"Następnego ranka Ginger wróciła nad przepaść
i czekała z sianem między zębami.
Unosząc broń, zważyła swoje masywne ciało
wobec obietnicy upragnionego końca".
A zatem...
napisałaś opowiadanie w stylu Sylvii Plath, o...
- Koniach samobójcach. - Konie!
To wiele wyjaśnia.
Dobra.
Trochę mnie zmylił fakt, że Ginger miała pistolet,
a Piper pracował w biurze podróży.
- Tak. - Dobra robota, Mayu.
Koniec na dziś.
- Było fajnie. - Git, Grg.
- Spooner, to mój zegarek? - Dałeś mi go na imprezie,
kiedy zmieniłem ci dzwonek w telefonie na fajny.
Za nic nie dałbym ci tego zegarka.
To zegarek Spoonera, daję go Spoonerowi.
Chodźmy po browce!
I tak oddaj.
- Widziałeś dziś Tommy'ego? - Nie.
- Dziękuję. - Dziś nie było beznadziejnie.
- Dzięki Ronni, to miłe... Już poszła. - To fakt, wyczuwam nową moc.
- Wyspałem się. - To nie wstyd. Dałeś albo dostałeś.
Nie, po prostu spałem.
- Tak trzymaj, niuniek. - Dobrze. Cześć.
- Rooster! - Tommy, nie było cię na zajęciach.
Coś mi wypadło.
- Co się dzieje? - Nie sądziłem, że dopytasz.
Naucz się kłamać.
Madame, może gorącą czekoladę?
Oszalałeś? Jesteśmy w pracy.
Zrób sobie szyld: "Cristle wsadziła mi palec".
- To był palec? - Greg, dołącz! - Powiedz, że obie są twoje.
Idź.
- Obie są moje. - Dobra. Pytanie o twoją byłą.
Jak byś przedstawił Elizabeth?
Nie lubi, kiedy mówię "moja eks",
ale "była żona" brzmi, jakbym ją zabił,
więc zwykle mówię "Beth".
Fajny podcast. Pytam, jak ją przedstawić jutro.
Planujemy otwarcie Ośrodka Elizabeth Stoddard,
co też należy do moich obowiązków.
Idźmy dalej: czy Elizabeth jest agresywną lwicą,
- dla której cel uświęca środki? - Nie masz tego na liście.
- Uważa, że chce go wygryźć. - Byłaby świetnym rektorem.
Nie tej uczelni.
Ośrodek słusznie nosi jej imię, ufundowała go.
Ale ta jej Zielona Inicjatywa?
Światła gasną w budynkach akademickich o 19:00. Jesteśmy kwakrami?
A oni tak mają?
Nie wiedziałbym, czy chce cię wygryźć. Od rozstania straciliśmy kontakt.
Uniemożliwiła bliskość?
Ty uniemożliwiłeś.
Proszę, nie idźmy w mikromimikę.
A skoro musisz wiedzieć, tak,
Beth chyba chciała,
żebyśmy się nadal spotykali jako rodzina, ale ja nie mogłem.
- Dlaczego? - Z wielu powodów.
- Wymień. - Nie chce. - Nie mów za Grega. - Nie chcę.
Rozumiem.
Jedna z głowy.
- O rany, dwie czekolady. - Tak.
Co ukrywasz?
Ale dziwna.
W ROLACH GŁÓWNYCH
ROOSTER
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Dlaczego przywlokłeś to słabe zdjęcie aż z Florydy?
Bo patrzenie na nie sprawia mi radość.
Uwierz historyczce sztuki: jeśli dałeś za nie więcej niż 10$, to przepłaciłeś.
- Mama przyjeżdża w weekend. - Zajmę się nią, nie musisz jej widzieć.
Pomyślałem, że fajnie byłoby pobyć we troje.
Serio?
Wasze nieliczne spotkania po rozstaniu nie poszły supergładko.
- Wiem. - Nie oceniam.
I nie powinnaś. Spaliłaś swój dom, ja tylko byłem niemiły dla eks.
- Myślę, że jestem gotowy. - To spróbuj.
Zastanawiam się, jak rzucić temat mamie.
- Jak się pisze "siemano"? - Jezu, daj to.
Zanim coś wyślesz, pokaż mi.
- Nie dzwoń! - Mamo, to ja, z telefonu taty.
Pomyślałam, że powinnaś się zatrzymać u niego.
- Co robisz? - Wiem.
Taki jest.
Pokój nie jest wolny. Po prostu... rozłącz się.
Chce pogadać. Bądź cool.
Siemano!
Tak, chyba mogę nie być dziwny.
Nie, jeśli zobaczę cię pierwszy. Nie.
Pa.
Siemano.
I choć Stalin i Lenin mieli odmienne podejście do rządzenia,
dzielili wspólny grób.
Komedię z taką "dziwną parą" chętnie bym obejrzał.
Profesorze, na słówko?
Oczywiście, właśnie skończyliśmy. Dobranoc wszystkim.
- Proszę. - Dziękuję.
Przestań wysyłać mi emotki bakłażanów.
A, oberżyn?
Nawet nie dodaję kropelek, bo jestem dżentelmenem.
- Nie będziemy ze sobą spać. - Zgoda, bo nie spaliśmy.
- Kochaliśmy się. - Ohyda.
Kurwa, znowu to. Jest wszędzie. Wiesz, kto to?
Nie, a szkoda, bo bym podziękowała. To ostrzeżenie, żebym cię unikała.
Jedynym pożytkiem z tamtej nocy jest to, że mam jasność.
Przykro mi, jeśli moje słowa cię zasmucą,
ale gdy byliśmy razem, nie czułam nic.
Przeszło mi.
- Spodnie w dół. - Tylko ja?
Elizabeth Stoddard jest filantropką,
pionierką równości płci
i uznaną dyrektor generalną...
czy raczej her-neralną.
Żona to napisała, nie ma jej tu.
Cieszymy się, że Beth mogła nas odwiedzić na jeden, jedyny dzień.
Bez dalszych wstępów: Elizabeth Stoddard, absolwentka '89!
Dziękuję rektorowi za te miłe słowa.
I wam wszystkim, za powitanie mnie?
W moim ośrodku studenckim? Obłęd, co?
Myślałam, że moje nazwisko będzie większe.
- Zapomniałem, że jest w tym świetna. - Nie krzycz.
- Ja krzyczę? - Przestań.
...dlatego zamierzam odwiedzać kampus o wiele częściej...
- Co? - Ludzie patrzą.
Dzięki Zielonej Inicjatywie, Ludlow może być
pierwszym pasywnym kampusem w Nowej Anglii.
To ekscytujące.
Wyłącz to!
- Zaczekam. - To twój.
Twój telefon! Wyjmij go!
Cholera, to mój.
Już. Przepraszam.
- Student zmienił mi dzwonek. - Jak mówiłam, gdy rozważyliśmy...
O Boże!
- Wyłączyłem. - Świetnie. - Mów.
Ile tu wspomnień!
Ujarałaś się kiedyś i kąpałaś się nago w tej fontannie?
Co? Nie!
- Ja też nie. - Może zrobimy to rodzinnie?
- Rooster, siema, ziom! - Hej, Ma...gościu.
- Spooner ma mi przywrócić dzwonek! - Spoko.
- Ma przezwisko Magość? - O wiele gorszą.
- Młodzież mówi ci Rooster? - Przypominam im mojego bohatera.
To komiczne!
Nie tak bardzo.
- Uwaga, bo tata jest tu sensacją. - Przestań.
Serio. Niedawno nakryłam go na dniu po.
- Opowiadaj. - Nie ma mowy.
- Widzisz, że nie zaprzecza? - I się rumieni.
Nie.
- Idę uczyć jonicznego modernizmu. - A ja mam spotkanie z Waltem.
Chwileczkę... wieczorem rodzinne spotkanie, tak?
Mam pełny grafik.
Pozwolę ci mówić, które fryzury nie pasują do mojej twarzy.
- Bob odpada. - Jasne.
Nie puszczę, aż się zgodzisz.
- Dobra! - Tak!
- Fajnie. - Za mocna reakcja, przepraszam.
Pa!
- Odprowadzisz mnie? - Jasne.
- Cześć, Mo. - Wróciłaś!
Buty, książę Harry!
To nie, kurwa, dojo, prawda?
Mów, jak było? Nowy Jork, nigdy nie byłam!
Ty? To chyba niemożliwe.
To chyba antysemickie.
- Jak poszły rozmowy? - Właśnie, jak?
To o czym rozmawialiście po drodze?
Głównie o jego książce. Ale szczerze, chyba poszło super.
- Pocisnęłam. - Fajnie!
Jak ja, cały weekend, pisząc.
- I już wróciliśmy do ciebie? - Konwersacja polega na wymianie.
- Czyżby? - Owszem.
Pomożesz mi się rozpakować?
- "Rozpakowanie" znaczy seks. - Pewnie bym załapał.
Za 20 minut mam dyżur, więc...
Wrócę, zanim się obejrzysz.
Rozumiem.
Stopy ci urosły, odkąd wszedłeś?
Dobra. Pa.
Cześć.
Nie będzie go z godzinę, zdążymy wymienić zamki
i pozbyć się go na zawsze. Błagam cię!
Widywałabym go na kampusie.
Chodź tu.
- Jebać go. - Jebać go! Tak!
- Oto oni! Elizabeth, jak miło. - Mnie również.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Podpis.
Panie Russo, potrzebny jest też pański.
Ja cię kręcę!
Formularz profesjonalizmu w pracy.
- Tu parafka. - Tu? Na tej?
I tu.
- Dziękuję. - Również.
Dylan Shepard, dziekan.
Dziekan! Świetnie.
P.o., chyba, że odłączą Riggsa.
Oby nie.
Miło widzieć na tej uczelni kobietę z jakąś władzą.
Byłoby super, gdyby kobieta zasiadła w tym gabinecie, co?
Oczywiście.
Dylan będzie dziś pani towarzyszyć, ja mam na głowie trenera hokeja,
który boryka się z problemem alkoholowym.
Choć przerzucił się na Michelob Ultra, co uznajemy za świetny znak.
Ktoś powinien mieć go na oku, nie ja.
- Greg... - Co?
...mógłby potrenować. Grał w drugiej lidze, kiedy się poznaliśmy.
A to ciekawe, bo mnie powiedział, że nie lubi hokeja.
Że nie jestem fanem.
Zapomniałem dodać "już".
Lubiłem hokej, ale już nie.
- Byłeś na meczu. - Nie musisz się dokładać.
Dobra, powinienem był powiedzieć, że lubię hokej,
ale nie powiedziałem, bo...
jestem trochę introwertykiem.
I kłamcą.
Mógłbyś nam pomóc.
- Zawsze to robiłaś. - Śmiało! - Przestań.
Dobrze, pomogę.
Umówieni!
- Ruszajmy. - Ruszajmy!
- Widzimy się w domu. - Do zobaczenia, trenerze.
- Co? - Kupię sobie coś na lunch.
- Jest 10:30. - Zdrada wywołuje łaknienie.
Dobra.
ZA KATIE
Czekaj! Ty tam!
Stój!
Zatrzymać jego/ją!
Szukasz mnie?
U mnie w gabinecie
Nie.
Nie, nie, nie...
Cześć. Jestem Sunny.
Tak.
- Kojarzę cię z ruchania mojego męża? - Tak.
- Chciałabym za to przeprosić. - Więc masz to z głowy.
- Nie uznawałam cię za realną osobę. - To nie koniec.
Byłaś abstrakcją z innego życia Archiego.
Najwyraźniej wciąż żywi do ciebie uczucia. Nic dziwnego.
Pewnie sama nie wiesz, co do niego czujesz.
Wiem tylko, że rozjebałam ci życie i wszystkie własne plany.
I mogę winić tylko siebie.
Jego też trochę wiń.
Winię.
Dzięki za uwagę.
Jak się miewasz?
Z tą całą...
Jak się czujesz?
Na razie głównie się boję.
Ale zobaczymy.
Ja... pierdolę.
Nie chciałam "Przeglądu" w onlinie. Dasz radę, przywróć "Przegląd".
- Jesteś dziekanem, napawaj się władzą. - Leci deska serów!
Oczywiście więcej orzechów niż sera.
Żywi się głównie orzechami.
- Lubię je, ale też gorącą czekoladę. - Jak mogłeś wypić dwie?
- To przesada. - Rozchorujesz się.
- Czy to wy się...? - Co?
Nie.
Podobno miał przygodę, więc...
Nie ze mną, mam kogoś.
Jest fajny, ale nudny, kiepsko całuje i go nie cierpię.
Z kim śpisz?
Jeśli znajdziesz dość duży krakers,
zmieścisz na nim ser, figę i orzech.
Kurczę, Katie jest rozbita, chce pogadać.
- Pogadacie, kiedy tu przyjdzie. - Chyba się nie wybiera.
Chwila, chwila... Dobra, zachowajmy spokój.
Możesz odpisać, że zobowiązała się przyjść,
- a Dylan jest nastawiona na planszówki? - Będą planszówki? Nienawidzę gier.
Spokojnie. Możemy zachować spokój?
Wszyscy są spokojni.
Coś sobie wymyśla i jeśli jest inaczej niż sobie wyobraził, panikuje.
- Nie panikuję. - To nie twój naturalny głos.
Zaczyna bardzo zwalniać i masz przejebane!
- Byłbym zobowiązany... - Przejebane.
- ...gdybyście nie... - Robi to!
...rzucały się na mnie.
- Boję się. - Przestań.
Ale cieszę się, że cię ma. Jako koleżankę.
Za moich czasów miał dwóch kolegów.
A potem jednego, bo z drugim się przespałaś.
Beth, masz ochotę na figę?
Nie chcę.
Dzięki za spotkanie, ale ten gorąc jest nie do zniesienia.
Tak ma być, trudne rzeczy nas wzmacniają.
Spójrz na ten kaloryfer. Robisz kilkaset brzuszków dziennie?
Nie. Nie lubię ćwiczyć.
Mam ochotę ci przyłożyć.
Ta historia z "Za Katie"...
Jak poszły rozmowy Sunny?
Powiedziała, że dobrze, chyba.
Pewnie się nie dopytywałeś?
Szczęściara.
Jesteś zły, bo ktoś znów pomazał twój samochodzik?
Tym razem tablicę suchościeralną.
Ktoś chce ci zaleźć za skórę, ale to przygasa.
Chyba, że dolejesz oliwy do ognia,
a będzie cię kusiło, bo jesteś słaby i próżny.
Nie jestem słaby.
Oprzyj się pokusie.
Jasne.
Jesz pieczywo?
I makaron.
Obecnie mam fazę na lasagne, ale nie odmówię gnocchi.
- Risotto, ravioli... - Wynoś się. No już.
- Daj spokój! - Co?
Droczyliśmy się. Ty ze mną, ja z tobą.
To ja, pan Droczek!
Bądź na mnie zły na zawsze, ale nie było super, kiedy nas rozwaliłam!
Biorę to na siebie i czuję się okropnie, że byłeś tak samotny,
ale mam bogate życie i karierę, i nie zamierzałam tego rzucić,
żebyśmy całymi dniami patrzyli sobie w oczy.
- Wybacz, że byłaś moją przyjaciółką. - Daj spokój, bez takich.
Cholera, nie...
nie chciałem takiej powtórki w ten weekend.
Więc dlaczego?
Nie wiem, czy potrafimy przestać.
Staram się wrócić do punktu, w którym możemy się przyjaźnić.
I szło mi całkiem nieźle, do przed chwilą.
Daj mi szansę.
Ograniczmy straty i...
uznajmy, że daliśmy z siebie wszystko.
Pójdę do Katie.
Tata zupełnie nie wspiera mojego śpiewu.
- Przy moim potencjale? - Mogłabyś zrobić karierę.
No powiedz, że... to nie brzmi.
Anielsko.
- Poproszę cię do gabinetu. - Oczywiście.
Nie ciebie...
- Gina. - Mówiłem do Liv.
Do Liv.
Jasne, już idę.
- Przypilnujesz? - Oczywiście.
Czemu czuję się winna, że śpię z własnym mężem?
Nie jestem najlepszą adresatką pytania, bo byłam... Archiem.
Powiedz, co mam robić.
Nie umiem! Greg jest od emocji...
Tak, wiem.
Ty jesteś tatą, on mamą.
Ale nie czuję się komfortowo, rozmawiając o seksie z panią Doubtfire.
- To przezwisko by go zabiło. - Żartujesz? Uwielbia ten film.
Każdy, w którym facet przebiera się za kobietę. "Klatka dla ptaków".
Zawsze robiłam to, na co miałam ochotę.
Nie zawsze z korzyścią dla siebie, bo jestem dość samolubna.
- Ty? - Wiem.
- Nie! - Wiem. Szok.
Ale ty, moja droga, masz złote serce.
Więc tobie może się udać.
I jak? Czy to coś, co mogłaby powiedzieć mama?
- Spytam tatę. - Pierdolę, tak zrób.
- Wiesz, dlaczego cię tu zaprosiłem? - Chyba tak.
To, co ostatnio robisz, doprowadza mnie do szału.
Nawet... uprzedzano mnie, żebym tego nie robił...
W liceum spotykałam się z dyrygentem, jestem dyskretna.
Proszę?
Przepraszam, ta Zielona Inicjatywa...
Ale nie możesz powiedzieć Ginie. Ja powiem.
Nie, to nie...
Nie o to mi chodziło. Z tobą nigdy.
Nie ujmując nic twojej urodzie, jesteś śliczna...
Proszę, idź już.
- Sprzeczne sygnały! - Nie sprzeczne, bardzo jednoznaczne!
Praca do późna.
Putin...
- Jest najlepszy. - Nie...
- Dobranoc. - Dobranoc.
Precel!
Przy każdej zagrywce dupa! Od początku.
Ja mam czas!
Grubo.
Trenerze, Greg Russo.
Walt prosił, żebym wpadł. Nie wiem, czy...
Wyluzuj, jestem Jake.
Wiem, co tu robisz. Cieszę się.
Jestem na nowej drodze: ćwiczę, chodzę na spotkania itd.
- Świetnie. - Doceniam wsparcie.
Z przyjemnością pomogę.
Myślisz, że mogę nie pić?
No cóż...
- Jeśli nie, powiedz! - Nie, skąd! Dasz radę.
- Dziękuję. - Jestem...
- na 100%... pełen nadziei. - Potrzebowałem tego.
Wczoraj syn nakrył mnie w garażu, jak waliłem konia przy Aerosmith.
Widzisz czasem, że twój dzieciak wie, że jesteś przegrywem?
- Nie, mam córkę. - Myśli, że jesteś przegrywem.
Jasne.
Dość o moich demonach. Rozgrzej się i ruszamy.
Czuję że, będzie fajnie.
Chłopaki, to trener Russo! Bez chujni!
- Cześć, trenerze! - Dajesz, tato!
Jedź do tyłu!
- Trener wrócił! - Uwaga!
- Mocno. - Nic mi nie jest.
Gdyby tak ktoś ci powiedział, żebyś odpuścił...
Próbowałem, ale zobaczyłem jej różowe buty...
- Nie mów, co miała na sobie. - Słusznie.
Możemy przyspieszyć? Zrobiliśmy popcorn,
oglądamy pierwszy sezon "Pachinko", ale Joanie nie pozwala włączyć napisów,
- więc nie mam pojęcia, o co chodzi. - Walt, skupmy się.
Jako dziekan nie uważam, by profesor Bates zawinił.
Proszę: kobiety pomagają kobietom i mężczyznom.
- Nie. - Nie.
Ale gasnące światła stanowią problem,
więc wstrzymajmy Zieloną Inicjatywę, by zbadać dobre praktyki.
Może na rok czy dwa.
Ciekawe. Będziesz mogła znów drukować "Przegląd".
Brawo. Czekałem na to.
Nie udawaj, że to przewidziałeś. Widzisz, co robi?
Nie, wybacz, byłem skupiony na sobie.
Młoda dama uznała to za nieporozumienie.
Wielkie, tak!
Nie przespałbym się ze studentką.
Ze swoją studentką, nigdy.
Często podkreślamy to z Sunny, wyraźnie to zaznaczam,
bo ona jest doktorantką,
bardziej koleżanką...
To ja już pójdę. Mogę?
- Mógłbyś? - Tak.
Jak to wygląda?
Debil.
- Już lepiej, prawda. - Nie. Idę po wino, chcesz?
- Chętnie. - Pewnie.
Dostanę słomkę? Dzięki!
- Jak się trzyma? - Będzie dobrze.
Chyba.
Nazwała cię "Panią Doubtfire".
O Boże... cudownie.
Katie! Co z moim winkiem?
- Cholera, mamo! - Przepraszam.
- To najlepsze dziecko świata. - Nie spieram się.
Brakuje mi jej.
Za parę tygodni robimy Święto Dziękczynienia.
Jakby co, będziesz mile widziana.
Wiesz co...?
Zdjąłeś je, bo je zjechałam?
- To smutne! Powieś je! - Nie...
- Wozi je ze sobą wszędzie. - O Boże!
To z naszego wyjazdu do Włoch, jestem w kapeluszu.
Dlaczego wciąż je masz?
Nie wiem. Widocznie sprawia mi radość.
Komu winka?
Wiecie co? Muszę wcześnie wstać.
- No tak. - Położę się. - Ja też.
- Dobranoc. - Kocham cię. - Ja ciebie.
Słodkich snów.
Dobranoc.
Przepraszam.
Myślałam, że...
- Nie wiedziałam, że wciąż... - Nie szkodzi, pracuję nad tym.
Rozwód jest trudny, jak wiesz.
Ale ty robisz to jak należy. Czyste cięcie.
- Nie musisz zostawać. - Ale mogę.
- Zostałaś poczęta tuż po tym. - Boże!
- To prawda. - A mogło być tak miło.
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski