.
Super! Sexy.
- Sexy? - Tak.
Vättern, Vättern, Vättern…
Gotowi? Zdrowie!
Wiecie, że to 310 kilometrów?
Calle!
Calle wystartuje w Vättern
Nie zrobiłem tego specjalnie!
Calle wystartuje w Vättern
Można powiedzieć, że wszystko zaczęło się od roweru mojego dziadka.
Powiedział, że mi go da, jak wystartuję w Vätternrundan.
- I tak zrobiłem. - Piękna sprawa.
Okrążyłem Vättern 58 razy.
To przepiękne jezioro.
Cała okolica jest cudowna.
Przez 310 kilometrów cieszymy się Szwecją w najlepszym wydaniu.
Jakie stawiasz sobie cele? Jaki chciałbyś osiągnąć czas?
Nie dbam o swój czas. Ścigam się dla zabawy.
Maniacy prędkości często o tym zapominają:
jazdą trzeba się cieszyć.
- Hej, kotku! - Hej!
Rywalizacja wcale nie jest taka zabawna.
- Czyj to rower? - Twój.
Rama z włókna węglowego, elektryczne przerzutki, hamulce tarczowe.
- I dużo więcej. - Ile kosztował?
Pięćdziesiąt.
- Tysięcy? - Tak.
Żartujesz.
Dostałem zniżkę, bo to zeszłoroczny model.
Kupiłem ci też kask, buty i ciuchy.
- Są w aucie. - Daniel.
Potrzebujemy też planu treningów.
Liczy się ilość i jakość.
- Chwileczkę… - Co?
Rozmawialiśmy o tym.
Tak, ale będzie fajnie.
- Jasne. - Rozpiszemy plan treningów.
Zrobimy to razem.
Zaraz wracam, przyniosę rzeczy z auta.
Cześć!
- Dostałaś mojego SMS-a? - Jakiego?
Dom jest nasz.
Co? Naprawdę?
Tak! Cudownie.
W czwartek podpisujemy umowę. Kupujemy dom!
Halo?
- Boże! - Lisa?
- Nic pani nie jest? - Halo?
- Jest pani cała? - Halo?
Kolano i nadgarstek są całe.
Ale złamała pani dwa żebra po prawej stronie.
- To bardzo źle? - Skarbie.
- Cześć. - Hej. Jak się czujesz?
Cześć. Jestem Farnaz.
Cześć.
Dojdzie pani do siebie w sześć do ośmiu tygodni.
Proszę odpoczywać.
Biorę udział w Vätternrundan. Muszę trenować.
Chyba nie powinnaś…
Zdecydowanie odradzam. Potrzebuje pani odpoczynku.
Widziałam, że trasa biegnie przez Grännę. To piękne miasteczko.
- Trzymaj się bliżej. - Co?
Musisz jechać bliżej!
Zderzymy się.
Nie. Jedź za mną, będę cię osłaniał od wiatru.
Będziemy też mijać Hjo.
„I love Hjo”.
Zaraz za Hjo jest bardzo trudne wzniesienie.
Dodamy trening siłowy do twojego planu.
Nie będziemy trenować razem?
Będziemy, ale musisz też nadrobić zaległości.
- Przed nami jest wzniesienie. - Co?
Przed nami wzniesienie!
Przełącz na niższy bieg i wstań.
- Nie. - Niższy bieg i wstań.
Nie!
Na stojąco będziesz mieć więcej siły.
Przestań!
Tak jak on, widzisz? Rób, co mówię, a będzie ci łatwiej.
- Łatwiej będzie, jak pojedziesz sam. - Próbuję ci pomóc.
- Wstań i pedałuj. - Przestań mnie stresować!
To wcale nie jest stresujące tempo.
Pod koniec było lepiej. Nie sądzisz?
Utrzymywaliśmy niezłe tempo.
Możemy wystartować za rok.
Wtedy do ciebie dołączę.
Rozmawiałem z mamą.
Jeśli chcemy…
pobrać się w Dalarnie, musimy zarezerwować kościół.
Dobra.
Pomyślałem, że może…
wybierzemy się tam w weekend wyścigu.
Spędzimy miło czas.
To tam wziąłeś pierwszy ślub?
Nie.
To było w Skanii.
Dlaczego się rozwiodłeś?
Bo poznałeś Catrine?
Nie, my…
Byliśmy cholernie młodzi.
Słuchaj…
Otworzyli tam spa.
Może spędzimy w nim romantyczny weekend we dwoje?
Dobra.
Gratulacje! Cieszycie się?
Jeszcze jak.
Tutaj.
To moja mama. Jest trochę… Muszę…
Nie ma sprawy.
Cześć, mamo.
Calle pytał, czy dam mu twój numer.
- Zapisał się na ten wyścig. - Żartujesz. Co…?
Przegrał zakład.
- Dziwny z niego typ. - Nie musisz się z nim przespać.
I dobrze, skoro już się zaręczyłam.
Co dobrze? Mówiłaś coś o zaręczynach?
Możecie dorobić trzecią sypialnię.
Gdyby odwiedził was bocian.
Cześć!
- Hej, kotku! - Co tu się dzieje?
Pomyślałem, że wrócisz głodna.
Tak.
- Napijesz się wina? - Chętnie.
- Okej. - Gdzie Vera?
- Już śpi. - Tak?
Co zjemy?
Zupę serową na zimno z szalotkami smażonymi w winie.
Proszę.
A potem grillowany tatar z łosia z marynowanym chrzanem.
- Brzmi wspaniale. - A na koniec…
- Lody z bananem? - Cóż…
Czekoladowy fondant z malinowym syropem.
Też ujdzie.
To część twojego słynnego planu treningowego?
Nie, to raczej…
mój sposób na przeprosiny.
Przepraszam.
Tak, przywiozłeś pięć toreb na oddział położniczy!
Chyba raczej siedem. Pamiętam.
- I nosidełko. - Coś ty do nich spakował?
Nie pamiętam. Batony proteinowe i…
- Buty do biegania. - Tak, to też.
Buty do biegania na oddział położniczy?
Przecież to jakiś obłęd.
Pomyślałem, że gdy zaśniesz…
To pójdziesz sobie pobiegać?
I tak nie byłem ci potrzebny.
To tylko takie gadanie, że rodząca potrzebuje partnera.
- Równie dobrze mogło mnie tam nie być. - Przestań.
Byłeś bardzo pomocny.
Pamiętasz ten badziewny pulsometr?
Pokazywał płaską linię.
Powiedzieli nam, że wszystko gra, i że czasem tracą sygnał.
Spoko. Miejmy nadzieję, że dziecko jeszcze żyje.
I tyle. Po prostu super.
O nie.
- Jak to nie? - No bo…
Musimy to zjeść, póki gorące. Inaczej to nie ma sensu.
A nie mogę sama zdecydować, co chcę na deser?
Nie możemy robić jednej rzeczy na raz?
- No dobra. - Tak?
Dobra.
Wiesz co? Nieważne, przepraszam.
Nic nie mówiłem. Nie musimy… Nieważne.
- Co? - Możemy…
Nie, zjedzmy.
- Na pewno? - Tak. Świetnie.
Skarbie…
Cześć, Farnaz.
Właśnie wychodzę. Niedługo będę.
Do zobaczenia. Pa.
- Wydaje się miła. - Farnaz?
Tak, jest dobra. Solidna.
Co zjemy wieczorem? Coś tajskiego? Na wynos?
GOTOWY! TWÓJ ULUBIONY DJ.
- Czemu nie? - Dobra.
- No to lecę. Na razie. - Okej.
- Pa. - Pa.
Nie dasz mi nawet chwili na odpisanie?
Używany, ale ładny, prawda?
To twój opis z Tindera?
Muszę się wycofać z wyścigu.
Co? Dlaczego?
Bo wjechałam w samochód.
Myślałaś o mnie?
Złamałam dwa żebra.
- Chciałem cię zaprosić na spinning. - Ogłuchłeś?
Nie. Ale przecież nie pedałujesz żebrami.
Chodzę na świetne zajęcia.
Lekarka kazała mi odpoczywać.
Nie wolno ci słuchać lekarzy.
A kogo mam słuchać? Ciebie?
Kiedyś słuchałaś.
I jak to się skończyło?
Wciągnęłaś mnie w to. Nie możesz zrezygnować.
W nic cię nie wciągałam.
Zaangażowałem się. Kupiłem rower!
Wyślę ci link ze szczegółami. Dobra, pa. Buziaki.
Wiesz co? Skoro Lisa z nami nie jedzie,
możemy jednak nocować u taty.
Jasne.
Nie masz nic przeciwko?
Nie.
- Sama to zaproponowałam. - No tak.
Tata mógłby przypilnować Very.
- Prosta sprawa. - Wykluczone.
Dlaczego?
Ma 85 lat i chodzi do sklepu w kapciach.
Poszedł tak raz! To były wojskowy, poradzi sobie.
Nie ma mowy.
No dobra.
Pojedziemy do dziadka?
- Dziadek! - Tak.
Lisa!
- Cześć! - Ćwiczysz tu?
Nie. Tylko dzisiaj. Cześć!
Słyszałem o wypadku. Jak się czujesz?
Dużo lepiej. Nic mi nie jest.
Elvira mówiła, że kupujecie dom.
To super!
Ślub, dom… Rety!
Musicie sobie jeszcze sprawić psa.
- Wiedziałem, że przyjdziesz. - Hej! Auć!
- Przepraszam! - Nie ma za co.
Później się poprzytulamy.
- Calle. - Caesar.
Caesar to mój były.
Spoko. Musimy się umówić na piwo.
- Jasne. - Tak?
- No to… - Tak, musimy…
Do zobaczenia.
- Wszystko okej? - Tak.
Cholera, czuję się jak staruszka.
Jak 90-latka z hemoroidami.
Ja nie mam takich skojarzeń.
- Nie? - Nie.
Czym się zajmuje twój chłopak?
Narzeczony.
Myślisz, że nie zauważyłem?
- Jest policjantem. - No proszę.
A ty? Wolny jak ptak?
Otóż nie. Mam dziewczynę.
Jeszcze się nie oświadczyłem, ale to już osiem miesięcy.
To chyba jakiś rekord.
Chyba tak.
Mam pytanie.
Nie musisz odpowiadać, ale byłoby miło.
Co chcesz wiedzieć?
Używaliście w łóżku policyjnych gadżetów?
- Myślisz, że ci powiem? - Myślę, że nie.
- Nie odpowiem. - Paralizatora?
Poproszę jeszcze jedno!
- Kiedy ślub? - Jakoś na jesień.
Zapiszę to sobie w kalendarzu. „Jakoś na jesień”.
Nie zaproszę cię.
Myślisz, że potrzebuję zaproszenia?
Wyglądasz, jakbyś nigdy nie był na ślubie.
- Uwielbiam je. - Tak?
Byle cudze.
- Dzięki. - Proszę. Mogę to zabrać?
Nie, proszę zostawić.
To co, startujemy?
Możesz się wycofać w trakcie.
- Sama nie wiem. - Daj spokój.
Lecę z Cassie na Ibizę. Potrzebuję programu treningów.
„Cassie?”
- Rany. To gwiazda porno? - Nie wiem, nie gadamy o pracy.
Mam trochę roboty i nie wiem, kiedy wrócę.
Cały ty.
No dalej.
Zajebiście! Zobaczysz, będzie super.
Czas gasić światło, kochanie.
Podoba ci się ta tapeta?
Ładna.
Ale…
Lepiej się z tym wstrzymaj, dopóki sprawa nie będzie pewna.
Kupiliśmy już dom.
Chcę ci tylko oszczędzić zawodu.
Wszystko może się zmienić.
Znasz mamę.
Co ty wygadujesz?
Nie możesz jej zaufać?
Mama już tak nie szaleje.
No dobrze.
Słodkich snów.
Wystartuję jednak w wyścigu.
Co?
Nie chcę znowu być dawną Lisą i poddać się bez walki.
Ale…
Lekarka wyraźnie powiedziała, że musisz się oszczędzać.
I będę.
Nie pedałuję żebrami.
Dobra. A co z Dalarną?
Pojedziemy tam po wyścigu.
Okej…
JARAM SIĘ!
Co?
Lisa!
Hej!
MUSZĘ UZUPEŁNIAĆ PŁYNY
POTRENOWANE!
JAK CI IDZIE, MAŁA?
CORAZ LEPIEJ
JESTEŚ CHOLERNIE SEXY!
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 2016
Co jest?
Coś się stało?
Jeździsz z Danielem i Klarą, tak?
Tak.
Tylko z nimi?
Nie sprawdzisz, kto to?
Może…
Calle.
Szpiegujesz mnie?
- Masz z tym problem? - Tak.
A nie z tym, że flirtujesz ze swoim byłym?
To nie mój były.
A kto? Dawny kumpel od ruchania?
Pomagam mu z treningami. O co ci chodzi?
- Z treningami? - Tak.
Co robisz?
No proszę, to on.
„Widzimy się na starcie, kotku.
Z tobą na pewno będzie super”.
I trzy całusy.
- Nie masz prawa. - Nie?
Nie masz prawa!
Wycofałaś się z wyścigu, więc zabukowaliśmy Dalarnę.
Potem nagle stwierdziłaś, że jednak będziesz się ścigać,
bo nie chcesz znowu być dawną Lisą.
Teraz wygląda na to, że jednak nią jesteś.
I już nią pozostaniesz.
Kupiliśmy razem dom.
Mamy się pobrać. Czego jeszcze chcesz?
Niczego od ciebie nie chcę.
Możesz sobie wrócić do chlania.
Nawal się i z kimś prześpij.
Bądź sobie pijaczką, którą trzy lata temu znalazłem w parku.
Śmiało.
Alice po lekcjach wsiądzie do pociągu. Odbierzemy ją w Motali.
Zachowaj dystans. Nie jedziesz rowerem.
Słyszałeś mnie?
Tak.
Po południu zgarniemy opiekunkę ze stacji.
Jak ma na imię?
Motala.
- Alice! - Alice w Motali. Właśnie.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Wszystko gra?
Jasne.
Tata się ucieszył, gdy usłyszał, że przyjedziesz.
Naprawdę.
Fajnie.
- Nie ma go? - Jest.
- Albo umarł. - Przestań.
- Cześć. - Jest!
- Cześć, Gunnar. - Miło was widzieć.
- Hej, dziadku. - Hej, maleńka!
Ojej! Nic ci nie jest?
Nie. Wejdźcie.
- Mam kawę i ciastka. - Super.
Daniel, wnieś walizki. Klara pomoże mi w kuchni.
- Oczywiście. - Najpierw pójdę z małą do łazienki.
- A ja? - Co?
Co mam zrobić?
Możesz…
Pomożesz mi z walizkami?
Ja zajmę się tym.
W porządku.
Nie zazdrościsz im, że pojadą razem?
Kupiłem nowy zegarek.
Dobrze się czujesz? Wyglądasz na przybitą.
Nie jestem już z Andersem.
- Żartujesz? - Nie.
- Dlaczego? - Nie wiem. Jego spytaj.
Przecież się zaręczyliście. Kupiliście razem dom.
Wiem. Wszystko na nic.
- Daniel? - Tak, to ja.
- Ale co się stało? - Pokłóciliśmy się.
- Klara? - To dla żony.
- No to się pogódźcie. - Nie chcę o tym teraz mówić.
- Lisa? - Dziękuję. Pójdę po batony.
Dobra.
Gotowe.
Dobrze. Zasnęła.
O nie! Cholera.
To Alice.
Cześć, Alice. Już jesteś?
Co? Czekaj… Nie słyszę cię.
Boże, to okropne.
Nie, rozumiem. Jasne, że coś wymyślimy.
- Tak. - Co?
Oczywiście.
Trzymaj się. Będziemy w kontakcie.
Całusy.
Ktoś umarł?
Rzuciła ją dziewczyna.
I co z tego?
Nie przyjedzie.
Nie?
- Nie. - Żartujesz?
Daniel, czego ty nie rozumiesz? Ktoś ją zostawił.
No dobra. Spoko.
Musimy się wycofać.
- O nie. Nie ma mowy. - To co zrobimy?
- Kto zajmie się Verą? - Zostawimy ją z tatą.
- Już o tym rozmawialiśmy. - Tata był dowódcą pułku.
Tak?
Trzydzieści lat temu.
Tak czy siak, wiem, że sobie poradzi.
Jedź sam, a ja zostanę z Verą.
- Klara… - W porządku.
Nie, to nie jest w porządku. Daj spokój.
Ściągniemy wszystkie odcinki Świnki Peppy,
Krainę Lodu, My Little Pony i całą resztę.
Vera nawet nie zauważy, że nas nie ma.
Oto Birger „Płomyk” Larsson.
Zaraz wystartujesz w swoim 59. Vätternrundan.
To on!
Każdy powinien to zrobić choć raz w życiu.
Jazda na rowerze wokół pięknego Vättern to…
Cześć!
Jazda na rowerze wokół pięknego Vättern to balsam dla duszy.
Ogromne brawa dla Birgera!
Dziękuję.
Zdrowo wyglądasz, Danne!
Dzięki. Ty też!
- Znasz go? - Nie.
- Dobra. - Dobra.
Mów.
Ty pierwsza.
Jedziemy.
Twój tata da radę.
To tylko jeden dzień.
Okej.
Chyba że zmieniłeś zdanie i wolisz się ścigać z nimi?
Co? Daj spokój. Jedziemy razem.
Dobra.
Pamiętaj, że to twój pomysł. Nie zmuszałam cię.
To pomysł terapeuty. Ale naprawdę chcę jechać z tobą.
Na sto procent.
To nasze wspólne wyzwanie.
Cześć, Calle.
Nie wiem, czy dostałeś moją wiadomość, ale oddzwoń.
Ustalimy miejsce spotkania.
- Idziemy? - Tak.
- Muszę się przespać. - Okej. Siostra chce spać, jedziemy.
- Dobrze. - Zadzwonię do taty.
Zaczynamy od naszych weteranów, którzy startowali co najmniej 25 razy.
Mam nadzieję, że zdążyliście do toalety,
bo czas zacząć wyścig!
Gepard.
Lampart.
- Gepard. - Tak, lampart.
A gdzie Lisa?
- Poszła się położyć. - Aha.
- Była zmęczona. - Proszę.
Kiedy startujecie?
Jutro o 5.50.
Wyścig nie zaczął się dzisiaj?
- Tak. - Wezmę kubek.
Niektórzy przyjechali z daleka.
Nalałeś mi mleka?
Nie, herbaty.
Mówiłeś…
Że niektórzy przyjechali z daleka. „Daleka”, nie „mleka”.
A, już rozumiem.
Najszybsi wystartują jutro, około południa.
Miałem być jednym z nich.
Nasza opiekunka jednak nie przyjedzie.
- Tak? - Niestety.
Mógłbyś zająć się Verą na czas wyścigu?
Oczywiście.
- Naprawdę? - Tak.
Świetnie! Dzięki.
Spędzimy razem cały dzień?
Pościągamy na iPada jej ulubione bajki. Będziecie mieli co robić.
A Daniel ustawi ci w komórce alarmy.
Co godzinę, żebyś przypominał Verze o pójściu do toalety i tak dalej.
Mała je o siódmej rano, w południe, o trzeciej i o piątej.
Ale może też dostać jakąś przekąskę.
Pojemniki z jedzeniem są w lodówce, opisane godzinami.
Byłby z ciebie doskonały żołnierz.
Dziękuję.
Wiesz, kogo mi przypominasz, gdy się tak skradasz po nocy?
Chyba nie chcesz skończyć jak mama?
Mama miała depresję.
Tak.
To też.
Mam chrupkie pieczywo.
Kupiłem ci też dżem truskawkowy.
Lubisz go, prawda?
Gdzie on jest?
Zadzwoń do niej.
Powiedziałem jej coś okropnego.
Co?
Że nadal jest pijaczką i ma iść do diabła. Coś w tym stylu.
Gdy ja i mój były posłaliśmy się wzajemnie do diabła,
marzyłam o tym, że facet wróci i o nas zawalczy.
- I zrobił to? - Nie.
Nie.
Ale… No dobra.
Kochasz ją?
Tak.
Chyba tak.
Więc zostało ci jedno.
Co?
Jedziemy tam.
„Jedziemy tam”?
Trzeba wiedzieć, o co warto w życiu walczyć.
O miłość na pewno warto.
Co ty robisz?
Załatwiam nam robotę przy Vätternrundan.
To raczej tak nie działa.
Ktoś na pewno się wykruszył.
Grupa numer 1503 ruszyła!
Powodzenia!
Dasz radę.
Co? Co jest?
- Nic. - Nie?
Patrzę tylko na moją piękną żonę.
Wystrojoną w lycrę i gotową na przygodę.
- Podnieca cię to? - A żebyś wiedziała.
Przepraszam.
- Cześć. - Mogę cię przytulić?
Tak. Nie mogłam się do ciebie dodzwonić.
Nie chciałem cię obudzić.
A potem spóźniłem się na lot. Ale dotarłem.
Dobra. To mój brat, Daniel, i jego żona Klara.
Cześć. Uściskam cię. Po 310 kilometrach się znienawidzimy.
- Klara. - Calle.
Zaczynasz z nami?
- Tak, pojadę z nią. - Aha!
- Super! - No to…
Grupa 1504 rozpoczyna wyścig.
Cholera, zapomniałem bidonu! Potrzymasz mi rower?
I jeszcze to. Dzięki, stary.
Cholera!
- Poważnie? Calle Ćpun? - Przestań.
To dlatego zerwałaś z Andersem?
Bo znowu zaczęłaś sypiać z tym pajacem?
- Zerwaliście? - Zrobisz mi fotkę?
- Dlaczego? - Dla Elviry.
- Zmieść w kadrze rower. - To prawda?
Musisz…
Dziesięć sekund do startu.
Wróci tu?
- Mam! Woda i kask! - Świetnie.
- Proszę. - Jedziemy!
Tak, ruszamy.
Boże.
Start!
Szybciej!
Boże!
Ile wy macie lat?
Daj im spokój.
Uważaj, bo znowu się przewrócisz!
Twój tata coś chyba mówił.
Co robisz?
Przepraszam. Tylko…
- Chcę się dobrze bawić. - Ja też.
Trzymaj ręce na kierownicy.
Kiedy coś zjemy?
Dopiero w Jönköping.
Wcześniej jemy tylko batony.
No to widzimy się w Jönköping!
Co za idiota.
- I kto tu jest niedojrzały? - Prawda?
To twój były?
Nie, tylko znajomy.
Aha.
Powiesz mi, co się dzieje?
Zapytaj Andersa. Ja nie wiem.
Nie znajdziesz lepszego faceta.
Niż Anders.
Wielkie dzięki.
Pewnie siedzi gdzieś przy drodze i zalewa się łzami.
„Co ja zrobiłam?
Anders, wróć. Przepraszam!”
Trudno mi w to uwierzyć.
Trochę ją nawet rozumiem.
Tak? Jak to?
Czasem trudno uwierzyć we własne szczęście.
Gonisz za czymś przez całe życie
i gdy wreszcie to znajdujesz…
nie jesteś gotowa.
Myślisz, że nie jesteś godna takiego szczęścia.
Chyba jest gdzieś blisko.
Świetnie. Prowadź mnie.
Masz baton proteinowy?
Idiota.
Burczy mi w brzuchu.
Hej!
- Spowolnisz nas. - Nie, już kończę.
Wykąpiemy się?
Przydałaby mi się przerwa.
Nie wolno pływać podczas wyścigu.
- Czemu nie? - Nie jesteśmy w spa.
Boże.
Idziecie czy nie?
To tylko pięć minut.
Nie! Skończyłem. Jedźmy dalej.
Cholerne żebra.
- No już. - To zajmie tylko chwilę.
Szybka kąpiel nas orzeźwi.
Wolisz jechać z nimi?
Śmiało. Wybierzcie się jeszcze na festyn.
Chyba że jedziesz ze mną, jak ustaliliśmy.
Ciepła?
No dobra. Jasne.
Trzymajmy się twojego planu.
Będzie super. I fajnie!
Miło, jak obiecywałeś.
Boże.
- Jedziesz czy nie? - Boże.
Tak, już jadę.
Zajebiście!
Chodź!
Wskakuj!
Cholera!
O rany!
Nie chlap tak!
Dobra, czekaj.
Nie!
Nasze ciuchy!
- Co? - Nasze ciuchy.
- Widzi je. - Halo?
- Hej! - Ale…
Hej!
Kurwa!
Jesteśmy w Grännie.
Możemy się zatrzymać i trochę rozejrzeć.
- Co? - Mamy całkiem niezły czas.
- Dobra. - Chcesz?
- Byłoby miło. - Okej.
Postawmy rowery tutaj.
Świetnie ci idzie.
- Tak? - Jesteś naprawdę mocna.
Dzięki.
Pieprzyć pracowników sezonowych.
Hej.
Co ci chodzi po głowie?
No wiesz…
Stać, do cholery!
Stać!
- Hej, wy! - Szybki jest.
Dzień dobry!
Złodzieje!
- Oddamy, słowo! - Stać, do cholery!
Stać!
Ale ekstra.
Skarbie, kupimy to dla Very?
Ojej…
- Żyjesz? - Boże!
- Jest pan cały? - Chyba tak.
- Ja to podniosę. - Wybacz, że się śmieję, ale…
To było takie śmieszne!
Nic ci nie jest?
- Ale się wygłupiłem. - Zdarza się.
Telefon.
- W porządku? - Pójdę po miotłę.
Dobry pomysł.
- Dziękuję. - Cześć, tato.
- Halo? - Słyszę cię.
Wszystko w porządku?
Jedziemy do Tiveden.
- Co? - Nie będziemy cały dzień siedzieć w domu.
Mieliście oglądać bajki na iPadzie.
Nic więcej.
Świetnie.
- Miniecie nas? - Tato, posłuchaj.
- Nigdzie nie jedźcie. - Nie!
Do zobaczenia. Jedźcie ostrożnie.
Nigdzie nie jedźcie! Zostańcie w domu i…
- Co, do cholery? - Co?
Jadą do Tiveden.
Tiveden?
- Tak. - Po co?
- A bo ja wiem? - Co, do cholery?
- To nie moja wina. - Oddzwoń do niego.
- Właśnie dzwonię. - Dobrze.
Wiedziałam, że tak będzie.
- Super, przewidziałaś to. Cudownie. - A żebyś wiedział.
Nie odbiera.
Czy on ma chociaż w aucie fotelik?
Jasne, że nie ma. Tak samo jak nie ma TikToka.
Ma z 800 lat.
- Kurwa, nie wierzę. - Cholera!
Pieprzone buty!
Dzięki. Przepraszam.
- A ty dokąd? - Do Tiveden!
Zaczekaj!
Cholera.
Nie…
Nikt tego nie widział.
Przepraszam za szkody!
Pora na nasze podgrupy,
drużyny, które spróbują pokonać trasę
w czasie poniżej siedmiu, ośmiu albo dziewięciu godzin.
Powodzenia!
Gunnar?
Cześć.
- Cześć. - Kopę lat.
Tak, dawno się nie widzieliśmy.
Przyjechałeś z wnuczką?
Tak, to mała Vera.
Cześć, Vera.
Wiesz, co wczoraj widziałam?
Nie.
Jagody.
- Naprawdę? - Wcześnie.
To prawda.
Ja czekam na kurki.
Możemy wybrać się razem do lasu.
Co ty na to?
Tak, byłoby miło.
We dwójkę zawsze raźniej.
Racja.
Cóż… Pora na mnie.
- Ale do zobaczenia. - Na razie.
Pa.
Vera?
Cholera.
Vera?
Widziałaś Verę?
Poszła z tatą.
- Co? - Poszła z tatą.
- Odjeżdżają. - Stać!
Stój, mówię!
Ja chcę na huśtawkę!
Mam lody.
Nie tak szybko, kochanie. Za szybko się wyczerpiesz.
- Trzymajcie się prawej! - Achtung!
Trzymaj się prawej, kotku.
Entschuldigung.
Ja, ja. Entschuldigung, bitte.
Mam skurcz!
- Musimy jechać! - Nie możemy.
- Ze skurczem nie dasz rady. - Nie.
Tam jest namiot masażystów. Pomogą ci.
- Jezu, to boli. - Wiem. Zaraz coś poradzimy.
- Panikuję! - Spokojnie.
Boże!
Myślisz, że coś się stało?
Jasne, że nie.
Możesz do niego zadzwonić?
Już dojeżdżamy.
Zrób to, proszę.
- Dobrze, już dzwonię. - Dzięki.
Ojciec męża opiekuje się naszą córeczką.
Nie mieliśmy wyboru.
Znajoma zostawiła kiedyś córkę z koleżanką,
a ta wymyśliła, że pójdą popływać.
Tak?
Nie odbiera.
Problem w tym, że mała nie umiała pływać.
- To nie był najlepszy pomysł. - I co się stało?
Dziecko utonęło.
Znajoma też miała wtedy złe przeczucie, tak samo jak pani.
Czuła, że stało się coś złego.
Trzeba zawsze ufać intuicji.
Dziękuję, już wystarczy.
Nie ma się czym martwić.
- Co ty pleciesz? - Nie wiemy, czy coś się stało.
Właśnie dlatego się martwię. Bo niczego nie wiemy.
Najgorsza jest niewiedza.
Dziękuję, dość się nasłuchałem.
Trochę brudne, ale całkiem…
Nie, dzięki.
Serio? Smaczne.
Stary!
Co się stało? Zahaczyliście o pchli targ?
Przestań.
Idę na masaż. Chcesz?
- Nie, dzięki. - To jagody!
Bardzo słodkie.
To przez niego rzuciłaś Andersa?
To Anders mnie rzucił. Zapomniałeś?
Co się dzieje? Znowu jesteś imprezową Lisą?
- Co ci odwaliło? - Daniel!
Hej!
Znowu to samo.
Spotyka cię coś dobrego, więc musisz to zepsuć.
- Daniel! - Zaczekaj!
Cholera, dorośnij.
Walcz o to, co w życiu najważniejsze.
- A ty? - Walczę jak diabli.
- Czyżby? - Tak.
- Akurat. - Musimy jechać!
Idę.
Szkoda, że jesteś zajęta.
Przestań.
Co?
Masz dziewczynę.
Już nie. Jestem singlem.
Szkoda.
Wszystko okej?
Zastanówmy się… Leżę obok ciebie.
Robią mi masaż.
Życie nie mogłoby być lepsze.
Tęskniłem za tobą.
Naprawdę.
Masz.
Dzięki.
Powinieneś do niej zadzwonić.
Nie. Nie ma mowy.
Widać, że z nią źle.
Nie zachowuje się racjonalnie.
- Wyrzuciłeś pierścionek. - Tak.
A ona myśli, że jej też się pozbyłeś.
Zadzwoń do niej. I to natychmiast.
- Mówisz? - Tak, teraz.
Zadzwoń.
Dobra.
Widać, że ktoś tu przede mną był. Ohyda.
I nie ma papieru.
Lisa… Musimy porozmawiać.
Oczywiście, panie władzo.
Mogę rozmawiać z Lisą?
Jest w kibelku.
No dobra.
Ohyda.
- Dzwonił twój chłopak. - Co?
Odebrałeś?
Typ nie ma poczucia humoru.
- Chodź. - Poważnie?
Nie. Więcej cię nie posłucham.
To był ostatni raz.
To co, Lisa?
- Ruszamy? - Tak.
Szczęść Boże.
Dobra robota!
Alleluja! Witamy w Tiveden.
- Powinni gdzieś tu być. - Tak.
Alleluja!
- Niech Bóg doda wam sił! - Nie, dzięki.
Alleluja!
To Tiveden.
- Gdzie oni są? - Nie wiem.
- Może ich wyprzedziliśmy. - Nie widzę ich.
- Ale… - Zadzwonię.
Cholera.
Witamy w Tiveden.
Nie mam go.
- Co? - Nie mam telefonu. Pewnie mi wypadł.
Boże!
- Cholera. - A w moim pada bateria.
Nic dziwnego. Całą drogę coś filmujesz.
Gdzie ja go posiałem?
Oszaleć można.
Cześć, Klara.
Gunnar! Dzięki Bogu, że odebrałeś.
Trochę się martwiliśmy. Wszystko okej?
- Tak, wszystko pod kontrolą. - To super.
Jesteśmy już w Tiveden, ale was nie widzimy.
Gdzie jesteście?
Nie dojechaliśmy, za duży ruch.
Uznałem, że lepiej będzie spotkać się na mecie.
O nie. Telefon padł.
Halo?
Co ty wyprawiasz?
- Dzwonię na policję. - Nie, proszę tego nie robić.
Przepraszam, pomyliłem się.
- Stary dureń! - Przepraszam.
Jesteś cała?
- Cholera! - Co się dzieje?
Twojego tatę zaskoczył ruch rowerowy.
- Czekają na mecie. - No i super. Jedźmy.
Chyba muszę najpierw coś zjeść.
- Okej. - Mają tam coś do jedzenia?
Zjedz to i jedźmy.
Mam dość tej suchej karmy.
Chcę coś normalnego!
No dobra.
Może trzydaniowy obiad?
Kurwa!
Nie dam rady.
Dalej nie pojadę.
Trzeba było posłuchać lekarki.
Obczaj to.
To jakaś impreza.
Chodźmy!
Na pewno mają leki przeciwbólowe.
No, chodź. Tylko na chwilę.
Czego się boisz?
Chodź!
Ale ekstra!
Chodź.
Chyba za bardzo się różnimy.
A ja…
nie chciałem tego dostrzec.
Dostaliśmy zgłoszenie o nielegalnej imprezie w lesie pod Hjo,
na północ od Norrsjön. Mamy kogoś w pobliżu?
Bierzemy?
Tak.
Tu 7940, jedziemy na miejsce.
Moja szyja!
Mój tyłek! Wszystko mnie boli.
Dawaj, Klara. Walcz!
Mam już, kurwa, dość.
Jeszcze tylko 80 kilometrów. Dawaj!
- Tylko? - Damy radę!
Ruchy!
Nie krzycz na mnie!
- Jasne? - Możesz pić podczas jazdy.
- Proszę… - Możesz się zamknąć?
Niczego nie mogę zrobić po swojemu?
Zamknij się i jedź!
Ty to zaproponowałeś. Nie ja!
To był pomysł tego cholernego terapeuty!
Trzeba było kupić taki dom. To przynajmniej byłoby przyjemne.
Remont wiejskiej rudery? Dobre sobie.
Racja, durny pomysł. Wtedy musielibyśmy ze sobą rozmawiać.
Lepiej nie.
- Wiesz, co powinieneś zrobić? - Co?
Wspiąć się na jakąś górę.
I zadzwonić do mnie po zejściu. Albo i nie.
Masz rację, byłoby zajebiście.
- Wreszcie bym się od ciebie uwolnił. - Świetnie.
- Nikt cię tu nie trzyma. - Super.
Zgadzam się. Mam już dość małżeństwa z facetem,
w którym od dawna nie ma już życia.
Uspokój się.
Wiesz…
Wiesz, kiedy najbardziej za tobą tęsknię?
- Wiesz? - Nie. Powiedz mi.
Gdy jesteś w domu.
Poświęciłem ten wyścig dla ciebie.
- Dla naszego dobra. - Naprawdę tak myślisz?
- Że musiałeś poświęcić wyścig? - Boże, to jakiś obłęd.
Czy ty się słyszysz?
Wszystko, co nie kręci się wokół ciebie, traktujesz jak jakieś wielkie poświęcenie.
Masz rację.
Jasne, że powinniśmy się rozwieść.
- Dobra. - To twój najlepszy pomysł.
Lepszego nie miałaś!
Dobra, jedź sobie!
- Uciekaj, jak zawsze! - Jadę!
Jutro nareszcie nie obudzę się rozczarowana!
Proszę, rozwód numer 29.
A tam chyba nadjeżdża numer 30, nie sądzisz?
Nie dam rady!
Dalej!
Pedałuj!
Przepraszam.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Możecie jechać.
Dzień dobry.
Widział pan tu może małą blondynkę?
- Nie. Ile ma lat? - Trzy.
- Gdzieś ją tutaj zgubiłem. - O rety. Dawno temu?
Jakiś czas. Może z godzinę.
- Dzwonił pan na policję? - Nie.
Pomogę panu.
Cześć. Tu Hagge z obsługi wyścigu.
Nie mów chłopakowi.
Nie, dzięki.
Na pewno?
Tak, dzięki.
Startujemy!
Lisa!
Cześć!
- Cześć. - Co tu robisz?
Bierzemy… Braliśmy udział w Vätternrundan.
Ja bym nie mogła. Mam wypadającą macicę.
To Feffe.
Cześć.
Podoba ci się?
Ale super! Zajebisty.
- Fajny, nie? - Wytatuujemy sobie coś?
Ja podziękuję.
Wiem! Zrobi mi pani taki z trzema królikami?
Taki trójkąt z królikami.
Co to za smutna mina?
Chyba nie chcesz się poddać?
Już niedaleko.
Wszyscy mi to mówią.
Nieważne, jak się teraz czujesz. Jutro będzie dużo lepiej.
- Zawsze tak jest. - No tak.
Proszę. To dla ciebie.
To ci poprawi humor.
Ja mam wszystkie piosenki w głowie.
Zostaw go później na stoliku, wrócę po niego autem.
Cześć, kochanie.
Wybrałam już tapetę.
Będziesz zachwycona.
Co to za głośna muzyka?
Jestem na małym festiwalu.
Muszę przerwać wyścig.
Za bardzo mnie boli. Muszę się wycofać.
Nic ci nie jest?
Nie, tylko…
nie mogę już dalej jechać.
I tak jestem z ciebie dumna. Jesteś najlepszą mamą na świecie.
Pamiętaj o tym.
Zadzwonię później, dobrze?
Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Co ty tu robisz?
Pytanie, co ty tu robisz.
Widziałem was.
- Co? - Gdy pływaliście w jeziorze.
Ja też widziałam.
- Śledziłem cię w apce wyścigu. - Od samego Sztokholmu.
Do niczego między nami nie doszło.
- On nic dla mnie nie znaczy. - Do roboty. Przeszukaj ją.
Anders!
Odstaw rower.
Odstaw go.
- To duże zgromadzenie. - Już.
Jakieś ostre przedmioty?
- Nie. - Brałaś coś?
Nie.
Za tobą! Trzymaj się prawej!
- Brawo, Danne! - Danne!
Brawo, Danne!
Drużyna Win IT!
Win IT!
Napełnijcie bidony.
Dziewięćdziesiąt sekund!
- Szybko. - Uwaga na czas.
Jak ci idzie, Danne?
Dobrze.
Nie jechałeś z Klarą?
Tak, ale…
Zmyła się.
Widzieliśmy ją jakiś czas temu. Pedałowała jak szalona.
Dobrze!
Co?
- Co się stało? - Nic, tylko…
Wszystko się spieprzyło.
Mieliście się ścigać razem.
Ale Klara mnie nienawidzi, więc koniec z tym.
Co? Przejedzie dla ciebie 310 kilometrów.
Dziesięć sekund!
Gotowi?
Nie spieprz tego.
Nie spieprzę.
Teraz!
Jedziemy!
Krótka przerwa, 90 sekund. Pilnujcie czasu.
Dalej!
Klara!
Możesz się zatrzymać?
Klara!
- Zatrzymasz się? - Co? Nie.
- Możemy się zatrzymać, jeśli chcesz. - Nie.
Nie chcę…
Nie chcę rozwodu. Chcę…
żebyśmy razem o nas walczyli.
Nawet gdy mamy w życiu pod górkę, chcę się wspinać z tobą. Wiesz?
Nie chcę walczyć sam.
- Przepraszam. - Ja też.
Nie, to ja…
Zostańmy razem.
- Jedziemy dalej. - Na pewno?
Tak.
- Damy radę. - Tak.
- Jedziemy razem. - Dojadę na metę z tobą.
Dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jedźmy, zanim dostaniemy skurczów.
Chcecie posłuchać muzyki?
Mamy dwie godziny do Sztokholmu. Ma ktoś dobrą playlistę?
Ale gdzie była?
Jakaś rodzina znalazła ją w parku za stacją benzynową.
Oto i ona.
Vera!
Dziadku!
Moja maleńka. Nie wolno ci tak uciekać.
Oto drużyna Win IT ze Sztokholmu,
z czasem ośmiu godzin, 54 minut i siedmiu sekund!
Kochanie!
Gratulacje! Dobra robota!
Brawo!
Ostrożnie, kotku!
Gratulacje!
- Rany! - Masz.
Dzięki. Piwo!
Hej.
Super!
Nic już nie czuję. Po prostu jadę.
To dobrze.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Anders.
Nie wiem, czemu niszczę w życiu wszystko, co dobre.
Tak już mam.
A właściwie to wiem.
Bałam się, że mnie zostawisz.
Więc zrobiłaś coś takiego?
Wiem.
To durne.
Tak.
Zrozumiem, jeśli mi nie wybaczysz.
Ale ty i Elvira to najlepsze, co mnie spotkało.
Jeśli mogę to jakoś naprawić, zrobię to.
Zrobię wszystko.
Wiesz co?
Przedstawię cię znajomej.
To cudowna singielka.
Zero dramy.
Anders!
Jak mam ci zaufać?
Nie wiem.
- Spałaś z nim? - Nie.
Nie, przysięgam.
- Piłaś? - Ani kropli.
Nie mogłam uwierzyć, że ktoś taki jak ty
może kochać mnie tak samo, jak ja ciebie.
Szukałem cię wokół Vättern.
Nie bez powodu.
Nie rozumiesz?
Nie jestem pijaczką z parku.
Wiem.
Przepraszam. Wiem.
Nie powinienem był tak naciskać z domem
i tym cholernym ślubem.
Przepraszam.
Widzę go! Oto i on.
Birger „Płomyk” Larsson jest na ostatniej prostej!
Kończy wyścig z czasem 24 godzin, 12 minut i 18 sekund.
Brawo!
Przekazuję głos Ann-Kristin, która czeka na mecie.
Oto on!
Gratulacje, Birger!
Jak się czujesz? Jesteś szczęśliwy?
Zawsze jestem.
Masz jakieś przemyślenia na zakończenie tego dnia?
Cóż…
Można powiedzieć, że życie przypomina ten wyścig.
Czasem bywa ciężką walką.
Czasem wpadasz do rowu albo gubisz drogę.
Ale zawsze musisz wrócić na siodełko i pedałować,
a szybko wrócisz na właściwy tor.
Trochę silniejszy i mądrzejszy.
Z otartymi kolanami, ale…
Da się z nimi żyć.
Otarcia się goją.
Proszę.
Gratulacje.
Dziękuję.
Są!
- Patrzcie, kto przyjechał! - Hej, kochanie!
- Wszystko okej? - No jasne.
- Świetnie. - Zero kłopotów.
Widzisz, Klara? Zero kłopotów.
Co to?
- Nic wielkiego. - Mam otworzyć?
Tak.
Żartujesz!
Kupiłeś go?
- Myślałem, że chciałaś. - Ale…
To wyjątkowo spontaniczne, jak na Daniela Nylandera.
Pomyślałem, że przyda nam się stara rudera do remontu.
Deska po desce, gwóźdź po gwoździu.
Wypijmy za nasz nowy…
Fajnie, że jest tak blisko Vättern.
- Potrenujemy do wyścigu pływackiego. - W życiu.
Dlaczego?
Mięczak z ciebie.
Wiem.
Potrzebuję chwili przerwy.
Patrz!
Kochanie!
Kto to?
Nie wiem. Wygląda mi na pastorkę.
Co jest?
To nie Dalarna. I nie mamy 200 gości.
Ale ważne, że my tu jesteśmy.
Ty ją tu zaprosiłaś?
No dobra.
Co o tym sądzisz?
Już ci się oświadczyłem, więc nie ma odwrotu.
- Cześć. - Cześć.
- Christina.
Jestem Anders.
Gotowi?
Jak myślisz?
Tak.
Przepraszam. Mogę wam na moment przerwać?
Podejdźcie tu, proszę.
Chodźcie.
Drodzy biesiadnicy.
Pewnie się zastanawiacie, co tu robi pastorka.
- Ja się zastanawiałem. - Prawda?
Przeprowadzimy za chwilę krótką ceremonię zaślubin
Lisy i Andersa.
Zróbmy wszystko po kolei.
Musimy?
- No dobra. - Gotowi?
- Tak. - Gotowi.
Drodzy państwo młodzi.
Zgromadziliśmy się przed Bogiem, by połączyć Lisę i Andersa.
Napisy: Aleksandra Basińska