Ruchy.
Luke.
Nie radzę.
Zimny portfel, kody dostępu i znikam.
- Nie mam portfela… - Nie wkurwiaj mnie.
Mów albo zacznę od twojego kumpla.
To żaden kumpel.
A jeśli dam ci portfel, i tak nas zabijesz.
Bzdura.
Na twoim miejscu bym nas zabiła.
Tylko tak wyjdziesz stąd cało.
- Jak chcesz. - Nie, czekaj.
Mam ofertę.
Ofertę?
W moim portfelu jest pięć milionów.
Ale drugi kret ma 20 milionów.
Zabiorę cię do niego. Po wszystkim nas wypuścisz.
Nie. Ty wystarczysz. Wezmę te pięć milionów.
Pięć milionów to nic.
Tylko pomyśl.
OK?
Musisz wyjechać z kraju, prawda?
Potrzebujesz nowej tożsamości, papierów.
A to oznacza fałszerzy, prawników, księgowych, pranie pieniędzy.
Pójdą na to setki tysięcy.
Poza tym musisz gdzieś mieszkać.
Płacić ludziom.
Pieniądze za milczenie, łapówki.
A jeśli ktoś cię rozpozna i będziesz musiał wyjechać?
Albo cię aresztują?
Wiesz, ile kosztuje utrudnianie ekstradycji do Anglii?
Te sprawy ciągną się latami.
Jeśli wszystko się ułoży, pięć baniek ci wystarczy.
A jeśli nie?
Ale dwadzieścia?
Z taką kasą będziesz bezpieczny.
Daj mi swój portfel.
I pojedziemy po te 20.
Wtedy daruję wam życie.
Kody.
W ramach umowy…
ściągnę mu taśmę.
Kurwa.
SKOK
Rezygnacja następuje po skandalicznym odkryciu,
że szef skarbu państwa był powiązany
z rodzinnym funduszem
na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych.
SZEF SKARBU SKŁADA REZYGNACJĘ
Presja wywierana na szefa skarbu
przez gabinet cieni…
Masakra.
…który zażądał jego rezygnacji i wszczęcia śledztwa
w sprawie finansów szefa skarbu.
Pomimo rezygnacji były minister skarbu państwa
zaprzecza wszystkiemu i utrzymuje,
że nie zrobił niczego wbrew prawu.
Rhys, co tam?
Nie działa mi konto.
Chce się dostać do moich akt.
Nie działa, bo cię zawiesili.
Co ty powiesz?
A ty dzwonisz do mnie po zeznania świadków.
- Nie mogę ci ich dać. - Mówisz serio?
Fitch jest z tobą?
Nie.
Kurwa.
Nie może więc stracić stołka.
Człowiek odpowiedzialny za nasz system podatkowy
nie miał z tym nic wspólnego. Proszę się rozejść.
Ciekawe, co na to premier?
Rhys?
Byłeś dziś na komendzie?
Jeszcze nie. A co?
Potrzebuję akt Kate Shaw i Milo Carter-Walsha.
Nie możesz się zalogować…
Coś jest nie tak z moim kontem. Prześlesz mi?
Nie mam tych plików. Są na laptopie w Lochmill.
Dane są na miejscu. Taki protokół.
- Nie wolno mi ich wynosić… - Spotkamy się?
- W Lochmill? - Tak.
Masz na myśli teraz?
Tak, teraz, Darren.
Dobra, zbieram się.
OK. Dzięki.
Jeśli tylko czegoś spróbujecie…
Zabije nas. I Milo. Gdy tylko dostanie portfele.
Serio? Nie zauważyłam, że to bezwzględny psychol.
Gdybyś wiedziała, przez co przeszedłem…
Ty? Sam mnie wciągnąłeś w to bagno.
Milo mi wszystko powiedział. Okłamałeś mnie. Teraz wszyscy zginiemy.
Cieszę się, że żyjesz, Luke, ale kij ci w oko.
Dobra, przepraszam.
Że cię w to wciągnąłem.
Przepraszam za wszystko. Ale…
- Coś wymyślimy. - „My”.
Ty, Zara, coś wymyślisz.
Ten pomysł z Milo i 20 milionami.
- Nigdy bym na to… - Milo ma 20 milionów.
Nie powiedział ci, co?
To słabe, kiedy wspólnik cię okłamuje.
Nie ma go, idziesz ze mną.
Otrzymaliśmy dziś wieczór
nowe doniesienia o napadzie na Lochmill.
Poprzednie pochodziły z „Timesa”,
te będą na pierwszych stronach poważnych dzienników.
Środki Lochmill, które opuściły konto szefa skarbu,
pojawiły się na kontach w rajach podatkowych…
Nic o Morganie ani Luke'u.
To chyba dobrze?
Jutro rano, kiedy będziemy już w samolocie…
wtedy będzie dobrze.
Mamy nowe zlecenie.
Zbieramy się. Już.
A co z nim?
Zostaje tutaj.
I tak nie przeżyłby nocy.
Idziemy.
Ja pierdzielę.
Gdzie sejf?
W szafce.
Po lewej.
Jaki jest kod?
Pięć, dwa, cztery, trzy, trzy, cztery.
Kody dostępu?
Nie ma ich tutaj.
O to chodzi. Mają być gdzie indziej.
Czyli gdzie?
W kilku miejscach.
Dziś dotarłbyś tylko do Lochmill.
No to jedziemy do Lochmill.
Masz w zasięgu 20 milionów. O tej porze nikogo tam nie ma.
Jedziemy tam, bierzemy kody i wychodzimy.
Dwadzieścia milionów.
Do tego czyste.
Przepuściłem je przez giełdę, wyprałem.
Twoi kumple cię nie znajdą.
Patrz. Mam kartę do budynku.
To 20 milionów funtów.
O Boże.
Kurwa.
O Boże.
Dobra.
Zostaw go.
Nie.
Nie ma kodów…
nie ma was.
Wiem, gdzie są kody.
W takim miejscu.
Chowaliśmy tam różne rzeczy.
Skoczysz po kody i zamkniesz nas tam do rana.
Będziesz miał wolną drogę.
Proszę. Zawiozę cię.
Witam, tu Darren Yoshida.
Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
…pojawiły się dziś nowe informacje.
Kolejne osoby, na których konta trafiły środki
skradzione Lochmill, to Russell Morris,
właściciel News Group, piosenkarka pop Leonora
i telewizyjny komik, Oliver Davies.
Telefon awaryjny. O co chodzi?
Przepraszam.
Co pan ro…
Co tu się, kurwa, stało?
Morgan tu był.
Musiał pojechać do Lochmill.
Jedziemy.
Teraz nas tu zamkniesz i zostawisz.
Nie.
Co?
Mieliśmy umowę.
Nie.
Zara.
Weź spluwę.
- Co teraz? - Dzwoń na policję.
Nie działa.
Przełącznik jest w recepcji.
Tak.
Kurwa.
Ja pierdolę…
Witam. Jestem Noah Johanson.
W Lochmill Capital oferujemy najlepsze rozwiązania finansowe.
Luke?
Szlag.
Gdzie są portfele?
Znowu cię wydymał.
Nie. Dzwoni na policję.
Jasne, że tak.
Strzelałaś kiedyś z broni?
A jak myślisz?
Źle ją trzymasz.
Odrzut wybije ci zęby.
Nie odwrócę wzroku.
To mnie, kurwa, zastrzel.
Hej.
Policja już jedzie, Morgan.
Możesz jeszcze uciec.
Jesteś cała?
Tak?
Chodź.
Tam.
Toby Gould, szef skarbu…
Gdzie jesteś, chłopaczku?
Skąd wiedziałeś?
Nie przyjechałem, żeby was ratować.
Szukam akt Kate i Milo.
Myślałem, że rozwiążę tę sprawę na własną rękę.
To był Milo.
Ale to nie on dowodził.
Mówił, że był ktoś nad nim, kogo nigdy nie poznał.
Zanim tu przyjechaliśmy, byliśmy u Milo…
i go zabił.
Jezu.
…korzystały z rajów podatkowych.
O to chodziło z Lochmill? O ujawnienie oszustw podatkowych?
To łączy te wszystkie osoby.
Tak wynika z doniesień o Gouldzie i szefie skarbu państwa.
KOMIK
Ukrywali pieniądze w rajach podatkowych.
Nikogo to raczej nie dziwi.
Wiemy, że bogaci ukrywają pieniądze za granicą…
Nigdy ci o tym nie powiedzieli?
Nawet nie wiem, co to jest raj podatkowy. Musiałam to wyguglować.
Chcę tylko śpiewać piosenki.
Muzyka to całe moje życie. Pieniądze nie mają znaczenia.
To nóż Morgana.
Policja nie powinna już tu być?
Powinna.
Szlag.
Musimy iść. Już.
- Mieliśmy się ukrywać. - MI5.
Pewnie przejęli mój telefon.
Nie będzie żadnej policji. To MI5. Znikamy.
Kurwa.
Co teraz?
Czekamy.
A potem po cichu ich zgarniamy.
Jakby nigdy nic.
Luke?
Luke. Gdzie Morgan?
Pilnuj go.
Czekaj. Sprawdzę strefę dla klientów.
Nie. Nie zabijaj mnie, proszę.
- Nie zabijaj. - Cicho.
Co ty robisz?
- Zobaczy światło. - Szykuj się do ucieczki.
DRUKOWANIE
Boże, Rhys.
- Kurwa. - Tak mi przykro.
Zara.
Gdzie Morgan?
Zara. Gdzie Morgan?
- Ruszył za Lukiem. - Sprawdź, czy uciekł.
Mówiłeś, że nie będzie ofiar.
Że nikt nie ucierpi.
- Tego nie było w planie. - Był jakiś plan?
Jaki?
Kim wy jesteście, aktywistami, terrorystami?
Sami nie wiecie, co?
- Nie powiedzieli wam. - Co za różnica?
Portfele.
Tak.
Szlag.
Morgan?
Jesteś tam?
To nie musi się tak skończyć.
Myślisz, że mamy jakiś wybór?
Dalej.
Pomóż swoim kumplom.
Musimy uciekać.
Dobra.
Chodź.
Policja.
Jest OK.
Oczywiście.
Powinniśmy tu zostać. Może być nadal w budynku.
Tego nie wiemy.
Chcesz ryzykować, żeby to sprawdzić? Czy odzyskać pieniądze?
A może nie żyje?
Może wszyscy nie żyją i kasa jest pod ręką?
MI5 nie pozwoli ci wyjść stąd z żadną kasą.
Masz rację.
Lepiej zostańmy.
Kurwa.
Jebać to. Nie zmarnuję szansy.
Zara.
Gdzie jesteś, Zara?
Mam twoją kasę.
Chodź po nią.
Zara.
Chodź tu, biurewko.
Imponujące.
Wróciłaś po swoje pieniądze.
Nie chodzi tylko o pieniądze.
Po co to było?
Zapytaj swojego policjanta.
Za kogo ty się masz,
ty jebana biurwo?
Źródła donoszą, że w siedzibie Lochmill
doszło do incydentu.
…mówi się o serii wybuchów.
Służby ratunkowe stwierdziły wyciek gazu…
Policja potwierdza, że pracownik Lochmill, Milo Carter-Walsh,
który w zeszłym tygodniu popełnił samobójstwo,
jest głównym podejrzanym w sprawie napadu.
Napływają kolejne informacje na jego temat. Dowiedzieliśmy się,
że część skradzionych funduszy przechodzi przez zagraniczne konta
osób publicznych…
Kolejne nazwiska wypływają.
Jak dotąd ujawniono 32 celebrytów z kontami w rajach podatkowych.
Największe raje podatkowe to brytyjskie terytoria zamorskie.
Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Kajmany, Wyspy Normandzkie…
Sprawa nie schodzi z pierwszych stron gazet.
Sądzę, że naciski zmuszą w końcu rząd do reakcji.
Doczekaliśmy się.
Pospiesznie zorganizowano konferencję prasową premiera.
Rząd wszczyna śledztwo
w sprawie terytoriów zamorskich
Wielkiej Brytanii i ich roli w oszustwach podatkowych.
Komunikat ogłoszono po dniach nacisków,
a wiadomości o napadzie na Lochmill Capital zdominowały…
- Dzień dobry. - Cześć.
Halo.
Dzwonił Warren z banku.
Te cztery miliardy funtów…
skradzione cztery miliardy…
Nie musisz wyjaśniać. Wiemy, o jakie środki chodzi.
Tylko że…
Właśnie wróciły na nasze konta.
Przed chwilą.
Milo Carter-Walsh. Kim był?
Terrorystą finansowym, aktywistą, kimś więcej?
Musimy sobie zadać pytanie,
jeśli to był on, jakim cudem przelał środki po śmierci?
Przecież można wprowadzić transakcję finansową z wyprzedzeniem.
Może być zrealizowana po twojej śmierci.
Ciekawe, po co mu było aż tyle pieniędzy.
Wygląda na to, że bez względu na twoją majętność
czy wychowanie…
- Cześć. - Co słychać?
Spoko. A u ciebie?
Może to było wołanie o pomoc.
Nie sądzę.
W końcu odebrał sobie życie.
- Czyżby? - Też prawda, ale jednak…
Już to przerabialiśmy.
To nie była nasza wina, Zara.
Milo zaatakował tego świra, żeby zatrzymać pieniądze.
Chciałaś go zatrzymać.
Ale tego świra by tam nie było, gdyby nie ja.
Robiliśmy, co się dało, żeby przeżyć.
Poza tym to Milo nas zwerbował
do tej całej akcji.
Właśnie. Nie chcesz wiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi?
Przecież wiemy.
Ktoś chciał walczyć z systemem.
Odzyskać pieniądze, wrobić bogatych, cokolwiek.
Daliśmy się w to wciągnąć. Złe miejsce, zły czas.
Nie spieprz naszej wersji, Zara.
Zjedzą nas żywcem.
Zrobiliśmy to, o co prosiło MI5.
Podpisaliśmy ich lewe zeznania,
oddaliśmy nasze portfele.
Zrzuciliśmy winę na Milo. W zamian mamy spokój.
Słuchaj.
Zamów lot, połóż się na plaży,
wypij mojito, zajaraj jointa.
I zapomnijmy o sprawie.
Dobrze.
Chodź tu.
Cześć.
Nie odbierasz telefonów.
Byłem ostatnio zajęty.
Dużo się działo.
No więc…
Wyjeżdżam i muszę cię o coś spytać.
Tego wieczora w Lochmill, zanim Morgan…
umarł,
powiedział coś.
Spytałam go, po co był ten cały napad, a on na to:
„zapytaj swojego policjanta”.
Mówisz serio?
Straciłem pracę.
Mój dług został sprzedany, a odsetki rosną.
Muszę się pozbyć domu. Po wszystkim będę bezdomny.
No i prawie mnie zabili.
Skąd myśl, że odpowiadam za wielomiliardowy napad?
Namieszał ci w głowie.
Zara, pomyśl o tym, przez co przeszliśmy.
Niby po co miałbym to robić?
Głupia jestem. Wybacz.
Przykro mi z powodu twojej pracy i domu.
Nie chcę, żebyś mi współczuła.
Poradzę sobie.
Dlatego nie odbieram twoich telefonów.
Ale fajnie, że przyszłaś.
Może gdy wrócisz, to…
Pewnie.
- Widzimy się po powrocie. - Jasne.
Cześć.
Jestem Zara Dunne. Przyszłam po swoje rzeczy.
Sophia mówiła, że będą tutaj.
- Tak. Zostawiła je tu. - OK.
Proszę.
Dziękuję.
Zara.
Co słychać? Nie sądziłam, że cię jeszcze zobaczę.
Przyszłam po nasze rzeczy. Moje i Luke'a.
Macie dziś spory ruch.
Nie słyszałaś?
Zwrócono nam pieniądze. Całe cztery miliardy.
Przyszła policja finansowa. Wszyscy wariują.
Policja tu jest?
Fajnie się było spotkać, Myrtle.
Dzięki.
Rhys.
Już wiem, kto to był.
Chodź.
Zara.
Rhys, co tu robicie?
Dostałeś lepsze biuro.
Tak. Dziś rano zwrócili cztery miliardy.
- Dlatego tu jestem. - Wiemy, że to ty.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Tamtego wieczora miałeś się tu ze mną spotkać.
Nie przyszedłeś.
Ale złodzieje tak. Skąd wiedzieli, że tu będziemy?
I jeszcze coś.
Skąd wiedzieli, że muszą porwać Luke'a, zanim dotrę na miejsce?
No skąd?
Byłeś z nami, gdy go przesłuchiwaliśmy.
Widziałeś, że wymięka.
Coś tu śmierdzi, nie?
Dostajesz cynk i zjawiają się złodzieje.
To jeszcze niczego nie dowodzi.
Kto robi coś takiego?
Ktoś, komu nie zależy na kasie.
Zna się na finansach, ale ich nienawidzi.
Może ktoś, kto zaczynał od zera,
kto zbił fortunę na funduszach,
a potem zmienił front, gdy zobaczył, jaki to burdel.
Opierasz to tylko na profilu osobowości?
Masz rację.
Zadzwoniłem do Nicholsa.
Dowiedzieć się, jak dostałeś tę sprawę.
Jak ten, kto zorganizował napad,
mógł być przydzielony do sprawy?
Nichols mi to wyjaśnił.
Jesteś specem od przestępstw finansowych.
Jeśli coś takiego się dzieje i jesteś dostępny,
dostajesz zlecenie. Ale musisz być wolny.
Tydzień przed napadem odrzuciłeś dwie nowe sprawy.
Nigdy wcześniej tego nie robiłeś.
- Nie bez powodu… - Nasza rozmowa…
o przecieku z Gould-Simmons.
Dlatego chciałeś być przy tym śledztwie.
Jeśli działamy za wolno, poganiasz nas,
za szybko, utrudniasz.
Musiałeś to zsynchronizować,
by zmaksymalizować efekt,
bo to była tylko pokazówka dla mediów.
Całe to zamieszanie… po co?
Pokaz fajerwerków.
Masz rację. To były fajerwerki.
Ale nie tylko.
One odmieniły świat.
Oglądałeś TV?
Wszczęli rządowe śledztwo.
Za pięć lat uciszą sprawę.
Nic się nie zmieni.
- Zobaczymy. - Zginęli ludzie.
Musiałam patrzeć, jak giną ludzie.
Nie chciałem tego. Miało być bez ofiar.
Dlaczego kazałem tylko porwać Luke'a?
Po co wysłałem tu złodziei?
Żeby pozbyć się Morgana. Chronić cię.
Bzdura. Nie chciałeś ofiar,
bo odwróciłyby uwagę od fajerwerków.
Nie jestem potworem. Nie chciałem tego…
Nieważne, czego chciałeś.
To, co zrobiłeś, było niebezpieczne i nielegalne.
I nie miało prawa się udać.
Jak na bystrego gościa jesteś strasznie naiwny.
Nie naiwny, zdesperowany.
Naiwni są ci, którzy korzystają z systemu…
Gadasz jak nastolatek.
Dobrze.
Zawsze, gdy ktoś się stawia swoim kosztem,
zachowuje się jak nastolatek.
To dorośli, którzy pozostali idealistami.
Chcesz mnie obrazić tym nastolatkiem?
Uznaję to za komplement.
Czemu mam cię nie wsadzić do więzienia?
To jest… Bank i Fundusz Willemstad.
Przejąłem tam kontrolę lata temu, anonimowo.
Mały bank w raju podatkowym.
To jest to, cały bank.
Wszystko tu jest.
Tak przenosiłem pieniądze przez te konta.
Nie ma gotówki, złota, nawet papierów.
To tylko elektrony krążące po świecie.
Konstrukt.
Idea.
Kto na tym korzysta?
System nie służy większości z nas, ale wszyscy musimy za niego płacić.
Poza tymi na samej górze.
Tylko ci, którzy na tym korzystają,
mają prawo wyboru.
Raje podatkowe to ich sposób.
Miliony ludzi umierają z głodu,
a decydenci…
latają prywatnymi odrzutowcami.
Dlaczego nie powinienem siedzieć?
Bo staram się, żeby ludzie nie ginęli…
przez ideę.
Ale to się nie uda.
I kto tu jest naiwny?
Każdy wie, jak paskudny jest system finansowy,
jak niesprawiedliwy, ale nikt z tym nic nie robi.
Ale powiąż to z emeryturami,
a nagle zaczyna się o tym mówić.
Nagle premier się tłumaczy.
Zwróciłem emerytury Lochmill.
Ale pieniądze z kont w rajach…
Jest na nim dziesięć milionów z funduszu Toby'ego Goulda.
Chcesz nas przekupić?
Nie, chcę coś udowodnić.
W tym portfelu jest dobra kasa czy zła?
Zła.
A jak pójdzie na cel charytatywny?
Stanie się dobra?
Będzie czysta?
Czy tylko zatruje taką organizację?
Pieniądze mają moralną wagę.
I co tu zrobić?
Może zróbmy z nimi coś dobrego.
Może wystarczy dobre życie,
wsparcie słusznych spraw.
Spłata długów.
A może użyć ich,
by uzdrowić planetę, aby większość z nas nie żyła w nędzy.
Weźcie pieniądze.
Będziemy w tym razem.
I nigdy więcej się nie odezwę.
Wystarczy, że mnie puścisz.
Nie.
Jeśli weźmiemy te pieniądze, będziemy umoczeni.
I związani z nim na zawsze.
To było dziesięć milionów.
Nie potrzebujemy ich.
Tracę dom. Mógłbym spłacić długi.
Ale byłbyś jego dłużnikiem.
A tak jesteśmy wolni.
Ja nie jestem, Zara.
Co robisz?
To dwadzieścia milionów spoza Lochmill.
Kasa, jaką Darren zapłacił Milo. Ta jest bez żadnych powiązań.
I nic nie mówiłaś,
kiedy kasa leżała na stole?
Nie wiedziałam, czy będzie w pudle.
To nie ja ją spakowałam.
Liczyłam na to.
Ryzykowałaś 20 milionów, licząc na to?
Jak sam mówiłeś:
„jeśli boisz się przegranej, to kiepsko grasz
i w końcu przegrasz”.
To nasza wygrana, Rhys.
Nie wierzę, że ją wykradłaś.
Sam mi mówiłeś.
Po strzelaninie zawsze robią przeszukanie.
Dlatego zostawiłam swój portfel dla policji,
a ukryłam ten.
Co planujesz?
Nie wiem.
Coś ciekawego.
Napisy: Piotr Leszczyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski