Już dobrze, Miho.
Jestem przy tobie.
ROK 1986 – SIEROCINIEC SŁONECZNIK
Maleńki jesteś, Nishiki.
Miło cię poznać.
- Bracie. - Miho.
SIEROCINIEC SŁONECZNIK
Mało brakowało!
Chcecie zginąć?
Przepraszam!
Gdyby to wystarczyło, nie potrzebowalibyśmy policji ani yakuzy.
- Co to za miejsce? - Wybacz!
- Sierociniec? - Sieroty.
Rodzice was nie chcieli?
- Wcale nie! - Nie chcemy litości!
- Nie lekceważ mnie! - Dawaj!
Co ty wyprawiasz? Złaź!
- No dawaj! - Chodź, szczeniaku.
Już nie żyjesz.
Nie zabijesz mnie!
Kazuma, szybko!
Daleko biegniemy?
Jak najdalej. Biegnij!
Yumi!
Yumi.
Co za bałagan.
KAMUROCHŌ, ROK 2005
Co tu się stało?
Znaleźć ją.
Co jest?
Cholera jasna.
- Co jest? - A broń?
- Gdzie kobieta? - Dawaj to!
Gdzie ona jest?
Jak to jest wrócić do domu?
Pozmieniało się.
Koleś.
Zwolnisz tę przebieralnię?
Kolejka jest.
Przykro mi, podejmuję poważną decyzję.
„Poważną decyzję”.
Nie kojarzę cię.
Przebieralnia jest dla wszystkich. Dam ci nauczkę.
Sukinsyn!
Bardzo przepraszam.
- Wezwij policję. - Już są.
Razem 43 000 jenów.
W stodole was chowali?
Kopę lat, zabójco szefa.
- Nic nie wiem! - Mów!
Daj dokumenty.
- Uwierzcie mi. - Twoje mieszkanie...
Kamurochō to teraz zupełnie inna okolica.
Dwa lata temu
Kanemura, numer dwa w Tojo,
został zabity w knajpie w Kamurochō.
Na ciałach jego i jego wspólnika
wycięto satanistyczne symbole.
Pewnie nic nie wiesz
o Diable z Shinjuku.
Diabeł?
To pewnie on stoi za Aiko, kobietą, która ukradła pieniądze.
Aiko, suka jedna.
Prowadziła kawiarnię z mangą,
ale sprzedawała też dzieciakom metę.
Kto tak spłaca długi?
Co to ma wspólnego ze mną?
Tojo prowadzą tę kawiarnię.
Mają też firemkę do prania forsy.
To niedorzeczne.
Góra się wścieka.
Mówią, że robi się z tego problem.
Posłuchaj.
Chcesz pomocy w poszukiwaniu Aiko?
A po co?
Znasz ją, prawda?
Tylko ty możesz zapobiec wojnie gangów.
- Mam to gdzieś. - Będzie masakra.
Yumi Sawamura też oberwała, prawda?
Tak mówią.
YAKUZA
KLAN DOUJIMY, ROK 1995
Kurczę, ale skwar.
Dzień dobry.
Świetna robota.
- Zjedzcie lody. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Ale się błyszczy. Pięknie.
Ostrożnie.
Emblemat kosztuje pięć milionów jenów.
Raz facet go uszkodził i musiał zginąć.
Szkoda chłopa.
Wygłupiam się.
Uwierzyliście?
Prawie się zsikałem.
Członek yakuzy nie może tylko gadać.
Prawda?
Jeśli chcecie awansować,
powinniście się uczyć od kogoś takiego jak ja.
Czy to jasne?
Tak jest!
Ręce razem.
Trzy, dwa!
Jeszcze raz!
Gratulacje.
Suga.
Kup dziewczynom wszystko, czego potrzebują.
Zajmę się wami.
Od dziś jestem waszym ojcem.
Starajcie się.
Oczywiście.
- Jedzcie. - Śmiało.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
- Co teraz? - Weź.
Na pewno?
Jesteśmy wolni!
Uwaga!
KAMUROCHŌ – ULICA TENKAICHI
No proszę!
- A to kto? - Są od Doujimy!
- Że co? - Przepraszam.
To klan Doujimy.
- Nie. - Widziałeś?
Ta mapa jest bezużyteczna.
Ale to ciężkie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czołem.
Lokal jest pusty, możecie z niego korzystać.
- Zapraszam. - Ile miejsca!
Możemy się kąpać, kiedy chcemy!
Nie ma ciepłej wody.
Kto pierwszy do męskiej!
- Ostatnia. - Nie.
- Miho. - No?
Zaczekaj.
Dobranoc.
No dobra.
A ta?
- Przymierz. - Dobra.
Pięknie wyglądacie. Uwierzcie w siebie.
Oczywiście.
Kazuma!
Cześć.
Chodź.
- Zjedzmy coś. - Tak!
- Super. - Proszę.
To też dla nas?
Jest niebezpiecznie.
Chodźmy razem.
- Leć. - Dzięki.
Szybko!
Znowu czytasz listy Aiko?
Mną się nie martw.
Uciekła z sierocińca dziesięć lat temu.
Ciekawe, co robi. Chcesz ją jeszcze zobaczyć?
Niezbyt.
Ja za nią tęsknię.
- Co? - Ćwiczę angielski.
Ponoć zagraniczni klienci są hojniejsi.
Jak już odłożę sporą sumkę,
wyjadę do innego kraju.
A potem
będę jeść naleśniki
i lody.
A wtedy...
Urodzę dziecko, odnajdę szczęście,
będę starszą panią
i umrę!
Głuptasie.
- Fajnie, co? - Co?
Nie masz innych marzeń?
- Nieźle, co? - Co?
- A masz! - Co ty?
Zabolało.
Millennium Tower
będzie kompleksem mieszczącym 10 000 miejsc, salę koncertową,
ekskluzywne centrum handlowe,
luksusowe biura
i rezydencje.
To miejsce pełne życia, rozrywki i jedzenia.
Ale to nie koniec.
Chcę się odwdzięczyć Kamurochō.
Jako dziecko wiele wycierpiałem.
To Kamurochō
uratowało mnie i nauczyło żyć jak mężczyzna.
Uczynię je dzielnicą biznesową Tokio.
By spełnić to marzenie,
muszę posiadać na własność ziemię,
na której zbuduję tę wieżę.
Dlatego proszę was wszystkich
o wsparcie
i inwestycję w przyszłość.
Dziękuję.
- Brawo. - Dziękuję.
- Proszę o datki. - Oczywiście.
Traktuję przyjaciół z szacunkiem.
Ale...
Nikt nie chce mieszkać z karaluchami.
Będą szukać lepszego miejsca.
Panie Edgar.
Jeśli przekaże mi pan tę ziemię,
nie będziemy tylko wspólnikami.
Może nawet zostaniemy przyjaciółmi.
Rozumie pan?
Z kimś, kto chce wyeliminować nawet pożyteczne owady?
Dzikusy nie potrafią
prowadzić interesów.
- Co takiego? - Przepraszam.
- Suga. - Tak?
Co?
Z czego się śmiejesz?
Szach-mat!
- Szach-mat? - Co teraz?
Nie rozumiem.
Panie Shibusawa!
- Dobry. - Cześć.
- Dobry. - Wybaczcie.
- Co się stało? - Zjedzcie.
Dziękuję.
Posłuchajcie.
Mam do was prośbę.
Za mojego zmarłego ojca.
Na zdrowie.
Czemu taki weteran jak on
kupił po wojnie świątynię od dowództwa?
Żył po swojemu.
To na pewno.
Pokochał ten kraj.
Dlatego chcę uszanować jego wolę.
Odrzuciłem ofertę Doujimy.
Bądź ostrożny.
Doujima stanie na szczycie klanu Tojo,
jeśli zbuduje wieżę.
Takich jak ty połknie.
Bez obaw, jestem ostrożny.
Nie lekceważ Doujimy.
Wiem.
Masz moje słowo, Kazama.
Podjąłem pewne kroki.
Przepraszam.
Zajęcia się przedłużyły.
Nie szkodzi. Drinka?
Bardzo chętnie.
Niedługo masz urodziny?
Urodziny?
Mam coś dla ciebie.
Proszę.
Pilnuj tego.
Nie spuszczaj tego z oczu.
W moim kraju są trzęsienia ziemi,
był atak w metrze.
Ciągle coś nam uprzykrza życie.
Dość!
To problem młodych dziewczyn.
Przepraszam.
Ale nie chcę wykorzystywać cudzych nieszczęść dla zysku.
No co ty?
Nic nie rozumiesz.
Sam mam sobie nalać?
Przepraszam.
Yumi.
Dziękuję panu.
- Przesadziła! - Przepraszam.
A jej co? Sprowadź inną.
Napij się czegoś, rozluźnisz się.
Skup się na potrzebach klienta.
Mów to, co chce usłyszeć.
Tu nie wystarczy po prostu być.
Rozumiesz?
Tak.
Będę ostrożna.
Twoja otwartość na krytykę jest godna pochwały.
Ale nie dostrzegasz własnych talentów.
Nie jesteś świadoma swojego uroku.
Pan właśnie wychodzi.
Dalej!
- Dziękuję! - Do dna!
No to jazda!
Do dna!
Miho.
Miho?
- W porządku? - Miho?
Miho.
Hej.
Jest w Maharadży.
Nie, w Maharadży.
Ruchy!
Potrzebujemy aktu własności i pieczęci.
- Szybko. - Jasne.
Wpisz kod bezpieczeństwa.
Dalej.
- Które? - Górne.
Masz.
Kod.
Pięć...
Sejf jest tutaj.
Panie Shibusawa?
Panie Shibusawa.
Co to jest?
Ocaliło mnie, gdy alkohol omal mnie nie zabił.
Dzisiaj też mnie ocali.
To na szczęście?
Oby nam sprzyjało.
Rany, nie idzie. O co chodzi?
Ukradłem kumplowi spawaczowi.
- Co takiego? - No tak.
Zgłupiałeś?
- Ja pieprzę. - Przepraszam.
- Otwórz tym. - Tak jest.
- Masz. - Gdzie?
Wal.
Mocniej.
Cholera jasna!
Dawaj to.
No dobra.
Trzymaj.
Poszło.
Pożyczka. I kolejna.
Mam akt własności!
Tak, to jest to!
Szef się ucieszy. Będzie awans!
To jest to.
Teraz pieczęć.
Nie ma.
Wstał i dokądś idzie.
- Gdzie jesteś? - Z tyłu!
Gdzie on jest?
Nie ma go tu.
- Na pewno tu wszedł? - Widziałem go!
- Jest tutaj? - Nie.
Naprawdę go widziałem!
Gdzie ten drań ukrył pieczęć?
- Krew? - Co?
- To krew? - Tak.
Co tu się...
No nie.
No bez jaj.
Co teraz robię?
Sika pan.
Zgadza się.
Szczam.
Przyszedłem tu się odlać.
Niczego nie widziałem.
Co to ma być?
Czyja to sprawka?
Kretyni!
Kto wam kazał to kraść? Nawaliliście!
To oryginał.
Tym przekonamy urząd miasta
i będziemy mogli budować.
Gdy zdobędziemy pieczęć...
Wiem, nie traktuj mnie jak kretyna.
Przepraszam.
Problemem jest pieczęć.
Nic nie zrobimy, jeśli jego rodzina zadziała pierwsza.
Musimy się spieszyć.
Ma młodszą siostrę, prawda?
Na to wygląda.
- Suga. - Tak?
Odeślij ich.
- Uporczywe muchy. - Wynocha.
Dzwoniłeś do Majimy i Taigi?
Tak, wkrótce tu będą.
Dobry wieczór.
Zejdź mi z drogi.
Może grzeczniej?
- Co takiego? - No co?
Za kogo się uważasz?
A może...
grzecznie cię zabiję?
Nikt mnie nie zabije.
Majima!
Szef jest tuż obok!
- Chłopaki! - Zachowujcie się.
Plotka głosi,
że zabijał, kiedy był jeszcze dzieckiem.
Nie zadzieraj z nim.
- Kretyni! - Bezużyteczne śmiecie.
Na co się gapisz?
Ale gorąco.
Gdzie byliście?
Chciałbym się wykąpać.
Ale jestem głodny.
- Najpierw kąpiel. - Mogliście dać znać.
- Chodź. - Znowu się szlajaliście?
Nie.
Miho zemdlała.
Chciała zaimponować klientowi.
To znaczy?
Lekarz mówi, że to przez alkohol
i przepracowanie.
Piła na umór.
Głupia.
- Jak się czuje? - Odpoczywa.
Dziś o godzinie 8.40
53-letni Keiji Shibusawa, członek grupy przestępczej Tojo,
został zatrzymany. Jest podejrzany o zabójstwo.
Shibusawa został oskarżony
o zabicie Amerykanina Edgara Beale'a
w klubie Maharadża w Roppongi.
Ofierze zadano liczne rany kłute.
Do zatrzymania...
No to już po nas.
Śledztwo ujawniło...
Rodzina porzuciła pana Shibusawę.
Już po nas.
Nas też porzucą.
Co my zrobimy?
NASTĘPNEGO DNIA
Masz wakame?
Powinno być w lodówce.
Jedz.
Pewnie kiepsko się odżywiacie.
Nic mi nie jest.
Lekarz mówi, że jestem wyczerpana i za dużo wypiłam.
Nie ma się czym martwić.
Nie haruj tak.
Musisz ograniczyć potas i sól.
Nie obciążaj tak nerek.
Wróć do domu.
Zajmę się tobą. Będziesz bezpieczna.
Twój pokój jest wolny.
Dziękuję.
Ale...
Myślałam, że nie znosisz kłamstw.
Nie wierzę, że byłeś w yakuzie.
Tak?
Nie mogę tu dłużej zostać.
Hej.
Spokojnie.
Jak mogli zabić mojego brata?
Nigdy im nie wybaczę.
Nie wierzę.
Nie rób głupstw, Alice.
Wiem o Edgarze.
Nie stracę więcej przyjaciół.
Gangsterzy zdemolowali mi mieszkanie.
Nie będę tu bezpieczna.
Będą szukać pieczęci.
W hotelu Kanada cię nie znajdą.
Zostań tam, coś wymyślę.
Dobrze?
Dobrze.
Pospiesz się.
Jak się masz?
Nie twoja sprawa. Jesteś dla mnie nikim.
Porzuciłeś siostrę. Tyle masz do powiedzenia?
Co z ciebie za brat?
- Co takiego? - Dość.
Przestańcie.
Wiesz, kim jest Edgar?
Znasz go?
Skąd znasz to imię?
Tata wspomniał o nim przez telefon.
Co jeszcze powiedział?
Nie znam za dobrze angielskiego.
- Wybacz. - Mów, co wiesz.
Wiesz coś o Amerykaninie, którego zabito w Maharadży?
Skradziono mu jakieś dokumenty.
To twoja sprawka?
Posłuchaj.
Macie złe informacje.
Czyli to nieprawda,
że widziano cię tam z Shibusawą?
Jest wielu takich jak ja.
Pytaj gdzie indziej.
- Mamy cię zamknąć? - Spróbuj.
- Co powiedziałeś? - Spokojnie, Araki.
Będę cię miał na oku.
Jestem twoim fanem.
Chodźmy się napić.
Kazuma, wszystko w porządku?
W najlepszym.
- Jesteś dobrą osobą. - Co?
Zajęłaś się Miho.
Robisz coś, czego ja i Nishiki nie możemy.
Kazuma!
- Idziemy! - Dokąd?
- Do Kanady! - Do Kanady?
Wiem, gdzie jest siostra Edgara.
- Chodźmy! - Powoli!
Zaraz wylecimy z rodziny!
Musimy zdobyć tę pieczęć!
No nie?
W drogę!
- Szef się ucieszy! - Tak jest!
Kazuma! Nishiki!
Co się stało z pieniędzmi?
KAMUROCHŌ, ROK 2005
Co?
Czego chcesz?
Co chcesz osiągnąć?
Rozumiem.
- Już czas. - Wiem.
Co z tymi, którzy napadli Yumi?
Mówili dialektem kansai.
No cóż.
Taka ceremonia w tych czasach robi wrażenie.
Prawda?
Lepsza taka niż mała.
Nic dziwnego, biorąc pod uwagę naszą pozycję.
Trzecia rocznica śmierci numeru dwa naszej rodziny.
Zawsze byłeś bystry.
Byle kto nie mógł zostać następcą Doujimy.
Podobno zabójca szefa wyszedł z więzienia.
Co z tego?
Nie może mieć wstępu do Kantō.
Naruszył więź ojca z synem.
Gdyby wrócił po zaledwie dziesięciu latach,
Doujima nie byłby zadowolony.
Dziękuję za radę.
Ale teraz ja rządzę klanem Doujimy,
więc przestań zadzierać z Kazumą na własną rękę.
Twoi ludzie i tak są za słabi.
Jesteś płotką.
Nie zgrywaj ważniaka.
Dość.
Wyrobiłeś się, Nishikiyama.
Dzień dobry.
Panie przewodniczący.
I jak?
Czy ktoś z nas okradł Omi?
Kto chce z nimi wojny?
To byłoby jak wojna USA ze Związkiem Radzieckim.
Miałaby swoje konsekwencje.
Spadną bomby atomowe, a miliony stracą życie.
Ucierpią dzieci i ci,
którzy wcale tej wojny nie chcieli.
Tak jest.
Jest tu jakiś Korekiyo Takahashi?
Albo Matthew C. Perry?
Pewnie nawet nie wiecie, kim był Korekiyo.
Ktoś musi powstrzymać tę wojnę.
Ja to zrobię.
- Dasz radę? - Jeśli tego chce mój ojciec.
Mam prośbę.
Proszę powierzyć mi zabójcę szefa.
Mogę?
Jasne. Rób, co musisz.
- Panie przewodniczący! - Shimano.
Ktoś cię pytał o zdanie?
Przepraszam.
Zdrajcy
nie żyją długo.
Liczę na ciebie.
Ma pani piękne włosy.
Dziękuję.
Pora na makijaż.
- Mamo! - Ciszej.
Ktoś może patrzeć.
Gdzie byłaś?
Mówiłam, żadnych awantur.
Wszyscy chcą poczytać mangę.
Sama mnie tak wychowałaś.
A wiele osób nic tu nie czyta.
I tak bądź cicho.
Nie przeszkadzaj innym.
Zastanowię się.
Niesforna małpko.
Haruka.
Polecisz ze mną na Hawaje?
Polecimy samolotem i znajdziemy restaurację z shabu-shabu.
Shabu-shabu? Wolę pączki.
Pączki zjemy innym razem.
Nie, chcę pączki!
Cicho!
Dobrze, kupię pączki.
Przygotuj się i zaczekaj tutaj.
Zaraz wrócę. Pilnuj Haruki.
Uważaj na siebie.
Dzwoń, jeśli coś się stanie!
Pamiętaj, nie przeszkadzaj innym.
Bądź grzeczna.
Dziękuję.
Nie papuguj tego, co mówi mama.
Nieudacznicy tylko gadają.
Dziękuję bardzo.
Dzień dobry.
Chwileczkę!
Kim jesteście? Stójcie!
Co wy robicie?
- Uciekaj... - Zastrzelił go!
To policja?
Nie!
Gdzie Aiko?
Mamusiu.
Wykurzmy ją.
Nie! Nie zbliżajcie się!
Jedź, ale już!
Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger