12 MIESZKAŃCÓW
7 DNI
1000 000 FUNTÓW
INSIDE SPOTKANIE
Cześć, witajcie w Inside: Spotkanie.
Po tym całym chaosie
sprowadziłam wszystkich jeszcze raz.
Wasza prowadząca, GK Barry.
Powitajcie więc AB.
A to Marlon, Alhan, Eddie, Ben,
Lydia, Anna, Chloe,
Indiyah, Chian, Saffron i Impressions.
Przepraszam, Expressive.
Tylko żartowałam. Expressions.
Tak!
Zawsze to samo.
Chcę zacząć od zwycięzcy. Eddie, gratulacje!
Eddie!
Jest zbyt nonszalancki.
- Jak się czujesz? - Jestem oszołomiony…
Nie spodziewałem się, że przetrwam dłużej niż dzień.
Mam w sobie cząstkę rywalizacji.
Ale miałbym luz, gdybym odpadł pierwszego dnia.
Ale powiedz szczerze, miałeś jakąś taktykę na koniec?
Opracowałeś jakąś?
- Taktyka na samotnego wilka. - Nieźle.
Grałem w tę grę tak skrycie, jak umiałem.
Czułem, że to trzyma mnie z dala od kłopotów.
Jesteś bardzo silnym mężczyzną.
Nikt nie chce cię wkurzyć ani wchodzić ci w drogę.
- Nikt nic nie mówił. - Nigdy.
Zrobiłem kilka złych rzeczy. To zabawne, że na mnie reakcje były inne.
- W porównaniu do reszty. Tak. - Finał był niesamowity.
Marlon, może teraz ty?
Pewnie.
Czujesz się obrabowany czy jest w porządku?
- Jest okej. - W porządku.
Było dobrze.
Zabrakło ci jednego przycisku.
Owszem.
Serio się z tym pogodziłeś?
Gdyby to nie Eddie wygrał, nie byłoby okej.
Ale tak jak on lubię rywalizację. Chciałbym wygrać.
Ale wygrał właściwy człowiek.
To bardzo męskie.
Co było najtrudniejsze w mieszkaniu w tym domu?
Chian, to pytanie do ciebie,
bo dużo płakałaś, królowo.
Co było najtrudniejsze?
- Byłam beksą. - Nie zaprzeczę.
Nie wiedziałam, że jestem taka wrażliwa.
Płakałam więcej niż ludzie, którzy zostali wyeliminowani.
Nie rozumiem tego.
Trudna decyzja.
- Nie płacz. - Zwariowałaś.
Nie chcę nikogo wyrzucać.
Ja po prostu nie… Cały czas płaczę.
Nie sądziłam, że będzie mi tak ciężko. Ale mam tego w sobie.
Nie, nie… Beksa Chian…
Jesteś w innej lidze. Serio.
Tyle płacze, że się prawie utopiłem.
To ja tam byłem. Prawie straciłem życie.
To było żałosne, ale trudno. Jestem teraz na terapii, jest okej.
A co było najtrudniejsze?
Nie wiem.
Doświadczenie było niesamowite. Nie było w tym nic trudnego.
Myślałam,
że poradzę sobie z taką grą, ale jednak nie.
To chyba dlatego, że nie umiem kłamać.
Walczyłam ze sobą, próbując kłamać ludziom w twarz.
To było trudne.
- A dla was? - Chrapanie.
- Słyszałam o tym. - Co noc chrapał.
- Ciężko to było znieść. - Jest maszyną.
- Tak, maszyną. - Tak jest.
To, że Expressions ciągle gadał: „Tak że tak”.
Nawet w domu słyszałem to przez sen.
Ani razu tak nie powiedziałem.
Tak to jest.
Tak to jest, nie?
Tak to jest.
Mówiłem: „Tak to jest”.
- Jeden pies. - To nie to samo.
- To samo. - Nie.
Chcesz się bić?
Dogadywaliście się czy to było na pokaz?
- To było prawdziwe! - Nie!
- To było… - Raczej tak.
- Ale to była dobra grupa. - Ostatnia szóstka była świetna.
Jesteś niemiły.
Tak, i AB.
Będziecie mieć grupowy czat?
Już mamy.
Jak długo pociągnie? Obstawiam miesiąc.
- Może dzień. - Już odszedłem.
Już odszedłeś.
Myślę, że Eddie zamknie ten czat.
Nie widziałam, żebyś tam pisał.
Jaki czat grupowy?
- Jebać to. - Tak najlepiej.
Chloe nazwała go „Tureckie Zęby”.
Tureckie!
Następny sponsor.
Weszliście do domu z milionem funtów.
A ty wyszedłeś z 177 894 funtów.
Gdyby nie… Wiem, że to był wypadek.
Gdyby nie to, co zrobił Eddie, to byłoby jakieś 400 tysięcy?
Co zrobił Eddie?
- Nie wiesz, co zrobił? - Co się stało?
- Eddie, coś ty zrobił? - Nic tak złego jak ty.
- Jestem niewinny. - To było szalone.
Chciałbym postawić trzy funty.
Daję 11 £.
Chcę postawić 101 funtów.
Postawię 13 000 funtów.
Postawię 20 000 funtów.
Daję 25 751 funtów.
Daję 149 996 funtów.
Eddie wydał 150 000 funtów.
Straciłem wtedy rozum.
To był błąd.
Dlaczego tylko ja klaszczę? Siara.
Gwiazdy tak się ułożyły,
stało się tak po to, żebym wygrał.
To były moje pieniądze, więc…
Właśnie!
- Tak. - Pierdolenie.
No!
To 70 tysięcy bestii.
Chyba boimy się Eddiego,
bo gdy Expressions stracił 48 tysięcy, byliśmy wściekli.
Krzyczeliśmy na niego, wyzywaliśmy.
To nie była moja wina.
Potem Eddie zmarnował 150 tysięcy.
- A my to zaakceptowaliśmy. - Wzięliśmy to na klatę.
- Ale pacnęli cię w szyję. - Tak.
Dostałem w szyję. To wysoka cena, ale warto było.
Poza oczywistymi winnymi, Alhanem i Expressions,
kto wydał w sklepie najwięcej?
Ja wyrządziłem sporo szkód.
AB był w domu dłużej.
Byłeś tam przez dwa dni…
- Dwa dni, 55 tysięcy. - Miałbyś długi…
- Ani razu nie jadłem ryżu. - Widać, Kapitanie Ameryko.
Wyszedłem z domu większy. Miałem taką pakę czipsów.
To było niesamowite.
Ani razu nie widziałem cię bez czegoś w ręce.
Zawsze miałeś puszkę coli, batona, czipsy…
Byłem tam dla przyjemności.
Ma to sens. Było warto?
Nie, wszystko spieprzyłem, ale spoko.
Chloe, moja królowo.
Wiemy, że uwielbiasz wino.
- Malbec. - Malbec.
- To przez barierę językową? - Tak.
Wino. Myślisz, że to cię napędzało?
- Tak. Na 100%. - Tak.
Tak przeżyłam jego chrapanie.
- Mogę sobie tylko wyobrazić. - No.
Wrócimy do początku?
AB, jak się czułeś na starcie?
Nie chciałem być pierwszy ani ostatni. Byłem pierwszy. Ostatniego wszystko omija.
Wszyscy już się znają, a ty jesteś nowy.
Być pierwszym to duża presja, bo musisz produkować kontent sam.
Ale było w porządku.
Kiedy się zjawiłeś,
między tobą a Anną była chemia.
To trwało pięć minut, bo potem wparowałeś ty, skarbie.
Zostałeś ograbiony.
- Boisz się wyzwań? - Trochę.
Ja się boję, że będą zwierzęta. Pająki, węże, szczury?
- Tarantule? - Właśnie. Pieprzyć to.
Albo powiesz, kto jest najbrzydszy w domu, albo dotkniesz tarantuli.
- Co wybierasz? - Powiem, że ty.
- Biedaczek. - Zraniłaś moje uczucia.
Kurde!
Co?
- Cześć. - Jestem Marlon.
- Anna. - Miło mi.
- Skąd jesteś? - Z Ukrainy.
- Mieszkam w LA. - Serio?
Co za typ.
Podoba ci się czy tylko zagadałeś?
Rozmawialiśmy, droczyliśmy się,
a nagle wchodzi on i koniec. Zdjąłem mikrofon i się zamknąłem.
Jebać to.
Marlon i Ben, jako że jesteście Amerykanami,
chcę wiedzieć, jakie były wasze pierwsze wrażenia.
Przyszedłem tu na ślepo.
Osobiście znałem tylko Saffron.
Spotkałem ją raz pięć lat temu.
Widziałem Marlona i Eddiego. Poza tym nikogo nie znałem.
I wszedłem z Chloe.
- Nie potrafiłem cię zrozumieć. - Wiem.
Ani słowa.
Bałem się, że w domu będzie 12 takich osób.
Czytałem z ruchu ust.
A ty?
Dorastałem w Szwecji, więc nie nazwałbym się Amerykaninem.
Jako Szwed czuję, że jestem bliżej sceny w Wielkiej Brytanii.
Znałem większość z nich i czułem się komfortowo
na myśl o Brytyjczykach. Więc było spoko.
No tak.
Czy ktoś przyszedł z ekstrawaganckim planem gry?
Wiem, że wielu z was zaprzeczyło, ale czuję, że niektórzy z was kłamią.
Czas się przyznać.
Ja chciałam, bo jestem mamą.
Uznałam, że będę wszystkim matkować. Nikt nie wyeliminuje swojej mamy.
- Ale kiedy tu przyjechałam… - Jasne.
Nie dałam rady. Nawet kiedy zrobiłam coś złego,
to od razu się do tego przyznałam.
Myślałam sobie: „Nie umiem nawet opracować strategii”.
Expressions tak samo, jest ojcem.
- Jesteś ojcem. - Mam bliźniaki.
- Dlaczego skłamałeś o dzieciach? - Skłamałem? Mówiłem, że mam bliźniaki.
Mówiłem, że moje bliźnięta mają pięć lat.
- Tak. - Nie kłamałem!
Pięć lat temu kupiłem cycki mojej dziewczynie na Harley Street.
- Ja pierdole. - To rodzina.
- To bliźniaki. - Jasne.
Ty świnio.
- Czekaj… - Zaraz…
- Nie masz dzieci? - To te bliźniaki?
- Mówi o dzieciach czy cyckach? - Nie ma dzieci.
Żarty sobie stroisz?
- Mówisz o cyckach? - Nie ma mowy!
- Nisko upadłeś. - Ta bransoletka jest z Amazona.
- Co za dno. - Wiesz co, Eddie?
- To wszystko. - Tylko…
Nie! To szaleństwo!
- Nawiązali więź z powodu dzieci. - Tragedia.
To się nazywa strategia!
Tak, ale czekałem. Wiedziałem, że ten temat wypłynie.
Musiałem czekać, strategicznie. A jestem głośnym Jamajczykiem.
- Chciałem was zmiękczyć. - Mówiłeś, że masz chłopca i dziewczynkę.
Ktoś jeszcze o tym wiedział.
- Kto? - Chian.
- Chian! - Jebać was oboje.
Wszyscy pytali, ile lat mają jego dzieci,
a ja sobie uznałam, że nikt nie pyta mnie, więc będę cicho.
Więc pozwoliłam…
Nie potwierdziłaś, że on nie ma dzieci.
Ale gdyby ktoś mnie zapytał wprost, przyszedł na rozmowę…
- Ja. - Ja.
- Pytałam. - I co?
- Czekaj. - Ja też.
Podałem imiona.
- Czekaj. - Ty…
Byłem w sypialni, pamiętam.
To były ostatnie etapy.
Spytałem: „Masz dzieci?”.
A ty wprost: „Tak, mam”.
- Nie dyskutuję z tym. - Tak było.
Mówiłem wam, że mam dzieci.
A gdybyście chcieli ze mną o tym porozmawiać…
- Chcieliśmy. - Tak!
- Co? - W sklepie.
- Co powiedziałaś? - W sklepie.
To ciebie przekierowałem.
- Byliśmy w kącie. - W kącie?
Gdyby Indiyah to wiedziała, kazałaby mi
przysięgać nie na życie matki, tylko na moje dzieci.
Nie myślałam o nich.
Mają pięć lat. A ty gadałeś: „Mam dwójkę dzieci”.
„Bliźnięta”. Chłopca i dziewczynkę.
Ja, Alhan i Marlon jedliśmy na spółę Skittlesy,
ty wszedłeś do sypialni, a ja mówię:
„To piękna chwila, gdy widzisz dziecko…”.
- Czekaj, a potem powiedziałem… - Pamiętam.
„Słyszałem, że to wyjątkowa chwila,
kiedy jesteś w szpitalu”.
Ty… Kurwa!
A ty na to: „Wiesz co? Z dziećmi lepiej wybrać poranny lot.
- Bo nie płaczą”. - Nie.
Jesteś zjebany.
Jestem najlepszym wujkiem świata!
Kurwa, nie!
Nie powierzyłabym ci moich dzieci. To szaleństwo.
- Nie można ufać Expressions? - Trzeba cię pilnować.
Jesteś śliski.
- Alhan, często cię wrabiano. - Zgadzam się.
Jak myślisz, kto kupił arbuza, żeby cię wrobić?
Arbuz miał mnie wrobić?
Chcę arbuza.
Zobaczyłem arbuza i uznałem, że właśnie tak zrobiłby Alhan.
Więc pieprzyć to.
- Co, kurwa? To nie ja! - Ty gnojku!
Kupiłem coś, ale to nie było to.
Mogę ujawnić…
- Że to był Eddie. - Eddie?
- To on… - To ty…
Wrobiłeś Alhana w arbuza?
- Wszystko uszło mu na sucho. - Chyba coś zaczęłam.
Siedziałeś na luzie i nie ponosiłeś żadnych konsekwencji.
To obłęd, że to byłeś ty.
- Zmasakrowałeś go. - Czekaj.
- Genialne. - Ekstra.
- Super. - Masz złą stronę.
Alhan wszystkich wkręcał. Chciałem mu się odpłacić.
Możemy porozmawiać o niespodziewanych przyjaźniach? Chloe i Alhan.
Spójrzcie na nich.
Bardzo się różnimy. I kochamy się.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Dzień dobry!
- Jesteś moim światłem. - Jesteś masłem na moim chlebie.
Jesteś „om” dla mojego omletu.
Zgadzam się, kawa premium.
- „Zgadzam się”. - Nie tak się mówi?
To dla ciebie.
- Naprawdę? - Tak.
Chcę kawę premium.
- Przysięgasz na naszą przyjaźń? - Zrobiłem ci masaż stóp.
- Nie był dobry. - Później zrobię ci lepszy.
Chcę się potem przyjaźnić.
I tyle. Lubię cię.
Nie schrzań tego.
- Nigdy. - Jesteś najlepszy.
- A ty dla mnie. - Dobra.
Widziałaś w nim stronę, której nikt nie widział?
Tak, on ma serce. Ale trzyma je w lodówce.
Sojusze. Jakie mieliście w domu sojusze?
Mieliśmy trio, słynną Drużynę A. Brawa dla Drużyny A.
Z zewnątrz wyglądało to jak walka dziewczyn z chłopakami.
Tak było?
Chłopacy stali za sobą murem.
Wśród dziewczyn były napięcia. Mam wrażenie,
że było wiele nieporozumień między nami.
Chian jest zbyt miła, by wybrać którąś ze stron.
- Tak. - Anna szła za wibracjami.
Miała gdzieś obozy płci. To było głupie głosowanie.
Ja nie głosowałem, ale wy ją odprawiliście,
bo jako jedyna nie była w pełni w drużynie dziewczyn.
Tak.
- Nie sądzę… - Jakiś czas mieliśmy silny sojusz.
Myślę, że to było…
Nie dziewczyny kontra chłopaki. To nie miało znaczenia,
ale na końcu tak się stało.
Niektóre dziewczyny dogadywały się z chłopakami i vice versa.
Porozmawiamy o eliminacjach?
Królowo Lydio, ty pierwsza odpadłaś.
Wiedziałam, że odpadnę, gdy usłyszałam, że to wybór między mną, Chloe a Benem.
Jak tylko to usłyszałam, wiedziałam, że już po mnie.
Wściekłaś się na Alhana, bo się śmiał?
- Przeprosił. - Tak.
Kiedy przeprosił, było okej.
Kiedy się śmiał, to chyba nigdy nie byłam
na kogoś tak zła.
Ale przeprosił.
Dostał też grzywnę.
- Tak. 20 tysięcy. - 20 tysięcy.
- Warto było. - Warto.
To było dla drużyny. Wtedy poczułam się gorzej.
Mieliśmy też AB.
To był szok.
I to wywołało w domu problemy.
No i dobrze, inaczej bym się wkurzył.
Expressions, ty byłeś przeciwko chłopakom.
- Wyeliminowałeś mnie. - Przez pomyłkę.
- Żmija. - Żmija.
Niech będzie chociaż anakonda, bo to poziom wyżej.
- Darujmy to sobie. - Jedna cholera.
Eliminacja AB to najgorsza rzecz, jaka przytrafiła się facetowi w domu.
Zanim przejdziemy dalej, przypomnijmy sobie.
Zagłosuję na AB.
Powodem jest fakt, że jemu nie jest potrzebna ta szansa.
Koleś wcina ciasto czekoladowe.
Czy jestem dupkiem? AB, stary.
Gdy liczyłem głosy, zdałem sobie sprawę…
- Chwileczkę. - …że odpadł przez mój głos.
- Hej. - Unika tematu.
Dobra, powiem mu.
Nie boję się go.
- Mówi: „Nie pierdol”. - Nie…
Rozumiesz?
Pieprzona żmija.
Zdałem sobie sprawę, że to AB. Widzisz moją twarz?
A potem miało być ujawnienie.
Poszliśmy pogadać. A on: „Na kogo głosowałeś?”.
Wiedziałem, że jeden głos decyduje. Powiedziałem, że na Annę.
- A potem… - Wyjaśnijmy to.
- Powiedz swoje. - To.
Spytaliśmy, na kogo głosował. Powiedział, że na Annę.
- Tak. - Tu mam problem.
- Tak powiedziałem! - Tak.
Poszliśmy do salonu, a tam było napisane „AB”.
Widzę Expressions i napis „AB”. Spojrzałem na niego i myślę:
„Nie, co za żmija”.
- I tyle. - To był początek, starcie płci.
Nieważne, jak dobrze się dogadujemy.
Miałeś chyba wtykę i wiedziałeś, że dziewczyny zagłosują na AB.
- Nie! - Chciałeś go usunąć.
- Czyżby? - Nie.
Nie mówiłaś, że zagłosują na Annę? Powiedz prawdę.
- Na Annę i Alhana. - Właśnie.
Wszystko jest nagrane.
W porządku.
„Wchodzą nam w drogę”. Jak, kurwa, AB? Nieważne.
Przysięgam, spojrzał mi w oczy i spytałem go.
„Na kogo głosowałeś?”
Patrząc mi w oczy, mówi: „Na Annę”.
A na ekranie AB.
Mówiłem, że dobrze kłamię. Ale słabo gram.
- Mówiłem wam. - Chociaż nie zaprzecza.
- Gram rolę. - Teraz nie zaprzecza.
To oczywiście była gra.
Jasne. Chian, zostawiłaś nas.
Ale nie odeszłaś na dobre.
Wróciłaś z wolą zemsty?
Próbowałam.
- I zdałam sobie sprawę… - Bo wróciłaś po Indiyah.
Byłam przekonana, bo obserwowałam… Widziałam na ekranie chłopaków,
słuchałam rozmowy i myślałam: „Tak, mają rację”.
Historia z 9000 funtów się nie klei.
Jeśli chciałaś wiedzieć, czy wzięłam kasę,
mogłaś zapytać.
Alhan spytał mnie następnego ranka na siłowni:
„Wzięłaś pieniądze?”.
Powiedziałam, że nie. Bez żartów.
To było tylko dziewięć koła. Inni rozbili 30 koła na wyzwaniach
i przegrali rzuty monetą za 50 koła,
a ja miałabym zatrzymać dziewięć?
Przejdźmy dalej. Jakie były wasze ulubione wyzwania?
To z jedzeniem.
- Że co? - Tak.
- To? - Miałem ciasto.
- Rano zjadłem już cztery muffinki. - Dobrze.
Miałem zjazd cukrowy. Było genialnie.
- A dla ciebie? - Wyzwanie jedzeniowe.
Zobaczmy, co się tak naprawdę wydarzyło.
- Zjedz końcówkę. - Weź penisa do ust.
Wsadź kutasa do gardła!
Ej, Eddie! Czekaj!
Wkładaj fiuta do ust!
- Złap za jaja! - Chodź popchnąć mi głowę.
Tak!
Nie!
Wybacz.
O mój Boże.
Zapamiętam to na zawsze. Nawet na łożu śmierci.
Będę to wspominał.
- Ostatnie, o czym pomyślisz. - Miałem dobre doświadczenia.
Ważne wspomnienia.
- Mam czwórkę dzieci. - Jasne.
Byłem w szpitalu na cztery porody.
- Zostałem strongmanem. - Serio masz czwórkę dzieci?
Podniosłem największy ciężar w dziejach ludzkości.
- To najlepsze wspomnienia. - Oczywiście.
A do tego wkładanie Alhanowi byczego fiuta do ust.
Było świetnie.
Przejdźmy do Alhana.
Moglibyśmy zrobić show z twoich wydatków i trollowania.
Zgadzam się.
Przyszedłeś tu, żeby wszystkich wkurzać wydatkami?
Nie sądziłem, że w ogóle będę wydawać.
- Wydałem… - To kłamstwo.
Ale dobrze zaczął.
Oceniał mnie za lepsze posiłki.
- A potem wziął trzy. - Daj mi mówić.
Przepraszam.
Więc… Tak.
Naprawdę nie chciałem tyle wydać.
Było kilka kar i kilka przypadkowych zakupów.
I pokazałeś tyłek Vicowi.
- Tak. Jego pierwsza kreska. - Zrobił to.
To było zabawne.
Cieszę się, że cię bawi.
To trudne.
Kiedy nie było nic do roboty
- w domu, to sklep… - Wydawałeś?
To jedyne źródło serotoniny.
A opisy były mega niejasne,
jak sztabka złota za 10 koła.
To serio sztabka złota?
Nie sądziłem, że aż tyle wydam.
Czy żałuję?
To następne pytanie? Nie, wydałbym więcej.
Ogólnie dobrze sobie radziliście z pokusami.
Ale komu trudno było się oprzeć?
Ja nie wzięłam torebki Birkin.
Widziałaś ją, Chloe?
Tak, widziałam.
- Prawdziwą torebkę? - Tak, Birkinkę.
A jak wyglądała?
- Była szara. - Masz ją tutaj?
Gdzie? Gdzie moja pieprzona torebka?
Niech ktoś da mi Birkinkę.
- Kasa. - Ktoś powinien był ją wziąć.
- Birkinka. - Dziękuję.
- Jest piękna, Chloe. - Fajna, nie?
Nie wiem, czy czytaliście zasady.
Osoba, która kupuje przedmiot, jest jego właścicielem.
- Ktoś chce się przyznać? - Mówiłem.
Kto ją kupił?
Kto to zrobił?
Eddie, jesteś draniem.
Co się stało?
Chcesz powiedzieć, że nie jest moja?
- Mówiłem, że nie jest twoja. - Już włożyłam swoje rzeczy.
- Chcę powiedzieć… - Mam w niej już karty.
- Gratulacje… - No i proszę.
- …Eddie. Oto twoja torebka. - Boże…
- Będzie dla żony. - Mówiłem wam.
Wszyscy się po tym posrają.
Chcę torebkę Birkin.
Wiecie co, dziewczyny?
Może nawet zrobię wyliczankę, komu dam tę torebkę.
O mój…
- Nie możesz… - To okrutne.
- Daj jej torebkę, żeby nie płakała. - Zrobić to?
- Nie możesz. - Tak.
Są w niej moje rzeczy.
Mówiłem ci, że to nie twoja torebka.
Oddaj jej torebkę, bo cię znokautuję.
Pójdę już.
To najsłabsza groźba, jaką widziałam.
Pójdę już.
Mam tam rzeczy, Eddie. Sprawdź.
- Ma w niej klucze. - Kupiłem ją dla ciebie.
- Bo byłaś super. - Dziękuję.
- Niesamowita. - Nie wierzę, że to kupiłeś.
Dzięki tobie było wesoło.
Dziękuję.
- Bardzo dziękuję. - Dzięki Bogu.
- To było piękne. - Dostałam Oscara.
Ostatnie słowo od zwycięzcy.
- Powiesz coś? - Jako starszy uczestnik wiem,
że pieniądze przychodzą i odchodzą.
Przez lata nauczyłem się,
że doświadczenia są najważniejsze w życiu,
a to było naprawdę fajne doświadczenie.
Przykro mi, że większość z was
nie wyjdzie stąd z pieniędzmi. Przepraszam, ale…
Serio, wraz z wiekiem
naprawdę doceniasz takie chwile.
Będziecie za to wdzięczni. Ja na pewno jestem.
Dziękuję, że jesteście tacy wspaniali, mili
i akceptujący. Mam nadzieję, że będziemy w kontakcie.
Cudownie.
Mamy nadzieję, że podobał wam się jeden z najbardziej ekscytujących
sezonów jak dotąd.
Dziękuję, że jesteście tacy szaleni.
I dziękuję, że oglądaliście.
Witajcie w Inside.
Tak!
- Kto jest najbrzydszy w domu? - Powiem, że ty.
Nie no!
Zemsta jest słodka, skarbie.
Nie zadzieraj ze mną, chuju!
Ja pierdolę.
Co z tobą?
Gotowy?
Kurwa!
Co mam we włosach?
Boże!
Wciskaj guzik.
- Musiałem pokazać mu rowa. - Tak nie można.
Tak śmieją się psychopaci.
Torebka Birkin.
To szalony dom.
Naprawdę nie masz pojęcia, co będzie dalej.
Załóżcie ten kostium i dowiedzcie się więcej o sobie.
Ogon napompował się pierdem.
Chian wróciła!
Duszkiem!
- Starszy brat. - Co?
Boże!
Chcę ucztę dla wszystkich!
Gdzie jest wino?
Napisy: Małgorzata Fularczyk