ลูกไม่เป็นไรนะ
เรื่องมันเศร้าน่ะ
รูดอล์ฟน่ะเหรอ
ก็ทุกคนเอาแต่ล้อมันเรื่องจมูก แค่มันไม่เหมือนตัวอื่นแล้วจะยังไง
แล้วซานต้าก็กันมันออกจากทีม อย่างกับว่าตัวเองดีเด่นักแหละ
เป็นแค่ไอ้อ้วนแท้ๆ
นี่ มานี่
- ไง วันขอบคุณพระเจ้าเป็นไงบ้าง - ก็ดี
"ก็ดี" เหรอ คุณยึดอาชีพนักเขียนนะ เกร็ก พยายามกว่านี้หน่อย
ดีใจที่ได้เจอนะ วอลต์
ก็ดีเลย ผมได้อยู่กับเคที่
ติดอยู่เรื่องเดียวคือ มีบางอย่างกวนใจเคที่
แต่เจ้าตัวไม่ยอมบอกว่าเรื่องอะไร แถมเธอเองก็ดูเศร้าๆ
ชอบวิปครีมก้นแก้วชะมัด
- หนึ่งสัปดาห์กินกี่แก้วเนี่ย - มันไม่ใช่ปัญหาของคุณ
นี่เป็นปัญหาของผม ปัญหาที่ผมไม่คิดจะแก้
ขอบอกอะไรหน่อยนะ เกร็ก
คริสเทิลกลับมาแล้ว เผื่อว่าอยากแวะไปทักทาย
เธอเป็นยังไงบ้าง
เอางี้ดีกว่า ไว้ผมค่อยไปคุยกับเธอทีหลัง
- ขอบคุณ วอลต์ - ยินดี
- หลบหน้าฉันอยู่เหรอ - อ้าว ว่าไง
เปล่า ที่จริงว่าจะไปหาอยู่พอดี
เราไม่ต้องแกล้งญาติดีกันก็ได้ เกร็ก
อันที่จริง ฉันคิดกติการ่วมกันมาแล้ว
เพื่อให้เราผ่านแปดวันสุดท้าย ในฐานะเพื่อนร่วมงานไปได้
โอเค
ห้ามใส่กางเกงสีกากีรัดติ้วในออฟฟิศ
หรือกางเกงลำลองเน้นเป้า
โอเค กฎข้อนี้ น่าจะหมายถึงผมมากกว่าคุณ
- ฉันก็จะทำเหมือนกัน - โอเค ก็ได้
ห้ามทำตัวเป็นพระเอกให้ฉันเคลิ้ม
ผมก็จะทำดีกับคุณอยู่ดี
โอเค ห้ามยิ้ม หรือเผยลิ้นให้เห็นในออฟฟิศ
- เรื่องนี้สำคัญกับฉันมาก - ได้เลย
ห้ามยิ้ม แต่ผมก็ไม่เคย แลบลิ้นในออฟฟิศอยู่แล้ว
แค่คุณอ้าปาก ฉันก็เห็นลิ้นคุณแล้ว
โอเค งั้นผมจะ... ได้เลย
ฉันจะไปแล้วนะ แล้วก็อย่าใช้สายตาแทะโลมฉันล่ะ
ผมจะพยายาม
- คุณทำอยู่ - ก็ทำนองนั้น
(รูสเตอร์)
ทุกคนคงจำกันได้ ว่าชื่อวิชานี้คือ ศิลปะแห่งหนังสือที่วางไม่ลง
ดังนั้น คำแนะนำหลายๆ อย่าง ที่พวกเธอจะได้รับ
จึงเน้นไปที่บทแรก เพื่อดึงดูดความสนใจคนอ่าน
ฉันเขียนหนังสือชื่อ "บุปผากลางตม"
ในหนังสือ รูสเตอร์ได้รับจดหมาย จากถ่านไฟเก่า เขียนมาว่า
"การปล่อยคุณไป คือสิ่งที่ฉันทำพลาดมหันต์"
"แต่ถ้าคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฉันก็คงตายไปแล้ว"
- คิดว่าไง - จารย์ ใครเป็นคนเขียนเหรอ
นั่นสิ แถมไม่เขียนให้จบ ไม่อธิบายให้รู้เรื่อง
เธออาจตกอยู่ในอันตรายก็ได้
แต่ยังมีเวลาซื้อแสตมป์ แล้วส่งไปรษณีย์เนี่ยนะ
ไม่สิ พวกคนแก่ๆ ก็มีแสตมป์กันอยู่แล้วทั้งนั้น
แล้วแสตมป์มันไม่ดีตรงไหน
ถ้าได้อ่านก็จะรู้ว่ามันเข้าใจได้ หนังสือดีเลยแหละ
ทอมมี่ บอกไม่ถูกเลย ว่าฉันดีใจแค่ไหน
ที่เธอกลับมาร่วม ออกความเห็นในชั้นเรียน
ทีฉันออกความเห็น คุณไม่เห็นพูดอะไรเลย
รู้อยู่แล้ว เอานี่ไป
เอลบ วันนี้พอแค่นี้ก่อน
กลับไปแก้กันมาด้วยล่ะ นี่ของเธอ
ดูนี่สิ ยาแก้สมาธิสั้น คู่กับเครื่องดื่มชูกำลัง
- ได้ผลทุกทีไป - ได้ผลทุกที
- แล้วเจอกัน เกริก - เจอกัน
เราดีกันแล้วใช่ไหม
ผมให้เด็กเอกจิตวิทยา ช่วยให้นึกภาพคุณโดยไม่มีอวัยวะเพศ
ด้านหน้าโล่งโจ้ง ไร้ขน
โอเค ฉันก็อยากช่วยให้เธอ กลับมาตามบทเรียนวิชาอื่นๆ ทัน
ครับ มันจำเป็นกับผมนี่นา
ออฟฟิศฉัน บ่ายสามโมงตรงนะ
- ได้ครับ - ได้เลย
นี่ของเธอ ไปจัดการมาด้วยล่ะ
(ไปค้นคว้าเพิ่มเติม)
ฉันชอบเสื้อตัวนี้จริงๆ ขอบใจนะ
นีโอพรีนช่วยเพิ่มอุณหภูมิ แกนกลางลำตัวขึ้น 12 เปอร์เซ็นต์
- แถมช่วยเน้นกล้ามแขนคุณด้วย - ฉันจะใส่ไปกินมื้อเย็น
เรื่องไบโอเทก้าคืบหน้าบ้างไหม ใกล้ตัดสินใจได้หรือยัง
ย้ายไปนิวยอร์กมันไม่ง่ายนะ
อาร์ชี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า เขาดูทุ่มเทกับลูกมากขึ้น
ถึงขั้นรวบรวมรายชื่อ แนวผู้ดีอังกฤษเว่อร์ๆ ไว้ตั้งชื่อลูก
แต่ตัวฉันเองก็ไม่อยาก ให้ลูกชื่อโรบินหรอก
ใครจะไปอยาก
แต่ถ้าเขาไม่พร้อมจะทุ่มเท
ฉันก็ควรตอบตกลงรับงาน แล้วย้ายไปใช่ไหม
จะว่าอะไรไหมถ้าฉันอ้างคำพูด ธีโอดอร์ รูสเวลต์
- เลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า - ก็ได้
จากนี้ชีวิตเธอ จะเต็มไปด้วยบททดสอบ ซันนี่
หูตาต้องไว คอยสังเกตว่าโลกบอกอะไรเรา
ก็จะรู้คำตอบได้เอง
ขอบคุณค่ะ
"เชื่อว่าทำได้ ก็สำเร็จไปครึ่งทางแล้ว"
หาช่องมาอ้างคำพูดจนได้สินะ
ก็มันอดไม่ได้นี่นา
แล้วไหงพวกเรา ใส่หมวกบัคเก็ตลายเดียวกัน
นี่แหละแนวทางของเรา
เราจะเป็นแก๊งบัคเก็ตบอย
- ไม่เอาด้วยว่ะ - เกือบหลงกลแล้ว ไอ้นมหมู
- นายจะเป็นนมหมูตลอดไป - ทุกคน
- เกริก - รูสเตอร์
- ไงครับ - ว่าไง
เห็นทอมมี่บ้างไหม
เรานัดกันไว้ที่ออฟฟิศฉัน แต่เขาไม่ยักมา
- ไม่เห็น - ตอนเรียนเศรษฐศาสตร์ก็ไม่อยู่
หลบไปนั่งเศร้าที่ไหนหรือเปล่า
เพราะหมอนี่ไม่ชวนเขา เข้าแก๊งบัคเก็ตบอย
- ไปตายซะ - ขอด้วยคนสิ บัคเก็ตบอย
- คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร - ไม่รู้หรอก
ไปนะหนุ่มๆ นมหมูซู่ซ่า
วอลต์ ได้ข้อความแล้ว ฉันจะไม่ตั้งหน่วยเฉพาะกิจ
เพื่อหาตัวคนขโมยมาสคอตโรงเรียน
ฝันไปเถอะ ไม่ต้องโทรมาแล้วนะ เดี๋ยวเขาก็โทรมาอีก ขอโทษที
ไม่เป็นไรเลย ฉันชอบครู ในโหมดนางพญาแบบนี้
ขอบใจ โทรได้โทรไป
ครูอยากคุยเรื่องบทกวี "เจาะไข่แดง" ที่เธอแต่งหน่อยน่ะ
อาจารย์รู้ใช่ไหมว่าฉันคือคนเจาะ ส่วนอีไลคือไข่แดง
ไม่ต้องป่าวประกาศก็ได้ ว่าก่อนหน้านี้ฉันเป็นหนุ่มซิง
นายคือแรงบันดาลใจของฉัน ทูนหัว แต่ช่วยรอนอกห้องก่อน
ครูชอบบทกวีนี้
เป็นครั้งแรกเลยที่เธอเขียนอะไร ที่ให้ความรู้สึกว่ามาจากชีวิตจริง
เช็ดโด้ ขอบคุณค่ะ
งานชิ้นนี้มีสิทธิ์ได้ลงวารสารวิพากษ์
ครูเลยวงไว้สองสามจุด เผื่อว่าเธอ
อยากดันงานชิ้นนี้ไปให้ไกลกว่าเดิม
เผยด้านที่เปราะบางให้มากขึ้น คิดว่าไง
ฉันจะพี้ยาแบบซอยโดสให้ลืมโลก แล้วลองดูแล้วกัน
ไม่ต้องบอกละเอียดขนาดนั้นก็ได้
ฉันตื่นเต้นน่ะที่มีลูกศิษย์อนาคตไกล
- อีวามีพรสวรรค์จริงๆ - ใช่เลย
อย่าไปให้ท้ายเธอมากนักล่ะ คนนี้ฉันจองแล้ว
โลกนี้มีนักเขียนนิยายตั้งเยอะแยะ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
ที่ทำขนาดนั้นเพราะผมมาที่นี่ไง
เวลามีกวีมา พวกเขาทำยังไงรู้ไหม
ทุกคนคลั่งจนสติหลุดกันเลยหรือไง
- ไม่ตลกนะยะ - ดูทำหน้าเข้า โกรธจริงนี่นา
- นี่ เกร็ก - อ้าว ว่าไง
เข้าไปนะ แต่จะเปิดประตูทิ้งไว้ เพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่าย
ผมรู้ว่าเมื่อกี้มันดูแปลกๆ แต่ผมไม่ได้จะเช็กสะดือตัวเองนะ
ไม่เป็นไรค่ะ ดีเสียอีกที่ได้เห็นว่า คุณทุกข์ใจจนเป็นปมแค่ไหน
- ใช่ ขอบคุณ - แต่ฉันต้องให้คุณช่วย
เกิดอะไรขึ้น
- ทอมมี่บอกว่าจะลาออกจากที่นี่ - ไม่นะ ไม่
ฉันโกรธสุดๆ นี่เป็นโอกาสทองของเขาแท้ๆ
- ผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก - โอเค
ขอให้ผมเข้าไปจัดการได้ไหม
ได้สิ ถ้าจำเป็นก็ทุบเขาได้เลย
- ผมไม่ทุบตีเขาหรอกน่า - ฉันรักเขา แต่บางครั้งก็เกลียด
แน่นอน
- ตอนเกิดเขาหนักตั้ง 14 ปอนด์ - บ้าน่า ดูไม่รู้เลยนะเนี่ย
- ขอบคุณ - โอเค คริสตัล...
ผมจัดการเอง
- อย่าทำแบบนี้ - อะไร
อย่าทำให้ฉันหลงเสน่ห์คุณอีก
ผมไม่ได้จะทำแบบนั้น แค่อยากช่วยลูกชายคุณ
ผมแค่อยากช่วยลูกชายคุณแค่นั้นเอง
- ขอบคุณ เกร็ก - ยินดีครับ
ใช่ ยูโกสลาเวียแยกตัวจากโซเวียต และในชั้นเรียนวันนี้
เรามีเรื่องจดหมายปลอม แถมยังมีชาวกรีกมาร่วมสมทบ
ให้ตายสิ ผิวเข้มๆ นี่ล่ะชอบนัก
ห้ามจดลงไปนะ ขอริบไว้เลยดีกว่า
เยี่ยม โอเค เอาล่ะ ถามไวตอบไว
อะไรล่ะที่ทำให้ คู่นี้ผิดใจกัน ว่าไง ลิฟ
ตีโตแข็งข้อต่อสตาลินที่จะเข้ามา ควบคุมนโยบายของยูโกสลาเวีย
ยอดเยี่ยมเหมือนเคย ขอบคุณ
กลับมาปังแล้วย่ะ
เย็นไว้นะ อย่าเพิ่งถอดเสื้อ
- อย่างน้อยเขาก็รู้ชื่อฉัน - ชื่อฉันเขาก็รู้
ได้เห็นแรงต้านที่มากขึ้น ทั่วทั้งสหภาพโซเวียตที่เหลือ
ว่าไง ลิฟ
คือเฮทเธอร์นางบอกว่า แรงกดดันทางเศรษฐกิจจากตะวันตก
ก็มีส่วนทำให้เกิดการแยกตัว
เยี่ยมมาก เฮทเธอร์ ขอบคุณ
เยี่ยมมาก เฮทเธอร์
อีนังนี่
สาวๆ คิดเสียว่านี่เป็นบ้านตัวเอง
ว้าว วันนี้ดูอารมณ์ดี ออกนอกหน้าเลยนะ
ไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะนั่น
ต้องบอกเลยว่าพักหลังมานี้ การสอนของผมเข้าขั้นเอกอุ
"แม่ที่ดีก็วิตกเป็น" อะไรน่ะ
ก็แค่คู่มือเลี้ยงลูกที่ฉันอ่าน
90 เปอร์เซ็นต์ของคุณแม่มือใหม่ มักคิดเรื่องแปลกๆ ไปเองในหัว
- เคยได้ยินนะ - ใช่ แบบถ้าลูกฉันป่วยล่ะ
- ถ้าฉันทำลูกหล่นล่ะ - เกิดขึ้นได้
ถ้าลูกคิดว่าเส้นผมฉันสวยกว่า
เลยโกนหัวฉันกลางดึกล่ะ
เป็นไปได้มาก
ให้ตายสิ ฮอร์โมนคุณ พลุ่งพล่านน่าดูเลยนะนั่น
อย่างคุณไม่น่าสังเกตเห็น ความเปลี่ยนแปลงด้านอารมณ์หรอก
เธอพูดถูก
แต่ฉันซื้อคู่มือเลี้ยงลูกมอนเตสซอรี่ ให้ได้นะ ถ้าอยากอ่านด้วยกัน
บ้าบอ
การเลี้ยงลูกมันอยู่ใน สัญชาตญาณเราอยู่แล้ว
คุณไม่ต้องห่วง เรื่องผมเป็นพ่อคนหรอก
แต่ละวันของผมก็หมดไป กับการเคี่ยวเข็ญเด็กรุ่นใหม่
บังเอิญจังเลยนะ เพราะฉันเพิ่งแอบส่อง
รีวิวที่ลูกศิษย์เขียนถึงคุณในเน็ต ไม่ได้จะหาเรื่องหรอกนะ
อันนี้ตลกมาก
"ศาสตราจารย์เบตส์โคตรอวดดี แถมหมกมุ่นกับตัวเองขั้นสุด"
ผมไม่คิดว่า "การอวดดี" เป็นข้อเสีย
"ศาสตราจารย์เบตส์ รับคำวิจารณ์ไม่เป็น"
"งอนง่ายแถมขี้แถชอบแก้ตัว"
ไร้สาระ ผมไม่ได้แก้ตัวเลยสักนิด
ใครมันว่างมานั่งเขียน... โอเค ที่พูดไปนี่เป๊ะเลย
โอเค ก็ดีนี่ ดีใจที่มีคำติชมกลับมา
อันนี้ทีเด็ด "ศาสตราจารย์เบตส์ คือที่สุดของไอ้งั่งแห่งลัดโลว์"
- เขียนไว้แบบนั้นเลยเหรอ - เปล่า ฉันแค่อยากร่วมวงด่าเฉยๆ
- ทอมมี่ นั่งลงก่อนเถอะ - อย่ามายุ่งกับผม ผมต้องทำงาน
- เฮ้ ว่าไง รูสเตอร์ - ไง นั่งลงก่อนเถอะ
จะทำอะไรของเธอ ลาออกไปกลางคันแบบนี้ไม่ได้นะ
- เดี๋ยว อะไรนะ - อย่าทำแบบนั้นสิ
ทำไมล่ะ คือที่ผมเข้าเรียน มหาวิทยาลัยก็เพราะแม่บังคับ
- ผมเองก็ใช่ว่าจะเรียนดี - แหงล่ะ
ไม่เอาน่า มหาวิทยาลัย สำคัญแค่นั้นเองเหรอ
คิดว่านะ
พ่อผมบอกว่าเกรดคือทุกอย่าง
พ่อฉันเพิ่งแต่งกับสาว ที่แก่กว่าฉันแค่สองปี
เธอเซ็กซี่สุดๆ เล่นเอาฉันสับสน
- แต่ก็จะจัดอยู่ดีสิท่า - ในหนังโป๊ก็ทำกันนี่
ทุกคน เรื่องพวกนี้สำคัญมากเลยนะ
แต่เราจะไปคุยกันต่อที่ฝั่งนี้แล้วกัน
ฝากยินดีกับคุณพ่อด้วยแล้วกัน
- ขอบคุณ เกริก - มาสิ มาคุยกัน
- คุณเองก็ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย - ไม่ได้เรียน เลยเสียดายอยู่แบบนี้
สมัยเด็กๆ ฉันไม่มีความสุขเลย เป็นพวกหัวเดียวกระเทียมลีบ
ทุกวันนี้ก็ยังเป็น
แต่ฉันเห็นเธอในมหาวิทยาลัย มีเพื่อนๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง
ฉันอยากมีแบบนั้นบ้าง ตอนอายุเท่าเธอ
ไอ้พวกข้างหลังเธอมันงี่เง่าสิ้นดี
แต่ก็เป็นเพื่อนซี้ของเธอ
อย่าปล่อยมือจากพวกเขา
ผมอยู่ที่นี่ ยังไงก็ได้เจอกัน เรายังไปไหนมาไหนด้วยกันใช่ไหม
- แหงสิ - ซี้กันตลอดไป
- ไม่ช่วยเลย - ไม่ต้องห่วง
ผมไม่เป็นเด็กเสิร์ฟ ไปตลอดชีวิตหรอก
มีตั้งหลายอย่างที่ผมทำได้
ผมน่ะอยากเป็นตำรวจ มาแต่ไหนแต่ไร
- อย่างเท่เลย - ขอโทษนะครับ
ทุกคนช่วยตั้งใจฟังผมสักครู่
กำลังไล่ย้อนรอยตัวเองอยู่ เมื่อวานผมมาที่นี่
มีใครเห็นปืนผมไหม
ลองดูใต้โต๊ะ ลองดูใต้เก้าอี้
แก้บทกวีไปถึงไหนแล้ว
ไม่ถึงไหนเลย
- ต้องการเวลาเพิ่มเหรอ - เปล่าหรอกค่ะ
แค่ฉันลองดำดิ่ง ไปแตะจุดที่เปราะบางแล้ว
ฉันไม่ชอบอย่างแรง
รู้สึกเหมือนเปลือยตัวเองล่อนจ้อน ซึ่งไม่ใช่ล่อนจ้อนแบบที่ฉันชอบเท่าไร
การใส่ตัวตนลงในงานอาจจะน่ากลัว แต่นั่นแหละคือวิถีของศิลปิน
ก็นั่นแหละประเด็น คือฉันไม่ใช่ศิลปิน
ฉันเรียนบริหารธุรกิจ
ฉันต้องรับปากพ่อว่าจะเป็น
ไม่เซียนสายการเงินสุดมั่น ก็ไอ้ขี้เก๊กสายคริปโต
เขียนบทกวีก็สนุกดี แต่ก็แค่ที่ชุบชูใจชั่วคราว
คงไม่ฝากชีวิตไว้กับวงการนี้
ตอนนี้ทอมมี่เลยไปนั่งรถสายตรวจ เพื่อดูว่าอยากเป็นตำรวจจริงไหม
บ้าบอชะมัดเลยเนอะ
ขอโทษนะ นั่นใช่เด็ก ที่บางทีก็มาใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านพ่อ
ที่พ่อแอบอยากได้เป็นลูกหรือเปล่า
นี่ลูก ไม่เอาน่า ไม่ได้แอบสักหน่อย
เป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้ลูกดูซึมๆ ไปนะ
นี่ไม่ต้องทำหน้าที่โค้ชเหรอ
รู้สึกเหมือนลูกเริ่มซึมๆ ตอนเช้าหลังปาร์ตี้ของวอลต์
ตอนที่เห็นลูกถือกาแฟมาสองแก้ว
ในวงการของพ่อ นั่นเรียกว่าร่องรอยเงื่อนงำ
พ่อว่าพ่อรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
รู้แล้วเหรอ
ลูกคบใครคนใหม่แล้ว
แต่รู้สึกผิดกับเรื่องนั้นเพราะอาร์ชี่
โอ้โฮ เป๊ะเลย
ก็พ่อเป็นนักเขียนนิยายสืบสวน สายบู๊จิกกัดกันไปมาแบบโบ๊ะบ๊ะนี่
ก็จริง
ใครกันล่ะ เขาอยู่ที่นี่เหรอ
ใช่
- จริงเหรอ ไหนล่ะ - ใช่
ตรงนั้นไง ฮันเตอร์ คนที่ทำงานที่บาร์
- อ๋อ อ้าวเหรอ พ่อชอบเขานะ - ค่ะ
- เขาไม่งกถั่วเลย - หนูถึงได้หลงเสน่ห์เขาไง
- ทำไมไม่ไปนั่งกับเขาล่ะ - ไม่ล่ะ นั่งห่างๆ ดีกว่า
ลูกไม่ต้องห่วงความรู้สึกอาร์ชี่หรอก
- ค่ะ - ใส่ใจความรู้สึกตัวเองเถอะ
- โอเค - ถามเขาว่า...
ไม่ดีกว่า พ่อจะบอกให้ถามว่ามีถั่วไหม
หนูไม่ถามหรอก หนูจะไปนั่งกับเขาให้พ่อเลิกตื๊อ
- จ้ะ รักลูกนะ - รักพ่อค่ะ
เอาหน่อยโว้ย เอาหน่อย
ไปโว้ย ไถให้มันไวๆ หน่อย
- รู้ใช่ไหมว่านี่แค่อุ่นเครื่อง - รู้สิ ผมก็เหมือนกัน
ฆ่ามัน
- ไง - ไง
เล่นมันเลย เอาให้เละ เอาให้มันตุยไปเลย
พวกนาย ตั้งใจกันหน่อย
ฉันขอซบไหล่คุณหน่อยนะ
- แต่ผมมาเดตนะ - เธอไม่ว่าหรอก
ยอดเยี่ยม มาสคอตกลับมาแล้ว
ลัดโลว์สู้ๆ
- นั่นไม่ใช่คนของเรา - ใครก็ได้หยุดหมอนั่นที นี่
เออ จริงด้วย ผมเป็นตำรวจ
ฝากเบียร์ก่อนนะ เดี๋ยวกลับมาเอา
ผมเป็นตำรวจ ผมจัดการเอง
เฮ้ย
- สวัสดี ไง - ไง
อรุณสวัสดิ์
- ไม่เจอกันนานนะ - ใช่
วันขอบคุณพระเจ้าที่วิสคอนซินเป็นไง
น่าสนใจดี
คือครอบครัวของซันนี่อินกับ เกมอิเล็กทรอนิกส์ที่เรียกว่าไซมอน
- มันมีไฟกะพริบ - ฉันรู้จักเกมไซมอน ใครๆ ก็รู้
โอเค แต่ผมไม่รู้
เล่นเอาทุกคน ผลัดกันตะโกนใส่หน้าผม
ดีนี่ ดีใจที่ทำให้คุณขำได้
ฉันอยากขอบคุณที่ทำให้ฉัน เสพติดครัวซองต์
ใช่ๆ
อย่างกับพ่อค้าเฮโรอีนแน่ะ
ก็อย่างที่เขาว่ากัน ครั้งแรกแจกฟรีไปก่อน
- ใช่ไหมล่ะ - ใช่
พอติดแล้วก็ปล่อยให้ของขาด
- เคที่... - อย่าบอกว่าจะให้เวลาหนึ่งพันวัน
เพื่อตัดสินใจ แล้วสุดท้ายก็ให้เวลาแค่สองวันสิ
จริงไหม แบบนั้นไม่ยุติธรรมเลย แล้วนี่ฉันก็มาเศร้าให้คุณเห็น
ทั้งที่แค่อยากมาซื้อครัวซองต์สามชิ้น
- เดี๋ยวนี้ฉันกินสามชิ้น ฉันมันตะกละ - อย่าร้องเลย ที่รัก
อย่ามาเรียกฉันว่าที่รัก แล้วอย่ามาห้ามฉันร้องด้วย
ถ้าอยากร้องฉันก็จะร้อง แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากร้องหรอก
แค่มันหยุดร้องไม่ได้
- ขอบคุณ - โอเค
ขอให้ดีกับซันนี่กว่าฉันแล้วกัน
ว่าไง ทำอะไรกันอยู่เหรอ
งานตำรวจน่ะ
เขาแนะนำให้ผมรู้จักวงครีด
ลงจากรถมาคุยกันก่อนได้ไหม
แล้วเป็นยังไงกันบ้าง แจกใบสั่งไปเยอะเลยสิท่า
ที่จริงก็เปล่าเลย
รถยังหยุดรอกันตรงสี่แยกอยู่ดี ทั้งที่เราปิดไฟจราจรไปแล้ว
แย่หน่อยนะ เดี๋ยว อะไรนะ
แค่อยากทำอะไรมันๆ ให้เจ้าเด็กนี่ดูบ้าง
แต่อาชญากรรมเดียวที่มี ในเมืองนี้คือชุดมาสคอตถูกขโมย
นี่ ผมสนุกจะตายไป เขาสอนผมใช้ปืนเรดาร์ด้วยนะ
- ใช่แล้ว ใช่ - ผมวิ่งได้แปดไมล์ต่อชั่วโมง
- น่าไปลงแข่งกรีฑา - จริงแท้แน่นอน
แบบนั้นไม่เรียกว่าเร็ว
แถมเรื่องนี้พูดไปก็เฝือ แต่พวกเขาให้โดนัทเราฟรีด้วยนะ
- คิดว่าเขาจะให้ผมเพิ่มอีกไหม - มีทางเดียวที่จะรู้ได้ ไอ้เสือ
ทอมมี่
เจ้าหน้าที่ทอมมี่ นามสกุลอะไรไม่ทราบ
แม่เขาอยากให้เรียน ให้จบมหาวิทยาลัยนะ
โอเค แม่อยากให้ผมกลับไปเยี่ยมแม่ กับแฟนสาวของแม่ แต่ไม่มีทางหรอก
เกร็ก ถ้าเด็กมันใจรัก คุณกับผมเป็นใครถึงจะไปขัดขวาง
ไม่ได้จะให้ไปบวชนะ คุณน่ะเลิกยุ่งได้แล้ว
ปล่อยให้เขาเรียนให้จบ คุณก็กลับไปเยี่ยมแม่ซะบ้าง
ขอพูดให้ชัด ที่ไม่ไปเยี่ยม ไม่ใช่เพราะแม่มีแฟนเป็นผู้หญิง
แต่เพราะแฟนแม่คือชารอน ที่นิสัยเสียสุดกู่
ทอมมี่โตแล้ว เขาตัดสินใจเองได้
เหมือนกับผม เหมือนกับชารอน
คุณบังคับผมเองนะ
ไม่ จะมาใช้บัตรออกจากคุกฟรี เอาตอนนี้เนี่ยนะ
เรื่องนี้สำคัญต่อผมขนาดนั้นเลย
ผมถึงขั้นยอมให้ ของไร้ความหมายนั่นกับคุณ
- เกลซหนึ่งโหล - เยี่ยมเลย
- ในถุงนั่นอะไร - อ๋อ ปืนคุณไง
ใช่ เห็นว่าคราวก่อนคุณลืมไว้ในร้าน
ก็ลืมจริง ปืนฉันจริงด้วย
เจ้าหน้าที่ดอนนี่บอกว่า งานตำรวจก็มีข้อเสียด้วยเหมือนกัน
ใช่ ก็จริง มีจริงๆ นั่นแหละ
ทอมมี่ การเป็นตำรวจนี่มันห่วย อย่างห่วยเลย
ก็ไหนเมื่อกี้บอกว่าเจ๋งสุดๆ
ฉันโกหกเธอ ทอมมี่ เพราะฉันชอบหลอกเด็ก
ตำรวจก็แบบนี้แหละ
ไปจากที่นี่กันเถอะ ให้เธอขับ
- ไม่ ทอมมี่ หยุดเลย คืนกุญแจมา - อะไร
ฉันขับเอง เธอเอานี่ไป
- เอาโดนัทไป - ฉันเก็บปืนให้เอง
ฉันจัดการเอง พระเจ้า
- อีวา เราไปหาที่คุยกันหน่อยไหม - ได้สิ
อย่าเพิ่ง ใส่กางเกงก่อน
จริงด้วย โทษทีค่ะ
ผมยังไม่เห็นข้อเสีย ของการเป็นตำรวจเลย
ฝึกอบรมก็ไม่นาน สวัสดิการดี มีรถขับ
ใช่ แรกๆ ก็แบบนั้นแหละ
ความตื่นเต้นมันพลุ่งพล่าน ได้กุมอำนาจ
เรียกให้วินซ์ มาร์ติเนลลี่จอดก็ยังได้
ไอ้คนที่มันทำตัวนิสัยเสียใส่เธอ ตอนมัธยมปลาย เรียกได้ทุกเมื่อเลย
ปรากฏว่าเธอเรียกให้เขาจอด สัปดาห์ละสองสามครั้ง
เพื่อที่เธอจะได้รู้สึกอะไรบางอย่าง
แล้วก็โดนผู้กองตะคอกด่า เล็งจะกินหัวเธอ
บอกเธอว่าหมอนั่นจะฟ้อง และเขาอาจเป็นฝ่ายถูก
เธอคิดว่าตำรวจคนอื่นๆ ที่สถานีจะเข้าข้างเธอ แต่เปล่าเลย
พวกเขาวางแผน จะไปเที่ยวฟ็อกซ์วูดส์
โดยไม่มีเธอ
แล้วทุกคนก็ไปกัน
ถึงขั้นพาชารอนไปด้วย ไปรู้จักกันตอนไหนก็ไม่รู้
ฉันว่าที่ดอนนี่พยายามจะบอก
คือเธอต้องเก็บเรื่องนี้ไปคิดให้ถี่ถ้วน
ใช่ เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันก็แค่งาน
- ไม่ได้น่าตื่นเต้นอะไร - ถูกต้อง ใช่เลย
เดี๋ยวก่อน เปิดไฟทีครับ
อย่าทำให้ไก่ตื่น
- ผมจะวิ่งตามไป - เขาไปแล้ว
นี่ตำรวจ
ตามไปสิ เด็กคุณนะ ไปเลย
กุญแจอยู่ไหน
เฮ้ย นี่ตำรวจ
หยุดนะ
หยุด
เลิกหนีได้แล้ว
ไอ้แม่...
ทอมมี่
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณ
ครูรู้สึกผิดหวังมากเลยนะ ตอนที่เธอบอกว่าจะไม่เป็นศิลปิน
- ฉันผิดเอง ดีว่า - เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะเธอเป็นศิลปินอยู่แล้ว
อย่าเข้าใจผิดล่ะ ครูจะไม่โทรไปบอกพ่อเธอหรอกว่า
"อย่าให้เธอไปทำงาน ที่โกลด์แมน แซคส์"
- "ให้เป็นกวีข้างถนนดีกว่า" - ใช่ พ่อคงไม่ยอมหรอก
เฮ้ย หยุดนะ นี่คำสั่งเจ้าพนักงาน
โอเค ฟังนะ เธอบอกว่าบทกวี ช่วยให้มีความสุข แค่นั้นก็พอแล้ว
เพราะฉันรู้ว่าเวลามีเรื่องลำบากใจ ก็ใช้ศิลปะเป็นที่พักใจได้เสมอ
ยังไงก็เถอะ ฉันแค่อยากเอาเล่มตัวอย่างให้ดู
ทอมมี่
เปิดไปหน้า 20
("เจาะไข่แดง" โดย อีวา ซัง)
แต่ครูจะไม่ให้ตีพิมพ์จริงๆ หรอก ถ้าเธอไม่ต้องการ
ไม่นะ ฉัน...
ฉันอยากให้ตีพิมพ์
"ดีว่า" ครูชอบนะ ต่อไปช่วยเรียกครูแบบนั้นได้ไหม
ได้ตลอดไปเลย ดีว่า
เตรียมโดนลงทัณฑ์ได้เลย เฮ้ย
เอาไปกิน
ไงล่ะ แปดไมล์ต่อชั่วโมงโว้ย
นมหมูเหรอ อะไรกันวะ ทำบ้าอะไรของนาย
หัวก็โตยังวิ่งเร็วขนาดนั้นได้ยังไง
ผมหรือเขา
ฉันไม่อยากเป็นนมหมูแล้ว ฉันนึกว่าเรื่องนี้จะเปลี่ยนชีวิตฉัน
เพื่อน คนจะพูดกันว่า "ไอ้นมหมูมันขโมยชุดมาสคอต"
บรรลัยแล้ว
ฟังนะ ฉันจะเลิกเรียกนายว่านมหมู
- รูสเตอร์ - ได้ ฉันจะพยายาม
- ให้ตายสิ ฉันซวยแล้ว - ฉันช่วยเอง
- นายรีบเผ่น ไปสิ - โอเค
- เฮ้ - ไง เจอกุญแจจนได้
มันเสียบคาไว้อยู่ รถไม่ได้ดับเครื่อง
- ได้หัวมาแล้ว มันวิ่งหนีไปทางนั้น - ใช่
- แน่ใจนะ - ไปทางนั้นเลย
เกลียดนักต้องถอยรถกลับ
- หลังว่างนะ - ทางสะดวก ไปโลด
- เห็นแน่นะ - เห็น ไปได้เลย
- นี่คุณอ่านจริงๆ เหรอ - จริงสิ
ผมรู้ว่าคุณอยากให้อ่าน
ฟังนะ ไม่ว่าจะได้ลูกชายหรือลูกสาว เราก็รับมือได้สบายมาก
พวกเราไหวอยู่แล้ว
- ฉันได้งานที่ไบโอเทก้า - อะไรนะ
- ใช่ เงินเดือนดีด้วย - สุดยอดเลย
พวกเขาอยากให้ฉันเริ่มงาน ที่นิวยอร์กเดือนมกราคม
แต่นั่นไม่ใช่ที่ที่ผมอยู่
ฉันจะไม่รับงานนี้
- อ่านแค่นี้พอแล้ว - ทำไมล่ะ ผมกำลังเรียนรู้...
เข้าใจแล้วว่าทำไม แบบนี้สนุกกว่าเยอะเลย
"พลาดมหันต์ ตกลงรับงานไปเลยนะ"
ผมคงเป็นตำรวจที่ไม่ได้เรื่อง คงปล่อยทุกคนหนีไป
เธอก็แค่เป็นเพื่อนที่ดีของนม... ของเจ.ดี.น่ะ ว้าว
ติดปากแล้วคงแก้ยากน่าดู
ไม่ต้องเลิกเรียกเขาว่านมหมูก็ได้ แค่อย่าเรียกต่อหน้าก็พอ
โอเค ขอถอนคำพูดที่ว่าเป็นเพื่อนที่ดี
ฉันไม่อยากพูดซ้ำซาก เรื่องมหาวิทยาลัย
มันไม่เหมาะกับผมเลย
ให้กัดฟันเรียนไปก็ได้อยู่หรอก
คงจบมาได้แบบคาบเส้น
เพื่ออะไรกัน
ผมชอบอยู่อย่างเดียวคือการเขียน แต่ขนาดชอบยังทำได้ไม่ดีเลย
- พูดเรื่องอะไรของเธอ - ที่ผมเขียนส่งไปไง
โดนวงกลับมาแดงเถือก
แดงอย่างกับหน้าผมก่อนรักษาสิว
งานสปูนเนอร์นี่ขาวสะอาด มีแค่ติ๊กถูกหราเลย
คืองานของสปูนเนอร์น่ะ...
อย่าเอาไปบอกเขาก็แล้วกัน แต่สปูนเนอร์จะไม่เป็นนักเขียน
ผมรู้น่า เขาจะไปบริหาร บริษัทน้ำมันของพ่อ
- อาจไปจิ้มกับแม่เลี้ยงตัวเองด้วย - ทอมมี่
ที่งานเธอแดงทั้งแผ่น เพราะฉันคิดว่าเธอมีศักยภาพ
คุณก็แค่พูดไปเรื่อย เพราะไม่อยากให้ผมลาออก
"เบอร์นีซจ้องลงมายังเขา ที่นอนแผ่อยู่กับพื้น"
"เลือดของเขาเอ่อล้นพ้นจากเงา แล้วเธอก็หัวเราะ"
"เย็นเยียบ เฉียบขาด 'ฮ่า'"
- เรื่องที่ผมเขียนส่งนี่ - ใช่ ฉันรู้
ฉันมันถนัดจำประโยคดีๆ อยู่แล้ว
ถ้าฉันเป็นคนเขียนประโยคนั้นก็ดีสิ
- จริงเหรอ - จริง
แปลว่าผมเขียนเก่ง
ตอนนี้ยัง แต่ถ้าฝึกต่ออีกหน่อย ก็คงเขียนเก่งใช้ได้เลยล่ะ
ราตรีสวัสดิ์
ผมไม่น่าเห็นไอ้จ้อนคุณเลย
ฉันก็หวังอย่างนั้น ทอมมี่ เหมือนกัน
"ขอบคุณค่ะ"
ไงครับ เป็นอะไรหรือเปล่า
เป็นสิ แยมฉันหมดแล้ว
- ไม่ได้ลาออกไปแล้วเหรอเรา - ผมเปลี่ยนใจน่ะครับ
เลือกได้ดี
ท่าทางครูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ พ่อครูน่ะสุดยอดเลยนะ
ดี แต่ก็ไม่ใช่พ่อเธออยู่ดี
เรื่องนั้นผมรู้ แต่ก็อยากได้เขาเป็นพ่อ
พ่อแท้ๆ ไม่สนใจไยดีผมเลย
ครูโชคดีมากนะครับ
เธอไปได้แล้วล่ะ
- นั่นสินะ ครับ - ใช่
- ว่าไง ลูกรัก ไง - สวัสดีค่ะ
แวะมาก็ดีแล้ว พ่อมีอะไรจะให้
- จริงเหรอ - ใช่
คุณพระช่วย
- พ่อคะ - มีหมวกกันน็อกให้ด้วย
- ต้องใส่หมวกด้วยนะ - ได้เลย
เจ๋งมากเลย
มีอะไรเหรอ
หนูมีอะไรจะบอก
คือว่า...