Na moim nagrobku niech wyryją, że żyłam w krainie bez deszczu.
Na moim nagrobku niech wyryją, że tyrani wygrali,
ale my się nie poddaliśmy.
Od dziesięciu dni ukrywamy się w slumsach.
Ścigają nas pokutnicy.
Tracimy siły.
Jest nas za mało.
Jak długo wytrzymamy?
Nikt tego nie wie.
Na moim nagrobku niech wyryją, że aby wzbudzić nadzieję,
wkroczyłam na mroczną ścieżkę.
Sto tysięcy dukatów za potomka diabła.
I sto tysięcy za księcia i księżną, tych bezbożników.
Zróbcie przejście!
Z drogi!
Ruszajcie się!
- Szybko! Ruchy! - Kto to?
Ta susza to kara boska.
Diabeł skaził Ségur.
Bóg chce, żebyśmy go pokonali.
Bóg oczekuje naszej pokuty!
Pokuta!
Chcesz zadowolić Boga?
Tak!
Przyprowadź do nas potomka diabła.
Przyprowadź księcia i księżną, tych bezbożników.
Wierzysz w Boga Wszechmogącego,
stworzyciela nieba i ziemi?
Kajasz się przed jego gniewem?
Tak.
Głośniej.
- Tak! - Wyrzekasz się szatana?
Jego dzieła?
Jego pustych obietnic?
Kościół was okłamuje!
Diabeł nie istnieje.
Nie ma potomka diabła.
Okłamują was. Diabeł nie istnieje!
To ona!
Za mną! Nie zgubcie jej tym razem!
Jest tam! Szybko!
Hej, ty!
Tędy!
Tam!
- Kazałem ci zostać. - Mówiłam, że i tak pójdę.
Cierpiał?
Przed śmiercią powiedział, że Kościół kłamie.
Że nie ma diabła ani jego potomka.
Skoro go nie ma, dlaczego jednooka chce mojej śmierci?
Zapomnij o niej. Umarła, nie ma jej ani jej bzdur.
Dzień dobry.
- Nazwała mnie zbawcą. - Zapomnij! Oszalała.
Śmierć dziecka nie ocali świata.
Więcej nie zrobimy.
Pokutnicy wygrali.
Jest nas za mało. Musimy uciekać.
Nie musimy.
Mamy ludzi.
Nikt nie chce pokutników ani ich kłamstw.
Boją się, ale gdy zobaczą księcia, będą walczyć.
Slumsy są gotowe do wybuchu. Potrzebują iskry.
Książę jest w złym stanie.
Nawet gdyby nie był, to będzie rzeź. Zginiemy, on pierwszy.
Garstka wieśniaków nie pokona wariatów.
Mamy uciec jak karaluchy? Pozwolić im na plądrowanie i tortury?
Jestem żołnierzem, a nie karaluchem.
Potrzebuję 1000 takich jak ty, Thibault. Ledwo mam 50.
Przygotujemy plan ucieczki do Lamartine.
Pozwoliłeś potomkowi diabła uciec.
Slumsy są rozległe.
Brakuje mi ludzi.
Ludzie nie chcą jej wydać.
Ukrywają ją.
Czyli to ich wina, że nie potrafisz złapać dziecka?
Dałem ci miecz boskiej sprawiedliwości,
a ty nie potrafisz zdobyć szacunku
garstki wieśniaków.
Jaki z ciebie pożytek, skoro nie wzbudzasz strachu?
Hańbisz Boga.
Jestem jego najwierniejszym sługą.
Odnalezienie tego dziecka nie pomoże wygrać świętej wojny.
- Co ty tam wiesz. - Wiem, że diabeł nie istnieje.
Twoi poprzednicy go wymyślili.
Skoro diabeł nie istnieje, jak może być jego dzieckiem?
W końcu używasz rozumu. To dobrze. Jestem z ciebie dumny.
Ale nie dlatego wyciągnąłem cię z bagna.
Nie kwestionuj moich rozkazów.
Wybacz mi, ojcze.
Nie jest nam potrzebny.
Nie będziemy ciągnąć zdrajcy do Lamartine.
Lothar chce zabić pani ojca.
Musi za to odpowiedzieć!
Hortense, zrób coś.
Zapłacisz za swoje zbrodnie. Za Tancrède’a i resztę.
Hortense, moja droga, proszę cię.
Każ swojemu słudze opuścić broń.
Pozwolisz zabić ojca?
Co byłoby ze mną, gdyby twój plan się powiódł?
Jesteś moim jedynym dzieckiem. Nie dałbym cię skrzywdzić.
Wybacz, ale ci nie wierzę.
Nie! Wiem, jak zabić brata Pokutę i arcybiskupa.
Istnieje tajne przejście do komnat księcia.
Powiesz wszystko, żeby uratować swój tyłek.
Zapytajcie go! Przeszliśmy tamtędy.
Nawet jeśli wejdą tam zabójcy, arcybiskup i Pokuta mają ochronę.
Musimy wywabić ich z cytadeli.
Jak?
Powstanie w slumsach.
Będę twoją iskrą, Thibault.
Jeśli zobaczą uzbrojoną księżną, to zrobią to, co mówisz.
Będą z nami walczyć.
Arcybiskup wyśle oddziały, co da naszym zabójcom wolną rękę.
Bzdury. Zabiją cię.
Tylko tak możemy pozbyć się Pokuty i arcybiskupa.
Nie macie ślubu. Nie jesteś księżną.
Gdybym nią nie była, ich bojownicy by mnie nie szukali.
Wasza wysokość, jesteś dla mnie księżną Séguru.
I z dumą umrę u twego boku.
Oszalałaś?
Chcesz walczyć?
Tak, dla nich.
Znasz ich od dwóch tygodni.
- Beze mnie stracą nadzieję. - I dobrze.
Nadzieja jest niebezpieczna. Robi z ludzi desperatów.
Nie poproszę, żebyś został. Dużo dla nas zrobiłeś.
- Co? - Wróć z Perlą do Lamartine.
Chcesz tu umrzeć?
A co ci do tego?
Od kiedy cię obchodzę?
Perla cię nie zostawi.
Porozmawiam z nią.
Dziękuję, wasza wysokość.
Dziękuję, księżno.
Ty też zostajesz?
- Zatrudnili mnie. - Ile ci dali?
Nic.
A ty idziesz z nią.
Nie mają szans na wygraną.
To samobójstwo.
- Porozmawiaj z nią. - Ona wie.
Samobójstwo to co innego niż poświęcenie. Kiedyś zrozumiesz.
Zabierz Perlę daleko stąd.
Zaopiekuj się nią.
Tutaj. Niedaleko cmentarza.
Gdzie dokładnie?
Nie wiem. Przypomnę sobie na miejscu.
Sprawdźmy to.
Żeby mieć pewność.
Jeśli przejście istnieje, zrealizujemy plan.
Ja i Zineb zajmiemy się Pokutą i arcybiskupem.
Ty zostań z księżną.
Umrzyjmy jako bohaterowie.
Tata i Zineb pójdą tajnym przejściem.
Hortense wznieci bunt ze mną, Lotharem i żołnierzami.
Bez ciebie.
Jak mnie powstrzymasz? Przywiążesz mnie?
Nie ty decydujesz. Jeśli chcę walczyć, to będę.
Mam dla ciebie zadanie.
Pójdziesz ze mną i Zineb. Zabijemy tych drani.
Wejdziesz wszędzie, my nie.
Jutro pójdziesz z nami na zwiady.
Marzyłem o tym.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Nie spełniaj marzeń. One zawsze rozczarowują.
Nie wierzę w bzdury o bohaterach.
Nie rozumiem, dlaczego to robisz.
Pokojówka powiedziała, że dasz mi korzeń.
Nie jesteś ranny.
A nawet jeśli, to wolę, żebyś cierpiał.
Wiem.
Cieszę się, że zostałeś.
Co robisz?
Nie wiem.
To nie znaczy, że chcę się z tobą całować.
„Cieszę się, że zostałeś”.
- Trochę znaczy. - Nie.
Przepraszam.
To było głupie.
Boję się.
Nie umrzesz.
Myliłem się. To się uda.
Ci ludzie pójdą za tobą.
Może to dlatego, że jesteś szalona, wkurzająca…
i oszałamiająco piękna.
Jedno jest pewne, masz dar.
Gdy na kogoś patrzysz,
ten ktoś chce być lepszy.
Twój ojciec…
Ufasz mu?
Nie do końca.
Coś ukrywa.
Co?
To tajne przejście jest podejrzane.
Dopiero teraz o nim powiedział?
- To pułapka? - Nie wiem.
Mam złe przeczucie.
Pójdę jutro z wami.
Dokąd idziesz?
Mam wartę.
Musisz spać, Perla.
Myślisz, że przeżyje?
Nie chcę cię okłamywać.
Ale my przeżyjemy.
Hortense też.
I zabijemy tych drani.
Ktoś ze slumsów dał nam tę mapę.
Bóg przyszedł nam z pomocą.
Co one tu robią? Nie mogą iść z nami.
Są poszukiwane. Chcecie, żeby nas złapano?
Pójdą z nami.
Sprawdzę tam.
Z drogi!
Rozejść się!
- Co się dzieje? - Pełno tu pokutników.
Nie możemy iść. Ktoś nas zdradził.
Ja? Przez dziesięć dni siedziałem skuty.
Znajdźcie tę dziewczynę.
Uciekajmy stąd.
- Kapitanie. - Tak?
To od Néra.
Kazał ci to przekazać, gdy wyruszy.
- Musimy uciekać. - A książę?
- Lothar i reszta? - Ostrzegę ich. Idźcie.
- Idę z tobą. - Ja też.
- Nie. - Idę.
Wróć do Lamartine.
Nie. Nie porzucę ich.
Arcybiskup wygrał. Chcesz ocalić Ségur? Zbuduj armię w Lamartine.
Martwa jesteś bezużyteczna.
To on.
- Co? - To on was zdradził.
Jesteś żałosny.
Robisz to, bo go kocham? Tancrède ci nie wystarczył?
Zabij go. Na tyle zasługuje.
Ten plan to samobójstwo.
Nie przekonał cię, więc go udaremnił.
Dlaczego jesteście tu, a nie w kryjówce?
Jak cię namówił do pójścia z nami?
No jak?
Nie zrobiłeś tego, prawda?
Powiedz, że nie.
Ostrzegłem ich.
EWAKUUJ WSZYSTKICH
Zdradziłeś nas!
- Zabiliby was. Co miałem robić? - Zabić tyranów!
Świat jest ich pełen. Co mnie oni obchodzą?
Tylko na tyle cię stać?
Chciałeś umrzeć jako bohater.
Ty i Perla jesteście najważniejsze.
Perla?
Perla? Wracaj do Lamartine!
Hortense.
Ma rację. Nic nie możesz zrobić.
Pomóż mi odzyskać władzę w Lamartine.
Wrócimy z armią i ocalimy Ségur.
Chodź.
Perla!
Pokuta!
Perla!
Pokuta!
Perla!
Pokuta!
Hej!
Zostawcie mnie!
Chodź tutaj!
- Tam! Brać ich! - Zabierzcie go!
Pokutą jest patrzenie na ciebie.
Wstań.
Zabij mnie.
Chroni mnie moja wiara.
Wiara wszystko zwycięży.
Oddaj Bogu.
To prezent od mojej córki.
Znajdźcie ją!
Uciekaj!
Gdzie ona jest?
Tylko ty możesz nas ocalić.
Perla!
Nie!
Perla!
Ojcze.
Bóg nas wysłuchał.
Koniec suszy. Bóg nam wybaczył.
Usłyszał naszą skruchę.
Nie rozumiesz.
Dziecko zostało oddane w ofierze. Odbył się rytuał.
To nie Bóg, tylko ona.
Dzięki niej pada.
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
Moje słowa i skrucha nas ocaliły.
Milcz, głupcze!
Nie masz o niczym pojęcia!
Jak śmiesz ze mną dyskutować!
Stworzyłem cię. Dla Boga jesteś niczym.
Niczym! Jesteś zwykłym trędowatym.
Trędowatym, który codziennie oddaje Bogu.
A ty?
Co dajesz Bogu, żeby zasłużyć na przebaczenie?
Pokutnicy wygrali.
Moi bliscy pewnie nie żyją.
Sierota, którą byłam, na krótko poczuła, jak to jest mieć rodzinę.
Na moim nagrobku niech wyryją:
„Miała na imię Perla.
Była córką zabójcy i dziwki.
Była ostatnią czarownicą”.
Napisy: Kamila Krupiński