SNOOPY NA OBOZIE
„Nurkować czy nie nurkować”.
Co za strzał.
Jestem zwinna jak górska kozica!
Dla niej wszystko jest proste.
Masz wrodzoną zdolność do odbijania się.
Ostatni przy dmuchanej kaczce to zgniłe jajo!
Co jest, Sally?
Nie mogę znaleźć dmuchanej kaczki.
Przecież masz już rękawki.
One nie są do pływania.
Są na przyjęcia przy jeziorze.
Więcej herbaty dla nas.
Co robimy teraz?
Zobaczmy, kto najlepiej nurkuje.
Świetny pomysł.
Chodźmy!
Teraz ty, Peppermint Patty.
Tak, teraz ja.
Poczekam tylko, aż woda się uspokoi.
Wygląda na dość spokojną.
Ostrożności nigdy za wiele.
A tak à propos... czy to nie wygląda jak chmura burzowa?
Nie chcę cię poganiać, ale ja już jestem prawie suchy.
Dziwny sposób na nurkowanie.
Skok na bombę jest najlepszy.
Teraz to na pewno nie jestem suchy.
To był świetny skok, sierżancie.
Miło z twojej strony, że nie pokazałaś im, że nurkujesz lepiej od nich.
Tak, chciałam, żeby ktoś inny w końcu zabłysnął, no wiesz.
Co takiego fajnego jest w nurkowaniu?
To był wspaniały skok, Snoopy.
Nauczysz mnie, jak to robić?
Rozumiem, że się zgadzasz.
To kiedy zaczynamy, trenerze?
Jutro skoro świt. Się wie, trenerze.
Może się nie znam, ale...
czy nurkowania...
zazwyczaj...
nie ćwiczy się w wodzie?
Nie chcę krytykować,
ale stoimy tu już chyba tak z pół godziny.
Nie spodziewałam się, że będzie aż tyle matmy.
Ryzyk-fizyk.
Nie zrobię tego, Snoopy.
Proszę, nie odbieraj tego jako trenerskiej porażki.
Wszystko w porządku?
Zdaje się, że straciłaś swój wigor.
Może pływanie podniesie cię na duchu?
Może nawet uda ci się wykonać jeden z tych eleganckich skoków do wody?
Nie wytrzymam tego!
O co w ogóle chodzi z tym całym nurkowaniem?
To po prostu skok do wody, tylko że do góry nogami.
Co w tym takiego fajnego?
Dobrze, coś wam opowiem.
Wszystko zaczęło się zeszłego lata.
Razem z tatą pojechaliśmy odwiedzić kuzynów.
Mają w ogrodzie wielki basen.
Tato, patrz, jak nurkuję.
Tylko że nie zanurkowałam.
Upadłam na brzuch.
Tego dnia nie tylko moja twarz była czerwona.
Do końca wakacji wszyscy mnie przezywali Ogorzały brzusio.
Od tego czasu, mimo że nawet bym chciała,
nie umiem się zmusić do nurkowania.
W porządku, Patty. Wszyscy się przecież czegoś boją.
Ja się boję budyniu.
Słyszałem, że jest pyszny, ale nie ufam jedzeniu, które się trzęsie.
Ja się boję obozowego prysznica, bo zobaczyłem tam pająka.
Ja się boję ludzi, którzy myślą, że jestem miła i czarująca.
No co? Naprawdę się ich boję!
Ja się boję...
tak naprawdę wszystkiego.
Uwierz mi, doznałem w życiu wielu rozczarowań,
ale poddanie się może być najgorszym wyjściem.
Nie pozwól, żeby strach cię zatrzymał.
- Uda ci się. - Dasz radę.
- No dalej. - Wskakuj.
Peppermint Patty!
Zrobiłam to!
Hej! Tam jest moja gumowa kaczka.
PODRĘCZNIK SKAUTINGU DLA BEAGLI
„I ty zostań skautem.
Komunikacja.
Żeby zostać skautem,
musisz opanować sztukę komunikacji niewerbalnej
lub wyrażania siebie bez użycia słów”.
Twój pies chyba macha do nas z tamtej wyspy.
Naprawdę?
Cześć, Snoopy!
„Jedną z form komunikacji niewerbalnej jest alfabet Morse’a.
To forma kodu, która wykorzystuje kropki i kreski do literowania”.
Kropka, kropka, kropka. Kreska, kreska, kreska. Kropka, kropka, kropka.
Nie wiedziałem, że znasz alfabet Morse’a.
Tylko podstawy.
Do licha.
Plusem jest to, że daje niezły pokaz świateł.
Snoopy, my nic nie rozumiemy!
„Inną formą komunikacji niewerbalnej jest semafor.
Komunikacja na odległość za pomocą flag”.
Czy on tam uprawia jakąś gimnastykę?
„Gdy wszystko zawiedzie...
zawsze pozostają stare, dobre szarady”.
Szarady. Dwa słowa.
Pierwsze słowo. Jeść?
Kolacja!
Drugie słowo.
Zegarek? Czas!
To pora kolacji i chce, żebyśmy zabrali go z tej wyspy.
Trzeba było powiedzieć!
Mogę się przyłączyć, Snoopy?
Co tam czytasz?
„Skaut beagle najlepiej czuje się na łonie natury...
racząc się ciszą i spokojem na świeżym powietrzu”.
Słyszałeś to?
„Przyjaciel na niepogodę”.
A ja myślałam, że na tym obozie nie spotka mnie już nic gorszego.
To idealny dzień na zajęcia plastyczne. Można stworzyć własne słońce.
Nie wiem, czy mi wystarczy żółtych kredek.
Mówiłem to w przenośni.
W tym przypadku słońce, które chcę zrobić, to stojak na ołówki.
Obyś tworzył lepsze stojaki niż metafory.
Hej, Sally. Zrobimy bransoletki przyjaźni?
Cokolwiek, by oderwać myśli od deszczu.
Ja uważam,
że nic tak nie cementuje przyjaźni, jak wspólne robienie stojaków.
No dobra.
Ale kiedy wasze ołówki zaczną nagle staczać się ze stołu,
nie przychodźcie z tym do mnie.
„Odznaka budowniczego jest przyznawana skautom
za stworzenie schronienia z tego, co znajdą w naturze”.
Jak myślisz? Sznurek złoty czy czerwony?
- Oba! - Dobry pomysł.
Co takiego?
No bo wiesz, splot do przodu wygląda lepiej niż do tyłu.
Chyba masz rację.
Wszystko w porządku?
Nakładasz na to koraliki?
A nie powinnam?
Nie, nie. W porządku.
No chyba...
Co?
Nie zawiązujesz dość mocno.
Takie bransoletki powinny być ciasne i trwałe.
Ja uważam, że bransoletki powinny być elastyczne i kolorowe.
Rozumiem. Gusta są przecież różne.
Tak sądzę.
„Dobrze wykonane schronienie to coś więcej
niż bezpieczne miejsce.
To powód do dumy dla nieustraszonych skautów”.
Chuchasz mi w kark.
Bo chce mieć pewność, że robisz to dobrze.
Jak mogę robić to dobrze, kiedy czuję twój oddech?
Jeszcze koraliki?
Nie wytrzymam.
To co my robimy? Naszyjniki? Przynajmniej użyj nieco brokatu.
Skoro masz pojęcie o przyjaźni,
to wiesz, że nie używa się do tego brokatu.
Robi się bałagan. A co w tym szałowego?
Ja przynajmniej nie rujnuję mojej bransoletki przyjaźni.
Dobra. Nie podoba ci się moja, to zrób sobie sama.
A zrobię.
- To może ja... - Siadaj!
Linus, poprosisz Sally, z którą nie chcę rozmawiać,
żeby podała nożyczki?
Linus, powiesz, proszę, Naomi, z którą ja też nie chcę rozmawiać,
że nożyczki leżą bliżej jej strony?
Linus, przekażesz Sally, z którą nie chcę rozmawiać,
- że ja... - Któraś chce się zamienić miejscami?
Nie!
Proszę bardzo.
A tutaj kolejna bransoletka dla prawdziwego przyjaciela.
Zobacz, co twoje bransoletki zrobiły biednemu Linusowi.
Jeśli już, to się stało, ponieważ oślepiał go ten cały brokat.
No nie wytrzymam!
Nie ma dobrego lub złego sposobu na wykonanie bransoletki.
I z pewnością nie jest to coś, dla czego warto testować przyjaźń.
Wiesz co? Została mi jedna bransoletka.
Ale równie dobrze mogę ją wyrzucić do kosza.
To by było marnotrawstwo. To ładna bransoletka.
Twoja też. Te koraliki są przepiękne.
Może być twoja, jeśli chcesz.
Kto słyszał o zielonym stojaku na ołówki?
Nigdy bym nie trzymała swoich w czymś tak tandetnym.
Zgadzam się.
„Bardziej niż o dumę czy schronienie
w odznace budowniczego chodzi o wspólną pracę.
W końcu to liczy się najbardziej w byciu skautem beagle’em”.
Nareszcie wolna.
Hej, Linus. Łap.
Kurka.
TWÓRCA: CHARLES M. SCHULZ
DZIĘKUJEMY, SPARKY. NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.