Sen iyi misin?
Çok üzücü.
Rudolph mu?
Çıkardığı sesle dalga geçiyorlar. Farklıysa ne olmuş?
Bir de Noel Baba ona takımda olamazsın diyor.
Sanki kendisi çok mükemmelmiş gibi.
Şişko herifin teki işte.
Canım. Gel buraya.
-Şükran Günü nasıl geçti? -İyi.
"İyi" mi? Sen hikâye yazıp para kazanıyorsun Greg, daha iyi anlat.
Ben de seni özlemişim Walt.
Güzeldi. Katie'yle burada kaldık.
Tek sorun kafasına bir şeylerin takılması.
Bana anlatmadı gerçi. Biraz üzgündü yani.
Dibindeki kremaya bayılıyorum.
-Haftada kaç tane içiyorsun? -Seni ilgilendirmez.
Beni ilgilendirir ve bu sorunumu çözmeyeceğim.
Seni uyarayım Greg.
Cristle geri dönmüş. Belki selam vermek istersen.
Nasıl peki? Neyse boş ver.
-Ben onunla konuşurum. Sağ ol Walt. -Ne demek.
-Beni görmezden mi geliyorsun? -Selam.
Hayır, seni görmeye gelecektim.
Yok, öyle yapmaya gerek yok Greg.
Hatta, son sekiz günümüzü iş arkadaşı olarak atlatmak için
bir kural listesi yaptım.
Tamam.
Dar kesim bej pantolon ya da kasık bölgesini belirginleştiren şeyler yasak.
Tamam. Senden çok benim için sanki.
-Benim için de geçerli. -Tamam, anladım.
Kalbimi kazanmak için centilmenlik yok.
Ama yine de sana iyi davranacağım tabii.
Peki. Ofiste gülümsemek veya dil göstermek yok.
-Bu benim için önemli. -Tamam.
Gülümsemek yok. Dil gösterdim mi bilmiyorum.
Ağzını açtığında dilin gözüküyor.
Tamam, denerim... Anladım, peki.
Ben şimdi gidiyorum ve lütfen beni gözlerinle soyma.
Elimden geleni yaparım.
-Soyuyorsun ama. -Evet, biraz.
Hatırlarsınız, bu dersin adı "Okuyucuların Elinden Bırakamadığı Kitaplar Yazmak".
Bu yüzden yazılarınızdan aldığınız notların temel sebebi,
ilk bölümün seyirciyi içine çekmesiyle ilgili.
Bataklıkta Yeşerdik adlı bir kitap yazdım.
Kitapta Rooster'a eski flörtünden bir mektup geliyor.
"Seni bırakmak hayatımda yaptığım en büyük hataydı.
Şu anda bunu okuyorsan ben muhtemelen ölmüşümdür."
-Nasıl? -Kim mektup yazar ki moruk?
Neden mektubu bitirip her şeyi açıklamamış?
Belki de başı beladaydı.
Ama posta pulu alıp postalayacak vakti varmış.
Hayır, çoğu kişide zaten pul oluyor.
Pulların nesi varmış?
Okursanız mantıklı geliyor. Aşırı iyi bir kitap.
Tommy, seni derste tekrar görmek
o kadar güzel bir şey ki, anlatamam.
Ben katılınca iltifat etmiyorsun.
Biliyorum. Al bakalım.
A eksi. Bugünlük bu kadar.
Gidip şu revizyonları yapın. Bu da senin.
Oley be, Adderall ve Celsius.
-Her zaman işe yarıyor. -Her zaman.
-Görüşürüz "Grg". -Görüşürüz.
Küs müyüz?
Psikoloji okuyan arkadaşım seni cinsel organların olmadan hayal etmemi sağlıyor.
Boş, kılsız bir vücut.
Peki. Diğer derslerin düzelsin diye sana hâlâ yardım etmek isterim.
-Olur. İhtiyacım var. -Saat tam üçte ofisimde ol.
-Tamamdır. -Tamamdır.
Bu da senin. Biraz çalışman lazım.
DAHA DETAYLI ÇALIŞ
Bu yeleğe bayıldım, sağ ol.
Neopren vücut ısısını yüzde 12 artırıyor.
-Ayrıca kaslarını daha iyi gösteriyor. -Yemeğe giderken giyerim.
Biotecha işinde bir gelişme var mı? Karar verebildin mi?
New York'a taşınmak kolay değil.
Archie bebeğe daha fazla ilgi gösteriyor.
Gösterişçi İngiliz isimler listesi bile yapmış.
Ama kızıma ya da oğluma Robin ismini vermem.
-Kim verir ki? -Eğer bebekle çok ilgilenmeyecekse
işi kabul edip gitmem daha mantıklı olur, öyle değil mi?
Theodore Roosevelt'ten alıntı yapabilir miyim?
-Yapmasan daha iyi olur. -Peki.
Bak, hayatın sınavlarla dolu olacak Sunny.
Gözünü aç ve dünyanın sana anlattıklarını dinle.
Bir yolunu bulacaksın.
-Sağ ol. -Kendine inan, yarısını başarırsın.
Adamın sözünü karıştırdın araya.
Kendimi tutamadım.
Neden aynı şapkayı taktık?
Simgemiz olur belki.
Şapkalı Çocuklar oluruz.
-Bırak ya. -İyi deneme Domuz Memeli.
-Hep Domuz Memeli olacaksın. -Çocuklar.
-"Grg". -Rooster.
Tommy'yi gören oldu mu?
Ofisimde buluşacaktık ama bir türlü gelmedi.
-Yok. -Econ'a da gelmedi.
Belki bir yerde ağlıyordur.
Şapkalı Çocuklar'a davet etmemiş onu.
-Bir gidin ya. -Ver bakalım, Şapkalı Çocuk.
-Şapkalı Çocuk ne, bilmiyorsun. -Bilmiyorum.
Beyler. Domuzcuk Memeli.
Walt, mesajını aldım. Okulun maskotunu kimin çaldığını
bulmak için bir ekip kurmayacağım.
İyi deneme. Tekrar arama. Arayacak. Pardon.
Sıkıntı yok, patron moduna girince hoş oluyor.
Sağ ol. Boş ver bunu.
"Fırında Mercimek" şiirin hakkında konuşmak istedim.
Orada mercimeği fırına verirken veren benim, alan Eli.
Bakir olduğumu herkese duyurmana gerek yoktu.
İlham kaynağımsın kral. Dışarıda bekle bakalım.
Bu şiire bayıldım.
İlk defa bu kadar kişisel hissettiren bir şey yazdın.
Kahretsin, sağ ol.
Bence Review dergimizde yayımlayabiliriz.
O yüzden, kendini daha da açabileceğin yerleri göstermek için
birkaç not düştüm.
Daha açık ol. Ne dersin?
Biraz kafayı bulup deneyebilirim.
Nasıl yapacağını söyleme bana.
Yeteneği olan bir öğrencim olduğu için heyecanlıyım işte.
-Eva çok yetenekli. -Öyle.
Ona çok sırnaşma, o benim.
Dünyada yeterince kurgu yazarı var. Şuna baksana, bu ne?
Burada olduğum için koymuşlar.
Buralara şair gelince ne yapıyorlar?
Herkes çıldırıyor mu?
-Hiç komik değil. -Surata bak, sinirlendin işte.
-Selam Greg. -Selam.
Giriyorum ama güvenliğimiz için kapıyı açık bırakıyorum.
Garip durdu biliyorum ama cidden göbek deliğime bakmıyordum.
Sorun değil, dertli olduğunu görmek beni rahatlatıyor.
-Öyleyim. Sağ ol. -Yardımın lazım.
Ne oldu?
-Tommy okulu bırakacağını söyledi. -Hayır, olamaz.
Çok kızgınım. Onun için çok güzel bir fırsattı.
-Buna izin veremem. -Tamam.
-Karışmak için izin istiyorum. -Gerekirse ona vurabilirsin.
-Hayır, vurmayacağım. -Onu seviyorum ama bazen nefret ediyorum.
Olabilir.
-6.5 kiloluk bir bebekti. -Tahmin edemezdim.
-Sağ ol. -Tamamdır, Crystal.
Ben hallederim.
-Böyle yapma. -Ne?
Kendine yine âşık etme.
Amacım bu değil. Sadece oğluna yardım etmek istedim.
Sadece oğluna yardım etmek istiyorum.
-Sağ ol Greg. -Rica ederim.
Evet, Yugoslavya'nın Sovyetler'den ayrılışı. Bu bölümde neler olacak?
Sahte mektuplar. Yunanlar bile bir ara gelecek.
O esmer heriflere bayılıyorum.
Onu yazmayın, dediğimi unutun.
Süper. Tamam, devam edelim.
Bu âşıklar kavgasına ne sebep oldu? Evet, Liv.
Tito, Stalin'in Yugoslavya politikasını kontrol etme çabalarına karşı koydu.
Her zamanki gibi müthişsin.
-Geri döndüm. -Sakin ol, üstünü çıkarma şimdi.
-En azından adımı biliyor. -Benimkini de biliyor.
...SSCB'de giderek artan bir direnişle karşı karşıya kalmıştır. Evet, Liv.
Şey, Heather dedi ki, Batı'dan gelen ekonomik baskı da
ayrışmaya katkıda bulunmuş.
Süpersin, Heather. Sağ ol.
Süpersin Heather.
Şerefsiz seni.
Hanımlar. Benim evim sizin evinizdir.
Vay be, bugün kendinden daha az nefret ediyor gibisin.
Çok zor bir şey.
Son zamanlarda öğretmen olarak leziz bir iş çıkarıyorum bence.
İyi Annelerin Korkutucu Düşünceleri Olur. O ne öyle?
Ebeveynliğe dair kitaplardan biri.
Yeni annelerin yüzde 90'ı korkutucu düşüncelere kapılırmış.
-Biliyorum. -Ya bebeğim hasta olursa?
-Ya bebeğimi düşürürsem? -Olabilir.
Ya çocuğum saçımın daha güzel olduğunu düşünüp
-saçlarımı kazırsa? -Kuvvetle muhtemel.
Of, amma çok hormonla başa çıkıyorsun hayatım.
Duygusal anlamda olanları kavrayamıyorsun sanırım.
Haklı.
Ama bana destek olmak için Montessori kitabını okuyabilirsin.
Böceğim.
Bak, ebeveyn olmak içgüdüsel bir şeydir bence.
Baba olmam konusunda gerçekten endişelenmene gerek yok.
Tüm günüm genç zihinleri şekillendirmekle geçiyor.
Bunu söylemen çok ilginç oldu. Tam da öylesine
Profesörüme Puan Ver'deki sana dair yorumlara bakıyordum.
Bu çok ilginç geldi.
"Profesör Bates çok kibirli ve aşırı egosantrik."
"Kibirli" kötü bir yorum değil bence.
"Profesör Bates eleştiri kaldıramıyor, kaprisli ve alıngan."
Saçmalamış, ben hiç alıngan değilim ki.
Kim vaktini buna... Tamam, ağzımdan çıkanları duydum.
Öyle olsun. Neyse, geri bildirim almak güzel.
Şu çok komik. "Profesör Bates, Ludlow'daki en şerefsiz herif."
-Öyle bir şey yok, değil mi? -Hayır, söylemek istedim.
-Tommy, biraz oturur musun? -Rahat bırak, çalışıyorum.
-Ne oluyor Rooster? -Otur bakalım. Hadi.
Ne yapıyorsun sen? Okulu bırakıp gidemezsin.
-Bir dakika, ne? -Yapma böyle.
Neden olmasın? Koleje gitme sebebim annemin zorlamasıydı.
-Çok başarılı değilim de. -Aynen.
-Kolej bundan ibaret mi sence? -Bence öyle.
Babam notların her şey olduğunu söyler.
Moruk, babam benden iki yaş büyük bir hatunla evlendi.
Kız seksi. Kafam karışıyor.
-Kızla yatar mıydın? -Pornoda yapıyorlar mı?
Çocuklar, bunlar önemli konular
ama konuşmamıza şurada devam edeceğim.
Babana tebriklerimi iletirsin.
-Sağ ol "Grg". -Gel bakalım.
-Rooster, sen koleje gitmedin ama. -Gitmedim ama pişmanım.
Çocukken çok mutsuzdum. Çok yalnızdım hatta.
Hâlâ yalnızım.
Sen kampüsten gezerken etrafında hep birileri oluyor.
Keşke senin yaşında buna sahip olsaydım.
Arkandaki çocuklar çok salaklar.
Ama senin salakların onlar.
Onları geride bırakma.
Burada yaşıyorum. Seni görürüm. Sizinle takılırız, değil mi?
-Tabii. -Sonsuza kadar kardeşiz.
-Körükle gitmeyin. -Sıkıntı yok.
Hayatımın sonuna kadar garsonluk yapmayacağım.
Yapabileceğim bir sürü şey var.
Aslında hep polis olmak istemişimdir.
-Fena havalılar. -Pardon.
Herkes dikkatini bana versin.
Adımlarımı tekrarlıyorum. Daha dün buradaydım.
Silahımı gören oldu mu?
Masaların altına bakın. Sandalyelerin altına bakın.
Yeniden yazma işi nasıl gidiyor?
Gitmiyor.
-Vakte mi ihtiyacın var? -Yok.
Hassas olma işini denedim.
Nefret ettim.
Kendimi ortaya koymuşum gibi hissettirdi ama hoşuma giden şekilde değil.
İşine kendini yansıtmak korkutucudur ama sanatçılar bunu yapar.
İşte olay o, ben sanatçı filan değilim.
Ben işletme bölümündeyim.
Babama ya finansçı ya da kripto dangalağı olacağıma söz verdim.
Şiir işi eğlenceli ama seraptan başka bir şey değil.
Hayatım bu olmayacak.
Tommy de polis memuru olmak isteyip istemediğini anlamaya çalışıyormuş.
Çok saçma değil mi?
Pardon, bu bazen senin evinde kalan,
keşke oğlum olsa dediğin çocuk mu?
Tatlım, tabii ki o çocuk.
Sen iyi misin? Bu aralar moralin bozuk gibi.
Koçluk yapsana sen.
Bence her şey Walt’ın partisinden sonraki sabah başladı.
Elinde iki kahveyle görmüştüm ya.
Benim mesleğimde buna "ipucu izleri" deriz.
Sanırım ne olduğunu anladım.
Anladın mı?
Başka biriyle görüşüyorsun.
Archie yüzünden de suçlu hissediyorsun.
Vay be, tam on ikiden vurdun.
Ben profesyonel, şaka dolu aksiyon gizem kitapları yazan bir yazarım.
Doğru.
Peki kim o? Burada mı?
Evet.
-Hadi ya. Nerede? -Ya.
Şurada. Hunter. Bardaki adam.
-Sevdim onu. -Evet.
-Bol bol çerez koyar bana. -Ben de ona vuruldum.
-Gidip yanına otursana. -Yok, uzakta oturacağım.
Tatlım, Archie'nin duygularını boş ver.
-Doğru. -Kendine bak.
-Tamam. -Gidip şey sorsana...
Çerezi var mı diye sor diyecektim.
Onu soramam ama bu sohbeti bitirmek için yanına otururum.
-Seni seviyorum. -Ben de.
Hadi bakalım.
Hadi. Daha hızlı kay!
-Daha ısınıyorlar. -Biliyorum. Ben de öyle. Gebert onu!
-Selam. -Selam.
Parçala şunu. Parçala!
Kendinize gelin be!
Kafamı omzuna koyacağım.
-Biriyle çıkıyorum. -Sorun etmez.
İnanılmaz. Maskot geri geldi.
Haydi Ludlow!
-O bizim maskot değil. -Biri durdursun şunu!
Ha, doğru. Ben polisim. Biramı tut, gelip alacağım.
Ben polisim! Ben hallederim!
Dur orada!
-Selam. -Merhaba.
Günaydın.
-Uzun zaman oldu. -Evet.
-Wisconsin'de Şükran Günü nasıldı? -İlginçti.
Sunny'nin ailesi Simon diye bir elektronik kart oyununa bayılıyormuş.
-Parlayan ışıkları vardı. -Simon'u biliyorum. Herkes bilir.
Ben bilmiyordum işte.
Öyle seviyorlar ki hepsi sırayla bana bağırdı.
Bunun hoşuna gitmesine sevindim.
Kruvasan bağımlılığım için sana teşekkür edecektim.
-Doğru, tabii. -Torbacı gibi beni bağımlı yaptın.
Ne derler bilirsin, ilki bedava.
-Değil mi? -Evet.
Sonra getirmeyi bıraktın.
-Katie. -Birine bin gün bekleyeceğim deyip
ikinci günde onları bırakıp gidemezsin ya.
Hiç adil değil. Şimdi de önünde üzülüyorum.
Sadece gelip üç kruvasanımı alacaktım.
-Üç tane yiyorum, hayvanım ben. -Ağlama hayatım.
Bana "hayatım" deme. Ağlama da deme sakın.
İstediğim kadar ağlarım. Şu an ağlamak istemiyorum.
Kendimi durduramıyorum ama.
-Sağ ol. -Peki.
Sunny'ye daha iyi davran.
Selam. Ne yapıyorsunuz?
Polis işi.
Creed diye bir grup gösterdi bana.
Dışarıda konuşabilir miyiz?
Nasıl gidiyor peki? Bir sürü ceza yazmışsınızdır.
Hiç yazmadık.
Kırmızı ışığı kapatsak bile arabalar şu ışıkta durdu.
Kötü olmuş. Bir dakika, ne?
Keşke çocuğa heyecanlı polis işleri gösterebilsem
ama buradaki tek ilginç suç çalınan maskot kostümü.
Aşırı eğleniyorum ya. Radar silahı kullanmayı gösterdi.
-Öyle, evet. -Saatte 12 km koşuyormuşum.
-Atlet olmalıymışım. -O kadar hızlı değilsin ama.
Ayrıca klişe biliyorum ama bedava donut veriyorlarmış.
-Biraz daha verirler mi sence? -Bunu anlamanın tek bir yolu var.
Tommy.
Memur Tommy Soyadı Her Neyse.
Evet, annesi koleji okuyup bitirmesini istiyor.
Peki. Benim annem de kız arkadaşıyla görüşmemi istiyor ama almayayım.
Greg, çocuğun kaderi buysa biz kim oluyoruz da engelliyoruz?
Rahip değilsin sen. Bak, bu işe karışmaman lazım.
Bırak, okulunu bitirsin. Ayrıca anneni ziyaret et.
Bu arada kız arkadaşı var diye gitmiyor değilim.
Kız arkadaşı Sharon, dünyadaki en berbat insandır.
Tommy kendi kararlarını verebilecek kadar büyük bir adam.
Ben de öyleyim.
Buna sen sebep oldun.
Hayır. Hapisten bedavaya çıkma kartını kullanacaksın.
Benim için o kadar önemli işte.
Sana bu anlamsız kartı vermemden belli.
-On tane verdiler. -Harika.
-Çantada ne var? -Silahın.
Evet. Geçen sefer de orada bıraktığını söylediler.
Evet, bıraktım. Evet, bu benim.
Memur Donnie bana polis olmanın kötü yönleri olduğunu söylüyordu.
Evet, aynen öyle.
Tommy, polis olmak berbat bir şey.
Ama az önce süper demiştin.
Yalan söyledim Tommy. Çocuklara yalan söylerim.
Polisler böyle yapar.
Hadi gidelim. Sen sürebilirsin.
-Evet. Hayır Tommy. Bana ver! -Ne?
Ben sürüyorum. Sen şunu al.
-Donutları al. -Silah bende. Ben aldım.
-Eva, biraz konuşabilir miyiz? -Tabii.
Dur, önce pantolon filan giy.
Tamam. Pardon.
Polis olmanın kötü yanı ne, hâlâ anlamadım.
Eğitim süresi kısa, avantajları var, bedavaya araban oluyor.
Başta öyle.
Heyecan, güç zehirlenmesi.
Lisede sana pislik gibi davranan Vince Martinelli'yi
kenara çekip ona istediğini yapabilirsin sanıyorsun.
Sonra haftada iki, sonra üç kez bunu yaptığını fark ediyorsun.
Sırf bir şeyler hissedebilmek için.
Amirin sana bağırıp duruyor. Gözü hep üzerinde.
Adam sana dava açacağını söylüyor. Haklı da aslında.
Karakoldaki polisler senin yanında olacak sanıyorsun ama değiller.
Foxwoods'a tatile gitmeyi planlıyorlar.
Hem de sensiz.
Ve herkes gidiyor.
Sharon'ı bile götürüyorlar. Onu nereden tanıyorlar ki?
Donnie'nin anlatmaya çalıştığı şey,
iyice oturup düşünmen gerektiği.
Evet. Gün sonunda sadece bir meslek bu.
-O kadar heyecanlı değil. -Evet, aynen.
Dur. Farları aç.
Korkutmayın.
-Peşinden koşacağım. -Kaçıyor!
Polis!
Sen de gidiyorsun. O senin çocuğun. Haydi!
Anahtarlar nerede?
Polis!
Olduğun yerde kal!
Dur!
Koşma!
Kahret--
Tommy!
-Sağ ol. -Sağ ol.
Sanatçı olmayacağını söylediğinde bu beni çok üzdü.
-Pardon, Diva. -Neden biliyor musun?
Zaten bir sanatçısın.
Beni yanlış anlama, babanı arayıp söylemeyeceğim.
"Goldman Sachs için çalışamaz.
-Sokak şairi olacak." -Evet, hiç hoşuna gitmez.
Kanun namına dur!
Bak, şiirin seni mutlu ettiğini söyledin. Bu yeterli.
Zor zamanlardan geçiyorsam sanatıma yaslanabileceğimi biliyorum.
Neyse, taslak dergiyi gör istedim.
Tommy!
20. sayfaya bak.
FIRINDA MERCİMEK EVA TSANG
İstemiyorsan asıl sayıya koymayacağım.
Hayır.
Koymanı istiyorum.
"Diva". Hoşuma gitti. Bana hep böyle der misin?
Sonsuza dek Diva.
Çekiç geliyor. Dur!
Al sana!
İşte. Saatte 12 km budur!
Domuz Memeli? Ne? Ne yapıyorsun sen?
O koca kafanla nasıl o kadar hızlı koştun sen?
Ben mi, o mu?
Artık Domuz Memeli olmak istemiyorum. Bu o durumu değiştirir sandım.
Dostum, millet sana "maskot kostümünü çalan Domuz Memeli" diyecek.
Of ya.
Bak, Domuz Memeli demeyi bırakacağım.
-Rooster. -Ben de denerim.
-Of, başım belada. -Sıkıntı yok. Koş, git buradan.
-Selam. -Anahtarları buldum.
Kontaktaymış. Araba zaten çalışıyormuş.
-Kafasını bulduk. Şurada kaçtı. -Evet.
-Emin misiniz? -Orada işte.
Geri geri çıkmaktan nefret ediyorum.
-İyi gidiyor muyum? -Süpersin. Git, git.
-Görüyorsunuz, değil mi? -Evet, git.
-Cidden okuyor musun? -Tabii ki.
Okumamı istemiştin.
Bak böceğim. Kız olsun, erkek olsun. Ne olursa olsun bizi alt edemez.
Yapacağız bu işi.
-Biotecha'dan iş teklifi aldım. -Ne?
-Evet. Maaşı yüksek. -Bu harika.
Ocak ayında New York'ta başlamamı istediler.
Ama ben orada değilim.
İşi kabul etmeyeceğim.
-Okumayı bırak. -Neden? Tam da...
Şimdi anladım. Bu daha eğlenceli.
Büyük hata yapıyorsun. İşi kabul et!
Bence berbat bir polis olurdum. Herkesi salardım.
İyi bir arkadaşsın sadece. Domuz... JD için yani. Of.
Bu alışkanlığı kırmak zor olacak.
Domuz Memeli demeyi bırakmamıza gerek yok, yüzüne söylemeyiz.
Tamam, iyi arkadaş lafımı geri alıyorum.
Kolej olayı hakkında sürekli aynı şeyleri tekrar etmek istemiyorum.
Bana uygun değil yani. Tamam, zorla bitirebilirim.
D alıp geçebilirim.
Ama ne faydası olacak?
Sevdiğim tek şey yazmak. Onda da berbat bir iş çıkarıyorum.
-Ne diyorsun sen? -Yazdığım bölüm.
Her yerinde kırmızı yorumlar var.
Sivilcelerle dolu yüzüme benziyor.
Spooner'ın kâğıdında hiçbir şey yoktu. Kocaman bir artı vardı.
Bak, Spooner'ın kâğıdı...
Bunu söylediğimi söyleme ama Spooner yazar olmayacak.
Biliyorum, babasının petrol şirketini yönetecek.
Üvey annesiyle de yatar.
Tommy, seninkinde bir sürü yorum olmasının sebebi potansiyelin olduğunu düşünmem.
Okulu bırakmayayım diye sallıyorsun.
"Bernice, yerde yatan adama baktı.
Gölgesinin üzerinden kanlar akıyordu.
Mükemmel bir kahkaha attı."
-Benim hikâyemden bu. -Biliyorum.
Çok iyi cümleleri hatırlama yeteneğim vardır.
Keşke bunu ben yazsaydım.
-Cidden mi? -Evet.
Yani iyi miyim?
Henüz değil ama biraz daha çalışırsan çok iyi olabilirsin.
İyi geceler.
Keşke penisini görmeseydim.
Keşke Tommy, keşke.
Sağ ol.
Selam. İyi misin?
Hayır, reçel kalmamış.
-Sen okulu bırakmıyor muydun? -Vazgeçtim.
İyi seçim.
Şey, bir şeyler moralini bozuyor gibi. Baban harika biri.
Güzel. Hâlâ senin baban değil.
Evet, biliyorum. Keşke olsaydı.
Benim babamın umurunda değilim.
Çok şanslısın.
Peki, şimdi gidebilirsin.
-Süper. -Evet.
-Selam tatlım. Gel. -Selam.
Gelmene sevindim, sana bir şey aldım.
-Ciddi misin? -Evet.
İnanamıyorum.
-Baba. -Şirin bir kask aldım.
-Lütfen kaskı tak. -Tabii.
Çok güzel ya.
Ne oldu bakalım?
Sana bir şey anlatmam lazım.
Şey...
Tercüme: Tuğçe Kılıç Dallı