HAI 75 MILLÓNS DE ANOS
Nas profundidades do espazo,
axexa unha ameaza.
Entre as órbitas de Xúpiter e Marte…
o cinto de asteroides.
Un millón e medio de anacos de rochas antigas
que orbitan ao redor do Sol.
Eternamente á deriva.
Pero, nun momento de pura casualidade…
un asteroide é expulsado da súa órbita.
Un instante fugaz,
a millóns de quilómetros da Terra,
desvía a súa traxectoria
cara ao centro do noso sistema solar.
Pero a súa viaxe rematará de xeito repentino e violento
nunha das peores catástrofes na historia da Terra.
E o capítulo final
da grandiosa historia
dos dinosauros.
CAPÍTULO 4: CAÍDA
HAI 72 MILLÓNS DE ANOS CRETÁCEO SUPERIOR
Hai tres millóns de anos
que o asteroide iniciou a súa viaxe cara á Terra.
E os dinosauros reinan no planeta.
Dominan a terra e comezan a se adentrar no océano.
O alto nivel do mar dividiu América do Norte en dúas,
creando así costas interminables…
centos de illas tropicais…
e oportunidade.
Pero estas illas non son paraíso ningún.
Son o fogar dun depredador temible.
Un dos dinosauros máis rápidos e áxiles da súa especie.
A resposta norteamericana ao espinosauro.
Só que non do xeito que un esperaría.
Nin de lonxe.
Este é o Hesperornis.
É temible e rápido.
Pero é practicamente o contrario dos seus aterradores curmáns xigantes.
É estraño
e torpe.
E ten uns dentes diminutos.
Non precisamente os trazos dun cazador feroz.
Pero o que ten en común co espinosauro
é que non está confinado en terra firme.
En realidade, é o dinosauro acuático máis avanzado da historia.
Unha sorte de pingüín prehistórico,
capaz de internarse en mar aberto para acceder a zonas de caza
que antes eran inaccesibles.
Eis a recompensa do seu novo reino azul.
Aquí abaixo, os grandes pés torpes funcionan coma potentes propulsores.
E os seus 94 dentes afiados atrapan peixes sen esforzo.
Pero, como respira aire,
está atado á superficie.
E na superficie non é seguro quedar.
Porque abaixo,
hai bestas
que miden o dobre dunha candorca.
Un Mosasaurus.
O superdepredador destes mares.
O Hesperornis debe regresar á beira.
Pero o Mosasaurus móvese a unha velocidade aterradora.
Por sorte, o Hesperornis é moito máis áxil.
Pero está exhausto,
o que lle dá ao Mosasaurus unha última oportunidade.
O Hesperornis é todo un supervivente
que se interna máis no océano ca calquera outro dinosauro.
Pero estas augas son traizoeiras, ata para os nadadores máis expertos.
Malia a prosperidade dos dinosauros en augas pouco profundas,
o Mosasaurus
é o amo das ondas.
A case 1300 quilómetros, en terra firme,
a historia é ben distinta.
Grazas a un clima cálido e estable,
o dominio dos dinosauros aquí non ten rival.
Os grandes saurópodos prosperan entre árbores altas,
como levan facendo desde o Xurásico.
Pero máis abaixo ten lugar unha revolución.
Unha Hadrosaurus femia.
Aínda que pareza anana en comparación co resto,
en realidade é máis grande ca un elefante.
E estes xigantes non a deterán,
porque nada pode parar unha nai cunha misión.
E esa misión…
é alimentar a súa familia…
que está algures
aí abaixo.
Hai moito, os seus devanceiros que almacenaban comida nas fazulas
eran escasos e estaban espallados.
Pero agora o Hadrosaurus é tan próspero
que nas súas mandas hai milleiros de exemplares.
As meirandes concentracións de dinosauros que xamais se viron.
Pero a familia desta femia non viaxa coa manda.
Alá, na seguridade da gardería
para centos de crías de Hadrosaurus…
incluídas as súas.
Aos seis meses teñen un apetito insaciable
e comen case todo o que lles trae.
Calquera cousa.
Para alimentalos ao xeito das aves cómpren moitas viaxes,
así que marcha a cada pouco en busca de comida.
E, cando as nais non están,
os pequenos xogan.
Coa envergadura dun caza,
os pterosauros son máis grandes ca nunca.
E as gardarías son o couto de caza perfecto
onde os niños sen vixiar son a presa máis doada.
Malia a ameaza deste monstro xigante,
as nais defenden as súas crías a todo custo.
Pero o enorme pterosauro está decidido a alimentarse.
Para o depredador, os berros do niño son coma unha chamada a cear.
Pero os pequenos non berran só polo medo,
piden axuda.
Este instinto feroz de protexer as crías
é crucial para a excepcional prosperidade do Hadrosaurus.
Pero outros dinosauros levan a defensa a outro nivel,
porque a carreira armamentista entre depredador e presa está a escalar.
E dará lugar ao dinosauro máis icónico de todos os tempos.
Levará tanto tempo
que o continente norteamericano cambiará.
Unha terra que se alza cara ao ceo.
As Montañas Rochosas.
É aquí, nos contrafortes,
onde se nota o impacto dos dinosauros.
O Pachycephalosaurus.
Usando eses cranios extragrosos…
para baterse en duelo pola supremacía.
E, canda eles,
un dinosauro cun casco aínda máis impresionante.
O Triceratops.
Pode semellar un rinoceronte,
pero mide o dobre.
E ten unhas cornas coma lanzas que miden máis dun metro de lonxitude.
O Triceratops e o Pachycephalosaurus teñen armas impresionantes.
Pero aquí aínda hai algúns
que van máis armados e que son máis perigosos.
Protexido pola escuridade,
o último guerreiro armado e o meirande de todos.
Seis metros de lonxitude e territorial en extremo.
O Ankylosaurus magniventris.
Patrulla en busca de intrusos
tan ousados
como para entrar nos seus dominios.
O seu dorso semella un tanque e está recuberto de grosas placas óseas.
E aínda hai máis,
ten unha potente arma nova.
Unha cola en forma de pau que pesa media tonelada
e que usa para enfrontarse ao que apareza nesta foresta.
Percibe algo…
Alguén invadiu o seu territorio…
e é o peor intruso posible.
Un Tyrannosaurus rex.
Ankylosaurus
contra tiranosauro.
Un punto morto evolutivo
fraguado durante millóns de anos.
Pero nesta carreira armamentista,
hai algo que distingue estes dous dinosauros.
A intelixencia.
O tiranosauro é un dos depredadores máis temibles.
E, para estar en plena forma,
debe comer o equivalente a 200 bistés ao día.
Con todo, por agora, non probou bocado.
Porque ten plans especiais para esta comida para levar.
Pero o Ankylosaurus é unha comida pesada.
Seis toneladas de músculo e óso
con gornición de vultos e protuberancias.
Mesmo para un tiranosauro,
pode ser un peso.
Por fin,
remata a súa viaxe.
E o motivo de tan grande esforzo…
Cinco crías esfameadas.
Unha asasina implacable,
si.
Pero, tamén,
unha nai entregada.
Asegurarase…
de que os pequenos estean ben alimentados
para lles dar o mellor comezo na vida.
Algo co que os seus devanceiros
nin soñaban.
Moito antes, no Triásico, o Marasuchus naceu nun inferno.
Dinosauros en potencia
obrigados a vivir nas sombras.
Agochados dos réptiles dominantes.
Pero, cando interveu o destino…
transformaron a catástrofe
en oportunidade…
e comezaron o seu ascenso monumental.
Facéndose máis grandes, máis fortes e máis temibles ca nunca.
Co tempo,
acabarían triunfando, non só en terra firme,
senón tamén no mar
e no ceo.
Após 160 millóns de anos,
os dinosauros agora son tan dominantes
que nada na Terra se interporá no seu camiño.
Pero algo que non é desta Terra,
si.
Porque, ao tempo que comeza a viaxe desta familia,
outra viaxe
chega á súa fin.
O asteroide, que se dirixe cara á Terra a 50 veces a velocidade do son,
terá por fin a súa cita co destino.
Impacta no océano, xunto a costa de México,
coa potencia de mil millóns de bombas atómicas.
A temperatura é tan alta que vaporiza o leito mariño…
xunto con todo ser vivo en centos de quilómetros á redonda.
Lonxe, nos contrafortes das Rochosas,
estes grandes dinosauros non saben a que se lles vén encima.
Os terremotos máis fortes da historia.
Pero o peor aínda está por chegar.
Un enorme muro de detritos incandescentes sae despedido á atmosfera.
Os dinosauros, atrapados baixo esta nube mortal,
quedan sepultados.
O seu mundo está tan quente que literalmente arde en chamas.
Nin a armadura máis forte
serve de protección.
A nube engole rápido o planeta enteiro,
sufocándoo con cinsa.
Sumíndoo na escuridade.
Os poucos que aínda quedan ao final do día
viven un pesadelo.
Abafados nas tebras.
Á noite,
a cifra de dinosauros mortos é catastrófica.
DÚAS SEMANAS DESPOIS
Sen a radiación solar,
un inverno de impacto descende sobre a Terra.
As temperaturas globais caen 25 graos.
As condicións son demasiado frías para case todos os dinosauros.
Os enormes saurópodos
xacen…
sobre as cinsas das árbores que os fixeron tan grandes.
Nas súas colonias multitudinarias,
os que vivían xuntos,
morreron xuntos.
As nais protectoras non poden gorecer as crías
das temperaturas xélidas.
O frío implacable tamén lle pasa factura
ao dinosauro máis famoso de todos.
O rei tirano
cae.
Nin o poderoso Tyrannosaurus rex
sobrevivirá a isto.
O reinado dos dinosauros
remata por fin.
Pero ao cabo de 66 millóns de anos…
os dinosauros volven ascender.
Desta,
nas nosas mans.
Hoxe en día, os seus fósiles son monumentos a un mundo perdido.
Pero, alén diso,
son a chave para descifrar os segredos da súa historia.
Agora sabemos máis da súa vida ca nunca.
Desde os primeiros momentos
ata o derradeiro.
E revélasenos que, no día máis escuro da Terra,
non morreron todos os dinosauros.
Algúns eran pequenos abondo para se refuxiaren da apocalipse.
E sobrevivir
ata hoxe en día.
Os dinosauros voadores que hoxe chamamos aves.
E as pistas do seu pasado agóchanse a plena vista.
Esta viaxe extraordinaria que comezou hai 235 millóns de anos
segue avanzando canda nós.
Son o último elo que queda…
a un reino perdido
que unha vez foi
a era
dos dinosauros.
Subtítulos: Jeiry Castellano