- Jezu! - Dzień dobry.
- Zamknąłem je. - Zamykają się z mojej strony.
- Kwestia p-poż. - Bo...?
Nie wiem. Żona wróciła z Japonii, urządzam wieczorek dla kadry
i liczę, że wpadniesz.
Nie jestem imprezowy. I nikogo nie znam.
Wpadnij na drinka. Od 20:00 do "?".
Bardzo się postaram przyjść.
"Był to pojedynek w starym stylu.
Spojrzenie Roostera mówiło: 'Kurwa, uważaj sobie',
ale kapitan Flaherty był marynarzem, nieco zepsutym przez lata na morzu.
Może się nawet uśmiechnął.
Rooster poczuł suchość w ustach. Wiedział, że jeden z nich...
dziś zginie".
Nawet w podkręconych sytuacjach
staram się, by Rooster był emocjonalnie autentyczny.
Nie bójcie się czuć tego, co wasz bohater.
Nie napiszesz czegoś, czego nie masz w sobie.
Wychodząc, zostawcie prace.
Pozostaję dumnym człowiekiem papieru,
chcę widzieć papier.
- Jebać drzewa. - Nie o to mi chodziło...
Niczego nie oddajesz?
Jeszcze nie, ale już niedługo... zacznę.
To najtrudniejsze. Termin jest dziś.
Jestem ciekaw, czyj styl postanowiliście naśladować.
Odczytamy kilka prac w poniedziałek.
Tej nie radzę. Tę lepiej czytaj sam.
Jezu...
- Wejdź! - Spokojnie, tylko głowę.
Brawo.
- Nowy naszyjnik? - Żona przywiozła z Japonii.
Mówi, że wyglądam w nim jak Paul Mescal, ale nie wiem, kto to jest.
- Pasuje. - Dziękuję. Wróćmy to doradztwa.
Załatwiłem ci trzy rozmowy o pracę,
ale najbardziej kręci mnie Biotecha.
Polubisz Dianę, przyjaźnimy się.
Lata temu nawet więcej...
ale o tym nie wspominaj.
Jak podejść do ciąży? Mogę kłamać.
Choć po chwili mam wyrzuty sumienia i się przyznaję.
Autentyczność.
Jedyny sposób na życie.
- Dobrze. - Łańcuszek jest straszny.
Tak czułem.
W ROLACH GŁÓWNYCH
ROOSTER
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Panie Russo, chwileczkę! - Tommy.
- Gotowe. - Dobra.
Spodoba się, bo naśladuję jednego z wielkich.
- Mnie? - Tak!
Daj spokój, to... Co?
Nie jestem wielkim.
Jesteś stuknięty.
- Oblałeś. - Co? - Żartuję!
- Już się cieszę. - Fajnie. - Dzięki.
- Ja dziękuję. - Ale z ciebie numer.
- Inspirujesz mnie! - Przestań.
Nie polubiłeś.
- Promieniejesz. - Rozwiewałam jej włosy.
Ustalajmy, kiedy możesz się włączać do naszych rozmów.
Mogę podnosić rękę.
Walt mówi, że mam być autentyczna.
To trochę nienormalne. Kto wrzuca takie prywatne posty?
Dosłownie każdy.
Byłoby dosyć dziwne, gdyby ojciec nie polubił tego posta.
- Moje trzy grosze. - Dobrze, dam "serduszko".
Bo cię wspieram. Teraz wszyscy wiedzą, bo dałem "serduszko".
Dzięki. Trzymaj kciuki. Do poniedziałku.
Do zobaczenia. Świetnie.
Wiedzą twoi znajomi, rodzina... obcy ludzie.
Przejebane, co?
Siadajcie i odpalajmy, bo wróciłam!
- Lilly, światła. - Drzemka!
Żartuję, nie zrobiłabym tego. Slajdy!
Pani profesor?
- Dobrze się pani czuje? - Znakomicie.
Dobra, Gaugin, najbardziej znany z tahitańskich pejzaży.
I z tego, że zostawił żonę dla 13-latki.
Domyślacie się konsekwencji? Podpowiem: to facet.
- Żadne? - Bardzo dobrze, Zoey.
Niedawno sprzedano Gaugina za 105 mln.
Przydałoby sie jego tahitańskim kochankom.
Bo one dostały syfilis. Tak?
- Jebać go. - Słusznie. Zanotujcie to.
Pozostając w kręgu syfa: Touluse-Lautrec.
Kolejny francuski chujek.
Historia sztuki jest zajebista.
- Mizoginia na kampusie to przegięcie. - Wiem. Aż tęsknię za Dubajem.
Zjedliby panią za to, co zrobił pani zasrany mąż.
- To niestosowne? - Tak, ale napawam się,
- mówcie swobodnie. - Dosłownie robi dzieci wszystkim.
- Jednej, ale tak. - Musisz wrócić do gry.
- Przelecieć randoma. - Tak!
Nie wiem... jestem smutna,
zmęczona i nie mam siły na naukę nowego penisa.
Niekoniecznie faceta.
- Randkuję z lesbijkami. - Słodkie!
Nie wiem, czy na zawsze, bo nie lubię przycinać paznokci, ale...
Zamykam okienko swobodnej wypowiedzi. To mój tata.
Tato, chodź tu, ratuj mnie!
O Boże.
Co robisz?
Zamieniłem potknięcie w egipski taniec.
A wy co robicie z potknięciem?
- Nie chcę się narzucać, ale... - Usiądź. - Dzięki.
Wspaniale sprał pan idealny tyłek Archiego.
- Nie jest idealny. - Jest niezły.
Dzięki za podjęcie walki z męskim uciskiem.
Proszę. Za Katie, wszystko.
"Za Katie". Fajne.
"Za Katie", słodkie.
U mnie to głupie.
Cześć.
Uważają, że powinnam wrócić do gry.
- Mają rację. - Więc ty też.
Co one wiedzą, smarkate?
Serio?
Nie szydziłem z egipskiej kultury. Latte z owsianym.
Zamieniłem potknięcie w zabawny taniec.
Podwójne espresso. To nie dla ciebie.
- Nie chciałem. - Chciałeś. - Nie. - Tak.
I czarna dla naszej nieustraszonej dowodzącej.
Muszę cię przeprosić.
Bywam chamowaty na meczach.
Zdarza mi się nazwać kogoś "wrednym",
kiedy jest po prostu rozsądny,
ale uczę się.
Nie byłam uprzejma.
Gdybym miała takie przejścia, też bym się posypała.
- Nie posypałem się. - Owszem.
- Przepraszam. - Ja też.
O czym wy mówicie? Mam jogę!
- Hot jogę? - Zwykłą.
- Spodobałaby mi się? - Dobra, wystarczy. Cristle?
To przyznanie do naruszenia i lista zakazanych kroków.
"Kaleka, klaun, Scooby, Quasimodo".
- Tego bym nie robił. - Podpis. I dzięki za flat white.
- Jasne. - Bardzo kremowa.
Długopis jest mój, dziękuję.
- Wybierasz się do Walta? - Będzie źle?
Darmowe alko.
I rozmawiamy o zawłaszczeniach kulturowych jego żony z jej podróży.
Będzie fajnie.
Popatrzymy, jak Walt i Joanie rzucają sobie pożądliwe spojrzenia
- i wszyscy będziemy myśleć to samo. - Co?
- Że będą się obrzydliwie ruchać. - Teraz na pewno nie pójdę.
Chyba śnisz.
Jesteś nową zabawką Walta, chce się tobą pochwalić.
Nie możesz odmówić.
- Wedle życzenia. - Dzięki! Z chęcią przeczytam.
Może namówię Tommy'ego, żeby coś nadesłał.
Miał napisać opowiadanie w stylu ulubionego autora i wybrał mnie.
- To nic takiego. - Pokaż.
Pierwsza wersja, trochę surowa, ale... Rozumiesz.
"Rooster był wściekły, jak ktoś wściekły".
Tak, jest tu dość wkurzony.
"A ponadto, pióra szeleściły mu na wietrze.
'Ko-ko'".
- Myśli, że Rooster to kogut? - Tylko czasami.
Przepraszam... Powtarzane przymiotniki, słowo "ponadto"?
- Brzmi jak AI. - Twój akcent brzmi jak AI.
AI stanowi zagrożenie dla naszej działalności.
Tommy by tego nie zrobił!
I by to udowodnić, spytam go osobiście:
"Czy korzystałeś z AI...
do swojego opowiadania?".
"Tak". Dlaczego się przyznałeś?
- Może za to wylecieć. - Błagam...
- Ma rację. - Greg, dziwię ci się,
gdyż o tym, jak nienawidzisz oszustwa, mówi mi fakt,
że piję kawopodobne szczyny Walta,
bo odmówiłeś mi cortado na owsianym.
- Nie traktuj tego osobiście. - Ja?!
- Kiedy przestaniesz mnie karać? - Za upokorzenie mojej córki?
Nie wiem, może kiedy dojdzie do siebie?
I wyjdzie za mąż. A ty umrzesz.
- Tommy jest w porządku. - Ma wylecieć.
Jesteś strasznie małostkowy. Chcesz zgnoić chłopaka za nic!
Dobra! Zrobimy tak. Nie zalicza pracy, w żadnym razie.
- Dziękuję. - Kiedy mija termin?
- O północy. - Złoży nowe opowiadanie, u mnie,
- w terminie. - Albo wylatuje.
- Załatwione. - Jak to? - Jeszcze nie, ale będzie!
A dlaczego? Bo Tommy jest świetnym studentem.
- Ale super. - Nienajlepiej, że dotąd tu nie byłeś.
- Pachnie jak u dziadka. - Boże...
Ja pracuję nad nową książką,
a ty masz do północy napisać opowiadanie albo będzie po tobie.
- Nowa książka Roostera? - Tak.
- Wystarczy, że zerżnę kawałek. - Nie, do roboty.
- Odpowiadamy rzed sobą. - Tu jest!
- Potwierdzam twoją obecność. - Przykro mi, nie dam rady.
- Musimy popracować. - Odpowiedzialni razem.
Odpowiedzialność płynie z wewnątrz. Greg, Teddy Roosevelt powiedział:
"Mam nadzieję, że gdy nadarzy się okazja,
każdy człowiek nacieszy się życiem".
- Świetna rada. - Za darmo.
Schowam do kieszeni. Na następnej prywatce na pewno się zjawię.
Rozumiem.
Proszę o uwagę! To piątek wieczór, jesteście na studiach.
Zamknijcie książki i trochę pożyjcie. Biblioteka jest oficjalnie nieczynna!
- Do wieczora? - Tak! Cieszę się.
- Ubierz się stosownie. - Na pewno.
- Dokąd idziemy? - Masz zajęcie.
- Skąd wiedział, gdzie jestem? - Jestem wszędzie. - Kurde!
Nie możesz odpuścić. Jeśli ja, to i ty.
Od kiedy? Chcę się wykąpać i pobyć sama.
Zrobimy tak:
rzucę centa i jeśli trafię, pójdziemy razem
- i będzie fajnie. - Twoje jebane centy. - Uwaga...
- Chybiłeś? Bo zamówiłam tajskie. - Nigdy nie chybiam. Damy radę.
Pokaż dekolt...
Ty dziwko.
Przepraszam, że tak bez...
Wyglądasz...
To sukienka, którą kupiłaś na Portobello, a potem piliśmy z Rolandem...
Nie wspominamy. Co tu robisz?
Dałabyś mi Roscoe na wieczór? Miałem do dupy dzień.
Okazuje się, że muszę lajkować swoje nienarodzone dziecko.
Nie idziesz do Walta?
Za wiele ciekawskich. Nie zniósłbym obgadywania.
To byłoby straszne.
Będę szczera, serce rośnie, gdy widzę, że cierpisz.
Cieszę się, że mogę pomóc. Baw się dobrze.
Nienawidziłam tego, gdy byliśmy razem. Nie wiem, jak dam radę sama.
Spokojnie. Upij się trochę za bardzo i pokochasz wszystkich.
Weź Roscoe, ale odprowadź go rano.
Nigdy do tego nie przywykłam. O Boże...
Mam...?
Dziękuję.
Oto on! Złap drinka i wracaj tu.
Bałem się, że się wystroiłem,
ale przynajmniej nie jestem w kimono.
O rany, ale nagły koniec.
- Cześć, Greg. - Joanie.
Żona Walta.
Oczywiście!
Pozwolisz, że... wyjdę?
Cześć, Tommy.
Pan Russo! Mega stylówka.
- Jak kelner na statku. - Dzięki.
- Nie powinieneś pisać? - Spoko, ziom. Wszystko zrobione.
Doskonale.
Może będę miał lekką lekturkę przed snem.
Już spać?
To dołujące.
- Chodź z nami. - Nie...
- Wszyscy będą zachwyceni. - Nie sądzę. - Spoko.
To i tak głupie.
- Co? - Chciałem im zaimponować tą beką.
Nie mam tu wielu znajomych.
Mam dość bycia outsiderem.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Tommy, zaczekaj.
Tak?
- Tak jest! - Dobra...
Raz, dwa, trzy.
O wiele cięższa niż pamiętałem.
Cofnij się! Zawsze oszukujesz!
Powiedzieli, że mogę zagrać, jeśli przyjdę z partnerem. Co myślisz?
Myślę, że będzie dobrze.
Potrzymasz?
- Gdzie mam stać? - Łokieć ma być za stołem. - Łokieć tu.
- Nie oszukuj, jak JD. - Postaram się.
- Fart żółtodzioba. - Rzucam znów?
Spróbuję.
Fajnie było trafić.
Ja pierdolę.
Zobaczmy teraz.
- O Boże. - Piłeczko, napijesz się?
Panie Russo...
Pij, pij, pij, pij!
- Jak to robisz? - A jak robię to?
No jak, kurwa?
Jesteś bogiem!
- Pierdolę, spadam. - Uciekaj, cipo.
Zawsze to robisz, jak wygrywasz.
Kumplujesz się z tymi głąbami?
Tak, ale cieszymy się, że tu jesteś.
Chłopaki, szklanki w górę!
- Wygraliśmy, czemu pijemy? - Bo wygraliśmy.
- Śmiało! - Jednego?
Co to jest? Boże!
Proszę.
Wygląda bardzo nieprzyzwoicie.
Wszystko w porządku?
Dawno nie flirtowałam.
- Spojrzenie to mój patent, i jak? - Jakbyś była na mnie zła.
Gdybym była, wiedziałbyś.
- Przepraszam! - Nie szkodzi.
Wychodzę na drugą robotę, ale Tim zrobi ci nowy.
Spoko. Całkiem. Poflirtuję z Timem.
Ja też.
Nic nie widziałam.
Ale to smutne. Przysiądź się.
Fajny dom.
Tyle tu dymu od zioła, że mam wrażenie, jakbym sam palił.
Spójrz na rękę.
Witaj.
Ta kanapa mnie przeraża.
W domu miałem identyczną.
Straciłem z nią cnotę.
- Chyba na niej? - Nie.
- Stary! - Ja pierdolę!
Nie! George, nie wstydź się. Wszyscy mamy swoje dziwactwa.
Racja. Słyszeliście o trzecim sutku?
- Uważaj. - Masz taki?
- Miałem. - Nie rób tego. - I czwarty. - Nie...
I piąty.
Pięć to anomalia.
W liceum mi dokuczali, więc przed studiami je usunąłem.
Odzyskałem pewność siebie.
Świetna historia, Maciora.
Przyjmie się. Ostrzegałem.
Tęsknię za liceum. Bernice i ja byliśmy zakochani...
- Nie pierdol już o Bernice. - Rzuciła mnie!
Musisz się z niej wyleczyć.
Żona rzuciła mnie pięć lat temu i wciąż się nie odbiłem.
Z nikim...
nie byłem od tamtej pory.
- Niemożliwe. - A jednak, Maciora.
Musisz wrócić do gry. Nie jesteś ohydny i zajebiście grasz w beer-ponga.
- Tego poszukują kobiety w moim wieku. - Tak trzymaj, Grg.
No dobra. Było bardzo fajnie, ale...
Co? Wychodzimy.
Co? Jest... dziewiąta piętnaście!
Rooster, co zrobisz? Będziesz siedział sam w domu?
Zrobię, co chcę. Będę leżał w łóżku i jadł paluszki czosnkowe.
Podobno nie studiowałeś. Należy ci się jedna epicka noc.
Przyjąłem dawkę alkoholu, która zapewnia idealny...
Nie ulegnę presji rówieśniczej!
- Tak! - Nie!
- Idziesz! - Dobra, chodźmy!
Będzie mega. Nie mamy bractw,
ale to to bractwo-podobna impreza, równie dobra.
Nie! Mój kuzyn jest w bractwie, rysują sobie chuje na twarzach.
Nie! W prawdziwym bractwie rysują sobie twarze na chujach!
Nigdy nie byłem w bractwie.
ZA KATIE - Co, u licha?
Russo!
- To twoja sprawka? - Nie! To nie my.
- "My"? - My... Co?
- Gdzie się podziali? - Czemu masz farbę na dłoni?
Tylko dotknąłem.
"Tylko dotknąłem" to najczęstsza wymówka, jaką słyszę od winnych.
To graffiti pojawia się w całym kampusie.
I wiem, że za tym stoisz.
- Nie... - Bo farba już nawet nie jest mokra.
A tak, jest.
Bardzo mokra.
- Mówiłem... - Zapaćkałem broń!
- Wytrę... - Nie!
- Nie. - Przepraszam.
- Piłeś? - A ty?
- Mam cię na oku. - A ja ciebie.
Nie powtarzaj po mnie. Mam cię na oku.
- Ja ciebie. - Nie!
Ja mam ciebie!
Dobranoc.
Mam cię na oku.
Zróbmy to.
Chłopaki... gdzie zniknęliście?
To było super!
Najlepsza noc w życiu!
Rooster! Rooster! Rooster!
Dziękuję.
- Ktoś tu na mnie czeka. - Miłego wybierania. - Dzięki.
No i Roland, kompletnie nawalony, nagi jak noworodek...
...dosiada policyjnego konia.
Co tu, kurwa, robisz?
Możemy was przeprosić?
Dlaczego nie biadolisz w domu z psem?
Znów oszukałeś mnie, że jesteś ludzki.
Skąd myśl, że nie jestem smutny?
Byłem rozbity, więc wziąłem Roscoe na spacer,
a on na mnie spojrzał, jakby mówił:
"Stary, co robisz? Ogarnij się".
Spojrzałem w lustro, powiedziałem sobie: "Jesteś niesamowity" i przyszedłem.
To wszystko nieprawda.
Zobaczyłeś mnie w tej sukience
i nawet moje wyjście musiałeś przekierować na siebie.
- Uwielbiam tę sukienkę. - Ale z ciebie chuj.
Pamiętam cię.
- Z Timem nie wyszło? - Mieliśmy się spotkać,
ale umarł ze starości.
- Rzuciłaś mu flirciarskie spojrzenie? - Tak...
Penisowy shot?
Wymiatasz!
- Penisowy shot? - Nie, dzięki.
To piosenka dla Grega!
Inaczej się nie zamknie.
- Dobrze się pan czuje? - Codziennie czuję się jak ta piosenka.
Pana córka jest moją ulubioną wykładowczynią.
Miałem się z nią spotkać na przyjęciu, ale uciekłem.
- Co się stało, tato-szmato? - Nic. Wystraszyłem się.
- Jak cipa? - Jak cipa.
Zrób coś z nim, zarzyna klimat.
Pytanko: Eva, zobaczyłaś kiedyś w lustrze
wystraszonego, włochatego starego faceta?
Nie, ale spanikowałabym w chuj.
Tak, to przerażające.
Mogę się wcisnąć?
Dziękuję.
Dzięki. Jeszcze trochę.
Przepraszam.
Udało się.
Hej, stary.
- Chyba twój czas z nami minął. - Też tak czuję.
Ale muszę siku...
a nie mogę rozpiąć spodni.
- Mógłbyś zdjąć butelki? - To wbrew zasadom. - No tak.
Przepraszam, że psułem dziś zabawę.
Co? Było epicko!
- Jesteś zjarany? - Pewnie jeszcze tak.
Ja też. Świetny czas na napisanie pracy.
Serio? Nawet nie zacząłeś?
Mam inspirę. Wieczór z prawdziwym Roosterem.
- Nie jestem Roosterem. - Jesteś! - Nie!
Chciałbym być, ale za długo...
byłem sobą.
To studia! Można stworzyć siebie od nowa.
Zdecyduj, kim chcesz być i bądź!
- Panowie. - Boże...
Biedny Maciora. Już zapomniałem, jak ma na imię.
- JD. - Wolę "Maciora".
Nie skłamałem. Mówiąc, że nie pasuję.
Jestem miejscowy.
Przyjęli mnie, bo pracuje to jedno z moich rodziców.
Ale proszę...
zadaję się z bananami, co?
A więc... możesz być Roosterem, jeśli chcesz.
Sam mówisz: nie napiszesz, jeśli nie masz tego w sobie.
- Pomóż mi wstać. - Tak jest. - Dziękuję.
Chodź tu. Dawaj.
- Dobranoc. - Chwila...
Dobranoc, Rooster.
"Rooster wydostał się z kajdanek, jak tysiąc razy wcześniej.
Skierował się do klubu Kwiatu Wiśni
i wszedł jak do siebie.
Szukał Eduardo.
Godzina wybiła".
Jestem ci winien przeprosiny.
Obraziłem twoją żonę za bezwiedny rasizm, przepraszam.
Wygląda ślicznie.
Idiotycznie. Ma pałeczki we włosach!
Ale i tak ją potem przekotłuję.
Fajny obrazek.
Zaczekaj tu. Zaniosę jej to, a potem cię wszystkim przedstawię.
Dobra.
"I wtedy zauważył Bernice.
Wyobrażał sobie tę chwilę, odkąd się poznali
i zostawił ją samą w porcie.
Teraz albo nigdy".
Dylan...
Słuchaj... Wtedy, przed twoim domem?
Od razu pożałowałem.
"Bernice powiedziała to, co chciał usłyszeć".
Fajnie.
To Chris.
Mocny uścisk.
- Dbaj o naszą dziewczynę. - Co?
Moja strata.
"Na widok nowego faceta Bernice Rooster się wściekł, jak ktoś wściekły.
Ale się otrząsnął. Na Bernice świat się nie kończy".
Nie mów nikomu, ale uwielbiam twoje książki.
Powiem wszystkim.
- "Teraz klub był jego...". - Szkocką.
- "A komuś..." - Cześć, Rooster.
"...miało się poszczęścić".
- Musiałeś być spragniony. - Urodziłem się spragniony.
- Gdzie się urodziłeś? - Przejdźmy do seksu. - Wiem gdzie.
Tam!
- Czekaj... musimy w gabinecie Walta? - To mnie podnieca.
Opróżnij biurko!
Ciężkie.
"Ostatnie lata były magmą.
Wiedział, że trochę się pogubił".
- Jajo zostaw. - Przyda się.
"Ale jedno było pewne: Rooster powrócił".
- Otwórz mnie. - Robi się, mała.
- Tata? - Katie! Dzień dobry.
- Skąd wracasz? - Wyszedłem pobiegać.
- Dla kogo druga kawa? - Dla Roscoe.
- Nie budzi się bez espresso. - Jasne.
Masz na wynos, to był błąd.
- Miałem inne odczucia. - Ale nie zaparkowałeś pod domem?
Ulicę dalej. Myślę.
- Powtórka? - Wypierdalaj.
ZA KATIE
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO: Transperfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski