รู้ไหมเราควรทําอะไร
เล่าเรื่องสยองขวัญรอบกองไฟไงล่ะ
- เย่! - เย่!
น่าสนุก
ฉันชอบฟังเรื่องสยองขวัญมาก
ฉันไม่รู้เรื่องสยองขวัญเลยสักเรื่อง สนูปี้
เราน่าจะร้องเพลงประสานเสียงกัน
เซ็ง
งั้นก็จัดเรื่องสยองขวัญกันเลย
ก่อนที่เราจะเริ่ม ฉันอยากได้มาร์ชแมลโลว์ย่างอีกชิ้นนึง
เกลี้ยงเลยเหรอ
เรากินมาร์ชแมลโลว์หมดเกลี้ยงได้ยังไงเนี่ย
สนูปี้
"เรื่องเล่ารอบกองไฟ"
และนั่นคือตอนที่เธอเข้าใจ
ว่ารถที่ตามเธออยู่ ไม่ได้ตบไฟหน้าเพื่อทําให้เธอหวาดกลัว
แต่ตบไฟหน้าใส่เพื่อเตือนเธอว่า...
ยางรถของเธอแบนแล้ว
นั่นส่งผลต่อการประหยัดเชื้อเพลิง
อย่างที่คาดไว้
ไม่ได้น่ากลัวที่สุด แต่เป็นเหตุให้กังวลได้
เป็นเรื่องเล่าที่น่ากลัวมากเลย แฟรงคลิน
ฉันชอบที่มันน่ากลัว
แต่ก็ให้ความสําคัญกับประชาชนที่ทําสิ่งดีๆ ด้วย
ใครต่อ
ฉันเอง
เรื่องของฉันชื่อ "เด็กชายกับมือผีสิง"
ครั้งหนึ่งเคยมีเด็กชาย ที่ชอบการเล่นดนตรีคลาสสิกมากๆ
ทําไมนายไม่เล่นอะไรที่ร่วมสมัยกว่า อย่างร็อกแอนด์โรลล่ะ
เมื่อบางอย่างไม่ตกยุค มันก็เป็นสิ่งร่วมสมัยตลอดกาล
โอมมะลึกกึ๊กกึ๋ย
หมายความว่ายังไง
ถึงจะพยายามเต็มที่ แต่ทุกเพลงที่เขาเล่นก็ผิดพลาดไปหมด
เบโธเฟนเป็นบีบ็อปแจ๊ส
ส่วนรัคมานีนอฟเป็นร็อก
โมซาร์ตก็เคยเป็นดนตรีที่เขาไม่ชอบ
นี่สิคือสิ่งที่ฉันเรียกว่าดนตรี
และเขาไม่เคยเล่นเพลงเบโธเฟนอีกเลย
ฉันชอบที่เรื่องเล่ามีฮีโร่
เด็กชายกับมือผีสิงน่ะเหรอ
แม่มด แน่อยู่แล้ว
โอเค ใครเล่าต่อดี
ฉันๆ ฉันจะเล่าต่อ
ครั้งนึงเคยมีเด็กผู้หญิงที่ชอบพิซซ่ามากๆ
แต่เธอได้กินมันแค่ในโอกาสพิเศษเท่านั้น เช่นวันเกิดของเธอ
ปีนั้นเธออธิษฐานในวันเกิด...
ให้ได้กินพิซซ่าตลอดเวลา
เช้าวันต่อมา เธอได้กินพิซซ่าเป็นมื้อเช้า
จากนั้นพิซซ่ามื้อเที่ยง
มื้อแล้วมื้อเล่า
เธอได้กินแต่พิซซ่าเท่านั้น
นี่ มาร์ซี่ ขอแซนด์วิชของเธอครึ่งนึงได้ไหม
พักนี้ฉันได้กินแต่พิซซ่าเองน่ะ
เอ้านี่ กินโบโลน่าของฉันสิครับ
นี่มันพิซซ่า
นี่ ทุกอย่างโอเคไหมครับ
แน่ละ คําขอพิซซ่าเป็นจริง...
แต่มันมากเกินไปจนเอียนเต็มที
ว้าว
นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าหักมุมแบบน่าขํา มาร์ซี่
ฉันเข้าใจครับ
น่าหงุดหงิดมากๆ
ใครต่อ
โธ่ มันเริ่มดึกแล้วไม่ใช่เหรอ
- ฉัน - ฉันอยากจะเล่า
- ฉันจะเล่า - เลือกฉัน
เธอเอาแต่เปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆ
แต่เป็นเพราะเจ้ารีโมตต้องคําสาป
ไม่มีอะไรเลย นอกจาก...
ข่าวสาร
แต่ถ้าจักรวาลกําลังขยายตัว งั้นก็เป็นที่เข้าใจได้
ว่าวันนึงมันจะถึงขีดจํากัดของมัน เหลือเพียงแค่ทางเลือกเดียวเท่านั้น
การหดตัว
แล้วไง ฉันขอถาม
แล้วไง
ฉันรู้สึกไปเอง หรือพระจันทร์ดูเหมือน เข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเมื่อสองสามนาทีก่อน
ดูเหมือนจะเหลือแค่นายกับฉันแล้วสินะ ชาร์ลี บราวน์
ใช่ ถูก
เธอเล่าเลย
นี่เป็นเรื่องราวน่าสยองขวัญของเด็กผู้หญิง ที่ทุกอย่างเกิดผิดพลาดไปหมด
เธอตื่นขึ้นมาในวันธรรมดาวันหนึ่งที่ยอดเยี่ยม...
หรือดูจะเป็นงั้น
แต่ว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม
ตอนแรกเธอพยายามจะเล่นว่าว
แต่มันไปติดในต้นไม้ต้นหนึ่ง
และหลายอย่างเริ่มที่จะเลวร้ายตั้งแต่นั้น
การ์ดวาเลนไทน์เล็กๆ ใบนึงก็ไม่มีเหรอ
วันนี้จะแย่ไปกว่านี้ได้อีกไหม
และไม่เคยมีใครได้ข่าวจากเธออีกเลย
ฟังดูน่ากลัวนะ
คุ้นๆ มากเหลือเกิน
โอเค เอาละค่ะพี่ชาย ตาพี่แล้ว
งั้นเหรอ
นี่ ดูเหล่าดวงดาวสิ
พวกมันสวยใช่ไหม
เลิกถ่วงเวลาน่า ชาร์ลี บราวน์
ใช่ เล่าเรื่องสยองขวัญได้แล้ว ชัค
โอเค คือ... มันเป็นคืนที่เหมือนกับคืนนี้มาก...
ในที่ที่เหมือนที่นี่เลย
มีเด็กๆ
ที่ไม่ได้ต่างจากพวกเรา
และมีพุ่มไม้...
เตี้ยๆ
แต่ไม่ใช่แค่พุ่มไม้ธรรมดาหรอก
พุ่มไม้ผีสิงที่มีชีวิตจริง และมาหลอกหลอนทุกๆ คน
แย่จัง
ฉันชื่นชมความพยายามของชาร์ลี บราวน์นะ แต่ว่าเรื่องเล่าของเขาไม่เห็นน่ากลัวเลย
มันคือพุ่มไม้ผีสิง
ฉันก็แค่ไม่รู้วิธีเล่าเรื่องน่ากลัวสินะ
"คุณเป็นลูกเสือบีเกิลได้ไหม
การกางเต็นท์"
"หนึ่งในพื้นฐานสําคัญของการเป็นลูกเสือบีเกิล
คือการเรียนรู้วิธีกางเต็นท์"
"ถ้าไม่แน่ใจว่าจะเริ่มตรงไหน
เต็นท์ส่วนใหญ่มาพร้อมคําแนะนําที่มีประโยชน์ เพื่อให้ง่ายสําหรับคุณ"
"เมื่ออ่านคําแนะนําแล้ว
ก็ได้เวลากางเต็นท์"
"แน่ละ เมื่อเป็นการตั้งค่ายพักแรม
ไม่มีอะไรดีกว่าการนอนหลับข้างนอก ภายใต้หมู่ดาว"
(คู่มือลูกเสือบีเกิล)
"ไปบีเกิล พอยต์ให้ได้"
รับของ รับของ ทุกๆ คน
ฉันมีพัสดุของเปปเปอร์มินต์ แพตตี้ พิกเพ็น แฟรงคลิน มาร์ซี่
ฉันชื่นชมนายจริงๆ นะ ชาร์ลี บราวน์
นายแทบไม่เคยได้จดหมาย แต่นายก็มารอรับทุกวัน
ฤดูร้อนเป็นช่วงที่ร้านตัดผมของพ่อฉันยุ่งน่ะ
ฉันได้บราวนี่เนื้อฟัดจ์ฉ่ําๆ
ฉันได้คุกกี้มะพร้าว
วันนี้มีของให้ฉันไหม ลูซี่
ไม่แน่ใจ
ว้ายตายแล้ว
ที่จริงมีบางอย่างส่งมาให้นาย
พัสดุเหรอ
ได้จดหมายเก่าๆ ธรรมดาฉันก็พอใจแล้ว
แม้แต่โปสต์การ์ดก็ได้
ทําไมถึงมีคนส่งโปสต์การ์ดจากบ้าน
นายจะไม่เปิดมันเหรอ
ฉันกําลังสนุกกับความคาดหวังอยู่
พัสดุนี่อาจเป็นอะไรก็ได้
คุกกี้ ซินนามอนโรล บัตเตอร์ทาร์ต
หนังสือมือสองเหรอ
ฉันคิดว่าจากสนูปี้นะ
คนส่วนใหญ่ได้ขนมอบจากบ้านกัน
แต่ฉันได้ไดอารี่จากหมาของฉัน
"บันทึกการเดินทางแสนอาภัพสู่บีเกิล พอยต์"
เขามีพรสวรรค์เรื่องดราม่าเกินจริงแน่ๆ
"เรียกฉันว่าสนูปี้"
แย่จัง
"ในฐานะส่วนหนึ่งของภารกิจต่อเนื่อง
เพื่อช่วยให้ลูกเสือบีเกิลที่รักของฉัน ได้เครื่องหมายเพื่อรักษาหมู่ของเราไว้
ฉันได้แต่งตั้งตัวเองเป็นผู้นําพวกเขา ในการผจญภัยที่ทั้งยิ่งใหญ่และยากลําบาก"
"จุดหมายของเราเหรอ
บีเกิล พอยต์ ทิวทัศน์งาม มีชื่อเสียงจากตะวันตกดินที่สวยงาม
รางวัลเหรอ
เครื่องหมายสําหรับทักษะการพายเรือแคนู แบบลูกเสือ"
"การเดินทางของเรายากลําบาก อาจจะอันตรายด้วยซ้ําไป
พิจารณาแล้ว ฉันขอแนะนําให้ทุกคนเอาถุงเท้าไปเผื่อด้วย"
"บทเรียนแรกเมื่อพายเรือแคนู คือทุกคนต้องวักน้ํากันแบบเป็นทีม"
"ถึงแม้ว่าบทเรียนแรกควรจะเป็น
การวักน้ําคืออะไร
แม้ล้มเหลวบางอย่างแต่แรก
ไม่ช้าหมู่ที่เชื่อถือได้ก็วักน้ํากันอย่างพร้อมเพรียง"
"แม้ว่ายังมีอุปสรรค
การวักน้ํานั้นเป็นงานที่เหน็ดเหนื่อย"
"ในฐานะนายหมู่ ฉันมีหน้าที่ทําให้หมู่มีความสุขกัน
ดังนั้นฉันเลยเสนอเพลงที่ทําให้ทุกคนร่าเริงขึ้น"
"เมื่อทุกคนฮึกเหิมเพราะฉันแล้ว
เราก็มุ่งมั่นต่อไปยังบีเกิล พอยต์
มั่นอกมั่นใจว่าไม่มีอะไรที่จะมาขัดขวางเราได้
การมองเห็นแผ่นดินโดยที่คาดไม่ถึง
หมู่ของฉันกําลังจะได้เรียนรู้หนึ่งในแง่มุม ที่เพลิดเพลินที่สุดของการพายเรือแคนู"
"การแบกเรือ"
อ่านอะไรอยู่เหรอ ชาร์ลี บราวน์
บันทึกการผจญภัยทางเรือแคนูแสนอาภัพของสนูปี้
เรายังไม่ถึงตอนที่แสนอาภัพเลยนะ
ขอเราฟังด้วยได้ไหม
นายก็รู้จักฉันดี ฉันรักการผจญภัยทางทะเล
มีสัตว์ทะเลตัวใหญ่เบิ้มในเรื่องนี้บ้างรึเปล่า
อย่างวาฬหรือฉลามหรือว่าหมึกยักษ์น่ะ
ยังไม่มี
ควรจะมีอะไรที่ใหญ่และแปลกๆ นะ
ถ้าเรื่องนี้หวังจะดึงความสนใจจากฉัน
อ่านต่อเลย ชาร์ลี บราวน์
"ฉันอธิบายกับหมู่ของฉัน
ว่าการแบกเรือหมายถึงการแบกเรือของตัวเอง ไปยังเขตแดนน้ําอีกแห่ง
พวกเขาแทบจะเก็บความกระตือรือร้นไว้ไม่อยู่
ไม่ช้าเราก็เดินทางสู่บีเกิล พอยต์อีกครั้ง
ความตื่นเต้นของหมู่เพิ่มสูงมากขึ้น แม้จะแบกภาระ
เพราะพวกเขารู้ว่าฉันแบกภาระที่หนักที่สุดไว้
นั่นคือภาระของความเป็นผู้นํา"
"ไม่ช้าเราก็พบว่า ตัวเองเผชิญกับเส้นทางสองเส้น
และไม่แน่ใจว่าควรจะไปทางไหนดี
โชคดีที่เรามีแผนที่
โชคไม่ดีที่ฉันปล่อยให้โอลิวิเยร์รับผิดชอบมัน"
"ท้ายที่สุดแล้ว และด้วยตัวฉันเอง
ไม่ได้รับอิทธิพลจากใครทั้งนั้น ฉันตัดสินใจจะสละเรือแคนู
เราไปต่อ เพียงเพื่อจะพบว่าตัวเองอยู่ห่าง
จากบีเกิล พอยต์ที่สวยงามเป็นระยะสั้นนิดเดียว
แต่จะไปถึงที่นั่นโดยไม่มีเรือยังไง
ได้เวลาลุยเดี๋ยวนั้นแล้ว"
ก่อกบฏเหรอ ฉันไม่อยากเชื่อเลย
หลังจากทุกอย่างที่เราได้ฟังมา ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายไม่อยากจะเชื่อ
ฉันไม่อยากเชื่อเลย ว่าเรื่องราวยังไม่ให้ความสําคัญกับหมึกยักษ์สักตัว
อะไร อย่ามาบอกฉันว่าแบบนั้นไม่น่าตื่นเต้นกว่า
"ฉันถูกหมู่ของฉันทอดทิ้ง ฉันเดินทางสู่บีเกิล พอยต์ต่อเพียงลําพัง
เพื่อที่ฉันอาจจะทบทวนสิ่งที่ผิดพลาด และมันไม่ใช่ความผิดของฉันยังไง
ไม่ช้าจุดหมายของฉันก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
แต่กลับเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นอีก"
"โดยเฉพาะเรื่องขอนไม้หมุนติ้ว
อนิจจา การพ่ายแพ้ทั้งที่เข้าใกล้เป้าหมายมากแล้ว
ถึงอย่างนั้นในช่วงเวลานี้ ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าฉันนั้นมีบทบาทสําคัญ
ในการกําหนดชะตากรรม ด้วยการที่ไม่ยอมรับฟังหมู่ของฉันไหม
ไม่ว่าพวกเขาอยู่ไหน"
"ฉันอยู่ลําพัง และบีเกิล พอยต์อยู่แค่เอื้อมมือ
ฉันอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า 'นี่คือจุดจบเหรอ'"
ใช่รึเปล่า
ไม่ใช่นะ
"ไม่ช้าฉันก็ได้ยินเสียงที่ไพเราะที่สุด"
"ขณะที่เราจ้องมอง ความสวยงามของบีเกิล พอยต์
ฉันตระหนักว่าผู้นําที่ดีต้องรู้ว่าเมื่อไรควรรับฟัง
และเพื่อนก็เช่นกัน"
ที่จริงนั่นมันดีมากๆ
ไม่มีอะไรดีกว่าเรื่องเล่าดีๆ หรือบราวนี่อร่อยๆ แล้ว
ใครอยากกินบ้าง
- ฉันอยาก - ขอหน่อย
ฉันรักบราวนี่
(สร้างจากการ์ตูนช่องพีนัทส์ โดยชาร์ลส เอ็ม. ชูลซ์)
คําบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี
(ขอบคุณสปาร์กี้ อยู่ในใจของเราเสมอ)