Wszystko gra?
Ale to takie smutne.
- "Rudolf"? - Naśmiewają się z jego nosa.
Co z tego, że jest inny? A Mikołaj zabrania mu być w drużynie?
Jakby sam był ideałem? Gruby chuj.
Chodź tu.
- Jak Święto Dziękczynienia? - Dobrze.
"Dobrze"? Płacą ci za opowieści, postaraj się.
Miło cię widzieć.
Dobrze, byliśmy z Katie tutaj.
Tylko że... coś ją dręczyło i nie chciała powiedzieć co.
I była smutna. Uwielbiam bitą śmietanę na dnie.
- Ile ich pijesz tygodniowo? - To wyłącznie mój problem
i nie chcę go rozwiązywać.
Daję tylko znać, że Cristle wróciła, gdybyś chciał się przywitać.
Jak się czuje?
Pogadam z nią później, dzięki.
Unikasz mnie?
Cześć. Nie, właśnie miałem podejść.
Darujmy sobie.
Przygotowałam nawet listę zasad,
byśmy mogli przetrwać ostatnie 8 dni w pracy.
Zakaz obcisłych spodni czy luźno spływających po kroczu.
To dotyczy bardziej mnie.
- Też się zastosuję. - Dobrze.
- Żadnej uwodzącej szarmanckości. - Ale i tak będę miły.
Dobra. Żadnych uśmiechów czy pokazywania języka. To dla mnie ważne.
Jasne. Nie wiem, czy zdarzyło mi się pokazać język.
Gdy tylko otwierasz usta.
- Będę... Dobra. - Teraz wyjdę,
- nie rozbieraj mnie wzrokiem. - Postaram się.
- Robisz to. - Trochę.
W ROLACH GŁÓWNYCH
ROOSTER
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Jak pamiętacie, nasz kurs nosi nazwę "Sztuka wciągania",
zatem wiele uwag dotyczy właśnie tego: angażowania czytelnika.
Napisałem książkę "Kwiat moczarów".
Rooster dostaje w niej list od dawnej flamy, o treści:
"Niezatrzymanie cię było błędem mojego życia,
ale jeśli to czytasz, to zapewne nie żyję".
- Refleksje? - Stary, kto pisze listy?
I dlaczego go nie dokończyła?
Może coś jej groziło?
Ale zdążyła kupić znaczek i pójść na pocztę?
- Starzy ludzie często mają znaczki. - Co jest nie tak w znaczkach?
W całości ma to sens. To super książka.
Tommy, brak mi słów, by wyrazić radość z tego,
że znów uczestniczysz w zajęciach.
- Mojego udziału pan nie komentuje. - Wiem. Proszę.
A minus.
To wszystko na dziś, bierzcie się do pracy nad druga wersją. Twoja...
- Patrz: Adderall i energetyk. - Niezawodne.
- Nara, Grg. - Nara.
W porządku?
Student psychologii pomaga mi wizualizować ciebie bez narządów.
Tylko pusty, bezwłosy przód.
Chcę ci pomóc poprawić wyniki na innych zajęciach.
- Przydałoby się. - W moim gabinecie, 15:00 punkt?
- Dawaj. - Dawaj. To twoja.
Masz co robić.
Wejdź głębiej
Fantastyczna kamizelka, dzięki.
Neopren podnosi temperaturę ciała. I podkreśla buły.
Nosiłbym ją do kolacji.
Coś nowego w sprawie Biotecha? Dojrzewasz do decyzji?
Przeprowadzka byłaby trudna, a Archie...
okazuje zainteresowanie dzieckiem. Sporządził listę pretensjonalnych imion,
- ale nie dam Robin synowi lub córce. - Kto by dał?
Jeśli się nie zaangażuje, powinnam przyjąć pracę, prawda?
Mogę zacytować Roosevelta?
- Wolałabym nie. - Dobrze.
W życiu czeka cię wiele prób.
Musisz mieć oczy otwarte na to, co świat ci mówi, i dasz sobie radę.
- Dziękuję. - "Wiara to połowa sukcesu".
- Przemycił pan Roosevelta, co? - To silniejsze ode mnie.
To... dlaczego mamy takie same kapelutki?
To może być nasza zajawka. Kapelutki Boys.
- Spierdalaj. - Chciałbyś. - Maciora na zawsze.
- Chłopaki! - Rooster!
Widzieliście Tommy'ego? Mieliśmy się spotkać i nie przyszedł.
Na ekonomię też nie.
Może się obraził, bo on nie zaprosił go do Kapelutki Boysów.
- Spierdalajcie. - Tak trzymać, Kapelutki Boys!
- Nawet nie wiesz, co to jest! - Nie. Panowie. Maciora.
Walt, dostałam SMS-a, nie powołam grupy operacyjnej do sprawy maskotki,
nie oddzwaniaj.
- Oddzwoni. Przepraszam. - Spoko, pasuje mi ten tryb szefowej.
Dzięki. Zignoruj.
Chciałam porozmawiać o twoim wierszu "Defloracja".
Rozumie pani, że ja to defloruję Elia?
Nie wszyscy muszą o tym wiedzieć.
Jesteś moją muzą, ale zaczekaj na zewnątrz.
Wiersz jest świetny.
Pierwszy raz napisałaś coś... osobistego.
- Dzięki! - Mógłby się znaleźć w "Przeglądzie".
Zaznaczyłam kilka miejsc,
gdzie mogłabyś odsłonić się jeszcze bardziej.
Co ty na to?
-Napizgam się mikrodawkami i zobaczymy. - Nie muszę wiedzieć jak.
Jestem podjarana na obiecującą studentkę.
- Eva jest taka zdolna. - Owszem.
Nie zachęcaj jej, jest moja.
Świat ma mnóstwo prozaików.
No bo co to ma być?
- Robią to, bo jestem w mieście. - Wiesz, co robią dla poetów?
Wszyscy szaleją?
- Nie jesteś dowcipny. - Ta wściekła mina!
Hej.
Zostawiam otwarte dla naszego bezpieczeństwa.
Wiem, że musiało to dziwnie wyglądać, ale nie podglądałem pępka.
Nie szkodzi, bo to dobrze, że widzę, jaki jesteś nienormalny.
- Dziękuję. - Ale musisz mi pomóc.
Co się dzieje?
- Tommy chce rzucić studia. - Nie...
Jestem wściekła. To dla niego szansa!
Nie dopuszczę do tego.
Mogę się zaangażować?
- Uderz go, jeśli trzeba. - Nie będę go bił.
- Kocham go, ale czasem nienawidzę. - Jasne.
- Wiesz, że ważył 6 kg przy porodzie? - Kto by pomyślał?
Dziękuję.
Crystal...
załatwię to.
- Nie rób tego. - Czego?
- Nie podrywaj mnie. - To nie to,
chcę pomóc twojemu synowi. Tylko pomóc twojemu synowi.
- Dziękuję. - Proszę.
Odejście Jugosławii od Sowietów.
W tym odcinku: fałszowane listy, a nawet epizod z Grekami.
Uwielbiam tych śniadych drani.
Tego nie pisz, wezmę to.
Dobra, zaczynajmy. Co wywołało scysję kochanków?
Liv?
Tito nie chciał, by Stalin sterował polityką Jugosławii.
Genialna, jak zawsze.
- Wróciliśmy! - Nie zdejmij stanika.
- Przynajmniej zna moje imię. - Moje też.
...rosnący opór w całym ZSRR. Tak, Liv?
Heather zauważyła, że gospodarcza presja Zachodu nie była bez znaczenia.
- Brawo, Heather. Dziękuję. - Brawo, Heather.
Pizda.
Moje panie. Mi casa to wasza casa.
- Bardziej zachwycony sobą niż zwykle. - A to już wyczyn.
Ostatnio mam wrażenie, że wykładam na wirtuozerskim poziomie.
"Dobre mamy mają straszne myśli"? Co to?
Jedna z moich książek.
- 90% nowych matek ma natrętne myśli. - Podobno.
- "A jeśli dziecko zachoruje? Spadnie?". - Możliwe.
Jeśli mi pozazdrości włosów i w nocy mnie ogoli?
Bardzo możliwe.
Hormon szaleją.
Chyba nie wyczuwasz, co dzieje się w emocjach.
To fakt. Ale kupiłam ci książkę Montessori.
Robaczku...
Rodzicielstwo to intuicyjna rzecz.
Nie musisz się przejmować, jakim będę ojcem.
Cały dzień kształtuję młode umysły.
Ciekawe, bo właśnie przeglądam opinie na Znany Profesor,
zupełnie bez powodu. Ta mnie rozbawiła:
"Profesor Bates jest arogancki i egocentryczny".
Nie uważam arogancji za minus, więc...
"Źle znosi krytykę. Obraża się i najeża".
Bzdura! Nie najeżam się. Kto wypisuje takie...?
Dobra, teraz to słyszę. Dobrze.
Dzięki za zwrotną.
Ta jest fajna. "Bates to największa menda Ludlow".
- Serio? - Nie, ale chciałam to powiedzieć.
- Usiądź na chwilę. - Zostaw mnie, pracuję.
- Co tam, Rooster? - Proszę, usiądź.
Co robisz? Nie możesz rzucić studiów.
- Co? - Nie rób tego!
Dlaczego? Studiuję, bo mama mi kazała i nie jestem mistrzem.
- No nie. - Czy tylko o to chodzi w studiach?
- Tak myślę. - Mój stary mówi, że liczą się stopnie.
Mój ożenił się z laską dwa lata starszą ode mnie.
- To pokręcone. - Nadziałbyś? - W porno to norma.
To bardzo ważne, ale my pociągniemy rozmowę tam.
- Gratulacje dla taty. - Dzięki.
Zapraszam!
Ty nie studiowałeś.
Nie. To fakt. I żałuję.
Jako chłopak byłem nieszczęśliwy.
Byłem odludkiem. Wciąż jestem.
Widzę, jak chodzisz po kampusie, otoczony przez ludzi.
Żałuję, że tego nie miałem.
Ci za tobą to kompletni idioci, ale twoi idioci.
Nie porzucaj ich.
Mieszkam tu, będę ich widywał. Będziemy się spotkać, co?
- No pewnie. Bracia na zawsze! - Przestańcie.
Nie będę całe życie kelnerem. Jest mnóstwo innych opcji.
Zawsze chciałem być gliną. Są kozakami.
Przepraszam, proszę o chwilę uwagi.
Odtwarzam swoje kroki, byłem tu wczoraj.
Czy ktoś widział mój pistolet?
Zajrzyjcie pod stoliki, krzesła...
Jak idą poprawki?
- Wcale. - Potrzebujesz czasu?
Nie, ale zagłębiłam się w to odsłanianie i...
było strasznie. Czułam się obnażona.
Ale nie tak, jak lubię się obnażać.
Wyrażanie siebie budzi lęk, ale... to robią artyści.
Tyle że... nie jestem artystką.
Robię magistra z biznesu.
Obiecałam tacie, że będę finansówą albo krypciarą.
Poezja jest fajna, ale to oaza.
Nie będzie moim życiem.
...i Tommy pojechał na przejażdżkę,
by sprawdzić, czy chce być policjantem.
To ten, którego czasem przygarniasz i w sekrecie chciałbyś usynowić?
Przestań, to żaden sekret.
Wszystko gra? Ostatnio jesteś nie w sosie.
Nie powinieneś trenować?
Mam wrażenie, że zaczęło się dzień po imprezie Walta,
kiedy spotkałem cię z dwiema kawami.
W mojej branży to się nazywa "trop".
Więc chyba wiem, co jest grane.
Tak?
Spotykasz się z kimś. I czujesz się winna z powodu Archiego.
Trafiony.
Jestem zawodowym autorem przegadanych kryminałów, więc...
Fakt.
Kto to? Jest tutaj?
Tak.
Serio? Gdzie?
Tam. Hunter, z baru.
- Lubię go! Nie skąpi orzeszków. - Na to mnie wziął.
- Usiądź z nim. - Nie, usiądę z dala.
Nie przejmuj się Archiem.
- Myśl o sobie. - Dobra.
Spytaj go...
- Nie pytaj czy ma orzechy. - Nie spytam.
- Ale usiądę z nim, żebyśmy skończyli. - Kocham cię. - Ja ciebie.
No już, tempo na lodzie!
- Wiesz, że się rozgrzewają? - Tak, ja też.
Zabij go!
Cześć.
Rozwal go! Po bandzie!
- Położę ci głowę na ramieniu. - Jestem z dziewczyną.
Przeżyje.
Wybornie! Maskotka wróciła.
- To nie nasz. - Powstrzymać go!
A tak! Ja jestem policją. Potrzymaj piwo, wrócę.
Jestem policją, załatwię to!
- Witaj. - Cześć.
Trochę minęło.
- Jak święta w Wisconsin? - Ciekawie.
Rodzina Sunny uwielbia elektroniczną grę Simon
- z migającymi lampkami... - Wszyscy ją znają.
Ja nie.
Więc po kolei się na mnie darli.
Fajnie, że cię to bawi.
- Dzięki za uzależnienie od croissantów. - A, tak.
- Jak diler heroiny. - Pierwszy za darmo.
Prawda? A potem przestałeś.
Nie możesz obiecać tysiąca dni na decyzję i dać tylko dwa.
To nie fair, teraz jestem smutna, a chciałam tylko kupić trzy croissanty.
- Bo zażywam trzy, jak zwierzę. - Nie płacz, kochanie...
Nie "kochanie"! I mogę płakać, kiedy chcę,
a teraz nie chcę, tylko trudno mi się powstrzymać, dzięki.
Obyś był lepszy dla Sunny.
Cześć, co robicie?
- Policyjne sprawy. - Zapoznaje mnie z kapelą Creed.
Możemy pogadać?
Jak leci?
- Wypisujecie dużo mandatów? - Nie bardzo.
Samochody stawały na czerwonym, chociaż je wyłączyliśmy.
- Szkoda. Co? - Chciałbym mu pokazać akcję, ale...
jedyna aktualna zbrodnia to kradzież kostiumu maskotki.
Jest super. Nauczył mnie obsługiwać radar.
- Tak. - Biegam 8 mil na godzinę.
- Mogłem trenować sprint. - To nie jest szybko.
I wiem, że to stereotyp, ale naprawdę dają darmowe donuty.
- Dadzą mi jeszcze? - Przekonajmy się.
Tommy!
Funkcjonariusz Tommy jak mu tam.
Jego mamie bardzo zależy, żeby skończył studia.
A mojej, żebym odwiedził ją i jej dziewczynę, ale nie, dziękuję.
Jeśli chłopak ma powołanie, kim jesteśmy, by stać mu na drodze?
To nie kapłaństwo. Odczep się i daj mu skończyć.
I odwiedź mamę.
Nie nie odwiedzam jej z powodu dziewczyny.
Tylko dlatego, że jest nią Sharon, absolutnie najgorsza.
Tommy jest dorosły i może decydować za siebie,
tak jak ja, Sharon.
- Zmuszasz mnie do tego. - Nie.
Wykorzystasz swoją kartę wyjścia z więzienia?
Jest to dla mnie tak ważne, że daję ci tę bezsensowną rzecz.
- Tuzin z lukrem. - Super! - A w torbie?
Twój pistolet.
- Zostawiłeś go wczoraj. - Zgadza się. I tak, to mój.
Posterunkowy Donnie mówił mi, że bycie gliną ma minusy.
Tak, faktycznie.
Jest do dupy. Bycie gliną... do dupy.
Mówiłeś, że jest super.
Skłamałem, bo okłamuję młodzież.
Gliniarze tacy są. Spadajmy stąd, prowadź.
Tak... Nie!
Nie! Daj to. Ja prowadzę.
- Masz, donuty zatrzymaj. - Ja wezmę broń!
Możemy pójść gdzieś i pogadać?
- Jasne. - Nie...
Załóż spodnie.
Przepraszam.
Nadal nie widzę minusów.
W sensie...
krótkie szkolenie, dobre świadczenia,
- darmowe auto. - Na początku to...
niezły haj. Władza.
Możesz zatrzymać Vince'a Martinellego, kutasa z liceum, kiedy chcesz.
Ale potem zatrzymujesz go dwa, trzy razy w tygodniu...
byle tylko coś poczuć.
Kapitan truje ci dupę,
mówi, że tamten zażąda papugi i pewnie ma rację.
Myślisz, że chłopaki z posterunku są za tobą, ale nie.
Planują wypad do kasyna...
- bez ciebie. - Nie.
Pojechali wszyscy.
Nawet, kurwa, wzięli Sharon. Skąd ją w ogóle znają?
Donnie chce chyba powiedzieć, że powinieneś to przemyśleć.
Koniec końców, to tylko praca.
- Nie taka znów ekstra. - Właśnie.
Włącz światła.
Nie spłoszmy go.
- Pościg! - Nie!
Policja!
Leć za nim!
Gdzie kluczyki?!
Policja!
Przestań biec!
Tommy!
Dzięki.
Zabolało mnie, kiedy powiedziałaś, że nie będziesz artystką.
- Mój błąd, diwo. - Wiesz dlaczego?
Bo już nią jesteś.
Spokojnie, nie powiem twojemu tacie: "Zamiast pracować w Goldman Sachs,
- powinna być uliczną poetką". - Nie leżałoby mu to.
Stać, w imieniu prawa!
Powiedziałaś, że poezja daje ci radość.
To wystarczy. W trudnych chwilach
znajduję oparcie w sztuce.
Chciałam ci pokazać makietę.
Tommy!
Otwórz na dwudziestej.
Nie zamieszczę go, jeśli nie chcesz.
Nie...
Chcę.
Diwa. Podoba mi się. Możesz mnie tak nazywać?
Na wieki, diwo.
Zbliża się młot!
A masz!
8 mil na godzinę, cwelu!
Maciora? Co ty wyprawiasz?
Jak można biec tak szybko z tym wielkim łbem?
Ja czy on?
Nie wytrzymam z tym "Maciorą". Myślałem, że to coś zmieni.
Będą mówić: "Maciora" ukradł kostium!
Kurwa.
Przestanę ci mówić "Maciora", dobra? Rooster też?
Spróbuję.
- Mam przejebane! - Załatwię to, spadaj. Leć!
Znalazłem kluczyki. Były w stacyjce, a silnik chodził.
- Mam głowę. Pobiegł tam. - Tak!
- Na pewno? - Jest tam.
Nienawidzę cofania.
- Mogę? - Śmiało!
- Widzisz? - Jedź!
- Czytasz ją. - Pewnie, przecież chciałaś.
Ale chłopiec czy dziewczynka, nie pokonają nas. Ogarniemy to.
- Dostałam ofertę pracy w Biotecha. - Co?
- Dobrze płacą. - Wspaniale!
Mam zacząć w Nowym Jorku od stycznia.
Ale mnie tam nie ma.
Nie przyjmę.
- Dość czytania. - Czemu? Zapoznaję się z...
Już rozumiem. To jest dużo lepsze.
Wielki błąd, przyjmij ofertę!
Byłbym do dupy gliną.
Puszczałbym wszystkich.
Byłeś dobrym kolegą wobec Ma... JD.
Trudno będzie się odzwyczaić.
Możemy go nazywać Maciorą, tylko nie przy nim.
Cofam "dobrego kolegę".
Nie chcę być zdartą płytą w sprawie studiów...
To nie dla mnie. Mogę się...
prześlizgiwać, zaliczać na D...
ale po co? Lubię tylko pisać,
- a z tym też jest dupa, więc... - O czym ty mówisz?
Mój rozdział? Cały na czerwono?
Jak moja twarz z trądzikiem.
A Spoonera był czyściutki. Tylko wielki plus.
Praca Spoonera...
Nie mów mu, ale Spooner nie będzie pisarzem.
Wiem.
Przejmie firmę naftową po tacie. Pewnie przeleci macoszkę.
Twoja praca była pomazana, bo widzę w tobie potencjał.
Ściemniasz, żebym nie rzucił studiów.
"Bernice wpatrywała się, jak leżał na ziemi,
a krew spływała poza jego cień...
i zaśmiała się...
pojedynczym, doskonałym 'Ha'".
- To moje. - Wiem.
Mam dryg do zapamiętywania dobrych zdań. Żałuję, że to nie moje.
- Serio? - Tak.
- Więc jestem dobry? - Jeszcze nie.
Ale przy odrobinie pracy, mógłbyś być niezły.
Dobranoc.
- Żałuję, że widziałem twojego fiuta. - Ja też.
Ja też.
Dziękuję.
- W porządku? - Nie. Nie mam dżemu.
- Podobno zrezygnowałeś. - Zmieniłem zdanie.
Słusznie.
Jeśli coś panią gryzie, pani tata jest najlepszy.
Super. Nadal nie twój.
Wiem. A szkoda.
Mój ma mnie w dupie.
Ma pani szczęście.
- Możesz już iść. - Jasne.
Cześć, skarbie.
Fajnie, że wpadłaś. Mam coś dla ciebie.
Poważnie? O Boże!
- Tato! - I mały kask.
- Zakładaj go. - Oczywiście. Ale super!
Co tam?
Muszę ci coś powiedzieć.
A więc...
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO: TransPerfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski