"Мила моја нежна мала маркизо,
ме прашувате како е внук ми
или, подобро речено, вашиот влог.
Г-ѓа Торвел не му одговори на писмата,
па Валмон реши да ја сретне,
во најнеобични случајни околности,
во бутикот 'Далбер е Контини'.
Испланирал една од оние тајни горливи изјави..."
Извинете.
"Но пленот му избегал..."
Се извинувам.
"Уште пред да ја отвори устата.
Гласините за неуспехот излетаа низ Париз,
веселејќи ги непријателите
и се плашам дека неговиот углед нема да го преживее ова.
Можеби сте задоволна.
Торвел се спротивставува.
Победата е ваша.
И наскоро нашиот горд виконт ќе нема избор,
ќе мора да го признае поразот."
Сесил!
Не сакав да пречам...
Лоши вести од кутриот Валмон...
Изгледате воодушевено. -Би требало и повеќе да бидам.
Гордоста на Торвел е неподнослива, а истовремено...
Сакате Валмон да успее? -Под мои услови, да.
Мислите дека и се допаѓа?
Таа жена сака мажи.
Ќе се погрижам за тоа.
Амин!
Маркизо...
Каква убава случајност!
Треба да разговараме, се плашев дека ќе ја одбиете мојата покана.
Веќе сум била кај вас.
Ве набљудував пред малку.
Мислев дека сте искрена. -И бев.
Не сум побожна како вас, госпоѓо.
Но воспитана сум на поинаков начин.
И Бог...
Бог ми е се уште повремен партнер.
Па, госпоѓо,
може да сметам на вас покрај себе?
За таа услуга ќе ви го дадам она што не му го дадов на маж ви.
Што?
Својата исповед.
ЗАВЕДУВАЊЕ
Би додала, без да се фалам,
Валмон секогаш беше извонредно великодушен
кон тие што немаат многу.
Ви здодевам, госпоѓо?
Напротив...
Но кога сме веќе сами овде, мислев дека, како жена на жена,
ќе ми зборувате за некои негови други доблести.
Валмон навистина е најпрекрасен љубовник?
Не очекував да се шокирате.
Се надевам не ми замерувате.
Ја учам вашата игра.
Мојата игра?
Нели вие и другите членови на вашето племе сте избрале ваков живот?
Играјќи...
Но таа игра има граници.
Би рекла дури и правило.
Едно единствено правило.
Повелете.
Да знаеш да признаеш пораз.
Но многу пријатен пораз,
зашто најважно е да се оддадеш на сопствената желба.
Изгледа мислите дека
ми е тешко да му одолеам на вашиот Валмон.
Вие сте последниот Божји бедем за одбрана од пороци.
Вечната светица, г-ѓа Де Торвел...
Дали еден ден би можело
да ви здодее да го глумите тој благороден лик?
А не сте вие уморна од носење на таа круна, либертинска принцезо?
Мојата позиција носи некои слатки уживања.
Не ви верувам, маркизо. -Не верувате во уживање.
Зашто не верувам во моќ.
Вашата убавина е оружје, застрашувачко, но минливо.
Со неа добивате битки, но на крај ја губите војната.
Презадволна сум!
Се сложуваме за најважното:
во тек е тајна војна...
Вие светица, јас курва.
Носиме оклопи и маски за подобро да манипулираме со мажите.
Песимистички гледате на човечката нарав.
Напротив, се лажете:
си го сакам времето,
го прегрнувам
и сакам да го освојам целосно.
Но што очекувате?
Губењето вера да ме одведе кај Валмон?
Вие сте едиствена од оние...
Што лудо сакаат да љубат
и да бидат љубени.
И ако маж ви веќе не ви е доволен,
Валмон ќе знае да ве земе и открие.
Себеси се сакате многу повеќе од Бога
и ви требаа поинакви, забранети искуства.
Бев како вас пред да станам ова што сум.
И ви велам,
само со предавање на своите желби ќе го најдете клучот од себе.
Извинете...
Мојот одговор на прашањето беше предолг.
Моето прашање?
"Валмон е најпрекрасен љубовник?"
Г. гроф Де Жаркор, госпоѓо.
Госпоѓо. -Прекрасно изненадување, драги грофу!
Доаѓам во мир. -Во мир?
"Пакс Либертина".
Доста ми е од нашите несогласувања,
ми недостига времето кога бевме пријатели.
Не ме посетувате веќе
и мојата куќичка изгледа празна без вас.
Колку претерувате!
Но продолжете, звучи пријатно.
Знаете што се зборува во Версај?
На кралот му е здодевно. -Вистина?
Колку тажно...
Се зборува дека сака да ја напушти палатата и да оди во градот.
Но сам не можам ништо.
Ми треба ваша помош.
Дозволете ми да ви служам како порано.
Постигнувавме сјајни нешта. Париз ни беше под нозе.
Би сакал да се потсетам кои бевме,
која бевте вие...
Немаше моќник чии тајни не ги знаевме.
Го уништивте тоа засекогаш. -Не, уште имаме време...
Да му го вратиме стариот сјај на Париз.
Да...
Меѓутоа...
Морам да знам дека ќе го испочитувате "Пакс Либертина".
Не можам да ви верувам на збор, ми треба дело,
или, уште подобро, жртва...
Заборавете си ја штитеничката, маркиза де Мертеи.
Доста со таа ароганција и склоност кон доминација.
Не можам да ви помогнам ако не ја напуштите.
Тоа е се што сакавте од мене.
Изабел ми е како ќерка.
Не може да победи.
Полуде од омраза.
Наскоро Дворот ќе знае за нејзините недела.
Ако не ја сопреме сега,
ќе стане плен на версајските фанатици.
Ќе ја искористат како прилика да не нападнат.
И тоа ќе биде крај на се, госпоѓо,
крај на слободата за која толку жестоко се боревме.
Подмолно... -Што?
Ме слушнавте.
Како се осмелувате да спомнете слобода?
Знам дека веќе чувствувате. Ситуацијата се смени.
Секогаш кога сакавте да ја повредите,
Изабел ве понижуваше,
наскоро ќе ве порази целосно...
Сега е доста!
Како се осмелувате?
Вложувам време и труд да разговарам со вас со почит.
Не сакам да ве повредам.
Не!
Вашиот мирис, вашата кожа...
Има само еден начин да склучиме мир.
Влезете!
Вашата кочија е спремна, госпоѓо.
Во ред. Завршив со грофот.
Госпоѓо.
Се сеќавате на витезот од Дансени?
Младиот свршеник на г-ца Де Воланж? -Свршеник?
Уште ништо не е официјално.
Кутрото дете, не поседува ни инструмент,
а се подготвува за аудиција.
Заборавив дека го поканив да вежба овде вечерва.
Се надевам нема да ви пречи.
Фала.
Исцрпена сум, одам на спиење,
но вие слободно останете.
Ќе дојдам и јас горе.
Добра ноќ, г-ѓо.
Ви се допаѓа таа?
Г-ѓо, прифатив да дојдам вечерва само за пријателството...
Кое пријателство?
Ние сме партнери, драг витезу.
Така е од првиот ден.
Вам ви требаат пари, мене вашиот шарм.
Го заборавате најважното,
од тогаш ја запознав Сесил.
Сесил? Да, знам...
Од утре пак ќе имате задоволство лудо да ја сакате.
И верувајте ми, може да сметате на мене како партнерка и пријателка...
Но вечерва...
Тропнете на вратата на г-ѓа Де Торвел...
Објаснете и ги сомнежите.
И тоа длабоко чувство на збунетост што го предизвикува во вас.
Како се мразите себеси зашто сте ја заборавиле Сесил...
Нека разговара со вас,
нека ви каже дека мора да се свртите кон Бога
или некоја детинеста работа...
Слушајте ја... Пак и пак...
Долго.
Само бидете она што сте. Одлично.
Дури сте во нејзината соба, се е можно.
И верувам дека пред осамнување ќе биде ваша.
Не заборавајте, витезу, помагајќи ми мене и помагате на Сесил.
Без мене, Сесил веќе ќе му беше жена на Жаркор.
Тоа беше од вашето добро срце.
Благодарам. -Делував како секогаш,
затоа што морав.
Ајде, таа жена е колаче,
можев да ви побарам многу понепријатна услуга.
Ајде.
Побрзо би ја изгубил Сесил, не ја предавам.
Постапете како сакате.
"Најмила маркизо,
вашето молчење ми го потврдува стравот.
Мислев дека сте вљубена, но се измамив.
Плен сте на најсилниот отров:
гордоста.
Сосредоточете се на Жаркор.
Мора да ја подготвиме и организираме вашата одбрана,
а вие го трошите вниманието на г-ѓа Де Торвел, која е сосема неважна.
И се од гордост, си играте со суровата суета, госпоѓо,
место да се борите.
Ни вие ни Валмон не владеете со ништо:
изгубени сте во сопствениот лавиринт."
Госпоѓо...
Добро сте?
Не сакам веќе да играм.
Победивте
и тоа е во ред.
Не ве препознавам.
Валмон се обложи со мене дека ќе ве заведе.
Јас бев влог во облогот.
Не разбирам.
Значи, ако ме сака,
тоа е зашто ве сака вас.
Ме сака мене?
Толку ли сте слепа?
Никогаш не ме сакал.
Но вас ве сака.
Неправедно, но така е.
Мислите либертинството е само игра?
За Валмон не е.
Веќе не.
Неговата животна филозофија стана
негов затвор и пекол...
Се крие од светот, срамејќи се каков станал:
слаб и вљубен.
Затоа го смисли глупавиот облог,
да си ги прикрие чувствата.
Може да изберете да не му возвратите,
но ве молам,
не правете се дека не гледате.
"Моја Розмонд, мој ангелу чувар,
заборавив:
умешноста за манипулирање не е ништо без користење на вистината.
Знам што правам.
Затоа ризикував и и кажав на г-ѓа Де Торвел
дека се обложивме со внук ви.
И така и ја пренесов лудата заблуда
без која вечно ќе останеше непробојна:
апсолутната љубов на Валмон кон неа."
"Кога ќе излезе од куќата,
погледот и застанува на убави нешта:
кога се враќа, наоѓа уште послатко,
насекаде гледа она што и е на срцето мило
и таа душа, толку неосетлива на себељубие..."
"Но за да прифати дека станува она за што е создадена,
мораше, како многу медиокритети, да верува дека е сакана.
Угостив победничка,
а испратив жена без поддршка и компас,
која ја разјадува најстрашниот вирус:
стравот да не се изостави себеси."
Мило ми е што ве гледам.
Слушам, Дансени ви задава грижи.
Многу го сакам...
Г-це Сесил Де Воланж...
Заборавете го.
Молам? -Својот витез.
Заборавете го.
Дајте му го своето тело или послужете се со неговото кога ќе посакате,
но нека не ви го окупира умот.
Дасени е момче,
а вие сте...
Вие сте жена,
г-це Сесил де Воланж.
Многу ве сакам, госпоѓо.
Да можев да ви ја покажам благодарноста.
Можеби еден ден.
Што е?
Не сум видела таква омраза на маж кон жена.
Жаркор?
Не ми е гајле за тоа.
Што може да ми направи?
Верувајте ми:
во состојба е да ја побара вашата глава од кралот.
Изабел...
Изутрина треба да му пишете на маж ви.
Кажете му дека многу ви недостига и одвај чекате да се врати.
Ви треба тој, односно, неговата заштита.
Ако се врати, губам се.
Вашето прогонство ќе биде кратко.
Ќе ви ја обезбеди иднината.
Мојата или вашата иднина, госпоѓо?
Не смеам ли да се заштитам?
Во возраст сум кога сите бараат мир.
Нема да дозволам угледот за кој се борев да ми биде извалкан.
Се слушате ли вие себеси?
Тоа е лудост, госпоѓо.
Да си ја жртвувам слободата зашто се плашите за својата?
Нели е тоа дефиниција за кукавичлак?
Не ве препознавам веќе.
Вие бевте прва...
Не е време за филозофирање.
Нема да се одречам од слободата, слушате?
Никогаш!
Госпоѓо...
Повелете... -Изабел ми кажа се.
Вашиот облог.
Никогаш веќе не ви кријам ништо.
Моето сочувство, г-ѓо маркизо.
Со вас сме во вашата жалост.
Целиот полк жали со вас.
Вашиот сопруг беше пример и светлина за сите нас.
Што се случило?
До самиот крај вашиот величествен сопруг беше...
Пример. И светлина.
Како умрел?
Во текот на подготовките за страшна и жестока битка,
непријателската војска се собираше на брегот на Ливингстон,
откако утврдивме план за борба со кој, иако малубројни,
го зауздавме британскиот напад...
Подготовка?
Вашиот сопруг беше пример и светлина за сите нас, госпоѓо.
Доведете ја г-ѓа Де Розмонд.
Извадете ја сликава од ѕидот и ставете ја...
На друго место.
Болката ми е преголема.
Можеби со време...
Да, госпоѓо.
Госпоѓо, мило ми е што ве гледам пак.
Сега слушнав за маж ви, маркизот.
Ме теши само што знам дека беше пример и светлина за сите нас.
Се разбира.
Господине, не терајте ме да глумам дека жалам по тој ништожник.
Дозволете да ве видам.
Успехот ви прилега.
Кажувајте ми за тоа.
Сношти, тукушто стапна во мојот дом,
нетрпеливо сакав да уживам во победата
и се плашев да не ми избега,
па брзо го проголтав пленот,
во неколку кратки, лакоми залаци.
Веднаш зажалив што избрзав, уверен дека, кога ќе мине уживањето,
нашата света г-ѓа Де Торвел ќе ја обземе срам и ќе исчезне засекогаш.
Но не беше така.
Огнот уште ми гореше во собата и во ситните часови.
До пред неколку часа ми беше во прегратки.
Како...
Г-ѓа Де Торвел да била создадена за вечна љубов.
Значи, ја љубите? -Ноќеска ја сакав како луд, да.
Но не престанав да мислам на вас.
Вие бевте таму, насекаде, цело време.
Што ви е, г-ѓо?
Не е завршено.
"И затоа, госпоѓо, оваа ноќ не смее да се повтори.
Ви посакувам среќа,
ја заслужувате.
Секогаш ќе го чувам споменот..." -Не.
Не, виконту.
Тоа со споменот кој не бледи...
Кутрата, веројатно ќе се надева...
Треба да и ги скратите маките.
Ја уверив дека сте очајно вљубен.
Но, што можев, очајно и требаше тоа.
Пишувајте.
Пишувајте!
"...дека во вас ја сакав вашата чедност.
Ме разочаравте.
Збогум."
Признајте, ја сакавте само зашто се спротивставуваше.
Напишете го тоа.
Добро.
Потпишете се.
Испратете го писмово кај г-ѓа Де Торвел.
Соблечете се.
Што ви е?
Прво сакам долго да ве гледам.
Да ви го гледам телото.
Да гледам како свршувате.
Мислев дека го заборавивме глупавиот облог.
Да победев јас, ќе се затворевте во манастир?
Како и да е, изгубивте, јас победив.
Не победивте.
И јас не изгубив.
Јас ја освоив г-ѓа Де Торвел.
Уживавте, нели?
Па, мило ми е што слушам.
Пријатели сме.
Ќе направам се да ви помогнам, колку што можам...
Ветивте, госпоѓо. Немате ли чест?
Сум ветила? Јас?
Животот ме научи да не верувам на зборови и ветувања.
Се беше само одмазда?
По се низ што поминавме заедно...
Се беше поради ова?
Ова понижување,
оваа суровост.
Не верувам во тоа.
Вие сте како кутрата г-ѓа Де Торвел.
Верувате во едно, па во друго, па во трето...
Во основа сте мечтател.
Ајде, Себастијан, ова беше само игра.
Одете кај неа.
Ако не се плашите дека нема да ви прости за писмото.
"Будејќи се последниот пат, бев толку ужаснат
што не можев да закрепнам буден.
Скокнав од креветот, незнаејќи што правам.
Почнав да шетам низ собата,
исплашен како дете во сенките на ноќта,
мислејќи дека сум опкружен со духови,
а во ушите ми остана оној глас што жали,
чиј звук никогаш не сум го слушнал без емоции.
Кога самракот ги осветли предметите,
се преобликуваа само да се вклопат во мојата измачена фантазија.
Стравот ми се удвои и ме избезуми.
Наоѓајќи ја вратата со тешка мака, избегав од собата..."
Повелете, влезете.
Го познавате маршалот Кастелет?
Госпоѓо. -Господине.
Мојот пријател ќе биде назначен
за правен советник на Кралот.
Должник сум ви, господине.
Кралството Франција не е Англија.
Моќта на крајот секогаш лежи во рацете на Кралот...
Веста за победата на виконтот Де Валмон со г-ѓа Де Торвел
веќе се рашири низ Версај
и верските фанатици се згрозени,
се жалаат двојно погласно пред Кралот...
Валмон треба да се санкционира јавно.
На внук ми нема што да му се замери. -Да, виконтот е паметен.
Дал се од себе да си ги прикрие грешките
и да обезбеди молчење од сведоците.
Освен овој пат.
Лажете. -Не, госпоѓо.
Се плашам дека овој пат ве засега и вас.
Зборувам за бракот на виконтот со Изабел Дасонвил.
Потоа стана маркиза Де Мертеи.
Тоа беше случај на судијата Де Торвел.
Морам да ве предупредам, госпоѓо,
имаме докази кои директно ве инкриминираат.
Но ако прифатите да сведочите пред судот,
ќе се погрижам да нема последици за вас.
Во спротивно,
ве чека понижување и прогонство. А внук ви...
Господине...
Во име на нашето старо пријателство... -Не грижете се,
можеме да замислиме судење кое би било скромно и дискретно,
за внук ви да може да се извлече со совладлива пречка,
како повлекување во затвор на неколку месеци
каде што ќе средиме се да биде
во склад со неговиот статус.
Исто така, ќе се утврди дека Изабел,
мажејќи се за маркизот Де Мертеи
е виновна за бигамија
и дека тој благороден сојуз е обична измама.
Изабел би ја изгубила титулата маркиза и целиот имот.
Барем можеме да сме среќни што кутриот маркиз Де Метреи
нема да ја гледа својата пропаст.
Барате од мене да го предадам внук ми и мила пријателка.
Ништо не барам од вас.
Овде ви нудиме
да го жртвувате угледот на пријателката,
жена која, до пред неколку месеци, не сте ја ни знаеле...
Само поради едно:
да се спасите себеси
и животот на вашиот внук.
Како се вика коњот?
Цезар. -Преубав е.
Драга Сесил, прекрасна си.
Изабел?
Ме испрати г-ѓата маркиза.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС