Jestem w finałowej czwórce, cudownie.
Teraz zrobi się trudno.
Teraz muszę utrzymać wszystkich tam,
gdzie ich ustawiłem.
Myślę, że to Sam jest teraz milionerką.
Skłamała na temat wskazówki, powiedziała, że milioner ma dwie siostry.
Musi wrócić do domu.
Potrzebuję kasy.
Jestem tak blisko czegoś, na co ciężko pracowałam.
Muszę ujawnić prawdę.
Corey ma pieniądze.
Dusza mi mówi, że to on.
Tylko on może mieć dwie siostry.
Będzie kłamał i będzie walczył.
Będzie kopał, krzyczał i drapał,
bo tak się zachowuje od początku.
Nie dam się nabrać.
Jestem pewna tylko tego,
że to ja wygram te pieniądze.
Niestety nie mam tu już sojuszników.
Nie mogę ufać nikomu.
Muszę uważać.
Myślę, że to Cara jest milionerką.
Udaje niewinną i naiwną,
ale wszyscy wiemy, że w tej grze trzeba oszukiwać.
Nie sądzą, że wygram,
ale dam radę.
Zwycięzca może być tylko jeden.
Gram, żeby wygrać.
Całe moje jestestwo walczy, żebym nie wypaplała, że jestem milionerką.
Wiem, że Sam i Corey mi ufają.
To będzie teraz bardzo pomocne.
Muszę zdobyć te pieniądze.
Milion dolarów pomógłby tak wielu moim bliskim.
Wiem, że muszę to zrobić.
Zaczynamy grę.
SEKRET ZA MILION
I zostało czworo.
Kto by pomyślał?
Gratuluję wszystkim.
Finałowa czwórka.
Nie lada emocjonalna jazda.
Nie było łatwo, ale jestem z nas dumny.
Zadecyduje końcówka.
O rajuśku.
Dzień dobry.
- Co za piękny dzień. - Boże.
Milioner pozostaje na wolności.
Na razie was przechytrzył.
Troje z was.
Rozejrzyjcie się.
Ktoś dobrze to rozegrał.
To ostatnia szansa.
Macie ostatnią szansę,
żeby zgarnąć te pieniądze.
W żadnych z dotychczasowych zadań nie konkurowaliście o tak wysoką stawkę.
Jest szokująca.
Ale mamy też zwrot akcji,
bo gra ciągle się zmienia.
Tym razem nikt nie odwiedzi sali trofeów.
Konsekwencje porażki będą bardzo poważne.
Jedna osoba z przegranej drużyny wróci do domu.
Tę osobę wybiorą zwycięzcy.
Boże.
Kiedyś wszyscy wrócimy, prawda?
Nie przegram.
Dobre podejście.
Gdy jedno z was wróci do domu,
pozostała trójka stoczy bój o milion dolarów
w diabelskiej potyczce finałowej.
Warto na nią zaczekać.
Smacznego.
Do zobaczenia.
Dziękujemy, Peter.
No proszę.
- Ktoś odpadnie. - Chcesz pogadać?
Pogadajmy.
Podejrzewam Carę,
bo ciągle unika rozmowy.
W ogóle nie rozmawiałyśmy w cztery oczy.
Chyba mnie unika.
Muszę wiedzieć, co myśli.
Jak się czujesz?
Podejrzewam dwie osoby.
- Mnie? Bo wiesz… - Nie.
Byłabym z tobą szczera.
To nie ja. Ciebie też nie podejrzewam.
To nie ja.
Zostało nas czworo.
Jedno z nich jest milionerem.
Sam nie ufam,
a Corey chyba nie mówi nam wszystkiego.
Chodzi o siostry?
Tak.
Jak to rozgryźć?
Corey cię lubi, mnie nie.
Lubi cię.
Nie jest moim fanem.
Musimy być bardzo uważne, tu nie ma miejsca na błędy.
Współpracujmy, żeby wygrać.
Pełna zgoda.
Na tym etapie nie mamy innego wyjścia.
Wyeliminujemy jedno z nich?
Tak.
Nie ufam Sydnee.
Twierdzi, że chce dorwać Coreya albo Sam,
ale nie wierzę w to.
Na pewno mnie podejrzewa.
Mądrze byłoby odesłać ją teraz do domu.
Jestem skołowany,
bo na tym etapie nikt nie zakłada, że druga osoba może mówić prawdę.
- Nie. - Jest nas czworo…
- No tak. - Można mówić o kręgu zaufania.
Kwadrat zaufania nie istnieje.
Ufam tylko Carze.
Nie ufam Sam.
Nie ufam też Sydnee.
Jestem gotowy, żeby je dorwać
i odesłać do domu.
Nikt nie czuje się bezpieczny.
Ta gra miesza w głowie.
Tak bardzo chcę dojść do końca.
Milion dolarów zmieniłby moje życie.
Przydałby się mnie, mojej rodzinie, mojemu synowi.
Mogłabym opłacić leczenie bezpłodności.
Skupiam się na wygraniu tego zadania,
bo chcę być bezpieczna przed eliminacją.
- Wszystko, co dobre, musi się skończyć. - Naprawdę doskonale się tu bawiliśmy.
Chciałam tylko nie odpaść pierwsza, byłoby mi strasznie wstyd.
- Za to, że nie odpadliśmy pierwsi. - Spoczywaj w pokoju, Harry.
Spoczywaj w pokoju, Harry.
Co do…
- Zawsze coś. - To mi się nie podoba.
Czas na kolejne zadanie.
Wygląda na to, że doszło do włamania.
Zagrożone są szkatułki i milion dolarów.
Zapraszam do sali trofeów po wasze szkatułki.
Nie jesteśmy na to gotowi.
Gramy o milion dolarów.
Muszę obronić swoje pieniądze.
Tak jest.
No nie.
O tak.
Witam na dzisiejszym zadaniu.
Już wszystko tłumaczę.
Grając w parach,
musicie dotrzeć na drugi koniec sali.
Dostaniecie specjalne okulary, które ochronią wasze oczy.
Problem w tym, że nie będziecie w nich widzieć laserów.
O mój Boże.
Partnerzy z drużyny będą widzieć wszystko i mają poprowadzić was na drugą stronę.
Dotknięcie lasera
będzie wiązało się z karą dziesięciu sekund przerwy.
Po dojściu do końca weźcie szkatułkę i wróćcie z nią na linię startu.
Wygra zespół, który pierwszy zgarnie dwie szkatułki.
Muszę wygrać.
Ta trójka uważa mnie za zagrożenie.
Łatwiej będzie się mnie pozbyć.
Teraz wylosuję zespoły.
Mysz.
Sam, będziesz w drużynie z Coreyem.
Druga drużyna to Sydnee i Cara.
Pamiętajcie, że chodzi o komunikację.
Żeby dojść do końca, musicie polegać na swojej konkurencji.
- O tym nie pomyślałam. - No tak.
Załóżcie okulary ochronne.
Ustalcie, kto zaczyna.
Powodzenia.
Przed tym wyzwaniem czuję się bardzo pewnie.
Jestem malutka, a lasery są wysoko.
Jeśli wygramy, w finałowej trójce będę ja Sydnee i ktoś jeszcze.
Wiem, że Sydnee jest bardzo niebezpieczna.
Wygrała wszystkie zadania, więc teraz planuję się podłożyć.
Wejdę do finału z Coreyem i Sam.
Czuję, że wezmą mnie do finału.
Chyba doczołgam się do końca.
Przeczołgaj się na koniec.
To cwane, bo jestem drobna.
Szalone zadanie.
Najtrudniejsze do tej pory.
Jestem wysoki, będzie ciężko.
Muszę wygrać,
bo łatwiej im będzie pozbyć się mnie niż Sam.
Start.
Na ziemię. Idź w lewo.
Padnij.
Padnij, dasz radę.
No dobra.
Co mam robić?
- Corey, mów. - Padnij.
Turlaj się.
- Zatrzymaj się. -
Dawaj!
Głowa nisko i czołgaj się.
Nie dam rady.
KARA
Wiem, że nie mogę przesadzić.
To nie może być zbyt oczywiste.
Muszę subtelnie spowolnić Sydnee.
Jeśli dam Coreyowi i Sam przewagę,
może nie będą nic podejrzewać, jak już przegramy.
Wstań.
Przełóż prawą nogę.
Poczekaj.
Ciągle obrywam, dostaję karę za karą.
Cara musi zacząć mówić,
musi się komunikować.
- Mów! - Przesuń się do przodu.
Stój.
Poczekaj, przed tobą jest ten ruchomy.
- No dobra. - Trochę do tyłu. Dobrze.
Padnij i czołgaj się do szkatułki. Dawaj!
Na ziemię. Udało się!
KARA
Wstań i nie ruszaj się.
Boże. Tutaj?
Raz, dwa, trzy: skok.
Teraz idź do przodu.
Stój. Zahaczyłaś.
Już tam jesteś. Leć.
Dawaj, tak jest.
Bierz gogle i leć.
No dobra.
Sam ma szkatułkę.
No już.
Poczekaj.
Ten ruchomy wraca.
Musisz się przeczołgać.
Padnij. Na ziemię i czołgaj się.
Padnij.
Na ziemię i czekaj.
- Dobra. - Nie ruszaj się.
Powolutku i do przodu, Corey.
Świetnie ci idzie. Szybciej.
Czekaj.
Dobra, leć.
W lewo.
Dobra, leć.
Gogle i leć.
Czekaj.
Sydnee ma szkatułkę.
- Dawaj. - Padnij.
Czekaj.
Dzięki Bogu.
Corey ma ogromną przewagę.
- Wszystko idzie zgodnie z planem. - Ruszaj.
Jestem raczej pewna, że się uda.
Trzymaj się jak najniżej.
- Uważaj na stopę. - Gdzie jestem?
Przetocz się. Powolutku.
Dobrze, idź dalej.
Przesuwaj się powoli.
Świetnie, ale uważaj.
Musisz iść w lewo.
- To lewo? - Tak, ale…
Opuść rękę.
To bardzo trudne.
Każe mi się toczyć, to się toczę. Robię wszystko.
Nagle słyszę „W lewo”.
Idę razu tu, raz do tyłu.
Mam głowę przy ścianie. Co za bajzel.
- Mogę wstać? - Nie, bo głowa…
Musisz iść w lewo, żeby ominąć laser.
Idź dalej.
Co? Czekaj!
Teraz w prawo.
Masz nad sobą laser, nie wstawaj.
Idź dalej. Przesuwaj się.
Już prawie.
Cara, pospiesz się.
Leż na ziemi, ale pospiesz się. Łokcie nisko.
Dobra robota.
Lasery idą mi bardzo szybko.
Corey jest strasznie wolny.
Nie podnoś się. Dalej.
Jestem prawie na mecie.
Uważaj na pięty i do przodu.
Nie mogę sobie pozwolić na wygraną.
Trzymaj się nisko, głowa nisko!
- Cholerka. - Spokojnie.
To jakiś obłęd.
Będę dotykała laser,
mając nadzieję na to, że Corey się ruszy i wygrają.
Cara, idź dalej.
Jest dobrze, ale musisz być nisko.
Powolutku.
Przejdź nad nim.
Tak jest, nad nim.
Dawaj, pięty nisko.
Jesteś blisko, trzymaj pięty nisko.
To dziwne, jak można być tak kiepskim?
Chce się podłożyć? A może próbuje odwrócić uwagę?
Czy to możliwe?
- Jak się skończy, bierz szkatułkę. - Dobra.
Bierz szkatułę i wracaj!
Cholera.
Dzięki Bogu. Połóż ją tam.
Koniec gry.
Gratulacje.
Sam, Corey, wygraliście.
Zdobyliście szkatułki jako pierwsi.
Jest dobrze.
Sydnee, Cara, przykro mi, ale jedna z was wkrótce odpadnie.
Jedna z was wróci do domu po dzisiejszej kolacji eliminacyjnej.
Przegrałam celowo.
Pokręcona gra.
Oby nie odbiło mi się to czkawką.
Corey i Sam, musicie podjąć decyzję do końca kolacji.
Udało się.
Muszę walczyć,
muszę porozmawiać z Sam i Coreyem
i przekonać ich do siebie,
ale nie będzie łatwo.
- Gratulacje. - Boże. Jak się czujecie?
Okropnie.
- No tak. - Cieszę się twoim szczęściem.
Postanowiłam zaufać Coreyowi i Sam.
Nie chcę się emocjonować.
Będę spokojna i oddam swoją przyszłość w ich ręce.
Choć jestem przerażona.
Pod koniec było bardzo blisko.
Jak mamy teraz wybrać?
Spróbujcie odesłać milionerkę,
o ile to jedna z nas.
Jeśli nie, to i tak bez znaczenia.
Możemy pogadać?
To on jest milionerem.
Ale na szafocie jestem ja i Cara.
Bądź szczera,
kogo wybierzesz?
Wierzę, że Sam ma pieniądze.
Sama nie wiem.
Jestem teraz strasznie zestresowana.
Zaufałam wam.
Nie chcę, żeby mi się to odbiło czkawką.
- Jak to? - Mówię o zadaniu.
- To znaczy? - Zwlekałam.
Mogłam zgarnąć zwycięstwo.
Mogłam przejść do końca w dwie sekundy.
Dlaczego to zrobiłaś? Żeby pozbyć się Syd?
Tak.
Jest mi niedobrze.
Coś się nie zgadza.
Cara doszła daleko, bo była cicha.
To gra oszustów.
Może dobrze blefuje.
Jest niebezpieczna.
Może nie powinienem jej ufać?
Gdybyś miała teraz pieniądze…
- Po co miałabym coś takiego robić? - Skąd mam wiedzieć, że to prawda?
Po co miałabym kłamać?
Czemu miałabyś mówić prawdę?
To przykre.
Naprawdę przykre.
Do bani.
Dlaczego to zrobiłam? Trzeba było wygrać.
Myślałam, że Corey mnie wesprze.
Czuję się nieswojo, nie podoba mi się to.
Na kogo zagłosujesz?
Boże.
Zwariowana gra.
Czy Cara jest milionerką? Nie wiem.
Mogła kłamać od samego początku.
W środku panikuję.
Jestem bardzo skołowany.
Jesteśmy z Carą bardzo blisko,
ale przyjaźń i milion dolarów dzieli bardzo cienka linia.
Muszę zachować równowagę. Muszę robić swoje.
- Cześć. - Cześć, Peter.
Witam na kolacji eliminacyjnej.
Sam, Corey,
zagłosujecie razem.
Wybierzecie osobę, która może mieć pieniądze.
Ta osoba natychmiast opuści Jelenia.
Tylko troje z was
podejdzie do finału.
Pozostaje jeden zwrot akcji.
Jeśli milioner przetrwa dzisiejszą kolację eliminacyjną,
otrzyma przewagę
przed zadaniem finałowym.
Każdy ma prawo do wypowiedzi. Sydnee, chcesz otworzyć dyskusję?
Znów tu jestem, choć wcale tego nie chciałam.
Nie lubię okazywać słabości,
bo wykorzystano to przeciwko mnie.
Wiem, że potrafię być silna,
może gdybym nie okazała słabości, nie byłabym teraz w tej sytuacji.
Ale to jeszcze nie koniec,
więc powinniście mądrze to rozegrać.
Zastanówcie się, co musicie zrobić, żeby wygrać.
Powiedz mi jedno dotychczasowe kłamstwo,
żebym mógł podjąć decyzję.
Głosowałam na Lydię.
Ale nie byłam milionerką. Też byłam w szoku, że wróciła do domu.
No dobra.
Cara.
Grałam bardzo uczciwie.
Taka już jestem.
Nie umiem kłamać.
Jeszcze was nie okłamałam.
Szczerość i uczciwość
są dla mnie najważniejsze.
Jest mi przykro, że jeszcze nic nie dostałam,
ale jestem wdzięczna, że tu jestem.
To naprawdę wspaniała okazja.
Bardzo zależy mi na was wszystkich.
Mówisz, że nie kłamiesz.
Co byś zrobiła, gdyś dostała ten milion?
Jeszcze mnie to nie spotkało.
Podejrzewam, że od razu bym się zdradziła.
Nie wiem, czy potrafiłabym sobie z tym poradzić.
To ciągle przede mną,
więc nie wiem, co mogę powiedzieć.
Dotarliśmy do końca. To nie jest szczera gra.
Próbujemy być szczerzy,
ale co się stanie,
jeśli rzeczy oczywiste, wcale nie są oczywiste?
Sydnee i Cara powiedziały,
czemu powinny zostać w Jeleniu.
Corey i Sam teraz zagłosują.
Głos oddacie na jednej karcie.
Osoba, którą wyeliminujecie, otworzy swoją szkatułkę
i pokaże, czy była milionerem.
Jeśli wyeliminujecie milionera,
pieniądze przydzielimy do losowe wybranej szkatułki
przed rozpoczęciem finału.
Możecie oddać głos.
Syd to świetna zawodniczka. Może być milionerką.
Z Carą łączy mnie bardzo mocna więź.
Trochę się boję.
Może naprawdę dobrze gra.
Biorę długopis i najpierw wskazuję Carę,
a potem Sydnee,
po czym patrzę mu w oczy.
Nie mogę zostawić decyzji w jego rękach.
Muszę wygrać te pieniądze dla rodziny.
- Zgadzacie się? - Tak.
Proszę odebrać głos.
Głos oddano.
Sydnee.
Jak się czujesz?
Za każdym razem, gdy mnie przesłuchiwaliście,
wykazywałam się klasą i gracją.
Chcę kontynuować takie zachowanie, więc po prostu otworzę szkatułkę.
Sydnee, otwórz swoją szkatułkę.
Przygotowałam sobie świetny tekst, że wyglądam jak milion dolarów,
ale nie mam miliona w szkatułce.
Chciałabym wam pogratulować.
Oto kolejna pusta szkatułka. Jedno z was rewelacyjnie kłamie.
Powodzenia.
Nie jesteś naszą milionerką.
Bardzo mi przykro, ale musisz natychmiast opuścić Jelenia.
Dziękuję, Peter.
Byłam łatwym wyborem, bo stanowię największe zagrożenie.
Zapraszam.
Jestem z siebie bardzo dumna.
Pobyt tutaj uświadomił mi,
że nie muszę się ograniczać.
Nie muszę ograniczać swojego blasku, żeby inni mogli poczuć się lepiej.
Dobrze grałam.
Pewnie sama bym na siebie głosowała.
Odetchnęłam chyba pierwszy raz,
odkąd tu przyjechałam.
Postanowiłam uratować Carę.
Mam do niej na tyle zaufania.
Cieszę się, że jesteśmy tu we troje, ale tak naprawdę
jestem pewna, że Corey jest milionerem.
Muszę grać razem z Carą,
żeby zdobyć tę kasę.
Corey, wszystko gra?
Na pewno wiem tylko jedno:
jedna z was ma pieniądze.
Jeśli będziemy głosować, odpadnę.
Pogadajcie sobie.
- Nie musimy. - Możecie porozmawiać.
- Nie musimy. - Porozmawiajcie.
Głosowałem na Sydnee, bo jej nie ufałem.
Poza tym nie chciałbym z nią konkurować.
Pieniądze są w szkatułce Sam.
Niestety Cara i Sam sobie ufają.
Jestem sam przeciwko nim.
Nie znoszę tego.
Corey się zdenerwował.
Żałuje, że na mnie nie zagłosował.
Stresuję się,
ale muszę zachować spokój,
zgrywać głupią
i upewnić się, że dalej mi ufa.
Nie mam pieniędzy.
Ja też nie i dobrze to wiesz.
Ona chce cię dorwać.
Ty też.
Niby czemu?
Czemu nie?
Tak czy siak, będę sam.
Czemu myślisz, że jesteś tu sam?
Jestem z ciebie dumna. Wiele osób będzie dumnych.
Damy radę.
A jeśli się okaże, że pieniądze są u ciebie?
To niemożliwe, więc…
Kogo podejrzewasz?
Zostałeś ty i Sam,
a ty, patrząc mi w oczy, mówisz, że nie jesteś milionerem.
Drodzy goście, gratulacje. Doszliście do finałowej trójki.
Przed nami ostatnia rozgrywka, ale zanim do niej dojdzie,
czeka nas ostatnie zadanie.
Zapraszam do sali z żyrandolami.
Tak czy siak, uwierzysz w to, co zechcesz.
Nie wiem, co myśleć.
To nie tak, że nie ufam Carze.
Po prostu muszę być szalenie ostrożny.
Jest niebezpieczna, zwłaszcza z Sam.
Nic mnie tu teraz nie chroni.
Teraz mogę zaufać tylko sobie.
A to co?
Drodzy goście, zbliżamy się do finału tej gry w kotka i myszkę.
Od teraz każdy gra sam.
Chcę wyglądać elegancko na tę okazję.
Oto pięć igieł, które trzeba nawlec, żeby krawiec mógł dopasować mój garnitur.
Musicie tylko nawlec nitki na pięć igieł.
Nie znam się na szyciu.
Waszym celem jest jak najszybsze ukończenie zadania.
Osoba, która skończy na trzecim miejscu,
zacznie finałową rozgrywką z dużą stratą.
Na kolacji wspomniałem,
że nie wyeliminowaliście milionera,
więc ten przystąpi do zadania z jedną przewleczoną nitką.
No nie.
Cara, zaczynasz.
Corey, Sam, wyjdźcie, proszę,
żeby Cara mogła nawlec swoje nitki.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Pracuję w In-N-Out. Muszę umieć idealnie składać ser.
Muszę być bardzo delikatna.
To może być warte milion dolarów.
Wiem.
Jesteś milionerką, więc zaczynasz z przewagą nitki.
Doceniam to.
Martwię się.
Jeśli skończę zbyt szybko,
mogą zacząć mnie podejrzewać.
Myślę teraz o tak wielu rzeczach.
Muszę działać strategicznie.
Moja przewaga nie może być oczywista.
Dam ci hasło i włączę stoper.
Nie wyłączę go, dopóki piąta igła nie wróci nawleczona do poduszki.
Gotowa?
Jestem gotowa.
Trzy, dwa, jeden, start.
NAWLECZONE IGŁY
Trzy.
Czuję presję.
Nie chcę być zbyt szybka,
ale muszę wygrać, żeby kontrolować grę.
Cztery.
Została jedna.
Koniec.
Brawo.
Minuta i 21 sekund.
Nie oceniaj dziewczyny od burgerów.
Zaprosisz Sam?
- Znów się spotykamy. - Jak się czujesz?
Stresuję się, to jasne,
ale mam doświadczenie z szyciem.
To dobrze.
Spokojnie i powoli.
Spokojnie i powoli?
Wiesz, że wygra najszybsza osoba?
Tak, ale powoli znaczy płynnie, a płynna praca zawsze idzie szybko.
No dobra.
Twój los zależy od tych pięciu igieł.
- Gotowa? - Tak.
Trzy, dwa, jeden, start.
Dobra.
NAWLECZONE IGŁY
Pierwsza.
Nie mam czasu do stracenia,
bo ktoś ma tu przewagę.
Czuję się pewnie, jestem gotowa.
Dwie.
Trzy.
Cztery.
Muszę się skupić.
Mam jedną szansę, by zdobyć te pieniądze.
To jest to.
No właź.
Dawaj.
Wybicie z rytmu to okropne uczucie.
Właśnie mnie to spotkało.
Powtarzam: „No dawaj”.
O rany. No dobra.
Czemu nie przechodzisz?
Jest.
Proszę.
Trzy minuty i 12 sekund.
Zaproś Coreya, dziękuję.
A to ci.
Dałam z siebie wszystko, mam nadzieję, że to wystarczy.
Muszę tylko pokonać Coreya.
Corey, usiądź.
Dziękuję.
Zadanie jest proste, ale poważne.
Jak sobie poradzisz?
Nigdy wcześniej tego nie robiłem.
Mam kiepski wzrok i duże dłonie.
Zobaczymy.
To najtrudniejsze zadanie.
Bez wątpienia.
Ze stresu będą mi się trzęsły ręce.
Panie mają drobniejsze dłonie,
na pewno mnie załatwią.
Gotowy?
Trzy, dwa, jeden, start.
NAWLECZONE IGŁY
Kiepsko widzę.
No dawaj.
O ty…
Źle to wygląda.
Z pierwszą się udało,
ale nitka wróciła.
Myślałem, że to koniec.
No siedź spokojnie.
Pierwsza igła.
Jedna za nami.
Dwie.
Jesteś największa.
Trzy.
Na tym etapie śmigam.
Maleńka przeszła?
Została jedna i tyle.
Masz cztery. Została jedna.
Dobra robota.
Boże.
Oddychałeś w ogóle?
- Nie. - Ja chyba też nie.
Dwie minuty i 34 sekundy.
Dwie minuty i 34 sekundy? Nie brzmi to źle.
Mam nadzieję, że to wystarczy.
Nie mam pojęcia, jak poszło Carze i Sam.
Poza tym jedna z nich jest milionerką, więc miała przewagę.
Nawlekanie nitek poszło wam świetnie.
Corey, Cara, Sam, zbliżamy się do końca naszej przygody.
Jesteście tak blisko miliona.
Kolejność finałowej rozgrywki zależy od waszych wyników w tym zadaniu,
ale każde z was będzie mogło wygrać.
Cara, zajęłaś pierwsze miejsce.
Twój czas to minuta i 21 sekund.
Dobra robota.
Cara szybko ogarnęła te igły.
Milioner miał przewagę.
To podejrzane.
Jesteś rozczarowana?
Nie, jestem z siebie dumna.
I słusznie.
Drugie miejsce…
zajmuje…
Corey.
Dwie minuty i 34 sekundy.
Dobra robota.
Sam, trzy minuty i 12 sekund.
Końcówka była pechowa.
- Mam czas. - To prawda.
To by było na tyle.
Ostatnia potyczka będzie wymagała sprytu, inteligencji i podstępu.
Zapraszam na dół.
Nie wiem, co się teraz wydarzy,
ale mam 33% procent szans na zostanie milionerem.
Potrzebuję pieniędzy. Nie gram teraz tylko dla siebie.
Ludzie w domu na mnie liczą. Jestem już blisko.
Robię teraz wszystko,
żeby wygrać te pieniądze.
Czuję, że mają przewagę,
ale nie bez powodu zostawiłam w domu dwuletniego syna.
Jestem wojowniczką, nie poddam się.
Mam dobrą relację z Sam i Coreyem.
To dobrzy ludzie,
cieszę się, że rozegram z nimi końcówkę.
Muszę uważać, bo wiem,
że każdy gra, myśląc tylko o sobie.
Nie wiem, co się wydarzy.
W głębi serca wiem, że na to zasłużyłam.
Muszę się skupić. Jestem tak blisko.
Muszę też przestać płakać.
Drodzy goście,
witam w finałowej potyczce intelektów.
Od niej zależeć będzie, kto opuści Jelenia z milionem dolarów.
Cara i Corey zajęli pierwsze i drugie miejsce,
więc na osobności wymienią zawartość dwóch szkatułek.
Musicie wykonać ruch,
nawet jeśli nie będzie dotyczył waszej szkatułki.
Pójdziemy po kolei.
Corey zacznie.
Możesz wymienić swoją szkatułkę z Sam albo Carą.
Możesz też wymienić ich szkatułki.
Potem Cara będzie mogła zrobić to samo,
nie wiedząc, jaką decyzję podjął Corey.
Sam, byłaś trzecia,
więc nie wymienisz szkatułek,
ale możesz wpłynąć na decyzje Coreya i Cary.
Twoje słowa mają moc.
Waszym celem jest dojście do końca gry
z milionem dolarów w szkatułce.
Wygra osoba, która pod koniec będzie miała w szkatułce milion dolarów.
Będziecie potrzebowali strategii,
ale, co najważniejsze,
wiedzy, gdzie teraz znajduje się milion dolarów.
Martwię się, że Corey wie, że jestem milionerką.
Nie spodziewałam się, że pożałuje wciągnięcia mnie do finału.
Czuję stres, bo chyba za szybko skończyłam z igłami.
Muszę chyba zmienić strategię i przejść do ofensywy.
Muszę być oczywista.
Musi być przekonany, że to ja jestem milionerką,
bo wtedy weźmie moją szkatułkę…
a ja ją sobie odbiorę.
Drodzy goście,
zaczynamy.
Corey, ile igieł nawlekłeś?
- Pięć. Nie miałem przewagi. - Okłamałeś mnie kiedyś?
Nie. Ani razu.
Nie okłamałem cię.
Mogłem cię odesłać do domu, ale tego nie zrobiłem.
Jesteś tu z nami.
Ja mogłam nie dopuścić was do finału.
Nigdy cię nie okłamałem.
Sytuacja zrobiła się dziwna.
Dziwnie się zachowuje.
Nagle zaczęła mnie przesłuchiwać, a wcześniej powtarzała:
„Corey, możesz na mnie liczyć”.
Mam podejrzenia co do Cary.
Myślę, że to nie Sam jest milionerką,
a Cara.
Cara to milionerka i mam ją na muszce.
Teraz muszę się skupić na Sam,
żeby Cara niczego się nie domyśliła.
Czemu kłamałaś na temat wskazówki?
Nie kłamałam.
Wiem, że kłamałaś.
Nie kłamałam. Milioner ma dwie siostry.
To kłamstwo.
Powiedziałeś, że masz siostrę i siostrę przyrodnią.
- Dwie przyrodnie siostry. - Nagle to dwie przyrodnie siostry.
Mam dwie siostry przyrodnie. Nie o tym mówiła wskazówka.
Krzyk nie sprawi, że to będzie prawda.
- Pieprzenie. - To tyle. Teraz ty mów.
- Ja nic nie wskóram. - Bo gadasz farmazony.
Wiesz, że to ty jesteś milionerem.
Zatrzymasz pieniądze i zamienisz nasze szkatułki.
No dobrze…
Corey, zostań ze mną.
Cara, Sam,
wyjdźcie, proszę, żebyśmy mogli porozmawiać.
Mam szansę odebrać pieniądze milionerowi.
Mam nadzieję, że Cara mi ufa
i wierzy, że naprawdę podejrzewam Sam.
Muszę mądrze dobrać strategię,
bo Cara też może wymienić szkatułki.
Corey, wybierzesz dwie szkatułki, których zawartość zamienimy.
Być może uda ci się przenieść pieniądze.
Powiedz, co myślisz.
Wiem, że nie mam miliona dolarów.
Nie spodziewałem się, że Cara będzie mnie tak przesłuchiwać.
Myślę, że Sam kłamie.
O to jej chodzi, próbuje zbić mnie z tropu.
Stresuję się i boję.
Nic tu nie mam
i dlatego
przestawię szkatułkę Cary tutaj.
Dobrze, zrobione.
Teraz wyjdź i zawołaj Carę.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też. Miło się patrzy na kogoś tak miłego.
A i tak udało ci się dojść do końca.
Cześć.
Ściąga marynarkę.
Gdzie jest kasa?
Powiesz mi, co zrobiłeś?
To chyba oczywiste.
Ale mogę się mylić.
Peter cię zaprasza.
Powodzenia. Dasz radę.
Myślę teraz o tak wielu rzeczach.
Nie wiem, czy mój plan wypalił i Corey wie, że jestem milionerką.
Był przekonany do Sam i to mogło się nie zmienić.
Zamienił się ze mną czy z Sam?
Mam nadzieję, że poznałam go na tyle, żeby móc odpowiedzieć na pytanie
„Co zrobiłby Corey?”.
Cara.
- Cześć. - Jak się czujesz?
Próbuję teraz rozgryźć Coreya.
Analizuję, jak mógł się zachować.
Podejrzewam, że zamienił się ze mną.
A może zostawił je u mnie?
Muszę zaufać intuicji, nie mogę się teraz zawahać.
Co chcesz zrobić?
Podjęłam decyzję.
No dobrze.
Załatwione.
Drodzy goście, czas sprawdzić, kto jest ostatnim milionerem.
Otwórzcie szkatułki na moje hasło.
Osoba z pieniędzmi
zostanie milionerem.
Gotowi?
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Otwórzcie.
Boże.
O Boże.
Cara, gratuluję.
- Boże. - Jesteś milionerką.
O Boziu.
Nigdy nie sądziłam, że spotka mnie coś takiego.
Cara, zasłużyłaś na to.
Świetnie wykorzystałaś zaufanie…
Piękne brązowe oczy.
…intuicję…
Masz siostrę?
Jedną.
…i podstęp.
Dzik.
Kyle.
Boże.
Udało się. Jestem milionerką.
Myślę o mężu i rodzinie.
O tym, że powiem tacie.
Wiem, że będzie ze mnie bardzo dumny.
Cara była milionerką.
Miałeś pieniądze,
ale Cara wykazała się odwagą
i zamieniła wasze szkatułki,
nie wiedząc, co ją czeka.
Czułem, że zobaczę pieniądze.
To bardzo boli.
Dobrze to rozegrała. Pokonała mnie.
Co za zwrot akcji.
Rozerwali się na strzępy.
Nie tego się spodziewałam.
Dałam się nabrać.
Cara doskonale to rozegrała.
Nie pękła.
Nie wygrałam miliona dolarów,
ale jestem wdzięczna, bo wrócę i dam buzi cudownemu synowi
oraz wspaniałemu mężowi.
Szczęściara ze mnie.
Gratulacje.
To niewiarygodne,
w końcu spotyka mnie coś dobrego,
coś, co może odmienić moje życie.
Cara, jesteś ostatnią milionerką.
Ma dwie siostry.
Skąd to zdziwienie? Ty jesteś gliną!
O Boże.
Napisy: Jędrzej Kogut