SNOOPY NA OBOZIE
Dobra robota, Snoopy.
Jestem pewnie jedynym dzieckiem,
które musi przekupić własnego psa, żeby aportował.
„Problem z Sally”.
Ciężko uwierzyć, że pobyt na obozie dobiega końca.
Dobrze się bawiliście ze skautami?
Ktoś chyba płacze.
Wszystko dobrze, Sally?
Co? Tak. Jest… w porządku, starszy bracie.
Nic się nie dzieje.
Coś mi się nie wydaje.
Wszystko się zaczęło dziś rano.
Razem z Naomi zaczęłyśmy robić…
naleśniki!
Świetny pomysł, Sally.
Dziewczynki się ucieszą.
Dodamy też borówki?
Zdecydowanie.
Kawałki czekolady?
Tak!
- Banany? - Tak!
- Żelki? - Tak!
Brukselkę?
Może nie do naleśników.
Chyba dobrze się bawiłyście.
Zgadza się.
To dlaczego płaczesz?
No bo…
Bo…
Przepraszam.
Coś musiało się wydarzyć, Snoopy.
Ale co?
To prawdziwa zagadka.
Światowej sławy detektyw.
Świetny pomysł.
Jeśli połączymy siły, na pewno odkryjemy, czym martwi się Sally.
Chodźmy.
Najpierw musimy zdecydować, dokąd idziemy.
Dzięki za spotkanie.
Rozumiem, że dziś rano robiłyście z Sally naleśniki.
Zgadza się.
To chyba nie jest konieczne.
Przyznała, że robiły naleśniki.
Tak teraz myślę, że zdarzyło się coś nietypowego.
Jadłyśmy sobie śniadanie…
Chyba nigdy nie jadłam lepszych naleśników.
Zgadzam się, Lucille.
Są najlepsze.
No nie wiem.
Mój tata robi najlepsze naleśniki.
Chyba muszę mu o czymś powiedzieć.
Wszyscy stwierdzili, że to najlepszy posiłek tego lata.
To świetnie.
Mówiłaś, że stało się coś nietypowego.
Tak!
Nietypowe jest to, że wszyscy byli zgodni.
Coś musiało zasmucić Sally
po tym śniadaniu.
Nie mam pojęcia.
Po śniadaniu powiedziała, że idzie do chatki rękodzieła.
Po co ten dziwny strój?
Wczuł się.
Tak, była tu Sally.
Uznaliśmy, że zrobimy domki dla wróżek.
Mamy chyba za mało informacji, Snoopy.
Czy Sally była smutna, bo jej praca nie wyszła?
To się czasem zdarza.
Twoje abstrakcyjne drzewko było urocze, Charlie Brownie.
To miał być łoś.
Domki wyszły bardzo ładnie.
Tak ładnie…
że postanowiliśmy postawić je w lesie.
Są tutaj.
Chyba wszystko poszło dobrze.
Czy Sally zachowywała się jakoś dziwnie?
Nie. Kilka razy nazwała mnie „słodkim Misiaczkiem”.
Powiedziała też, że idzie do chatki muzycznej.
Jasne, że są tam moje odciski palców. To mój fortepian.
Jak już mówiłem,
przyszła Sally i powiedziała, że nosi w sercu melodię.
Spytała, czy mogę jej przygrywać.
Grałeś, a ona śpiewała.
Nie do końca.
Chyba dobrze się bawiliście.
Beethoven to zawsze dobry wybór.
Nic z tego nie rozumiem.
Wszystko wskazuje na to, że Sally ma udany dzień.
To nie ma sensu.
Co jest, Snoopy?
Wpadłeś na coś?
Chyba nie.
Nie możemy się poddać.
Coś zasmuciło Sally.
Dowiemy się, co to było, nawet gdybyśmy musieli odpytać każdego.
Przepytaliśmy każdego.
Były naleśniki, rękodzieło i granie.
Poza tym Sally pływała, zjadła lody i poszła na spacer.
Wszystko wskazuje, że cały czas dobrze się bawiła.
Nie rozumiem tego.
Porównajmy notatki.
Do licha.
Sally. Razem ze Snoopym próbujemy zrozumieć, co cię tak zasmuciło.
Popytaliśmy ludzi, sprawdziliśmy tropy, ale nie mamy pojęcia, czemu jesteś smutna.
Nie jestem smutna.
Nie… jesteś?
To jest wspaniały dzień.
Wręcz idealny.
To dlaczego płaczesz?
Nie wiem.
Czuję się taka szczęśliwa,
że aż nie wiem, co zrobić z tymi emocjami.
Wzruszyłam się.
Chyba już rozumiem.
To łzy szczęścia.
Nie ma lepszych.
Ale jest w tym też smutek, bo idealne dni nie zdarzają się często.
To właśnie sprawia, że są wyjątkowe.
Idealne dni mogą się zdarzyć zawsze.
Powinniśmy je wtedy doceniać.
Dzięki, starszy bracie.
Snoopy, nasza sprawa została chyba rozwiązana.
No dobrze, matko naturo.
Teraz już przesadziłaś.
„Jak zostać skautem beaglem? Odgłosy natury”.
Skaut beagle zna się na odgłosach zwierząt.
Potrafi rozpoznać odgłosy wszystkich stworzeń.
Majestatyczny ryk łosia.
Niepokojące hukanie sowy.
Lub dziarskie cykanie świerszczy.
Wiele zwierząt wydaje charakterystyczne dźwięki.
Niektóre mają cały arsenał odgłosów.
Do licha.
Kurka.
Mam tego dość!
To najbardziej fascynujące stworzenia.
Czemu nie mogę mieć normalnego psa?
Tutaj jesteś.
Podobno masz aparat,
więc będziesz musiał zrobić trochę zdjęć.
„Księga pamiątkowa”.
Za kilka dni koniec obozu,
a ja mam zrobić księgę pamiątkową.
Taką na koniec lata.
Będzie upamiętniać nasze wspólne chwile na obozie.
To ważne zadanie.
Chodzi o historię obozu.
Cześć. Co porabiacie?
Chcemy zrobić zdjęcia ukazujące wasze najlepsze wspomnienia.
Moje najlepsze wspomnienie to lektura „Moby’ego Dicka”.
Miałam kiedyś taki sen.
Wygrałam World Series i Super Bowl tego samego dnia.
Nieźle.
Chodzi mi o prawdziwe wspomnienia z obozu.
Moje najlepsze wspomnienia to siedzenie na schodkach
i rozmowy z przyjaciółmi.
Szukamy czegoś bardziej dynamicznego.
Patrzcie!
Nieźle.
Chodzi nam o takie emocje, ale…
Ciężko stwierdzić, co się dzieje, bo wszędzie pryska woda.
Co?
Podoba mi się ta energia, ale możecie mniej chlapać?
Chyba mamy bardziej chlapać.
Robi się!
Nie, nie, nie!
Jak mamy uwieczniać wspomnienia, jeśli ludzie są w ruchu?
Moje ulubione wspomnienie to spacery po lesie.
Piękno natury zawsze inspiruje.
Wow, Charlie Brownie.
Ale nuda.
Gapienie się na drzewa?
To do niczego.
Nie ty decydujesz, jakie wspomnienia są ważne dla innych.
Dość tego!
Zdecyduję, które wspomnienia są ważne. Świetny pomysł, Charlie Brownie.
Nie ma lepszych wspomnień z obozu niż rękodzieło.
Dobra, dawaj.
Nie zrobiłam tego.
A co zrobiłaś?
Może zrobimy kilka zdjęć z tym,
a potem jedno z tym…
czymś.
Gotowa?
Dobrze, szeroki uśmiech.
Szerszy!
Gotowe. Idziemy dalej.
Dla mnie jesteś najlepsza, ziemniaczana świnko.
Będziecie pamiętać wiosłowanie po spokojnym jeziorze.
Fajnie byłoby być na spokojnym jeziorze.
Albo jakimś innym.
Są fale, nie da się zrobić zdjęcia.
Uśmiechnijcie się i udajcie, że jecie najlepsze lody.
Czemu mamy udawać?
To zimne purée ziemniaczane.
Lepiej wychodzi na zdjęciach. Nie topi się.
Nigdy nie odganiałem niedźwiedzia gałęzią.
Nie chodzi o to, co zrobiłeś.
Chodzi o samo podejście.
Gdzie ten niedźwiedź?
Nie mogłem znaleźć stroju.
Mam tylko to.
Ups, przepraszam.
Nie zauważyłem cię.
Jakoś damy radę.
Nie było łatwo, ale chyba daliśmy radę.
Masz już wszystko, żeby zrobić księgę pamiątkową?
Będzie super!
Wszyscy na pewno będą chcieli wracać do takich wspomnień.
A umożliwi im to sama Lucy van Pelt.
I jej asystent.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczycie księgę.
Przekonacie się, że to było najlepsze lato.
Już tak uważam.
No tak, ale będziesz mieć niezbity dowód.
Zgromadźcie się, obozowicze,
i rzućcie okiem na tegoroczną księgę pamiątkową.
Ale… to nie są moje wspomnienia.
Daj popatrzeć.
Lucy, świetnie się…
Lucy?
Wiem, że księga nie wygląda tak, jak chciałaś,
ale mnie się podoba.
Powiedz to tym, którzy się ze mnie śmieją.
Nie śmieją się z ciebie, Lucy.
Śmieją się na myśl o chwilach spędzonych z przyjaciółmi.
Na tym polega bycie na obozie.
Na moje oko to znaczy, że twoja księga spełniła swoje zadanie.
- Pamiętam to. - To był wielki rozprysk.
Ale super.
- To mi się podoba. - Tutaj jestem.
Super zdjęcie.
Świetna zabawa.
Lucy, świetnie się spisałaś.
Naprawdę? Podoba wam się?
Bardzo.
To najlepsza księga pamiątkowa.
Wszyscy się wpisaliśmy.
Dziękuję.
Tobie też dziękuję, Snoopy.
Bez ciebie nie dałabym rady.
Jesteś…
dobrym pieskiem.
Brawo, Lucy!
Snoopy!
Dobrze się bawiliście tego lata?
Ja też, przyjacielu.
Chyba już czas na nas.
Wiesz, że one idą w przeciwną stronę?
NA PODSTAWIE KOMIKSU CHARLESA M. SCHULZA
Napisy: Magdalena Marciniak
DZIĘKUJEMY, SPARKY. NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.