Dalej: praca z historii? Pomogę ci z tym później.
Przedłużyli ci hiszpański?
- Si. - Muy bien.
- Proszę? - Spooner, pomożesz mu z hiszpańskim.
W poniedziałek masz egzamin ze statystki. JD.
- Maciora. - Spierdalaj. - JD poduczy cię statystyki.
Muszę lecieć, pracuj dalej.
Dzięki, Rooster.
Wierzę w ciebie.
- Przerwa na zioło? - Ogarnięta.
Chłopcy, dzięki, że pomagacie Tommy'emu.
A teraz siadać i do roboty albo was zajebię.
- Mamo! - Tommy ważył 6 kg.
Rozpruł mnie od waginy po odbyt.
Nie po to, żeby teraz wyleciał.
- Tak jest. - Tak.
- Super. Kocham cię, pysiu. - Ja ciebie.
- Ja pierdolę. - Rozwaliłeś jej waginę? - Zamknij się.
Wiem, że dziś mamy pokaz slajdów
ale trudno jest uczyć, kiedy się tak całujecie.
Nie moja rzecz, co się dzieje po ciemku.
- Chyba jednak twoja. - Jasne. Pa, skarbie.
- Gotowa na lepsze samopoczucie? - Żebyś, kurwa, wiedział.
Pierwszy dzień powrotu do życia.
Rowery są dość daleko. Chyba się pospieszyłaś.
Co z tego?
Włóż swój, żebym nie czuła się głupio.
- Jazda. - Zróbmy to.
- Cześć. - Siema.
Muszę panu coś powiedzieć.
To trudna decyzja,
ale rezygnuję z pracy w Biotecha.
Zostanę tu z Archiem.
Muszę to przetrawić.
Powiedziała panu?
Słyszał pan kiedyś coś glupszego?
Aktualnie... przetrawiam.
Dobra. Procesuj, panie Walter.
Świetne są te nowe kamizelki.
- Gumowe sporty zawsze mi leżały. - Gotów.
Zaczyna się!
Popieram. Rób, co dobre dla ciebie.
- Dziękuję. - Kurwa, co?
Spokojnie, to nie koniec.
Tylko się upewnij, że Archie jest gotów na to samo dla ciebie.
- Jasne? - Dobra.
- Albo go zabiję. - Popieram.
Jebana Rosja...
Stalin... Kurewska, kurwa...
Masz chwilę?
Zawsze! Przerwa dobrze mi zrobi.
Muszę się poruszać, ożywić.
Potańczyć, powywijać. Dołączysz?
Dzięki. Ostatnio odwołujesz zajęcia.
Musiałem z powodu deadline'u książki.
Cisnę od 36 godzin,
przedzieram się.
Próbowałaś energetyków Celsius?
Student mi polecił, trochę przypominają kokainę.
Uczucie po kokainie, ale nie to mroczne.
Raczej to, kiedy jest fajnie i poznaje się ludzi, ale...
jak mogą pozwalać im to pić? To nie może być zdrowe.
- Chyba nie jest. - Serce mi strasznie szybko bije.
Słyszysz to?
Pójdę już.
Nie odwołuj więcej zajęć.
Jak bym miał tam, kurwa, klub.
Powodzenia z książką.
W ROLACH GŁÓWNYCH
ROOSTER
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Cześć! Spierdalaj.
Oto on.
Co tam?
Powiedziałem drużynie, że się spotkamy. Tęsknią za tobą.
- Pierdolenie. - Serio.
- Pamiętasz, jak nasikałeś na lód? - Niestety nie.
Został ślad. Kiedy po nim jadą, uśmiechają się.
Słodkie.
Dzięki, że mówisz.
- Jak idzie odwyk? - Nieźle.
Cristle znalazła niesamowite miejsce.
Świetnie.
Siedzę na terapii albo gram online w blacjacka.
Odkąd wytrzeźwiałem, odkryłem świat hazardu.
- Zawsze coś. - Fajnie. - Dobrzy ludzie.
- Greg odchodzi za kilka dni. - Tak.
Chcieliśmy sprawdzić, czy byłbyś w stanie wrócić po feriach.
Program trwa dwa miesiące, powinienem dotrwać.
Ale z drugiej strony, nie jestem pipą.
A demon we mnie wyje: Kurwa, czadu!”.
- Może nie słuchajmy demona. - Nie słuchaj go.
Pogadam z Waltem, może znajdziemy zastępstwo.
Dziękuję.
- Pójdę. - Na razie.
Dzięki.
Stawiam 50$, że zmieni zdanie i zawróci.
Nie powinieneś zamieniać alkoholu na hazard.
- Jesteś moją mamą? - Nie.
- Będziesz mi tu machał cyckami? - Idę.
Przestań.
- O Boże. - Co tam, ziom?
Piszę pracę o drugiej wojnie. Niemcy są do dupy.
Zapisz to.
Mama pisze, że widzicie się jutro na kolacji?
Jest w Bostonie, niech mi powie, że faceci się nie liczą i jestem słaba.
Ekstra.
Co mamy?
Bitwa o Midway odnosi się do miejsca, nie półmetka wojny.
- Podchwytliwe. - Nie.
Widziałam dziś Archiego.
Żyje swoim życiem, a mnie to rozwala.
- Mam siebie dość. - Nie dołuj się.
Przejdzie ci szybciej niż mnie.
Ale rowerowe przejażdżki nie wystarczą.
- Mam Adderall. - Nie!
No i jest program etatów Dylan.
- To też mój kampus. - Świetnie uczysz. - Tak!
- Wiesz, czemu? - Nie mów. - Powiem.
- Błagam... - Jesteś gwiazdą.
- Znowu. - Nie cierpi, kiedy to mówię.
Chrzanić to, jestem gwiazdą.
- Jesteś. - I to diablo bystrą.
Diablo bystrą!
Umiem być dowcipna, tylko rzadko chcę.
I jestem naturalnie sexy, prawda?
- Jego spytaj. - Jesteś najpiękniejsza na świecie.
Sam widzisz. Ty odpowiedz.
Dobra...
Może widziałem cię w rankingu sexy wykładowczyń.
- Na którym? - Czwartym.
- Pierwsza piątka! - Tak jest!
Piątka!
Czwarte, nieźle!
Dzień dobry!
Pewnie zarwaliście noc nad zadaniem z ostatniej chwili, ale...
na moim seminarium dla zaawansowanych
obowiązuje pełne oddanie
dla jej wysokości historii powszechnej.
Mając to w pamięci, co sądzicie o mojej książce?
- Przebrnąłem tylko 600 stron. - Obym wykazał więcej hartu,
oceniając twoją magisterkę.
I dobrnął do końca.
No już, opinie! Walcie śmiało!
No?
To literatura faktu, ale styl jest niemal poetycki.
- Jak Puszkin. - O to mi chodziło! Puszkin. Dzięki, Eli.
Nie mówię, że nie przydałyby się skróty.
No wiesz... myślę, że waga uzasadnia długość.
Ale czy taką?
Znowu on! Ktoś lubi siebie słuchać.
I tak już wysłałem redaktorce.
To czemu kazał nam pan czytać?
Bo omyłkowo wziąłem was za intelektualistów.
Nie szkodzi, świat potrzebuje ochroniarzy i DJ-ów.
Wynocha.
Dopiero zaczęliśmy.
Wypierdalać, już!
Małolaty z nierozwiniętą korą przedczołową.
Kora przedczołowa odpowiada za decyzje, nie myślenie krytyczne.
Wiem o tym.
Wiem, że komplementy są twoim paliwem,
ale prawdziwie genialni nie muszą słyszeć, że tacy są.
To skąd o tym wiedzą?
Rozterki do mnie nie pasują. Strzepnę to z siebie.
- Jeszcze z tej. - Lepiej?
Oto on.
Jest super.
A ten dom się podobno zwalnia w przyszłym semestrze.
Oto nasze nowe gniazdko.
- Nasze? - Oczekujemy dziecka.
Robin będzie chciał mieszkać z matką.
Robin wciąż odpada.
Kto tu mieszka?
Ktoś, kto nasącza dom dobrą energią.
Spotkałem się z szefem zarządu, facet uwielbia swój e-rower.
Niestety, połamał wszystkie kości prawej dłoni.
Nie słyszę, musisz zaczekać z mówieniem, aż wejdę.
Niech ci będzie.
Jak się połamał? Upadł?
A jednak słyszysz.
Dobra, masz bardzo donośny głos, nie musimy być w jednym pokoju.
Niestety, kiedy poruszyłem sprawę znalezienia kolejnego trenera,
powiedział, że program hokejowy to zbędne sadło”.
Daj spokój. Chłopcy tak się starają, to ich dobije.
Jesteśmy coraz lepsi. Zaproś Grahama na jutrzejszy mecz.
- Gramy z Pruitt, będą musieli powalczyć. - Oby.
Przekonywałem go,
że nie każda decyzja musi wynikać z budżetu.
Uśmiał się tak, że złamał ząb.
- Bardzo kruchy facet. - Ma 80 lat.
Niekoniecznie musi tracić zęby ze śmiechu.
Mówiłaś wszystkim o pomyśle szybkiej ścieżki do etatów, to twój błąd.
- Dobra energia. - Stałam się proaktywna.
- Fajnie. Ale mam zajęcia. - Za dwie minuty.
Tak, ale wczoraj wpadłam w spiralę tequili i Instagrama,
więc muszę ogarnąć, co dziś wykładam.
Będę superszybka!
Dobra, wal.
Ludlow ma obecnie jednego historyka sztuki na etacie,
który prowadzi kurs o nazwie Akty”.
- Nie wiadomo, czy ze sztuki. - Zbadam to.
Mam dwie publikacje,
jestem w kontakcie z kurator ICA Boston, która mogłaby
sprowadzić więcej prac do Muzeum Cabota, i świetnie wykładam.
Co myślisz?
Że jesteś idealną kandydatką.
5 lat to ma być szybko?
Zwykle trwa dłużej, nie gaś jej.
Olej go, ja jestem dumna.
- Dzięki. - Proszę.
- Jesteś świetna w takich tekstach. - Szkoda, że ojciec nie jest.
- Dowcipne. - Kocha cię, ale nie umie tego okazać.
Nienawidzę, kiedy to robicie.
Idę na trening, bawcie się dobrze w jędze.
- W jędze. - Maruda. - Kocham was!
I zawsze będę! Choć jesteście wredne.
Jak sobie radzi?
- Bardzo dobrze. - Tak?
- Dzięki Bogu, zdjął to twoje zdjęcie. - Co?
- Wiem. - Dobra.
- Nie rób tego. - Czego?
- Wreszcie o tobie zapomina. - Kochanie, nie.
Nie zapomina o mnie, bo o mnie się nie da.
Nie śmieję się.
Czy kobieta nie może chcieć, by eks-mąż
- w smutku ubóstwiał ją do końca życia? - Jezu, mamo.
- To złe, tak? - Idę do pracy.
- Niezdrowe? - Mamo.
Pracuję nad tym. Niedobra!
Dośrodkuj.
Kogo masz?
DJ, strzelaj!
Tak!
Wierzycie w cuda? Pięknie!
Do mnie. Dobra robota.
Bradem się nie przejmujcie.
Było dużo krwi, ale okazuje się, że nie dostał.
Tak się dzieje, kiedy się przejmuje.
Brad, w porządku?
Jutro gramy z Pruitt.
Są dobrzy, ale jestem spokojny. A wy?
- Boję się. - Nie ma powodu.
Poprzednio wybili mi jedynki. To licówki.
Ciesz się, że wyglądają świetnie.
Pruitt to świetna drużyna.
Są szybsi od nas, z pewnością więksi .
Mają tego z numerem 49, z dużym wąsiskiem,
Pewnie gra wieczorami w hokeja,
by wyzwolić wściekłość, gromadzoną za dnia gdy pracuje w porcie.
I to fatalny moment na zgubienie wątku.
- Rzadko to mówię, ale kocham was. - Co z tego?
Nie cackaj się, jesteś trenerem, nie niańką.
Donny, to zamknięty trening.
Nie dla mnie, mam odznakę.
W kinie. Mam odznakę w kinie.
Byłem wczoraj, na piętnastolecie Kupiliśmy zoo”.
- Nie znam tego. - Odmienił moje życie.
Wiesz, że można sobie kupić zoo?
To prawdziwa historia. Kojarzysz Matta Damona?
- Uwielbiam. - Roznosi ekran.
I nie uwierzysz, jakie załatwili zwierzęta.
- Obejrzę. - Podziękujesz mi.
Ale co do nich, będą bez szans,
jeśli nie przestaną grać jak banda dziewczynek!
Dzięki, Donny.
Sam się dziwię, ale zgadzam się z panem władzą.
Nie wygracie,
jeśli nie przestaniecie się zachowywać jak dziewczynki.
Nie ja pierwszy porównałem ich do dziewczynek.
Zrobił to policjant,
z którym rozmawiałem o zapomnianym filmie z Mattem Damonem.
Świetny, kupują zoo.
Nie wolno zrównywać kobiecości ze słabością.
Pełna zgoda! Chciałem powiedzieć,
że jeśli każe się grać 5-letnim dziewczynkom
z męskimi hokeistami z college'u, to dziewczynki polegną.
Nie przegrają, tylko faktycznie zginą.
Moja redaktorka, muszę odebrać.
- Siema, Brenda! - Przekaż, że wg nas jesteś najgorszy.
Tak szybko?
To nie 180 stron o jakimś kogucie, który strzela ludziom w twarz i cudzołoży.
Dzieją się też inne rzeczy.
I jak wrażenia?
To...
To... niesamowite.
Wspaniałe.
Równie dobrze mogłem powiedzieć: nie grajcie jak chłopczyki.
- Będzie mi tego brakowało. - Mnie też.
Jak to, nie wydacie? Na podstawie paru rozdziałów?
Tu komuś tak się spodobała, że w jedną noc przeczytał 600 stron.
Jasne.
Jestem pod wrażeniem wiadomości. Oddzwonię.
Brenda.
Pa!
I...?
Zachwycona.
- No pewnie. - Tak!
Uścisk!
Tak!
- Jesteś autorem książki. - Mogłem to przewidzieć.
Twoja mama zajrzała do mnie dziś rano.
Przekaż, że cudownie było ją widzieć.
Oczywiście. Wyrazić to bardziej szczerze?
Byłbym wdzięczny. Przejrzałem rekomendacje Dylan.
Zamiast czekać 5 lat, co byś powiedziała na etat...
za rok?
- Mówi pan poważnie? - Zawsze.
Dziękuję! Nie pożałuje pan!
Wierzę w ciebie.
Cristle...
kiedy wpadła tu moja mama,
czy była mowa o moim etacie?
Odpowiedź tak” ucieszyłaby cię czy zasmuciła?
Ucieszyła.
Graham, jeśli masz na tym jeździć, rób to bezpieczniej.
Wybacz, ale na takim rowerze się skacze.
Pomówmy o mnie. Zaczynam nowy rozdział,
- a to budynek mojego imienia. - Mamo? - Tak?
- Kiedy skończysz, możemy pogadać? - Pewnie.
Tobie też zabrzmiało to groźnie?
Chłopcy, siadajcie.
Uwaga. Zanim wygramy z Pruitt...
Tak, powiedziałem wygramy”...
może zechcecie wysłuchać starego znajomego.
Chłopaki!
Tak jest! Tak trzymać!
Stary...
ale wyrośli.
Greg mówi, że macie doła.
Chciałem powiedzieć,
że jeśli mogłem naprostować swoje zasrane życie,
- to wy możecie skopać dupę Pruitt! - Tak jest!
- Możecie skopać D. Więc dziś... - Chwila.
- To dobry moment na przeprosiny. Lucas! - Nie musisz.
- Lucas. - Tak?
Pamiętasz, jak mówiłeś, że twoje leki na ADD przestały działać?
Bo przestały.
Mieliłem je i wciągałem, żeby wstać z łóżka.
A ja co brałem?
Tabletki, którymi czyściłem akwarium. I rybki zdechły.
Dobra. Dzięki, trenerze.
- To nie koniec. - Nie... - Sam!
Pamiętasz, jak ukradli ci rower?
Powiedziałem ci, że DJ miał na niego chrapkę
i mówił, jak super byłoby okraść przyjaciela.
Ja go ukradłem
i zamieniłem na sześciopak Juneshine, chuj wie, co to jest.
Chłopaki, odbudowa przyjaźni będzie zdrowym doświadczeniem.
Święte słowa. Jeśli komuś coś zginęło...
Nie pamiętam już, co ukradłem. Jak ten łańcuszek.
Za ładny, żeby go sprzedać.
- Prawdziwe złoto. - Bardzo fajny.
Czyj? Neil, serio?
Z krzyżykiem, a miałem cię za Żyda.
Brad.
Jedyny, któremu pomogłem. Pamiętasz jak ta doktorantka cię rzuciła?
Bo ją dymałem, ale ona zła była.
Więc nie ma za co. No dobra,
- pokażcie im. Grajcie ostro! - Dzięki, trenerze.
Spoko!
Zabawmy się.
Dobra energia.
Tak jest, Bobby!
Ja cię kręcę.
Dawaj! Tak jest!
Dobra gra ciałem.
To jeszcze dziecko!
Wystarczy! To koniec.
Zajebać go!
Złamał rękę?
Złamał?
Najlepszy, kurwa mecz, w życiu.
To był mój syn! Strzelił bramkę.
Ręka w górę, jeśli twój syn strzelił bramkę.
Po co wtrącałaś się w mój etat?
Wiesz jak długo wychodziłam z twojego cienia.
Nie będę przepraszać za bycie twoją mamą.
Dałam ci super rzeczy. Wielki mózg, świetne włosy, idealną liczbę piegów.
Za dużo! Czasem je zasłaniam.
Dlaczego?
Zaproszono mnie tu na rozmowę, bo jestem twoją córką,
ale pracę zawdzięczam sobie.
- Nie zawdzięczam jej sobie. - W głębi duszy musiałaś wiedzieć.
Nie!
29-latka bez doświadczenia
dostaje stałą umowę na wykłady! Myślisz, że jakim cudem?
Bo byłam świetna na rozmowie i ślicznie ubrana.
- Boże, jestem głupia. - Nie jesteś.
Jestem. Najgłupsza na świecie.
- Może naiwna, ale to mija z wiekiem. - Jezu...
- Buchnęłaś kura, super! - Nie, bo nawet tego nie zrobiłam sama.
Wierzyłam, że jestem taka samodzielna,
bo jeśli chodzi o moje życie, mamo, szczerze,
nie byłaś nadmiernie zaangażowana, ani nawet w ogóle.
- Nie oceniam. - Trochę oceniasz. - Trochę.
Na moją obronę, nie było to mój po...
Nieważne.
Czyj był to pomysł?
Rooster! Rooster! Rooster!
Dobra...
Wystarczy, wystarczy.
Jestem z was dumny. Świetna robota.
Chwileczkę! Chłopaki!
Pamiętajcie, że to tylko jeden mecz.
Ale to najlepszy dzień w moim życiu!
Boże, wystraszyłaś mnie. Wygraliśmy! Kochanie...
Wygraliśmy!
Wygraliśmy.
Jak mogłeś?
Nie wiem. Chyba fartem.
Jestem pewien, że nigdy więcej nie wygramy. Co się dzieje?
Dlaczego zostałeś tu rezydentem?
Bo lubię podejmowanie wyzwań i wyjścia poza strefę komfortu.
- Nie cierpisz obu. - Mniej niż kiedyś.
Nie w zamian za to, żeby mnie nie wyrzucili?
Mogłam się wyrwać, od Archiego i z tej bańki.
I może gdzieś indziej
odnalazłabym własną drogę, ale mi nie pozwoliłeś.
- Nie chciałem, żebyś popełniła błąd. - Mogę popełniać błędy, muszę!
- Nie wierzysz, że sobie poradzę. - Nieprawda!
Załatwiłeś mi tę pracę i etat.
Chciałem tylko pomóc. Tak bardzo cię kocham.
Wiesz, że zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Wiem, więc bez dalszych ściem:
czy zrobiłeś coś jeszcze, przez co mogłabym oszaleć?
Bez ogródek, cokolwiek.
Nie!
Grywam w tryktraka online z Fredem Salewskim.
Kto to?
Tata Sunny. Zetknęliśmy się.
- Polubiłabyś go. - Nie sądzę.
Kiedy gracie w tryktraka, rozmawiacie?
Nie ma opcji chatu, korzystamy z FaceTimie.
Pojebało cię?
- Wiem, że jesteś zła. - Nie zła.
Jestem smutna.
- Myślałam, że we mnie wierzysz. - Bo wierzę.
Właśnie widzę.
Dolewkę kawy?
Nie, dziękuję. A mogę prosić o dokładkę ciasta?
Jeśli wyczuję krytykę, z napiwku nici.
Trzeci kawałek, proszę.
Z bitą śmietaną.
- Cześć. - Upijasz się w samotności?
Topię smutki w amerykańskim erzacu herbaty.
Prosiłem o sypaną, ale najwyraźniej tu to nieosiągalne.
Sypana w barze? Co za bufon.
Dołączysz?
Czemu nie?
Objadanie się ciastem zawsze cię zdradza. Co się dzieje?
Myślisz, że mogę sobie sama radzić, nie powodując totalnej katastrofy?
Ledwo zrozumiałem.
Jesteś najinteligentniejszą osobą, gdzie tylko się pojawiasz.
Co mam ci powiedzieć? Możesz wszystko.
Rezygnują z mojej książki.
- Jebać Brendę, jest trollem. - Mam szczęście.
Zorientowałem się młodo, że nie jestem takim cudem, jak sądziłem.
- Wiem, że czekasz na komplement. - Bardzo.
Ktoś mi powiedział, że genialnym ludziom nie trzeba mówić, że tacy są.
Po co być genialnym, jeśli nikt ci tego nie powie?
Odzyskasz książkę, jesteś wybitnie przekonujący.
Sam nie wiem.
Byłeś nawet pewien, że przekonasz mnie do powrotu.
Wykułeś tę całą przemowę. Jakbym nie miała czego słuchać.
Nie, wiele straciłaś.
To była perełka.
- Dla mnie szalenie porywająca. - Z pewnością.
Zaszalej.
Dziękuję.
A o czym? Z ciekawości.
Coś typu, że w moim życiu tylko małżeństwo z tobą
nie wydawało się kompletną pomyłką.
Żeby było jasne, z klasycznymi smaczkami.
Tu żarcik, tam gra słów.
Ogólny przekaz był taki, że gdyby kiedyś trafiła mi się szansa,
- by cię odzyskać, zrobiłbym to. - Zgoda.
Ale to... Spytałaś mnie o przemowę,
nie wygłaszałem jej.
Ale kiedyś powiedziałeś,
że mam nieograniczony czas na decyzję. Więc ją podejmuję.
A jeśli to kurewski błąd, to przynajmniej mój.
Więc tak, zgoda.
Rób z tym, co chcesz.
I zapłać za moje ciasto.
Zjadłam też dwa burgery.
Wersja polska na zlecenie HBO: TransPerfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski