- Cześć. - Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi. Proszę.
- Zamówiłem ci latte. - Dzięki. - Ale jeszcze nie dotarło.
Jak ci się tu szło?
- Co? - Jak ci się szło?”
Nie wiem, skąd te nerwy.
Może to wstyd za brak zaufania, by pozwolić mi żyć swoim życiem?
Pewnie tak.
Ja nie narozrabiałam.
Tata poprosił, żebym uruchomiła znajomości, więc uruchomiłam.
Mieliśmy wziąć to na klatę razem.
To twoje słowa, ja chciałam śniadanie.
Kochanie, dużo myślałem o swoim zachowaniu.
Byłoby łatwo powiedzieć, że to z miłości. Bo cię kocham!
Kocham cię tak bardzo, bardzo, bardzo...
Załapała. Dalej.
Ale to nie to.
Spędziłem kilka lat na Florydzie, użalając się nad sobą.
To akurat prawda.
Byłem nieco zagubiony...
i... trochę samotny.
I chyba wmówiłem sobie, że muszę zrobić wszystko,
by uchronić cię przed tym samym.
I przepraszam.
- Co myślisz? - Ledwo słuchałam, ale brzmiało szczerze.
Tylko to ten jego patent:
trochę siebie gnoi, żeby wywołać wyrzuty sumienia.
- To nie mój patent. - Tak.
Dzięki Bogu, za parę dni wyjeżdżasz.
- Mogłaś pominąć Dzięki Bogu”. - Nie chciałam.
Bo to moje życie...
i musisz obiecać, że nie będziesz się wtrącał.
Zanim obiecasz...
Mam na myśli w cokolwiek.
Mogę zacząć ćpać metę. Podobno jest fajnie i się ogarnia.
Więc jeśli wypadną ci zęby, nie mogę nic powiedzieć.
Dobrze, ćpaj metę.
Pożyj na całego.
Graham, już idę!
- Zamów kawę, na mój pokój. - Wezmę też bekon.
Zaszalej!
Spotkanie podczas rady kryzysowej?
Cholera, przegięliśmy z pomocą dziecku! Jakoś przeżyjemy.
Cześć!
I myślałeś, że do siebie pasujecie?
Nie. Ale można się pogubić, gdy ktoś jest tak sexy.
Coś o tym wiem.
Są dziś zajęcia czy tylko tu chillujemy?
No tak, przepraszam.
Mam nadzieję, że spodobał wam się spacerek przez historię Rosji.
Nie jestem pewien. Kamienne twarze.
No cóż, starałem się.
Dziś, co zrozumiałe, na wszystko co rosyjskie pada cień.
Ale omówiliśmy sporo ciekawych postaci.
Ulubieni rosyjscy przywódcy, proszę!
Piotr Wielki.
Ogromne postępy w edukacji, nauce, kulturze.
Wielki z przydomka i natury. Kto jeszcze?
- Stalin. - Ciekawe.
Zgładził miliony obywateli, ale pasuje. Dzięki, Gina.
- Teraz mnie chuj zna. - Pewnie. - Cwel.
Moim ulubionym jest Michaił Gorbaczow.
Myślę o nim o tej porze roku, bo złożył dymisję w Boże Narodzenie 1991.
Wielu pamięta Gorbiego za głasnost',
pieriestrojkę, ale... ja podziwiałem go za jedno:
jako pierwszy rosyjski przywódca nie spychał żony na drugi plan.
Zdaniem krytyków kochał ją bardziej od kraju.
Gdy zmarła, wypuścił płytę, Piosenki dla Raisy”.
Jest tam parę hitów, polecam.
Wszyscy sądzili, że Gorbaczow chciał zdemontować ZSRR, ale...
nie uważam, by tak było.
Jasne, wiedział, że zmiany są konieczne.
Ale myślę, że chciał, by Związek przetrwał.
Płacze pan?
Nie.
Udanych ferii. Serwus.
W ROLACH GŁÓWNYCH
ROOSTER
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Jeśli czytelnik polubi bohatera, wejdzie w to.
Przykład: wczoraj oglądałem TV, puścili To wspaniałe życie”
i tak urzekła mnie postać George'a Baileya,
że musiałem oglądać aż do końca.
- Co to za film? - Żartujesz.
Gdy dzwoni dzwonek, rodzi się aniołek”.
To chrześcijański film? Jeśli tak, to dzięki.
Nie chrześcijański...
O Bożym Narodzeniu, ale.. No tak, trochę chrześcijański.
- Na każdy dzwonek, rodzi się aniołek”? - Tak.
- A w salonie gier? - To obłędna liczba aniołków.
Nie, jest jeden, ma na imię Clarence.
To z Biblii?
- Chyba z Listu do Koryntian”. - Zmyśla pan? Bo religia to grząski grunt.
Nie, to prawdziwy film
i zadałbym go do domu, ale to nasze ostatnie zajęcia.
I w tym duchu,
muszę przyznać, że zanim tu przybyłem,
- nie przypuszczałem... - Grg, mam egzamin z chemii...
Jasne, lećcie!
Udanych ferii.
I piszcie dalej!
Tommy!
Stary, dobijasz mnie.
- Musisz to oddać. - Wiem.
Ostateczna wersja rozdziału, tyle potrzebuję,
żebyś zaliczył. Dotykam go i zaliczasz.
Cisnąłem na maksa.
Bo... chcę, żeby był dobry.
Oddam do końca dnia.
- Dobra - Świetnie.
A...
z dobrych wieści: wszystko pozaliczałem.
- Brawo! - Nawet statystykę.
- Serio? Co dostałeś? - Najseksowniejszy stopień.
69.
- Chodź tu. - D+. - Jestem z ciebie dumny.
Do dupy!
Dostałam B z makroekonomii.
Nigdy nie spadłam poniżej A. Jak to jest?
- Spierdalaj. - Spierdalaj.
Studiujesz biznes?
Po trzech miesiącach pierwszy raz mnie o coś spytał.
- Przepraszam. - Przeprosiłeś Mo?
- Umierasz? - Nie, tylko...
- źle spałem. - Nie włączyłeś nocnej lampki?
Zmagam się z czymś i tyle.
Idę na zajęcia.
Mo, nie przejmuj się tym B.
Też nie znam takich ocen, ale pewnie sprawiają, że czujemy się bardziej...
- ludzcy. - Wrócił! - Wszystko gra.
Wolno być przeciętniakiem, Mo.
- Czemu wzdychasz? - Nic takiego. Tylko...
Ty i hrabia Golfik wyjedziecie do Wisconsi
i już nigdy nie będę z tobą mieszkać. Nie wiem, jak sobie bez ciebie poradzę.
Chodź... Uścisk.
Będzie dobrze.
Nie możesz tego wiedzieć.
Zróbmy to.
- Mogę cię pocałować? - Nie cierpię, kiedy pytasz.
Zrób to.
Wydaje mi się, że Katie jeszcze mi nie wybaczyła.
Ojcowie i córki.
Gdybyś widział minę mojego ojca, kiedy oznajmiłam,
że rzucam prawo dla poezji.
- Chyba potrafię zrobić tę minę. - Zrób.
Poetka? To... ekstra.
Pojeby, wszyscy tacy sami.
- Gotowe. Oby się spodobało. - Mam nadzieję.
- Nie oszczędzaj mnie. - Jasne.
Jesteś najlepszy!
Przepraszam, luz!
- Był kiedyś w bibliotece? - Raz na pewno.
Ubóstwia cię.
Naprawdę. Jak wielu innych studentów.
Są zdołowani, że wyjeżdżasz. To wkurzające.
Myślę, że przesadzasz, ale dzięki.
Poradzą sobie.
Ja nie.
Mówiłam ci, że nie mam tu wielu przyjaciół.
Tak się cieszę, że nie poszliśmy do łóżka.
Często to słyszę.
Nie, ale po seksie robię się jakaś dziwna.
Jak by nie było,
chcę osobę do siebie zniechęcić,
aż przestaję się odzywać.
A z tobą lubię rozmawiać
i byłoby szkoda to przerwać.
Masz telefon, prawda?
Świetnie.
- Kurczę. - Co?
Mam egzemplarz nowej książki, dla ciebie.
Bo to moja pierwsza z kobiecą bohaterką.
- Dawaj! - Czekaj.
To nie seria Roostera...
nie miałem wpływu na okładkę.
I...
Proszę.
- Ona nie ma głowy. - Nie zmieściła się.
- Ronnie. - Co?
- Spójrz. - Nie...
- Nie podchodź. - Co tam?
Greg ma nową książkę.
Widzi pan tu jakąś kobietę z takim ciałem?
Nie wiem. I nie będę sprawdzał.
- Zadowolona? - Owszem.
- Co robicie w ferie? - Lily odwiedzi mnie w Nowym Jorku.
- Pójdziemy do MoMA na Duchampa. - Fajnie!
I może nawalić się w klubach. Sorki, nie wiem!
- Ale na niby chodzi o Duchampa. - Choć może nam zabraknąć czasu.
- Nie kojarzę go. - Jesteś moją asystentką!
- Dołącz do nas! - Będzie super!
Chciałabym, ale będę w Londynie.
Z Archiem.
Rozumiem.
Ale muszę to mówić i widzieć, że bliscy nie są zbyt rozczarowani.
- Przepraszam. - Kochamy cię. Spróbujmy jeszcze raz.
- Schodzę się z Archiem. - Nie! - Jesteś zboczona!
- To nie jest śmieszne. - Jest.
Greg, okropna decyzja, by nas opuścić.
Będę rektorem tej uczelni, póki Cristle nie wywlecze stąd moich zwłok.
- Nie zrobię tego. - Zrobisz.
- Wezwę kogoś. - Słusznie, jest duży.
Jestem na ciebie zła.
- Dlaczego? - Strasznie wysoko zawiesiłeś poprzeczkę.
Jake proponuje mi kawę.
Jest w porządku, tylko miał problemy.
I góruje nad poprzeczką.
- Świetnie. - Jest dla mnie bardzo miły
i lubię jego włosy.
- Ma dobre. - Czasem tak na mnie patrzy, że nie wiem,
czy się zamyślił, czy chce mnie zamordować.
Ale to porywające.
Puk, puk.
Przepraszam, nie chcę psuć nastroju chwili.
Psujesz każdą chwilę.
Dobra, muszę dziś przełknąć kilka gorzkich pocisków,
więc mogę wyjąć ten z komory i...
- i metaforycznie go schrupać. - Przez takie teksty cię nienawidzą.
Chyba musimy naprawić stosunki.
Czemu miałbym to robić?
No cóż...
Nie może wrócić do tego palanta!
Boże, nie mogę uwierzyć,. że nasza córka schodzi się
ze swoim przystojnym mężem, z którym uwielbia się kochać”.
Czy choć raz możemy się w czymś zgadzać?
Zgadzamy się!
Od początku uważam Archiego za nadętego gnojka.
Wybij jej to z głowy.
Nie byłeś na śniadaniu, do którego mnie zmusiłeś?
Dzwonię do niej.
- Co robisz? - Chronię cię.
- Daj telefon. - Nie. - Dawaj!
Nie, nie, nie i nie.
A teraz mam go w tyłku.
Możesz go wyciągnąć, ale tego nie lubiłeś.
Daj spokój.
Dobrze. Zrób to jedno, czego obiecałeś jej nie robić.
Już się do ciebie nie odezwie i będę miała z kim pojechać na narty.
- Chcesz się upić? - Zawsze.
To czerwona lampka.
Moja mama przesadza z tymi świętami.
Będziemy w Wisconsin pięć dni, a planuje trzy imprezy choinkowe.
Za dużo ubierania choinki.
Odprowadzisz mnie?
Musimy pogadać. Usiądziesz?
Czemu na mnie nie patrzysz?
To w moim stylu.
Proszę.
Chyba wolę postać, aż powiesz, co się dzieje.
- Jesteś wspaniałą kobietą. - Wiem.
I będziesz fantastyczną mamą.
A Robin znajdzie we mnie najlepszego ojca.
Nie, kurwa, Robin.
Nadal jestem mężem Katie...
i czuję, że powinienem w tym wytrwać.
Nie chcę tego słuchać. Proszę... przestań.
Przykro mi.
Wiedziałam, że istnieje taka możliwość,
ale nie sądziłam, że mnie to zrani.
- Mało co mnie rani. - To ludzkie.
Nie skończyłam.
Uwielbiasz brzmienie swojego głosu.
Problem w tym... że ja też.
To błąd.
Wybierasz złą drogę.
Przegrupowanie. Wystarczy.
Gdyby nie dziecko, kazałabym ci spierdalać.
Może podziurawiła opony.
Ale jutro wyjeżdżam do Wisconsin
i jeśli chcesz jechać, bądź u mnie o 8:00.
Nie będę.
Twoja strata.
I pożałujesz.
Nie ma już wina, przechodzimy na burbon,
co jest zdrowe i odpowiedzialne.
Piję tylko bimber. Po co ci to?
Pojmałem ją i należy do mnie, zgodnie z tradycją Wikingów.
Strasznie tam śmierdzi.
- Wybacz, Bluey. - Można przywyknąć.
Chodzę w niej czasem po domu.
Kiedyś wyśmiewałeś moje przywiązanie do tej uczelni,
a teraz ją uwielbiasz. Przeproś.
Przepraszam. Uwielbiam ją.
Więc czemu wyjeżdżasz?
Bo podcinam córce skrzydła.
Musisz przestać żyć za innych.
Ja robię to, co sprawia mi najwięcej radości.
Wiemy.
Może mam tego w sobie za dużo, ale ty zdecydowanie za mało.
Staram się.
Czy dolać pani burbonu do kieliszka?
Zakończę na dziś.
Dobra.
Jedna rzecz, zanim pójdę.
Nie daje mi to spokoju.
- Chwila... - O rany.
Haczyk nadal jest. Proszę.
Z magazynu Fortune”, jedyne, jakie znalazłam.
Będzie mi zawsze drogie.
Dobranoc.
- Nie tykaj telefonu. - Nie ręczę za nic, kiedy wyjdziesz.
- Powiedz słowo, a zostanę. - Poradzę sobie.
Serio.
- Na pewno? - Tak.
Na pewno?
Tak?
Nie.
- Nie rób tego. - Przepraszam. Wciągnęłam się w...
w mamo-tatowanie. Było fajnie.
Długo się z ciebie leczyłem.
Więc może mógłbyś nie być tak surowy dla Katie
za to, że zmaga się z tym samym.
Udajesz, że to miała być jakaś nauczka?
Daj spokój! Nigdy nie zastanawiam się, co robię.
- Ja też nie. - Wiem.
Przeczytałem twoją pracę, jest fantastyczna.
Powiem to, choć nie powinienem: jest najlepsza ze wszystkich.
To niesamowite!
Spytałbym, co ci się spodobało, ale to trochę namolne.
Spytaj.
- No to co? - Twój bohater, Boone.
Zdanie, że ubiera się jak abnegat, choć naprawdę mu zależy.
- Od razu poczułem, że go znam. - Zajebiście!
Ale gdy widzi się na zdjęciu z dzieciństwa, wszystko się zmienia.
- Wszystko. - Na tym polega świetna postać.
Gdzieś tam już wie, kim jest, kim chce być.
Potrzebuje tylko tego drobiazgu, który go obudzi.
Tata proponuje nam domek,
ale szczerze, wolałbym pokój w Claridge's. Mielibyśmy prawdziwe wakacje.
Masz szpinak na zębach.
- Zaczęłaś się już pakować? - Nadal jest.
- Teraz lepiej? - Nie.
Teraz?
Nie mogę z tobą być.
Jak to?
Miałem już indywidualne rozmowy z nauczycielami,
ale pierwszy raz mi się podobało.
Cieszę się.
Pracuję dziś u Arta. Przyjdź się pożegnać. Podkradnę ci frytki.
- Będzie Spooner i reszta? - Nie, wyjechali na ferie.
- Dobra, wpadnę. - Do zobaczenia.
Tu jesteś, do cholery.
- Znalazłeś mnie. - Nie możesz uciekać po takiej bombie.
- Musimy pogadać. - Nie.
- Tak. - Nie. - Tak.
Nie!
- Nie chcę już z tobą być. - Bo miałem szpinak na zębach?
Dla mnie zawsze będziesz miał, metaforycznie.
Nie wiem, co się z tobą dzieje, ale to obłęd.
A to przepraszam, wróć do mnie.
Chwila, chwila...
Kocham cię.
Jestem chłopcem, który daje ci serce na dłoni.
- Boże, słyszysz, co mówisz? - To spraw, żebym zrozumiał.
Jakiego bym cię nie potrzebowała, zawsze będziesz sobą.
A to źle?
Gdzieś tam wiesz, że nie jesteś ideałem.
A może nie.
Cieszę się, że się zeszliśmy, choćby na 36 godzin.
Bo gdy już miałam wybór, to wszystko... stało się jasne.
Rozmawiałam z koleżankami, bałam się, że je rozczaruję, pozwalając ci wrócić.
Jak wszystkich, których znam i kocham.
- Nie Roscoe. - Nie psa Roscoe, tu masz rację.
Ale nie chodzi o ich rozczarowanie.
Byłam rozczarowana sobą,
bo nie potrzebuję cię, że czuć się kimś.
Może nie słyszałeś, ale jestem gwiazdą.
Przekreśliłem swoje życie z matką mojego dziecka. Dla ciebie.
Mój błąd.
Ale trzeba przyznać, że sam to wszystko zacząłeś, więc wiesz co? Nie.
Archie Bates...
mam szczerą nadzieję, że będziesz szczęśliwy.
Bardzo pomocne.
Chcę rozwodu.
Na spokojnie, święta to wariacto. Ogarniemy to.
Dylan...
zostawiłem ci prezent gwiazdkowy pod twoim domem.
Pamiętaj, żeby go karmić.
Chciałem spytać, czy poszłabyś ze mną do Arta,
ale masz zgaszone światło, więc pewnie śpisz.
Zajrzę rano, żeby się pożegnać.
Na razie.
To wspaniałe życie!
Mówiłam, że cię lubią.
Nie wiem, co powiedzieć. Spooner, czemu nie masz koszulki?
- Jestem aniołem! - George i ja zrobiliśmy skrzydła.
- Nie obejrzeliście filmu, co? - Ani trochę.
- Podajcie mu piwo. - No jasne!
Zdrowie!
- Kochanie! - Będę musiała odebrać klucz. Sunny!
Przyszedł! Dzięki Bogu, zdążył!
Cholera, zapomniałabym. Załatwiliśmy jej wcześniejszy lot.
- Co? - Dawno wyleciała.
Nareszcie wolna!
Posmutniałeś. Chcesz do mamy?
Nie?
Wychodząc, zamknij drzwi na klucz. Muszę iść.
Ciąg dalszy nastąpi.
- Ronnie chce coś powiedzieć. - Nie jest beznadziejna.
- Współczuję, musiałaś się namęczyć. - Owszem, dziękuję.
Słuchajcie... dzięki za wszystkie gorące czekolady.
Dzięki, Darren. Dzięki, Marta.
- Susan! - Cześć.
- Jak tam? - Tu jesteś.
Pysznie pachniesz.
Dziewczyna mamy, Sharon, uwielbia twoje książki.
Nie wierzy, że cię znam.
Nagramy dla niej filmik?
- Nie wiem... - Pierdol się, Sharon!
- Pierdol się! - Cześć!
- Nie mów mi, kogo znam. Patrz! - Jak się masz?
No dobra! Wystarczy!
Ostatni raz!
Żegnaj.
- Raz na zawsze. - Raz na zawsze.
Na serio.
Pa.
Rooster.
Stary, chcę ci podziękować, za wszystko.
- Serio, odmieniłeś moje życie. - Sam je odmieniłeś.
Poza tym nabiliśmy spory rachunek, a nie mam hajsu.
Nie szkodzi, załatwię to.
Dzięki.
Powiedział, że stawia. Zamawiajcie!
Chcesz coś powiedzieć, zanim się rozejdą?
Bardzo nie chcę.
Uwaga!
Greg strasznie chce coś powiedzieć.
Dzięki, Dylan.
Dobry wieczór, to wielka niespodzianka,
dzięki, że tu jesteście.
Jestem szczęściarzem...
- bo mam najwspanialszą córkę. - O Boże.
Oto ona, Katie.
- Wiedzą. - Jest najlepsza.
Żyję z pisania opowieści.
Jestem naprawdę świetny w beer ponga.
Nie wszyscy z was wiedzą,
że jestem nieśmiałym, gamoniowatym typem.
- Co? - Wiemy.
Chyba nigdy nie znalazłem swojego miejsca.
A wy sprawiliście, że poczułem się tu u siebie.
I za to wam dziękuję.
Nigdy tego nie zapomnę.
To mój najlepszy przyjaciel.
O tam.
Chodź tu.
Zakończyłam to.
Tym razem na dobre.
Dobra.
Kochanie, to twoje życie. Rób, co musisz.
- Śmiało. - Tak!
Dziękuję!
Tak się cieszę.
- Wybacz. Dobrze się czujesz? - Tak.
- Naprawdę? - Bardzo dobrze.
Jak ładnie.
Będę tęsknił.
Nie wyjeżdżaj przeze mnie.
Co?
Nie chcę, żebyś dzwonił codziennie z Florydy swoim smutnym głosem.
To przerażająco trafne.
Skarbie... nie chcę tu siedzieć i wciąż komplikować ci życia.
Tak, ale pewnie robiłbyś to zewsząd.
Coś w tym jest.
Cześć, Greg, wstrzymaj się...
To nienajlepszy odgłos przez telefon.
Wydaję odgłosy, wiesz o tym. Czym mogę służyć?
A gdybym chciał wrócić na przyszły semestr?
- Czy byłoby to głupie? - Nie.
Wiele osób by się ucieszyło.
A my dwaj oddalibyśmy naszą ostatnią salwę.
Jak to?
Dali moją posadę twojej eks. Będzie...
nowym rektorem Ludlow.
Graham właśnie dał znać. Czeka nas semestr przejściowy.
Nic nie...
Jak się czujesz?
Powiem tak.
Mamy dziś piękną noc
i zamierzam się nią cieszyć.
Wesołych świąt.
Wersja polska na zlecenie HBO: TransPerfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski