Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- [wesołe podśpiewywanie] - [szum wody lejącej się z prysznica]
Panie i panowie.
Spójrzcie na swojego męża i na mnie.
Najpierw na niego, a potem na mnie.
- Nie, on nie jest mną. - [pisk mew]
- [hawajska melodia] - Ale naprawimy to.
Marzycie o mężczyźnie pachnącym przygodą? Żaden problem.
Życie potrafi zaskakiwać.
Pragniecie wrażliwego twardziela, który wyprasuje wam sukienkę
- i przygotuje kolację przy świecach? - [muzyka cichnie]
[śmieje się] Da się zrobić.
[świergot i skrzek ptaków]
Mężczyzny, który nie boi się niczego?
Ups. Wybaczcie. To chyba wąż.
Mężczyzny,
który weźmie was na koniec świata,
do najodleglejszego zakątka na ziemi?
Jeśli marzycie o autentyczności, uroku i romantyzmie,
obudźcie siłę, która w nim drzemie.
Nie wahajcie się.
[ryk silnika motocykla]
Dajcie mu to…
[narrator] Francuski Kochanek.
[pogwizdywanie]
Powiedz miłości: „Je t’aime”.
[reżyser] Cięcie!
- [gwar ekipy] - [asystentka] Wyszło świetnie.
- [reżyser] Zbieramy się. - [bip]
[asystentka] Było super.
- [hawajska melodia] - [reżyser] Dzięki. Mamy to.
- [asystentka] Może być? - [asystent] Idealnie.
[asystentka] Dzięki.
- [reżyser] Teraz packshot. - [asystentka] Dobra.
- [asystent] Packshot! - [reżyser] Nie tnij.
[asystent] Spakuj wózek.
- [reżyser] Prawie skończyliśmy! - [asystentka] Rekwizyty!
- [kobieta] Wyszło wspaniale, Abel. - [krzyki fanów]
- Klienci są zachwyceni. - To szajs.
- Coś ty! Byłeś niesamowity, seksowny! - Czemu się zgodziłem?
Zarobisz tyle, co ja w dwa lata.
Nie jestem sprzedawcą dezodorantów!
- Ładnie pachnie. No i jest bio. - Cuchniesz, stary.
Jak w liceum, gdy zarywałeś do Caroline.
Widzisz? Nie pakuj mnie w takie rzeczy.
Wiem, co dla ciebie dobre.
Dobry film, a nie gówniana reklama.
Wszystkie gwiazdy to robią! DiCaprio reklamuje Fiata…
Clooney sprzedaje kawę.
Mogę reklamować perfumy Diora albo Chanel.
- Jak Brad Pitt czy Louis Latour. - Przestań się do niego porównywać.
- Nikogo nie obchodzi. - Nie?
A te wszystkie nagrody?
Nikt go nie kojarzy.
- Wszyscy go kojarzą! - Bzdura.
Popytaj ludzi na wsiach, a nie w Paryżu.
Latour urodził się na wsi.
[wzdycha] Daj mi leki.
- Masz. - Dzięki.
- Ile bierze dziennie? - Za dużo.
[wzdycha]
[piosenka popowa Vandalist Nogi Erez]
[piosenka głośniej]
- Patrz, to aktor z tego serialu. - [kobiety śmieją się]
Uwielbiam go!
[pisk opon]
[nadal piosenka]
- Abel Camara? - [dziewczyna 1] Tak. Zrób zdjęcie!
Co tam, Abel?
- Przeszedł obok mnie! - [dziewczyna 1] Ale odlot!
FRANCUSKI KOCHANEK
[piosenka ciszej]
Dzień dobry. Co podać?
Whisky.
Yamazaki.
Już podaję.
Poproszę Yamazaki.
[wzdycha]
[piknięcie telefonu]
SEKS, NARKOTYKI, ALKOHOL… ABEL CAMARA WALCZY Z DEMONAMI
Jednak poproszę kawę. Co ty robisz?
Nic, przepraszam. Zaraz przyniosę.
- Nagrywasz mnie? - Nie.
Nagrywasz.
Której gazecie to wyślesz? Nie wstyd ci?
Oświetlenie w porządku? Zrobić smutniejszą minę?
- Pomieszało się panu. - Powiedz.
- Jakiś problem, Abel? - Tak.
Nie mogę odpocząć, bo twój personel filmuje mnie z ukrycia.
Wiesz co? Spójrz na mnie. Już tu nie wrócę.
- Coś ty zrobiła? - Nic! Wścieka się bez powodu.
Ma paranoję.
Jak się ma problemy, to trzeba się leczyć.
- Nie mam. - [szef] Wiesz, kto to?
Wiem, no i co? Nie będę się płaszczyć.
Przepraszam, Abel.
Jest nowa i pewnie ma okres.
- Słucham? - Tutaj klient jest królem.
- Zwłaszcza Abel. - Dlaczego „zwłaszcza”?
- Nie rozumiesz. - Rozumiem. Odchodzę.
- Tak. Wynocha. - Pieprzyć to.
„Okres”?
Dziś już nic nie można powiedzieć.
- Tak nie wolno. - Masz swoją whisky.
Ups, wymsknęła mi się z ręki.
Ups, przepraszam. Mogę przejść? Dziękuję.
Wynocha! Zwalniam cię!
Jaka szkoda. Nara, mizogini!
Zwolnienie to przesada.
Zaczekaj!
Bardzo mi przykro. Wróć ze mną. Załatwię to.
W życiu. Nie chcę już pracować dla tego dupka.
Pozwól mi to jakoś wynagrodzić.
Ile ci płaci?
Żartujesz? Odłóż to. To żenujące.
To co mam zrobić? Powiedz.
Odwieźć cię do domu?
Nie. Nie znam cię.
Wiesz, kim jestem. Nie bój się.
No chodź, odwiozę cię. Będzie mi miło.
Nie znaczy nie! My, kobiety, mamy tego dość.
- [Abel] Ja ją przepraszam. Nie nękam jej. - No nie wiem.
[Abel] Przepraszam.
- 26 minut. - [Abel] Odwiozę cię.
- Przynajmniej tyle mogę zrobić. - Dobra.
No i proszę.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Panią też podwieźć?
- Nic się nie zmieni! - Do widzenia.
[piosenka East Come, Easy Go Bobby’ego Sharmana]
SAM W KOSMOSIE
Jak masz na imię?
- Marion. - [piosenka ciszej]
Niezła fura.
Z lat 60. Bardzo ładna.
Rocznik 1966.
Jestem Abel.
[Marion prycha]
Co cię tak śmieszy?
Łatwo cię wkurzyć.
Masz paranoję.
Już drugi raz mi to mówisz. Obrażę się.
Czego się boisz? Kogo? Ludzi?
Boję się, że ludzie mnie zdradzą. To co innego.
- To masz kiepskie towarzystwo. - Nie. Mam paranoję.
- [piosenka głośniej] - [Abel się śmieje]
- [Marion] To tam. - Aha.
Dzięki.
- Spoko? Jesteśmy kumplami? - [piosenka cichnie]
[mamrocze] No… Nie.
[śmieje się] Ale dzięki. Pa.
Jak to nie?
Manon!
- Marion. - Przepraszam. Mogę mieć ostatnią prośbę?
Nie.
Mogę wejść na chwilę? Nie mogę tak iść na spotkanie.
Przeginasz.
To ty mnie ochlapałaś.
No tak.
Mmm. Chodź.
- [warczenie] - [Abel wzdycha]
Osiem pięter bez windy. Mścisz się?
- O kurde! Tylko nie to. - [szczeknięcie]
- Nie podchodź. - Psów też się boisz?
Nie, ale lepiej go gdzieś zamknij.
- Dobra. - Zabierz go.
- [Abel] Jest bardzo blisko. - Chodź.
Dzięki.
- Papatki. - Chodź.
Ładnie tu.
Zostań tu.
[wzdycha]
[Marion] Zaraz wrócę.
Ależ nie krępuj się.
Dzięki. Masz popielniczkę?
- Może jeszcze kawki? - Chętnie.
Palę okazjonalnie.
[warkot młynka do kawy]
Nie jestem ćpunem.
Nie wierz dziennikarzom.
Po prostu mam ciężki okres.
Rób, co chcesz.
Stresuję się tym programem.
Mam promować film.
Trzeba żartować, uśmiechać się…
- Tutaj. - Dobra.
Nie mam na to siły.
Zapytają o moją dziewczynę.
Dlaczego?
Rzuciła mnie i teraz o niczym innym nie mówią.
Paparazzi nie dają mi spokoju.
Łażą za mną jak psy.
[Marion parska śmiechem]
To dla mnie ciężki temat.
Przepraszam.
O zdradzie dowiedziałem się przez Internet, tak jak wszyscy.
- O rany. Grubo. - [wzdycha] Tak, grubo.
U mnie też kiepsko. Jestem w trakcie rozwodu.
Zostawił mnie dla mojej najlepszej kumpeli.
- Podwójna zdrada. - Tak.
Nie wpuszcza mnie do knajpy, którą otworzyliśmy.
- Drań. - [prycha]
Wygrałabym konkurs na przegrywa roku.
[Abel parska]
Miałabyś spore szanse.
[szczekanie psa]
- Nawet pies się zgadza. [parska] - Wabi się Claudine.
[wybucha głośnym śmiechem]
Co?
[ze śmiechem] Nie możesz nazywać tego czegoś Claudine.
To ładne imię.
[śmieje się] Tak, dla maluszka.
[zanosi się śmiechem] Claudine!
Walnięta jesteś.
- [Marion] Mmm. - [Abel nadal się śmieje]
Czekaj…
Rozbierz się.
- Hm? - Nie o to mi chodziło. [śmieje się]
Chciałeś wywabić plamę.
No tak.
[chrząka] Możesz mi pomóc.
No tak. Nie możesz nic zrobić sam, co?
Mogę, ale to trudne.
Tak. Zwłaszcza na haju.
- [śmieje się] Widzisz? To trudne. - Proszę. Gotowe.
- [Abel się śmieje] - [Marion prycha]
- Masz ładne oczy, wiesz? - Och, wiem.
- [Abel się śmieje] - Wiem.
Porzuciłam karierę modelki. [prycha]
Mówię serio.
[Marion] Mhm.
Ale nie jesteś jak te pustaki.
Jesteś naprawdę…
Ładna jak na brzydulę.
[śmieje się] Przepraszam. Zdejmiesz to?
[dzwonek telefonu]
Cholera, zaczekaj.
To moja agentka. Zabije mnie, jestem spóźniony.
Nie odzywaj się.
- Co tam? - Co jest, Abel? Czekamy.
Jestem już w drodze. Nie martw się.
Mam twoją lokalizację. Widzę, że się nie ruszasz.
No dobra.
Co ty robisz?
Ja… medytuję.
- [Marion śmieje się cicho] - W Villejuif? To żart?
- No… - Nowy diler?
Nie! Tutaj świetnie się medytuje.
Już jadę.
Przyjeżdżaj!
- Ale już! - Pa.
Bo ja…
Pójdę już.
- Lepiej tak. - [śmieje się]
- Cześć. - Cześć.
Co to było?
Ups, wymsknęło mi się.
[Abel się śmieje]
Nie chcesz?
Chcę.
[dzwonek i pukanie do drzwi]
- [mężczyzna] Marion, otwieraj! - To Antoine.
- Jaki Antoine? - [dzwonek, walenie]
- Mój mąż. Były mąż. Rozumiesz. - [walenie w drzwi]
- [Antoine] Otwieraj! - Z FBI czy co?
- Oszalał. - Schowaj się!
- Po co? - Nie utrudniaj tego.
- [Antoine] Wiem, że tam jesteś. - Wali jak oszalały.
[dzwonek]
- Wejdź tam. - [Antoine] Otwieraj!
- [szeptem] Pies! - Nie…
- Nie mogę. Pójdę tam. - Nie. [walenie w drzwi]
- [Antoine] Słyszę! - Proszę.
- Jest miła. Nie ruszaj się! - Proszę.
[ciche warczenie psa]
[dzwonienie i walenie w drzwi]
[Antoine] Co ona tam wyrabia?
Spałaś?
- Nie, czemu? - Wyglądasz okropnie.
- Po co przyszedłeś? - Śmierdzi tu. Co robisz?
[Marion] Nic.
- [Antoine] Jak zwykle. - Tylko siadam.
[Antoine] Od dawna nie płacisz czynszu.
Zarabiasz na knajpie. Odpuść mi.
Nie gadajmy o tym bez prawników. Gdzie Claudine?
- [Marion] Tam, a co? - W weekend jedziemy nad morze.
- Zabierzemy ją. - [Abel] Cholera.
Wolę, żeby została u mnie.
- Nie chcesz czuć się samotna? - To z tobą byłam samotna…
[Antoine] Bierzesz jakieś leki?
Jarałaś. To dlatego śmierdzi. Staczasz się.
[Marion] Daj mi spokój.
Nigdy nie znajdziesz takiego faceta jak ja… O.
- Co on tu robi? - Przedstawisz nas, kotku?
[Antoine] Yyy…
- Co to za dupek? - Przecież to…
Abel Camara, tak. A pan to kto?
Właściciel tego mieszkania. Co pan robi w moim domu?
Uff!
[Abel pociąga nosem]
Co?
Śmierdzi.
Nie czujesz? Hę?
[Abel obwąchuje]
To jego oddech.
- Tak? - Z buzi.
- Że co? - [wydycha powietrze]
Tak się nie wychodzi do ludzi.
Trzeba się jakoś prezentować.
Pasujesz do klatki schodowej. Ciuchy jak z lat 70.
Włosy ci rzedną.
- Zrób sobie grzywkę. Czoło jak lotnisko. - [Marion się śmieje]
Jak autostrada.
- To takie śmieszne? - [Abel] Tak.
- [Antoine] Nic nie powiesz? - Niby co?
- Narzucasz się. - [Antoine] Tak?
Idź do domu, umyj zęby i zostaw ją w spokoju.
- Że co? - Super.
- Nara, panie autostrado. - Hej…
Cześć!
Jak śmie tak ci dokuczać?
- Co, źle zrobiłem? - Nie, dobrze.
- W barze byłaś taka wygadana… - Przy nim tak nie umiem.
[cmoka]
Cholera. Naprawdę muszę już iść.
Do zobaczenia.
Yyy… [wzdycha] Przestań. Wiesz, że już się nie zobaczymy.
No tak. To mało prawdopodobne.
- Ale było fajnie. - Tak.
- Pa. - Pa.
[spokojna, pogodna muzyka]
Zapadłeś się pod ziemię.
Z kim byłeś? Znam ją?
Jest za późno, żeby nagrać wywiad.
- Musi być na żywo. - To nic.
- Musisz się przebrać. - Mhm.
[muzyka cichnie]
[dziewczynka radośnie] Ciocia!
Jade!
- Jak się masz? - Dobrze.
Babciu! Ciocia przyszła!
- Ciocia! Cześć, kochanie. - Jak tam?
- Cześć! - Ślicznie wyglądasz.
Wyglądam strasznie. Antoine od razu zauważył.
- Zrobiłam ci tagin. - Świetnie.
Dziękuję.
Widziałaś się z nim? Miałaś tego nie robić.
Sam przyszedł. Męczy mnie.
Zdradził cię, porzucił, a teraz szpieguje?
To nękanie. Pomoże ci to w sądzie.
- Zobacz, co kupiłam, mamo. - Ooo…
- Cudowne. - Dla Jade?
Zazdrościsz? Pożyczę ci na randki.
- Nie mam randek. - Masz.
Dałam twój numer moim dwóm 23-letnim stażystom.
- [wzdycha] Nie. - I Romainowi. Miły facet.
- „Miły facet”? Wolę umrzeć. - [dźwięk telewizora w tle]
- [matka] Masz zdjęcie Romaina? - Cześć, tato.
Jak leci?
- [spiker TV] …kultowy serial… - [siostra] Jak tam?
- Jego filmy to hity… - Dobrze.
Oglądasz to teraz?
Znamy go z wielu filmów.
Dziś opowie o filmie Sam w kosmosie.
To kolejny klejnot.
- Tak! - Opowie o swojej karierze.
A także o porażkach.
I o wybrykach, którymi żyją brukowce.
Jest jedyny w swoim rodzaju. Powitajmy Abla Camarę.
- [aplauz] - [energetyczna muzyka]
- Miło cię gościć. - Dziękuję.
- [muzyka i aplauz cichną] - Dawno cię nie było.
- Rzadko pojawiasz się w mediach. - No tak.
Czas na oryginalne pytanie. Co u ciebie?
[śmieje się] W porządku. Miałem trudny okres.
- Ale to już za mną… - Puknęłabym go.
[głos Abla w tle]
Słucham? Mówisz serio?
Też byś go puknął. Spójrz na niego!
W życiu. Co ty gadasz?
O co tyle hałasu?
- Nie wyłączaj. - No weź!
Dziękuję! Co wy w nim widzicie?
- To śmieszne. - Jest boski.
- Boski? Nie kumam tego. - Tak!
Przeleciałbyś jakąś gwiazdę, gdybym ci pozwoliła?
[wzdycha] Nie wiem. Może…
Lubię Marilyn.
- Ona nie żyje, głuptasie. [śmieje się] - Za życia!
Film nas zachwycił.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Uwielbia niespodzianki.
Nie podoba mi się to.
[prowadzący] Na pokazie Balmain spotkaliśmy twoją przyjaciółkę.
Puścimy nagranie, a potem pogadamy.
- [fotografka] Léna, tutaj! - [reporterka] Wyglądasz bosko.
Abel Camara będzie dziś w programie. Chcesz mu coś powiedzieć?
Wolałabym o nim nie rozmawiać.
Radziłabym mu, żeby zapomniał o mnie, tak jak ja zapomniałam o nim.
- Dziękuję, Léno. - [nawoływania fotografów]
- [fotograf 1] Louis! - [fotograf 2] Panie Latour!
[fotograf 3] Tutaj! Idealnie.
Pewnie już o tym wiedziałeś.
Tak.
Chcesz odpowiedzieć?
Nie, ale… [śmieje się]
Coś ci powiem. Mam prawie 40 lat.
Dobrze, Abel. Na spokojnie.
Mój związek z Léną był skomplikowany. To już przeszłość.
I tak jest dobrze.
Co to za uśmiech?
- Nie uśmiecham się. - Ależ tak.
Nie.
Ty coś ukrywasz.
- Nie ma czego. - Chcemy wiedzieć wszystko. [śmieje się]
[publiczność] Tak!
Powiedz nam.
Dobrze, powiem.
Ja też kogoś poznałem.
[publiczność] Ooo!
Dobre!
- [prowadzący] Aktorkę? - Nie.
Dobry jest.
Wiedziałem, że kogoś puka.
- Nie widzisz, że zmyśla? - [prowadzący] Opowiadaj!
Niejedna będzie zazdrościć tej tajemniczej nieznajomej.
Kiedy ją poznamy?
Jeszcze nie teraz. Już i tak za dużo powiedziałem.
Jedno jest pewne.
Zakochałem się.
- [Camille] Brawo! - Po cholerę to powiedziałem?
Żartujesz? Na Twitterze aż huczy. Chcą wiedzieć, kto to.
Dlaczego to sobie robię?
Przestań. To był świetny pomysł. Znajdę ci kogoś.
- Nie będę udawać. - Amerykanie tak robią.
Zatrudnimy jakąś dziewczynę.
- Mogę zapytać kuzynkę. - Sabrinę?
- Tak! - Oszalał.
Zatrudnimy jakąś aktorkę, żeby udawała nauczycielkę, kosmetyczkę…
- Sabrina jest kosmetyczką. - Wymyślimy jej jakąś historię.
Mamy nową dziewczynę w agencji. Adeline Blaz.
[parska] Nazywa się Płaz? [śmieje się]
- Nie przelecę byle kogo. - Zwykle to robisz.
Nie musisz z nią spać.
Pokaż się z nią na paru imprezach. Zapomną o Lénie.
Nie chcę fałszywej akcji z fałszywą laską.
Znajdź jakąś spłukaną laskę. Wtedy oboje skorzystacie.
- Tak. - To co innego…
- Nie mówię tego ze względu na Sabrinę. - No nie…
- Zajmę się tym. - Poczekaj.
Chyba mam pomysł.
[energiczna, pogodna piosenka]
Jaki? A ty dokąd?
- [wrzaski dzieci] - Nie wytrzymam. Co wy robicie?
[dzwonek do drzwi]
Spokój!
Oby to byli wasi rodzice.
[piosenka i gwar ciszej]
- Niespodziajka! - Co tu robisz?
Przeszkadzam.
Są urodziny mojej siostrzenicy.
Już trzy godziny. Głowa mi pęka.
Jasne. Kiepski moment.
Trochę tak, wybacz.
Mam prośbę, ale nie znam twojego numeru telefonu. Mam tylko adres.
- [huk pękającego balonu] - Dłużej tego nie zniosę. Przestańcie!
Zaraz oszaleję.
Mogę pomóc.
Uspokoisz wariujące dzieciaki?
Pewnie.
- [piosenka urban-popowa] - [śpiewają wspólnie]
[Abel] Jazda!
Ty też!
Obrót!
Teraz tak!
Róbcie to, co ja. Wypinamy kuperki!
Dawajcie! Trzęsiemy.
[Marion] Ooo!
Nie róbcie takiej miny. Dobrze się bawią.
[Abel] Uwaga!
- Zatrudniłaś animatora? - To…
[Abel] Ręce tak!
- Wygląda jak ten aktor. - To mój kolega.
- [Abel] Dobrze! - Kolega?
Teraz tak!
- Dobrze tańczy. - Ile kosztował?
Nic. Sam chciał pomóc.
Zobacz, jak radzi sobie z Jade.
[siostra] Och, tak.
- Jest taki słodki. - [Abel] Jeszcze raz!
No dobra. Abel!
Dajecie czadu. Tańczcie dalej.
Okej. To naprawdę on. [chrząka]
- Cześć. - Cześć.
Jestem Estelle, młodsza siostra Marion.
- A to Cédric, jej mąż. - Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
- Rodzice Jade? - Tak.
Jest super.
- Jest spoko. - Moja córeczka!
- Fajna dziewczynka. - [Estelle piszczy]
Chyba nigdy nie poznali nikogo sławnego…
Owszem, widziałem kiedyś François Hollande’a.
- Aha. Fajnie. - No i co?
- Prezydent. - [dzwonek]
- Otworzysz? - Tak.
- Nie odchodźcie. - Jasne.
Weź się uspokój.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Pan Abel Camara?
Mogłaś mnie uprzedzić. Zrobiłabym się na bóstwo.
- [oboje] Na bóstwo? - [Estelle się śmieje]
- [Cédric] Wyglądasz git. - Nie sądziłam, że wróci.
„Wróci”? Bzykasz się z Ablem Camarą, a ja nic nie wiem?
O rany. Co za dupeczka.
- Ej! Ja to słyszę. - Ale…
Z nikim się nie bzykam. Po prostu jest trochę przybity.
Czuł się samotny i potrzebował pogadać.
Potrzebuje bzykanka.
Halo! Wciąż tu jestem!
- [Estelle wzdycha] - Jesteś żenująca. Nie interesuje mnie to.
- Jaja sobie robisz? - Nie.
Mam inne priorytety.
Nie potrzebuję seksu bez zobowiązań z…
[wzdycha] Z cyrkowym klaunem.
[Cédric] Co ty nie powiesz.
Jestem z ciebie dumna.
[wzdycha] O rety.
Nie wiem, jak to znosisz. Musisz mieć świętą cierpliwość.
Jeśli ludzie są mili, to fajnie. A jak nie, to udaję.
Ja jestem zbyt szczera.
Nie potrafię kłamać. Od razu widać.
Aha.
Kurde.
Pokroisz ogórek na sałatkę?
Nie umiem.
[śmieje się] Nie żartuj.
Mogę spróbować, ale nic nie obiecuję.
Wow! Świetny omlet!
Co robisz?
To cukinia.
To jest ogórek.
Wrobiłaś mnie. Spójrz na nie!
- Wyglądają identycznie! To była pułapka. - [śmieje się]
Położyłaś je obok siebie.
- Niezły jesteś. - Dzięki.
- Co? - Naprawdę dobre.
Uspokój się. To tylko omlet.
Pychota!
Jeśli otworzę restaurację, dodam do menu „Omlet Abla”.
[Abel się śmieje]
Czemu wróciłeś?
Co to za prośba?
Nie martw się. To nic ważnego.
Co to było?
Co?
To spojrzenie. Tak nie można.
Dlaczego?
- [prycha] Ty grasz. - Wcale nie!
Widzę, że grasz. Wczoraj, dziś, teraz.
Po co?
Bo się cieszę.
- Dawno tak się nie czułem. - Nie. Coś jest na rzeczy.
Dlaczego facet, który może mieć każdą, robi maślane oczy w mojej kuchni?
Co jest dziwniejsze?
To, że chcę cię znów zobaczyć, czy twoje pytania?
Jedno i drugie.
Fajnie. Oboje jesteśmy dziwni.
Czy dziwak może zaprosić drugą dziwaczkę na kolację?
Albo na drinka?
[wzdycha] Wybacz, ale to nie jest dobry pomysł.
Mam dość problemów w życiu.
[prycha] Tak?
[śmieje się]
- Nie sądziłem, że jestem problemem. - Nie, wybacz…
Wiesz, o co mi chodzi.
Nie szkodzi. Po prostu nie jesteś zainteresowana.
Nic wielkiego.
Cholera.
W każdym razie…
Trzymaj się. Dzięki za omlet.
Jesteś zły?
Wcale nie. Rozumiem.
Na razie.
[wzdycha]
[Estelle] Co? Mówisz serio?
Numer na cukinii… Nie widzisz fallicznego podtekstu?
- [śmieje się] - Nie ma dla ciebie nadziei.
Nie jest tak arogancki, jak myślałam.
Jest miły.
Jasne.
Więc go wyrzuciłaś.
Jesteś nienormalna.
Przestań. On i ja? To śmieszne.
Niby czemu?
On jest gwiazdą, a ja zwykłą dziewczyną.
W życiu by nam nie wyszło.
Właśnie że tak.
- [śmieje się rozbawiona] - Nie musisz brać z nim ślubu.
W końcu spotyka cię coś fajnego. Ciesz się tym.
Świetnie się z nim bawiłam.
Tak?
- To wręcz niewiarygodne. - Ach…
[śmieją się]
Powrót do rzeczywistości. Przyszedł twój były.
Cześć.
Masz tu smycz i karmę.
- Musimy pogadać. - Nie mam czasu.
- Mam lekcje jazdy i jestem z Estelle. - Nie gadam z twoją adwokatką.
To się zamknij.
Milutka jak zawsze.
Nie masz kasy na czynsz, a na kurs prawa jazdy już tak?
- Rodzice mi dali. - A nie twój kochaś?
Jaki kochaś?
Nie ma cię na zdjęciu, ale rozpoznaję budynek.
CAMARA SIĘ ZAKOCHAŁ?
Co to ma być?
Wiesz, że on przeleciał cały Paryż? Brzydzisz mnie.
Odnotowuję wszystko, co mówisz.
Do niczego nie doszło.
Z gołym facetem w twoim mieszkaniu?
Chciał, żeby tak to wyglądało. Lubi się wygłupiać. [wybucha śmiechem]
[tłumi śmiech] To niedorzeczne.
Jak go poznałaś? Kiedy? Mów, zanim wyjdę z siebie!
Groźby. Odnotowano.
Przecież zerwaliśmy. Mogę robić, co chcę.
Racja, siostro.
Masz zapłacić do jutra albo zabiorę ci mieszkanie.
- Czy to jasne? To dobrze. Cześć. - Mhm.
Cześć.
No pa.
Urocze. Dopiero przy rozwodzie zrobił się zazdrosny.
[Antoine] Chodź, piesku.
Miałam rację. Moglibyście być razem. Patrz!
[śmieje się]
To twój budynek. Mieszkasz tu. [śmieje się rozbawiona]
„Czy w końcu znalazł miłość?” O ja cię!
[Marion] Och! Co za bzdury.
Zajebiście!
[Marion się śmieje]
Tak, wrażliwy, kochający, wierny facet, który marzy o założeniu rodziny.
Tak. [szeptem] Są zachwyceni.
[głośno] Przekażę mu to i oddzwonię. Do widzenia.
- Co jest? - Chcą odnowić kontrakt na dezodorant.
- Mieliśmy z tym skończyć. - Wiem, ale widzieli program.
Są zachwyceni tą opowieścią o tajemniczej kobiecie.
- Nalegają. - Mam to gdzieś.
Potroją twoje honorarium.
Potroją?
Tak.
A to?
Znalazłeś kogoś?
Zgodziła się trochę poudawać?
Tak. Wszystko gra.
Tylko… muszę uzgodnić jeszcze parę spraw.
- Ale to załatwione. - Nikogo nie masz.
- Mam. - Mam rozwiązanie.
Jakie?
Adeline Blaz. Jest tutaj.
- Zawołam ją i zobaczymy, jak będzie. - Nie. Nie mam czasu.
Odwołaj to. Mam spotkania.
- Jest przesłodka. - Nie chcę przesłodkiej!
- [otwarcie drzwi] - [kobieta] Dzień dobry.
Można?
Oczywiście.
- [Abel] Usiądź. - Dziękuję. Cześć.
- [zamknięcie drzwi] - Adeline, to jest Abel.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Opowiadałam ci o niej.
Była niesamowita w Serce to smutny cyrkowiec.
Dziękuję.
Super. Byłaś tym smutnym cyrkowcem?
Nie, grałam serce cyrkowca.
Ach tak.
Byłam obłożona stekami…
Nieważne. Adeline wie, po co tu jest.
Powinniście iść na drinka i lepiej się poznać.
Chętnie.
Niestety Abel nie może.
Jednak mogę.
- Wszystko odwołałem. - Nie masz spotkań?
Nie, jestem wolny.
- No dobrze. - [Abel] Tak.
Możemy skoczyć na drinka, żeby się poznać.
- Oczywiście. - Tak?
Ta praca byłaby idealna.
Miałabym stałe godziny pracy.
Możemy nawet ze sobą sypiać, jeśli chcesz.
Nie. Lepiej tego nie komplikować.
Oczywiście. Szkoda…
Niech zadziała chemia.
Właśnie.
- Jesteś Bliźniakiem, tak? - Byk.
Coś ty! Byk?
- Tak. - A ja to Ryby.
Ziemia i woda. Niesamowita zgodność seksualna.
- [kobieta] Hej, kochana! - Ooo! Co tu robisz?
- Spotykam się ze znajomymi. - Niesamowite!
Co słychać?
- Cóż… - Jestem Rose.
Miło cię poznać. Abel.
Wiem.
Jakieś plany na wieczór?
- [Adeline] Nie myśleliśmy o tym. - Producent Séclier urządza imprezę.
Wiem. Byłoby super, ale nie jestem zaproszona.
Ja też nie.
Szkoda.
- Ja jestem zaproszony. - Nie gadaj!
Jak zawsze.
[głośna muzyka taneczna]
Więc jak? Wybierzesz mnie?
Zapomnij o tym castingu.
- Co? - Nie ma żadnej roboty.
- Serio? - To nie w moim stylu.
Aaa…
To dobrze. Możemy się ze sobą przespać.
[śmieją się]
Chcesz?
- Jutro mam być na planie. - No i co? Bawmy się! [śmieje się]
[Adeline piszczy w rozbawieniu]
[piosenka w zwolnionym tempie]
[zmysłowy damski wokal]
[klakson]
[kilka klaksonów naraz]
[zdenerwowany mężczyzna] Zielone. Jedź!
- Jesteś dziś rozkojarzona. - Przepraszam.
- [mężczyzna] Ruszaj! - Za późno.
SAM W KOSMOSIE
Och. Aż chciałoby się polecieć w kosmos.
Mhm.
[łagodna muzyka]
Do widzenia.
SZKOŁA JAZDY
CZEŚĆ!
- [sygnał SMS-a] - [nadal łagodna muzyka]
DALEJ CHCESZ IŚĆ NA DRINKA Z DZIWACZKĄ?
SPOTKAJMY SIĘ KOŁO CIEBIE O 12.00
- Halo! Proszę pani! - [muzyka cichnie]
Proszę pani. Marion!
Ej, Marion!
Chodź tu!
Do mnie mówisz?
Jak do psa? Za kogo ty się masz?
Na dziewczyny się nie szczeka.
Masz krótki lont. Zabawna z ciebie laska.
Mam coś dla ciebie. Wsiadaj.
Co?
Niespodziankę. Dużą, że tak powiem.
Jeśli mówisz o swoim fiucie, to się porzygam.
Nie, nie o to chodzi. Mój mały nie ma z tym nic wspólnego.
To prawdziwa niespodzianka.
[śmiech z tylnego siedzenia]
[Marion się śmieje] Co ty wyprawiasz, Abel?
[śmieją się oboje]
Nie chcę, żeby mnie widzieli. Wsiadaj.
Po co zachowujesz się jak zbok?
Nie jak zbok, tylko tajny agent. Chcę uniknąć paparazzi.
Patrz.
Ach.
- Jestem Sami. Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Tajny agent jeździ niezłym gruchotem.
Żartujesz? Jest boski. To 309 GTI, 16-zaworowy.
Stuningowany. Wymieniłem opony i włożyłem skrzynię biegów z 205.
Nie znasz się.
Ja się nie znam?
Po pierwsze, masz flaka na prawym przodzie.
A skrzynia biegów z 205 może nie wytrzymać momentu obrotowego.
Skąd to wszystko wiesz?
[Marion prycha]
Tata jest mechanikiem. Nauczył mnie paru rzeczy.
Aaa! Świetnie! Szukam kogoś do wymiany progów.
Dobra! Potem pojedziemy do mechanika, ale teraz mamy spotkanie.
- Gdzie? - Niespodziajka!
Ruszaj.
[pogodna, energiczna muzyka]
MUZEUM CONDÉ
- [Sami] Tu dziś kręcimy. - [muzyka cichnie]
- Nieźle, co? - [Marion wzdycha z zachwytem]
[Marion] Naprawdę jesteśmy tu sami? Niesamowite.
Zalety tej roboty. Dzięki Ablowi robiliśmy szalone rzeczy.
Lot w stanie nieważkości, kolacja w Pałacu Elizejskim,
poznanie Catherine Deneuve, tulenie niedźwiedzia…
- [Marion] Znacie się od dawna. - Już nasze matki się przyjaźniły.
Nelly wychowywała Abla sama, a mój tata zwiał po moich narodzinach.
Mieszkaliśmy całą czwórką w jednym mieszkaniu pod Paryżem.
My i nasze mamy. Było super.
Potem Abel dostał pierwszą rolę, ale Nelly zachorowała.
Serial był hitem, ale nie doczekała go.
Umarła.
Abel został z nami.
Potem były filmy,
sława, dziewczyny, ale nigdy się nie rozdzieliliśmy.
Jest dla mnie jak brat.
Gadasz jak najęty.
Wybacz, poniosło mnie.
Ludzie rzadko zadają mi pytania.
- To miłe. - [Marion się śmieje]
O co nie pytają nigdy?
Co u mnie słychać albo czym się zajmuję.
Albo jak mam na imię. Pytają tylko o numer Abla.
- Nie martw się. Już go mam. - [Sami się śmieje]
Nie jesteś taka jak inne. Fajnie, że się zgodziłaś.
Na co?
Obiad.
Zjesz z nami obiad. Ze mną. Tak się cieszę.
Z przyjemnością!
Nie pogardzę obiadem w takim miejscu.
- Ona nie wie. - Nie.
- Jeszcze jej nie powiedziałem. - Nie zapytałeś?
Ćśśś. [szeptem] Nie zapytałem jej oficjalnie,
ale zrobię to.
[wzdycha] Rób, co chcesz.
Ja idę do swojej panny.
- Znasz tu wszystkich? - Prawie.
Masz tu luz? Nie ma paparazzi?
Nie. Ekipa jest do tego przyzwyczajona.
Ale i tak gadają za moimi plecami.
Na przykład teraz mówią o nas.
- Serio? - Chcą wiedzieć, czy to robimy.
- Nie gadaj. - Tak.
- Serio? - Tak.
- Nie przeszkadza ci to? - Mam to gdzieś. Przywykłem.
Ludzie…
oceniają mnie, krytykują, wyśmiewają, a nic nie wiedzą.
Raz cię kochają, raz nienawidzą.
Zaraz się rozpłaczę.
[prycha] Nieładnie się naśmiewać.
Abel, mamy opóźnienie. Musimy iść.
- Muszę lecieć. - Dobra.
Widzimy się na planie?
- Pa. - Pa.
- Poradzisz sobie? - Mhm.
Przepraszam.
Czy mogłaby pani podać mi sól?
Tak.
Jak miło. Jest pani statystką?
Nie, wpadłam tylko z wizytą.
Ach, z wizytą.
Wpadła z wizytą. [śmieje się rubasznie]
- Jak pozostałe. - O nie.
[pogodna muzyka]
Uwaga! Przepraszam.
- Przepraszam. - Nie można tu stać.
Przepraszam.
- Uwaga! - Przepraszam.
[kobieta] Gdzie jest dubler Abla?
[mężczyzna] Ruszać się!
Zaszczycasz mnie pani swą obecnością.
- [Abel śmieje się] - Ach!
Przestraszyłeś mnie.
- [ze śmiechem] Widzę! - Ale odjazd.
Co nie?
Poszli na całość. Peruka, pióro…
Abel, najpierw nagramy scenę z kaskaderem, a potem z tobą.
Dobra.
Ooo… Nie robisz wszystkiego sam?
- Rozumiem. - Jasne, że tak.
Mathilde, jak to?
Źle zrozumiałem. Ja to zrobię.
Yyy… Ale to niebezpieczne.
Zwykle wolisz, żeby robił to kaskader.
Co? Zwykle sam wykonuję wszystkie sztuczki.
I jestem w tym dobry.
- To ryzykowne. - To tylko galop na koniu.
- Ściganym przez uzbrojonych jeźdźców. - Przez płot.
Przez las.
- Uciekającym w siną dal. - Szybko.
- [rżenie konia] - Uczyłem się jazdy dwa miesiące!
Powiedziałem, że to zrobię.
Kropka. Chodźmy.
Niech ci będzie. Nie ma czasu.
Słuchajcie, jednak Abel zagra w tej scenie.
Powtarzam, Abel zrobi to sam.
Świetnie!
Gdzie mój konik?
[rżenie konia]
Abel, wszystko gra? Nie martw się.
Dałem ci Tornado, jest najlepsza.
Ale wyczuwa wszystko. Po prostu się nie bój, to będzie dobrze.
Nie boję się.
W ogóle. Nie mogę się doczekać.
[rżenie konia]
Prawda, moja Tornado?
[rżenie Tornado]
- Cholera! To normalne? - Tylko cię sprawdza.
- Red bulla wypiła czy co? - [rżenie]
Kamera!
[Mathilde] Wszyscy na miejsca!
Kamera poszła.
- Zostawiam cię. - Nie!
- Coś jej nie pasuje. Wkurzyła się. - [Tornado dyszy]
- [rżenie] - Cisza na planie. Łączyć!
Scena 115, dubel pierwszy.
Akcja!
- O kurwa, jeszcze nie. Nie jestem gotowy! - [Marion się śmieje]
- [Abel] Powoli, Tornado. Właśnie tak. - [budująca napięcie muzyka]
Dobrze.
[śmieją się rozbawione]
Dobry jest!
[Abel] Dalej, Tornado!
- Akcja. - [asystent] Konie.
Ach! Świetnie.
[energiczna, budująca napięcie muzyka głośniej]
Wspaniale.
[rżenie Tornado]
[Abel wrzeszczy]
Cholera!
[wzdychają przestraszone]
- [Abel krzyczy] - [muzyka cichnie]
Cięcie! Cięcie!
[Abel] Cholera! Głupi koń.
Wszystko gra.
To Tornado spanikowała.
Nic mi nie jest!
- W porządku. - [tętent]
- Od początku… - Nie!
- Stójcie! - Mówiłam: cięcie!
Zatrzymać ich!
[Abel krzyczy]
Mój siurek!
[wszyscy] Oj! Cholera!
[Abel krzyczy]
Wezwijcie karetkę.
Abel miał wypadek.
- [Abel] Boli! Pomocy! - I dlatego mamy kaskadera!
- Zapętl początek. Był świetny. - [Abel jęczy]]
Musiała coś wyczuć.
- [Abel] Umieram! - Wyczuć?
[Abel] Pomocy!
Dajcie mi tu karetkę, lekarza, wszystko…
[wycie syreny]
[Abel] To koniec mojej kariery. Nie będę miał dzieci.
Zbadałam pańskie klejnoty i nic panu nie jest.
- Badała pani moje jaja? - Tak. Zemdlał pan. Musiałam.
Kto tak robi?
- Bez obaw. - [Abel] Gdzie jesteśmy?
- Oby nie w państwowym szpitalu. - Tu było najbliżej. Szpital Zielony Młyn.
Zielony Młyn?
To nazwa stadniny z kucykami?
- Chcecie, żebym umarł? - Przesadzasz.
Ależ proszę, zabijcie mnie.
- [Marion] Przestań! - Nie ufam obcym.
Może zrobią mi zdjęcia pod koszulą?
Nikt tak nie robi.
Czasem tak robimy.
Widzisz?
- Uwielbiamy to! - Nie tym razem.
[ze śmiechem] Żartuję. Nikt nie fotografował pańskich klejnotów.
Proszę nie odchodzić. Zaraz wracam.
Żartowała.
Kurwa, to jakaś melina.
- [płacz niemowlęcia] - [rozmowy pacjentów w tle]
[dzwoni telefon]
Chodźmy stąd.
Wypadek nad wypadkami. Dzwonili do nas z planu.
Spadł pan z konia?
- Raczej koń spadł na niego. - [lekarz wzdycha]
Pan jest lekarzem?
Tak. Widzę, że mi pan nie ufa. [śmieje się]
W wieku 16 lat zdałem egzamin na urologa.
Ledwo co.
Ale zdałem.
W każdym razie genitalia to mój konik! [śmieje się]
Super. Żartowniś.
Zobaczmy. Jest pan wstydliwy?
Bardzo.
To dla pana na pamiątkę.
Widzi pan? Nie ma się czym martwić. Najadł się pan tylko strachu.
Na pewno? To nic poważnego?
Nie, to naciągnięta pachwina.
Poważnie naciągnięta.
To pierwszy stopień.
Nawet dziecko by to zniosło. [śmieje się]
Widzę, że jest pan dużym dzieckiem. [śmieje się]
No tak…
Nie wolno prowadzić auta, uprawiać sportu
i zero seksu przez trzy miesiące.
- Przez trzy miesiące? - Żartuję. [śmieje się]
- Narzeczony jest spięty. [śmieje się] - [Marion prycha]
- Naprawdę potrzebujesz wózka? - Słyszałaś go.
- Mówił, że dziecko by to zniosło. - Nie… Zaczekaj.
- Co? - Stój.
Jesteście wspaniali.
Cholera. Czekaj.
- [lekarka] To zaszczyt… - Co ty?
Chodź, zobaczysz.
- Abel? - [Abel] Louis!
- Co za niespodzianka! - Właśnie!
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Miło cię widzieć.
Ciebie też!
- Miło poznać. - Cześć.
Marion, to Louis Latour.
Miałem mały wypadek podczas sztuczki kaskaderskiej.
- [Abel się śmieje] - Odważny jesteś!
Tak… A ty? Co tu robisz?
Szkolę się tu od dwóch tygodni.
Szykuję się na casting do nowego filmu Lémana.
Ach! Fajnie!
Całkowite zanurzenie. Uwielbiam to.
Nie robisz nic po łebkach.
Na ostrym dyżurze widzi się dużo okropności.
Ale mam frajdę! [śmieją się obaj]
Camille nie powiedziała ci o castingu?
- Owszem. - [syrena w tle]
Ale w tym terminie nagrywam co innego.
- Przecież nie ma jeszcze terminu. - Nie ma?
Léman waha się między wiosną a jesienią.
Coś ty.
Ale jestem wiecznie zajęty. Latem, jesienią, zimą…
Mam ogromny projekt.
Film amerykański?
Nie mogę powiedzieć.
Serial?
[ze śmiechem] Nie powiem. To poufne. Nie mogę o tym mówić.
Tym lepiej dla mnie. Mniejsza konkurencja. [śmieje się]
No właśnie! [śmieje się]
- [w tle głosy lekarzy] - Zaraz wrócę.
Słyszy mnie pani?
- Proszę coś powiedzieć. - [pacjentka jęczy]
Nie może mówić. Dajcie mi chwilę.
Paraliż twarzy. Podejrzenie udaru. Trzeba zrobić rezonans. Szybko!
Lepiej pójdę. Źle to wygląda. Na razie!
- Cześć. - Abel!
Lénę rozbawi, że się tu spotkaliśmy.
Tak, to zabawne.
[obaj śmieją się głośno]
Pa, Louis. Miło cię widzieć.
- Kurwa. - Co?
Że też musiałem tu spotkać akurat jego. I to w takim szpitalu.
Mam pecha czy co?
Dobrze, że był na przerwie i cię nie zbadał. [śmieje się]
Ale się wkurzyłem.
Cam, dlaczego nic nie wiem o filmie Lémana?
Uznałam, że to nie dla ciebie.
Nie znoszę, gdy to robisz. Ukrywasz jeszcze jakieś filmy?
Nic nie mówiłam, bo to nic pewnego.
Nie ma pieniędzy, scenariusza…
No i Léna może w tym zagrać.
[zirytowany] Mam gdzieś Lénę. Wiesz, że chcę z nim pracować.
Czemu Latour ma casting, skoro to takie niepewne?
To jego sprawa. Miałeś nie chodzić już na castingi.
A to dziwny projekt. Chce pisać scenariusz podczas kręcenia. Taki eksperyment.
- Nie warto. - Nie warto grać w filmie Lémana?
- Ale… - Słuchaj.
Będę pracować w szpitalu. Chcę grać lekarza.
Rozumiem, że jesteś zły, ale to nie moment na taki film.
Jeśli chcesz grać lekarza, mam scenariusz Van Houtena.
O wypalonym dentyście, który zostaje raperem.
Trochę pokręcone.
- Poważnie? - Świetna historia…
Wkurzyła mnie.
[Abel wzdycha z irytacją]
Naprawdę chcesz grać w tym filmie czy chodzi o to, że on chce?
To moje marzenie.
Jego filmy są nominowane do Cezara.
[Marion się śmieje]
Więc o to chodzi!
Chcesz statuetkę za film, którego nikt nie obejrzy.
Może dla ludzi to nieważne, ale dla mnie tak.
Dla ludzi? Takich jak ja?
Wiesz, o co mi chodzi.
[w tle syrena karetki]
Przepraszam, ale…
Czy to nie dziwne, że Camille mówi ci, co masz robić?
To jej praca.
I ma rację. Nie chodzę już na castingi.
To strasznie głupie.
[spokojna muzyka]
- Wypalimy jednego i dam ci spokój. - Dobra.
- A to co? - Ooo…
[Marion] To moje rzeczy.
[muzyka cichnie]
- Antoine mnie wyrzucił. - Co?
[szczęk zamka]
Nie wierzę. Zmienił zamki!
Chamska zagrywka.
Mam go dość.
Mam dość tego gównianego życia.
Straciłam faceta, pracę, mieszkanie. [pociąga nosem]
Zabrał nawet Claudine.
Nie dam rady.
Nie martw się.
- Będzie dobrze. - Wcale nie.
Powtarzam to sobie od miesięcy, a jest coraz gorzej.
- [wzdycha] Jestem frajerką. - Nie mów tak.
Nie mów tak.
Jestem przy tobie. Pomogę ci.
Zadbam o ciebie.
Czekaj.
- [prycha] Ty chcesz o mnie zadbać? - Tak.
Możesz nocować u mnie.
Jako kumpela.
Mam wolny pokój.
Jeśli masz wolny pokój, to chętnie.
[spokojna piosenka R&B]
Witam w moim domu.
[Marion] Powodzi się.
To basen?
- Podgrzewany. - [śmieje się] Coś ty!
Cukiereczka?
Schody prowadzą do sypialni.
[Marion] Ładne mieszkanko. Malutkie i przytulne.
[Marion wzdycha z zachwytem] Co za kuchnia!
Och.
A teraz najlepsze.
Patrz.
[Marion] Nie najgorzej.
A to mój pokój.
Och!
Nieźle, co?
Tak.
To garderoba.
Luster nie brakuje.
- Boże! - [muzyka cichnie]
Cholera, jest wszędzie.
I do tego zimna. Ohyda!
Kurwa!
Wrzeszczysz tak przez mały wyciek wody?
To nie wyciek, tylko Titanic!
Wezwać straż pożarną?
Nie. Znajdź kurek.
Nie wiem, gdzie jest. Zadzwonię do Camille.
O tej porze już śpi. Nie masz mopa?
Nie wiem, gdzie jest. Camille będzie wiedziała.
Masz. Wycieraj.
Nie odbiera. Wiesz co?
Chodźmy do hotelu. Jutro ktoś to naprawi.
- Zostaw to. - Poradzę sobie.
Wszyscy sobie poradzimy.
Masz rację.
A masz!
Nie rozumiesz słowa „wycierać”?
Nie wtrącaj się. Jeśli mu przywalę,
to może ten sukinsyn przestanie!
Kurwa!
[ze złością] Aaa!
- Udało mi się. - Jesteś boski.
Wkurzyłem się.
[Abel głośno sapie]
Masz.
Widzisz? Nie trzeba budzić całego Paryża.
Już nie mogę.
[Abel wzdycha]
- Co ci jest? - Z tobą wszystko jest proste.
To dlatego tak patrzysz?
Patrzę, bo mi się podobasz.
Kręcą cię pokojówki?
[śmieje się] Nie. Ty.
- Jesteś piękna. - [Marion prycha]
Chcę cię pocałować.
[Marion śmieje się cicho]
[dynamiczna muzyka]
[piosenka Besoin d’Amour France Gall]
[muzyka głośniej]
[Marion się śmieje]
SAM W KOSMOSIE
[nadal piosenka]
[śmieje się radośnie]
[Marion] Marzy mi się coś takiego.
Mogłabym gotować ludziom wszędzie.
Mogę ci kupić. Ile to kosztuje?
Nie ma mowy.
[nadal piosenka]
[niesłyszalne]
- Jeszcze raz. - Dosyć.
[Marion się śmieje]
Mogę o coś zapytać? Komu o nas powiedziałaś?
Ja? Nikomu.
Dlaczego?
Nie wiem. To nie ich sprawa.
- Co? - Jesteś niesamowita.
[piosenka głośniej]
[Marion się śmieje]
[Abel się śmieje]
[oboje się śmieją]
[Abel się śmieje]
[śmieją się]
[muzyka cichnie]
Czy ja dobrze rozumiem? To on chce poznać rodziców,
ale rodzice nie wiedzą, że to on.
Właśnie.
Rany!
Nie mogę się doczekać ich min.
- Jeśli przyjdzie. Gdzie on jest… - [matka] Wiadomo coś?
[Marion] Niedługo będzie.
Możemy zacząć bez niego.
Co to za gość? Ponad godzina spóźnienia.
Oby miał dobrą wymówkę.
Mówił, że już jedzie.
Możemy odwołać.
- Nie! - To chyba on.
Czas najwyższy.
[śmieje się]
[Cédric] No tak.
Ale narobił bajzel. Nie potrafi parkować.
- Cédric. - Serio! Półtorej godziny spóźnienia.
[wzdycha]
- Przesadziłeś. - Nie chciałem przyjść z pustymi rękami.
Dobrze, wejdź.
[zamknięcie drzwi]
Widzisz, kto to?
- [ojciec] Kto? - To on.
Tato, mamo, to jest…
Miło mi. Abel.
[wybucha śmiechem]
Wiem! Ale nie wiedziałam, że wy…
Tak czy inaczej…
No cóż… Więc to tak. [śmieje się] Yyy… Witamy.
- [matka się śmieje] - Dziękuję. To dla pani.
- [wzdycha] Są piękne. I ogromne. - Liczę, że ma pani duży wazon.
[wszyscy się śmieją]
- Cześć. - [matka] Cédric.
- [Cédric] Tak? - Znajdź wazon.
- Włożę je do wanny. - [matka] Świetnie.
To dla Jade. Gdzie ona jest?
- Ooo… - To bardzo miłe. Jest u koleżanki.
- Ale ja to wezmę. Uwielbiam lizaki. - [Abel i Estelle się śmieją]
Robi się późno. Idziemy jeść?
Przepraszam za spóźnienie. Miałem wywiad.
W naszej rodzinie nie pilnuje się zegarka.
[matka się śmieje] Kogo to obchodzi?
[śmieje się gromko] Zapraszam do stołu!
- Było pyszne. - [matka] Ma talent, co?
Jest najlepsza.
Jej food truck będzie hitem.
Muszę zrobić prawo jazdy. Inaczej nigdzie nie pojadę.
- Abel, co teraz filmujesz? - Na razie nic. Niedługo wyjdzie mój film.
Staram się o udział w filmie Renaud Lémana.
- Ambitnie. - [Estelle] Świetny reżyser.
- Nie kojarzę go. - Ja też nie.
Kto jeszcze tam zagra?
To będzie… [prycha]
Możesz powiedzieć.
Léna Taïs.
- Jego była. - Wiem.
Grubo. [śmieje się]
- [Estelle] Przestań. - Pozwoliłabyś mi pracować z byłą?
- W życiu! [śmieje się] - No właśnie.
Może nie dostać tej roli.
Racja.
Jak bym tak nie mógł.
Gdyby Nathalie miała pracować z tym dupkiem Bernardem…
- Co? To jakiś twój były, mamo? - [Marion prycha]
[matka] Nie zmieniaj tematu.
[ojciec] A sceny miłosne? Czy to nie ryzyko?
Zdarzają się, ale tylko gramy. To praca.
O rany… [śmieje się] Niezła laska z tej Lény.
Niewiarygodne.
- [Cédric] Jest cudna. [śmiech] - [Estelle] Nie rób obciachu.
To nie ona mi się podoba i to nie jej rodziców odwiedzam.
Mamo, przeleciałaś Bernarda?
To były inne czasy. Kogo obchodzi Bernard?
Zapomnij o Bernardzie. I Jean-Pierze.
Jean-Pierre’a też?
- [Abel się śmieje] - Miałam powodzenie.
[Estelle] Wiedziałaś?
- Kto chce tiramisu? - [Estelle] Ich żony wiedzą?
Widzisz, jak zmienia temat?
- Pytam o tiramisu. - [Estelle] A ja pytam, czy to mój tata!
- [śmieją się] - Jacques, zobacz.
- [Abel] Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
[Camille] Co ty tu robisz?
[wzdycha]
- Musimy pogadać. - Zakochałeś się?
- [Abel wzdycha] - Przestań, znam cię.
To widać. [śmieje się]
- Zabawne. W życiu bym nie pomyślała. - Tak. [śmieje się] Kiepsko zaczęliśmy.
Taka już jest miłość.
Tańczysz, całujesz się w basenie…
I nagle się zakochujesz. Tego ci było trzeba.
- Co? - Nic mi nie mówiła.
Nie wchodziła w szczegóły.
- Mówisz o Adeline? - No tak, a o kim?
Nie mówię o niej.
- Nie spałeś z Adeline? - Zapomnij o Adeline.
Poznałem wspaniałą dziewczynę. Inną.
I co?
Tym razem nie gram. Po prostu mi się podoba.
- Znam ją? To aktorka? - Nie.
- Piosenkarka? - Nie.
- Modelka? - Nie, to nikt.
Nie nikt, tylko…
Jest super.
To wspaniale!
- Zaprosiłem ją na premierę. - Doskonale! Ooo!
Powiem, że masz osobę towarzyszącą.
- Uważaj. - Hę?
Bardzo mi na niej zależy.
- Zróbmy to jak trzeba. - Jak zawsze.
Mówię poważnie.
[piosenka Sweet Inspiration zespołu The Sweet Inspirations]
Premiera będzie spektakularna. Abel jest podekscytowany.
- [piosenka ciszej] - Nie stresujesz się?
Nie, ale czy te ciuchy mogą być?
Nie martw się. Jest tu nasza stylistka.
Mélo? To będzie jego osoba towarzysząca.
Aha.
- Miło mi. - Osoba towarzysząca, ale wolę Marion.
Znajdziesz jej coś naprawdę ładnego?
Będzie pełno paparazzi.
[śmieje się] Nie znam jej rozmiaru.
No nic. [śmieje się] Coś znajdziemy.
O nie.
Ups! Zapomnijmy.
[piosenka głośniej]
Duża ta kokarda.
Hę?
- Wyglądam jak kula dyskotekowa. - Skąd!
Wyglądasz oszałamiająco.
Abel czeka na dole.
Do zobaczenia.
- Wyglądasz pięknie. - [piosenka się urywa]
- Miałaś tylko to? - Tak.
[znów ta sama piosenka głośno]
[pokrzykiwania tłumu]
[piosenka cichnie]
Wszystko gra?
- Yyy… Mam iść z tobą? - [śmieje się] No tak.
Nie możesz tu zostać.
Ale co mam robić?
[śmieje się] To proste. Wysiadasz, odstawiasz balecik na czerwonym dywanie,
a potem już tylko salto przed fotografami.
Ale uwaga.
- Nie zapomnij o trampolinie na końcu. - [śmieje się]
- Głupek. - [Abel się śmieje]
Idź. Wyjdę po tobie.
- Na pewno? - Tak.
Jak chcesz.
Dzięki, że tu jesteś.
[wrzask fanów]
[fanka 1] Kocham cię, Abel! Dziękuję! Jesteś najlepszy!
O matko, jak królowa Anglii.
- [fanka 2] Abel! - Cześć.
[Camille] Gotowa na czerwony dywan?
[fanka 3] A ona to kto?
Ej, kim jesteś?
Proszę.
Dzięki!
Najpierw panie. [śmieje się]
Przyzwyczaisz się.
Jak wszyscy.
Chodźcie obejrzeć film!
[krzyki fotografów] Abel! Na prawo!
- W prawo! - Abel!
- Na prawo! - Uśmiech!
Chodź tu.
Idź! Nie bój się.
To Marion.
[krzyki fotografów] Marion!
Uśmiech!
Stańcie bliżej.
[zgiełk robi się nierealny]
Na prawo!
[szybkie bicie serca]
- Tak! - Dzięki.
- Abel! Marion! - Dzięki.
- Wypadliście bosko. - Dzięki. [śmieje się]
- Chyba mrużyłam oczy. - Wcale nie.
[fotograf 1] Léna, tutaj!
- Léna! - [fotografka 1] W tę stronę!
[krzyki fotografów]
- Co ona tu robi? - Nie mam pojęcia.
- [Abel] Niech się nie zbliża. - [Camille] Nie odważy się.
[mężczyzna] Abel, przedstawię cię komuś.
- Chodź. - [Abel] Idę.
- Idź usiąść. Znajdę cię. - Dobra.
[nadal krzyki fotografów]
SAM W KOSMOSIE
Ale się odstawiłaś! Szukasz swojego miejsca?
- Można tak to ująć. - Ten rząd jest zarezerwowany.
- Nie idziesz? - Nigdy tu nie siadam.
Idę na tyły, jem żelki i oglądam.
[śmieje się] Bolą mnie stopy, więc usiądę.
- Do zobaczenia. - Na razie.
Przepraszam. Mogę przejść?
Ten rząd jest zarezerwowany dla VIP-ów.
[szeptem] Przyszłam tu z Ablem Camarą… [śmieje się nieśmiało]
Ale nie ma pani bransoletki.
Mam.
Mam bransoletkę.
W porządku.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jaka pani miła.
- [hostessa] Josephine! - [Marion] To moje.
[oddycha z ulgą]
Czekam na kogoś.
[aplauz i gromkie brawa]
Dobry wieczór.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Z radością przedstawiamy film, z którego jestem bardzo dumny.
Są tu dziś bliskie mi osoby, więc to wyjątkowy wieczór.
Jestem bardzo wzruszony.
Ta sala przywołuje wiele wspomnień.
Przyszliśmy tu z moim kolegą Samim, gdy mieliśmy 13 lat.
Oglądanie tu siebie na ekranie to spełnienie marzeń.
Życzę wam miłego oglądania.
- [aplauz] - [Abel] Dziękuję.
[film rozpoczyna się sentymentalną muzyką]
ŁADNIE RAZEM WYGLĄDAMY, CO?
[otwarcie śluzy w filmie]
[monumentalna muzyka]
[głos Abla w filmie]
MRUŻĘ OCZY JAK STARA PIJACZKA
[Marion śmieje się cicho]
[w filmie trwa rozmowa]
[parska śmiechem]
Przepraszam.
[w filmie mężczyzna mówi po angielsku]
Proszą pana na wywiad.
Dobrze.
[muzyka funkowa]
- To nie był dobry film. - Był słaby.
Idziemy po miniburgery?
Jeśli są tak słabe jak ten szampan… [śmieje się]
- [mężczyzna] Chętnie. - [Abel] Kiedy chcesz. Wchodzę w to.
Było super.
[Léna] Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
- [Léna] Jak się masz? - Dobrze.
Nie zdążyłam ci pogratulować.
Zagrałeś wspaniale.
Od dawna nie wierzę w to, co mówisz.
Ale dzięki.
Ale posłuchałeś mojej rady. Poznałeś kogoś.
Tak, miałem szczęście.
Z nią wszystko jest proste. Samo szczęście.
- Czy szczęście nie jest nudne? - Wiedziałem, że to powiesz.
[melancholijna muzyka zagłusza funkową]
- [znów muzyka funkowa] - Starasz się o rolę u Lémana.
Nie tylko ja. Twój chłopak też.
- Ale by było, gdybyśmy pracowali razem. - Aaa, to dlatego nie przyszedł.
Nie mógł przyjść.
Tak, jasne.
A ty przyszedłbyś na jego premierę?
- Jasne. - Serio?
Tak! Przecież mnie znasz.
- Tak, znam. - [Abel prycha]
[muzyka elektroniczna]
[chlupot]
Och! Przepraszam! Już wycieram.
Nie szkodzi. Ta sukienka i tak jest paskudna.
- Nie jest moja. - To tak jak moja.
Nie wiem, czemu ją włożyłam. Pocę się w tej lycrze.
- Jestem Adeline. - Marion.
Wiem, kim jesteś.
- Tak? - Chciałabym być na twoim miejscu.
Ale gratuluję. Zdobyłaś go.
[Marion się śmieje]
Walisz prosto z mostu.
Bądźmy szczere. To ideał.
Ale myślę, że szłyśmy łeb w łeb.
Już prawie go miałam.
Dlaczego tak mówisz?
Gdy się poznaliśmy, czułam, że mu się podobam.
- Tak? - I to jak.
Czułam tę energię. Myślałam nawet,
że może wyjdzie z tego coś na serio.
Zawsze jest szansa.
- Tak. - Ale wybrał ciebie.
Cóż, na castingach trzeba umieć przegrywać.
Tak, trzeba umieć przegrywać.
Ale nie mam pretensji. Rozumiem to. Wyglądasz jak zwykła dziewczyna.
Nie wyglądasz na aktorkę, a to duży atut.
Agentka mnie do tego namówiła.
Pokazywanie się z Ablem bardzo pomogłoby mi w karierze.
Léna była nikim, zanim go poznała, a teraz jest wszędzie.
Naprawdę gratuluję.
Nikt niczego nie podejrzewa.
- Od dawna jesteś aktorką? - Nie, od niedawna.
Dobra.
Dobrze się bawicie?
- Wszyscy dobrze się bawią. - Tak.
Ale pójdę już. Powiedz Ablowi, że jego dziewczyna na niby ma dość.
Brzydzicie mnie.
- To nie tak! - To jego prawdziwa dziewczyna?
- Adeline Blaz? - Rozpoznałeś mnie?
Kurwa.
Rozpoznał mnie.
- Co tam? - [Sami] Camille, mamy problem.
[muzyka cichnie]
[klakson]
[Marion] Wielkie dzięki!
Zajmę się tym. Zaraz ją znajdę.
Wiem, co myślisz.
„Dlaczego zakochuję się w dupkach?”
Myślisz, że tobą manipulowaliśmy i mamy cię za idiotkę. [wydycha dym]
Że ten świat hipokrytów nie jest dla ciebie
i że nie chcesz ze mną rozmawiać. Mylę się?
Zgadzam się ze wszystkim oprócz jednego.
- Abel nie jest dupkiem. - Nie?
Nie było castingu dla dziewczyn?
Nie udawał, że mnie adoruje, żeby się ze mną pokazać?
Nie udawał. Casting był moim pomysłem.
Gdy cię poznał, wykorzystałam sytuację.
[nabiera powietrza]
- [Camille wzdycha] - Gdzie te cholerne taksówki?
Nie możesz tak po prostu odejść.
Nie chciał cię ranić.
Za późno.
Nie martw się. Wymieni dziewczynę, tak jak wymienia auta,
i dalej będzie samolubem.
Mylisz się. Gdyby mu nie zależało, nie byłoby cię tu.
[syrena w tle]
Szkoda z tego rezygnować, skoro to nie jego wina.
No i świetna z was para. Ludzie oszaleli na waszym punkcie.
- [Marion prycha] Nie… - Co?
Ech. Jesteście nienormalni.
Powiem ostatnią rzecz i dam ci spokój.
Ja też zakochałam się w kimś sławnym.
Nawet za niego wyszłam.
Nie wyszło nam, bo myślałam, że to zbyt skomplikowane.
Taką osobą trzeba dzielić się z całym światem.
To mnie przerażało.
Więc odeszłam.
- [sentymentalna muzyka] - Zostawiłam wszystko.
Ale to właśnie z nim przeżyłam najpiękniejsze lata.
Byłam zakochana, szczęśliwa…
Nie żałuję ani jednej sekundy.
- Zrobiłabym to jeszcze raz. - [Abel] Ej!
Nie bój się. Nie powtarzaj moich błędów.
On naprawdę cię kocha.
[krzyczy] Co?
- Szukam was. - Chciałyśmy się przewietrzyć.
Tak.
Widziałem się z Lémanem.
- I co? - Nie zgadniecie, co powiedział.
- Dostałeś rolę? - Tak!
- Nie wierzę! - Tak!
- [Camille] Nie wierzę! - Ale się cieszę!
- [Camille i Abel się śmieją] - Dostałem rolę!
Marion, to dzięki tobie.
Przynosisz mi szczęście.
[Marion] Cieszę się.
Cudownie. Opowiadaj.
Zadzwoni w przyszłym tygodniu, ale to już pewne.
- Główna rola? - Tak.
- Czy to nie cudowne? - [Camille] Fantastycznie!
[Abel głośno się śmieje]
- [Marion śmieje się cicho] - [Abel] Dziękuję.
- Dziękuję. [cmok] - Przestań!
- Dziękuję. Cieszę się! - [Marion chichocze]
Tak się cieszę! [śmieją się oboje]
Super.
[Marion oddycha z ulgą]
Oby to nie był błąd.
Nie. Stracisz restaurację, ale będziesz wolna.
Ale za jaką cenę?
- Patrz w przyszłość. - Masz rację.
Poza tym nie powiedziałam jeszcze ostatniego słowa.
- [Antoine] Cześć. - Cześć.
[Marion] Cześć.
Co panu podać?
Nic. Zaraz wychodzi.
[kelner wzdycha]
Nie wierzyłem prawnikowi, gdy powiedział, że się zgodziłaś.
Co teraz planujesz?
- Pani Camara? - Zamknij się i podpisz.
Masz to, czego chciałeś, więc zostawmy to.
Więc tak to się kończy?
Spodziewałeś się szampana i konfetti?
[śmieje się]
Miłość ci służy.
W takiej Marion się zakochałem. Szkoda.
Tak, szkoda. Podpisz.
Nie rozumiem.
Jak możecie być razem?
Jest sławny i bogaty, ale ty masz to gdzieś.
Przy nim czuję się jak najpiękniejsza kobieta świata.
Podpisz.
[Camille] Świetnie. Jeszcze tutaj.
Zaznaczyłam miejsce.
- O tu. - Skończyliśmy?
Dziękuję.
Zawsze będę cię kochał.
My ciebie też. Bardzo. Dobra, całuski. Zjesz z nami obiadek?
Narka!
Ja pierdzielę.
Już dobrze.
Nasłałam na niego sanepid.
[śmieją się cicho]
Poprosimy szampana.
[otwarcie drzwi]
[Abel] Szlag mnie trafi!
A tobie co?
Co cię napadło?
Wkurzył mnie.
- Kto? - Léman.
Proponuje mi rolę drugoplanową.
To upokarzające.
A główną rolę dał Lénie.
„Tak będzie lepiej”.
Co za dupek.
Skończony dupek.
No i co? Ważne, że zagrasz w jego filmie.
A na premierze tak mi słodził.
„Jesteś najlepszy. Zasługujesz na Cezara”.
A teraz mam być statystą? Za kogo on mnie uważa?
Przesadzasz.
Zagrasz u niego. Ciesz się.
[wzdycha z irytacją]
Po co cię posłuchałem?
Do niczego cię nie zmuszałam. Chciałam tylko pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Ojej. A podobno przynoszę ci szczęście.
Nieważne.
[brzdęk tłuczonego szkła]
Zadzwonię do tego palanta. Zobaczy, z kim ma do czynienia.
Czekaj.
Tylko dlatego, że to rola drugoplanowa?
Czasem jesteś kretynem.
Co?
Coś ty powiedziała? Do mnie mówisz?
Tak. Nikt ci tego nie powie, więc ja to robię.
Zachowujesz się jak kretyn.
Ale proszę bardzo.
Wpadaj w szał jak ośmiolatek.
W filmie zagra Latour, a ty będziesz żałował. [cmoka]
[pogodna muzyka w tle]
[kroki]
Przemyślałem to.
[Marion] Hm?
Zadzwoniłem do Lémana.
[Marion] Hm?
Wziąłem tę rolę.
[śmieją się cicho]
[wzdychając] Niezły jesteś.
[śmieją się cicho]
Teraz ja powinnam wpaść w szał, bo będziesz grał ze swoją byłą.
To nic takiego. To jak gra ze starą przyjaciółką.
Przez dwa miesiące będziesz z nią spędzał całe dnie.
Oby to nie była komedia romantyczna.
[energiczna muzyka jazzowa]
[asystentka] Zaczynamy. Kamera!
Scena 57, drugi dubel.
[Léman] Akcja!
[nadal muzyka jazzowa]
Scena 21, dubel pierwszy.
- [Léman] Kamera. - [asystent] Na miejsca.
Scena 79, dubel drugi.
[śmieje się]
[Léman] Cięcie. Od nowa.
- [asystent] Dubel pierwszy. - [Léman] Akcja.
- Przyjąłem. - [Léman] Akcja!
Cięcie. Klaps.
[asystent] Od nowa!
[nadal energiczna muzyka jazzowa]
CZY MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA?
[muzyka cichnie]
CZY ABEL WRÓCI DO ŚLICZNEJ LÉNY?
„Co to za menelica? Wygląda jak zdołowany wróbel”.
Nie przejmuj się tym.
[Marion wzdycha] Ooo… „Abel musi przestać brać. Nie wie, z kim sypia”.
Nie czytaj tego. Wiemy, kto to pisze.
Czterdziestoletni prawiczek, który mieszka z mamą i całymi dniami trolluje.
Nie warto tego czytać.
Wyłącz to.
- Mam jutro ważną scenę. Czas iść spać. - A ja mam egzamin na prawo jazdy.
To tym bardziej.
Nie zapomniałeś? Musisz zająć się Claudine.
Rzeczywiście. Nie martw się. Zajmę się tym.
- Idziemy spać? - Mhm.
Dobranoc.
Wyglądam jak zdołowany wróbel?
[Abel się śmieje] Coś ty.
- Jak się masz? - Dobrze.
Leciałam jak szalona.
Byłam u lekarza. Przełożenie wizyty trochę mi zajęło.
Ale już jestem. Co jest?
[prask]
Widziałaś?
- Tak. Owszem. - Zwykle wiem, kiedy robią mi zdjęcia.
- Czemu nikt mi nie powiedział? - Nie wiem. Ale zobacz.
- Najwyższy nakład. - „Miłość jest ślepa?”
Nie chodzi o mnie. Obrażają Marion.
- Wiem. Ohydne. - Jestem wściekły.
I boję się sceny z Léną.
No tak. Jasne.
Przestań. Daj mi to.
Aha? To duża presja, ale poradzisz sobie.
Chodź tu.
Chodź. Ciesz się tym.
To twój ostatni dzień. Pomyśl o tym.
Gdzie Claudine?
- Kto? - Claudine.
Co za gówniany dzień!
[Abel jako dzwonek telefonu] Francuski Kochanek. [gwiżdże]
Powiedz miłości: „Je t’aime”.
- Kazałam wyłączyć telefon. - Przepraszam, to mój chłopak…
Wystarczy. Proszę się zatrzymać.
- [instruktorka] Proszę wyłączyć. - [Marion] Tak.
[nadal dzwonek telefonu] Francuski Kochanek. Powiedz miłości: „Je t’aime”.
- [instruktorka wzdycha] - Abel, mam teraz egzamin.
- Tak. - Nie mogę gadać.
Musisz coś wiedzieć. Claudine znikła.
- Co? - Wybacz.
- Nie wierzę. - Ja też nie wierzę!
Co… Przepraszam.
Muszę iść. To pilne. Chodzi o mojego psa.
Nie wolno! Hej!
Raz w życiu cię o coś proszę, a ty nawalasz?
Przepraszam. Na pewno jest niedaleko.
Musisz po nią przyjechać, bo ja nagrywam.
Przepraszam. Naprawdę musimy iść.
Wybacz, muszę kończyć. Wszyscy na mnie czekają.
To blisko domu. Zobaczysz przyczepy.
Minie godzina, zanim tam dojadę!
Camille jej szuka. Nie może być daleko.
Przez ciebie oblałam egzamin i zaginął mój pies!
Przepraszam.
Daj znać. Kocham cię. Pa.
Nie przerywaj mi, gdy rozmawiam.
Dobrze.
- [sygnał dzwonienia] - [drżący oddech]
- Halo? - Antoine?
Pamiętam tę lipę, jakby to było wczoraj.
Już nigdy nie byłem taki sam.
Pokój jej duszy.
- Że co? Cięcie! - [asystentka] Cięcie!
„Pokój jej duszy”? To drzewo!
- No tak. - [Léman] Pytasz: „Wyjdziesz za mnie?”.
- Pamiętaj, że pragniesz tylko jej. - Tak.
Masz minę, jakbyś myślał o zakupach.
[Léman] Od początku. Kamera!
[asystentka] Wracać na miejsca. Cisza na planie.
Ciągle robi problemy.
Coś nie tak?
Nie. Posprzeczałem się z Marion.
- Myślałam, że stresujesz się pocałunkiem. - [prycha] Wcale nie.
Oszalałaś.
Przecież ze sobą spaliśmy.
- To tylko pocałunek. - Tak.
Akcja!
Pamiętam tę lipę, jakby to było wczoraj.
Już nigdy nie byłem taki sam.
Wyjdziesz za mnie?
Co to? Cięcie!
Co ty robisz? Pocałuj ją!
- Tak, ale… - [Léman] Skup się!
Myślałem, że skoro kamera jest pod takim kątem…
Uwielbiam cię, ale to moja działka.
- Jasne. - [Léman] Dziękuję.
Zrobię tak, tylko…
Kto ma moją wodę?
- [gwar ulicy] - [dzwonek telefonu]
Halo?
Znalazłeś ją?
[z ulgą] Dziękuję!
[Claudine dyszy]
Och, Claudine!
Skarbie, gdzie byłaś?
Znalazłem ją pod ciężarówką. Co za kretyn gubi psa?
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Nie ma sprawy.
Claudine…
Jest jak nasze dziecko.
Miałeś przerwę, napiłeś się… Nie mamy całego dnia.
Skup się i wysil.
Zróbmy dogrywkę od pocałunku.
- Pokaż pożądanie! - Tak.
- Pożądanie! - Tak.
Do dzieła.
- [asystentka] Statyści! - [Léman] Pospieszmy się!
[asystent] Przygotujcie się.
Przepraszam. Nie wiem, czemu nie mogę.
To przywołuje miłe wspomnienia.
[prycha]
Pocałuj mnie.
Nie udawaj.
- Pocałuj mnie jak dawniej. - Co?
- [Léman] Kamera! - [asystent] Wszyscy na miejscach?
Ujęcie drugie, dubel 15, dogrywka.
Chcę tego. A ty?
[Léman] Abel, liczę na ciebie.
Akcja!
[Léman] Cięcie.
Nie, kręćcie dalej.
Idealnie.
- Cięcie! - [asystentka] Cięcie!
Mam to, kurwa!
[Léman] To jest kino.
Właśnie o to mi chodziło.
A ty nie wierzyłeś. Dobra, czas na przerwę.
[asystent] Przerwa na obiad!
Jak tam w restauracji?
Kucharz jest męczący i mam kontrolę sanepidu…
Co u Julie?
Nie wiem. Zerwaliśmy. Nie odzywała się.
A u ciebie?
Nadal jesteś szczęśliwa?
Mhm.
Byłem dla ciebie strasznym dupkiem.
Wiedziałem, że na ciebie nie zasługuję.
Przestań, proszę.
Gdybyś czegoś potrzebowała
albo chciała odzyskać mieszkanie, daj znać.
Możesz na mnie liczyć.
To koniec, Antoine.
Dobry piesek.
[Abel] Kto potrafi się żegnać, ten potrafi kochać.
Musimy płakać bez łez i krzyczeć w ciszy.
- [Léman] Cięcie! Świetnie. Mamy to. - [asystentka] Cięcie!
Scena 87, ostatni klaps.
Kochani, zakończyliśmy zdjęcia.
[aplauz i wiwaty]
Brawo, Abel!
[spokojna muzyka]
Przepraszam. Nie wiem, co mi jest.
Nie przepraszaj. To normalne.
Film nie był łatwy, ale udało nam się. Brawo.
Znalazłam ją!
- [muzyka cichnie] - I co, Claudine?
Poszłaś się szwendać, żeby zrobić mi psikusa? Hę?
Ty dzieciaku.
Nie jest zła. Już mi wybaczyła.
Może.
Hej! Chyba sobie nie pójdziesz bez pożegnania?
- W życiu! [śmieje się] - Chodź tu!
- Dzięki. Byłeś niesamowity. - Dziękuję.
Bez ciebie nie dałbym rady.
Widzimy się jutro na imprezie.
- Oczywiście! - [śpiewnie] Potańczymy sobie.
- [śmieje się] Szykuj się. - Jestem gotowa.
- Do zobaczenia! - [ze śmiechem] Pa.
To sekretarka planu.
- Jest strasznie zabawna. - Bardzo.
To nic takiego.
Cieszę się, że to koniec zdjęć.
Spędzimy trochę czasu razem.
Oczywiście.
- Mam dla ciebie niespodziankę. - [śmieją się]
- Niespodziajka! - [śmieją się]
NIESPODZIAJKA!
- Zaplanowałam romantyczny wypad. - Gdzie i kiedy?
Wyjeżdżamy rano i spędzimy tydzień w Wogezach.
Wogezy? Jutro?
[sygnał SMS-a]
Nie cieszysz się?
Cieszę się, tylko mnie zaskoczyłaś.
A jutro mamy imprezę z okazji zakończenia zdjęć.
Przepraszam. Nie pomyślałam.
Nie możemy jutro jechać. Nie mogę tego przegapić.
Nie możesz odpuścić imprezy?
Nie. Ale możemy przełożyć podróż.
Nie bardzo.
Zawsze można przełożyć. Co za problem?
Problem? No dobra.
- Nieważne. Rozumiem. - Co?
Chciałam zrobić coś miłego, ale nie wyszło. Nieważne.
To nie ma nic wspólnego z twoją niespodzianką.
To ważna impreza.
I chcę tam iść.
Jestem gwiazdą filmu.
Nie mogę ich zawieść.
[sygnał SMS-a]
To Léna?
Nie, Sami.
Jeśli nie cieszysz się, że się widzimy, to po prostu powiedz.
[z irytacją] Jestem przeszczęśliwy, że się widzimy.
[sygnał SMS-a]
Spadaj.
- Co? - Mam dość.
Gubisz mi psa, oblewam przez ciebie test i muszę patrzeć, jak ściskasz się z byłą.
Robię ci niespodziankę i jesteś zły?
- Jestem zmęczony. To kiepski moment. - A kiedy jest dobry?
[Abel wzdycha]
Przed zdjęciami byłeś zestresowany, potem cię nie było.
A teraz jesteś zmęczony? I nie możesz przegapić imprezy?
Pieprzyć to. Byłam cierpliwa.
Myślałam: „Taką ma pracę.
Nie zawracaj mu głowy. Niech robi swoje”.
Ale wracamy do normalności.
- A ty wszystko komplikujesz. - To ty wszystko komplikujesz!
Potrzebuję czasu, żeby dojść do siebie.
- Tak trudno to zrozumieć? - Dostosowywałam się.
Do twojego życia, twoich humorów. Cały czas.
[wzdycha]
Wierzyłam, że nam wyjdzie, ale teraz wiem, że to się nie uda.
Jesteś zbyt samolubny.
Nie jesteś szczęśliwa?
Czasem myślę, że lepiej ci będzie z Léną albo z kimś innym.
Jesteś zazdrosna?
To się nie uda, jeśli będziesz się zmuszał.
Mam wrażenie, że się mnie wstydzisz i nudzisz się ze mną.
Skończ z tym kompleksem niższości.
- Ogarnij się. - Próbuję powiedzieć, że…
Najbardziej mi się podoba… Najbardziej kocham…
Kocham ciebie, Abla, a nie Abla Camarę.
A jaka jest między nimi różnica?
Nie rozumiem. To ten sam facet.
Różnica jest taka, że jesteś cholernie pogubiony.
Strasznie chcesz zaistnieć, wszystko kontrolować,
błyszczeć jaśniej niż reszta.
Niszczysz wszystko w nadziei, że znajdziesz coś lepszego,
i nie umiesz cieszyć się tym, co masz.
Już? Skończyłaś?
Jestem egoistą nie do zniesienia i wszystko psuję?
Jednak jesteś taka sama jak inne.
Osądzasz mnie.
Tylko tyle usłyszałeś?
Usłyszałem, że jesteś tak idealna, że znów masz rację.
Że za bardzo się różnimy.
I że to się nie uda.
Zgadzam się.
[uderzenie]
- [łka] - [smutna muzyka]
[nadal ta sama muzyka energiczniej]
- Cześć. - Cześć.
Dzięki.
[muzyka głośniej]
FRANCUSKI KOCHANEK
- [nadal ta sama muzyka] - [wiwaty]
[niesłyszalne]
- [nadal ta sama muzyka] - [gwar]
[niesłyszalne]
To numer Marion. Zostaw wiadomość. [sygnał]
Cześć, Marion, tu Abel. Oddzwoń.
SZKOŁA JAZDY
[nadal ta sama muzyka]
[Abel] To znowu ja. Odbierz, proszę.
[dwukrotny klakson]
[Abel] Marion, chciałem dowiedzieć się, co u ciebie.
[Abel] Wiem, że mnie nienawidzisz.
Przepraszam.
Zadzwoń, proszę.
[Abel] Marion, chcę usłyszeć twój głos. Chcę cię zobaczyć.
Potrzebuję cię.
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
[muzyka ciszej i wolniej]
- [muzyka przyspiesza] - Ogłoszono dziś nominacje do Cezarów.
Niespodzianką jest pierwsza nominacja Abla Camary
za film Renauda Lémana Terapia miłością.
Film dostał też nominacje za scenografię, montaż,
dla najlepszego reżysera i za najlepszy film.
[muzyka cichnie]
Za niecałe dwie godziny będziemy na 52. ceremonii wręczenia Cezarów.
Na tym czerwonym dywanie pojawią się największe gwiazdy kina.
Na przykład Abel Camara, który był tegoroczną niespodzianką
i po raz pierwszy znalazł się wśród nominowanych.
Czy zdobędzie nagrodę za rolę w filmie Renaud Lémana,
nagradzanego reżysera i ulubieńca Akademii?
Spójrz na mój smoking. Przystojniak ze mnie?
- [reporterka TV w tle] - [Abel się śmieje]
Tak, zwłaszcza w tych butach.
Dobry wieczór. Będzie Cezar dla osoby towarzyszącej.
Bez dwóch zdań.
Przemowa gotowa?
- Nie nakręcaj się. - To jasne, że wygrasz!
Cześć. Nie jesteście gotowi?
Już prawie.
Chcesz iść w dresie?
Nie, przebiorę się. Mamy czas.
Wcale nie. Wiesz, która godzina?
[dzwoni telefon]
- Nie odbierzesz? - To moja mama. To nic takiego.
Wcale nie.
Nie martw się. Ma urodziny, ale to nic. Nie mogę tego przegapić.
Dobrze…
Dziękuję, że jesteś przy mnie. Zawsze.
To normalne. [śmieje się]
Proszę. Idealnie. [wzdycha z zachwytem] Wspaniale.
Zawinę… Chwila.
Gotowe.
- Wyglądasz wspaniale. - [Abel prycha]
Pierwsza klasa. Niesamowite. Och!
Dziękuję. Wiesz, czego bym chciał?
Nie wiem. Czego?
Od teraz chciałbym sam wiązać sobie muchę.
Co chcesz przez to powiedzieć?
- Chcesz zmienić agentkę? - Nie.
Absolutnie.
Przestań odbierać moje telefony w noce i weekendy.
Moje problemy nie mogą zakłócać ci czasu z rodziną.
Jedź częściej na wakacje.
Poznaj kogoś.
Ale lubię się tobą opiekować.
Ale możesz zwolnić.
Nie umiem.
Wtedy całkiem się zatrzymam.
I zrozumiem, że oprócz tego nie mam nic.
[śmieje się cicho] Musisz spróbować.
[Camille] Mmm.
Czas, żebyś pomyślała o sobie.
[Camille pociąga nosem]
Nie wiem, czy potrafię.
WIELKIE OTWARCIE
[spokojna muzyka]
[Sami chrząka]
Hej! Mam tu listę osób, którym podziękujesz, jeśli wygrasz.
Nie martw się. Jeśli wygram, o nikim nie zapomnę.
Dobra.
Zróbmy sobie selfie.
- Tak! - Co nie?
Super.
- [Camille] Selfie! - [Sami] Tak!
[Sami i Camille] Tak!
[Sami i Camille się śmieją]
- [Sami] Ładnie, co? - Cudownie!
- [nadal spokojna muzyka] - [gwar]
[wrzask fanów]
Oby dobrze poszło. Wydaje się spięty.
- Nie martw się. - Nie sądzisz?
[fotograf 1] Abel!
[fotografka 1] W prawo!
Uśmiech!
[fan] Abel, kochamy cię!
- Dzięki. To darmowe, mamo. - Ach?
[Sami się śmieje]
[żywa muzyka w tle]
Przepraszam.
Udało nam się, stary. A raczej tobie.
Twoja mama byłaby dumna.
Toast?
Za ciebie.
Nie cieszysz się?
- Aż tak widać? - Nie, ale ja to widzę.
Teraz, gdy to stało się realne…
jakoś mnie nie cieszy.
Oszalałeś?
Spójrz na tych elegancików, na ten przepych.
To jakiś odlot. Widziałem Margot Robbie.
W drodze do kibla przytrzymałem jej drzwi. Podziękowała mi.
Nieźle, co? Chyba mam u niej szanse. [śmieje się]
Nie jesteś w humorze.
Wiesz, że to nie zdarza się codziennie?
Wiem.
No to ciesz się!
Być może przeżyjesz tu najwspanialszy moment swojego życia.
Może masz rację.
Mam.
Obudź się. To się dzieje!
- Racja. Czas się obudzić. - Tak.
Muszę stąd iść.
- Idę. - Co? Nie zrozumiałeś.
- Dzięki. - Czekaj.
Dokąd idziesz? Abel!
Abel!
[muzyka się urywa]
- Hej! - [szum nadjeżdżającego auta]
- [muzyka popowa z radia] - [gwar]
- Ryż z krewetkami. - [klient] Dla mnie!
Smacznego.
- [klient] Dziękuję. - Kto następny?
Dobry wieczór. Trzy burgery i trzy razy frytki truflowe.
- Jest mała kolejka. Dziesięć minut. - Dobra.
- [Cédric] Buziak. - Pa!
- Do zobaczenia. - Pa, kochanie.
[Jade] Patrz, to Abel.
[Cédric] Rzeczywiście.
[Abel] Cześć, Jade.
[Jade] Cześć.
- Hej. - Cześć.
Patrz.
Co on tu robi?
Dobry wieczór. Poproszę omlet.
[muzyka soulowa z radia]
Cześć, Abel.
Cześć.
To nie najlepszy moment.
Mam siedem zamówień i nie wiem, czy starczy jedzenia…
Pogadamy później?
[wzdycha] Rozbiera się.
Dobra.
Pomogę ci. Powiedz, co mam robić.
Ale…
Mogę kroić ogórki?
[śmieją się]
Nie.
Zajmij się stekami. Włóż to.
Dobrze.
- Wezmę to. - Proszę.
[aplauz]
- [aktorka] O rany! Naprawdę dziękuję… - Yyy…
Wiecie, gdzie jest Abel?
- [Camille wzdycha] - [Léman] Nie wiecie?
Cudownie.
Abel, gdzie jesteś? Nie możesz tak znikać.
Odbierz. Przyjeżdżaj tu!
Nie możesz tego przegapić.
Dzięki.
[Marion wzdycha]
Co tu robisz?
Musiałem ci podziękować.
Ten film, nominacja… To dzięki tobie.
- Tego chciałeś. - Mhm.
Można tak powiedzieć.
Ale straciłem to, co najważniejsze.
Przepraszam, że się nie odzywałam.
Potrzebowałam czasu, żeby o tobie zapomnieć.
Udało się?
Zapomniałaś o mnie?
To nie takie łatwe.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Spełniłaś marzenie.
- [Marion] Mhm. - Bardzo się cieszę.
Dzięki.
Co u ciebie?
Nie śpię od pół roku.
- Przestań. - [śmieją się]
Bez ciebie jest do kitu.
Tęsknię za tobą.
Dostałeś Cezara?
- Nie wiem i mam to gdzieś. - Jak to?
Wyszedłem właśnie z ceremonii.
- [śmieje się] Co? To dzieje się teraz? - Tak.
Nie. Oszalałeś.
Zaczekaj. Tak nie można.
- Co robisz? - [śmieje się]
Nie pozwolę ci tego przegapić przeze mnie. Jedźmy po tę nagrodę.
[prowadzący] Oto nominowani.
- Stéphane Bourgoin za film Arogant. - [spokojna muzyka]
Antoine Delaunay za film Proces Berigot…
- [Camille wzdycha] Nie pojmuję. - [prowadzący w tle]
Nie ma z nim kontaktu.
Wyłączył telefon.
[pisk opon]
[nadal ta sama muzyka energiczniej]
- Szybko. - [Marion] Za szybko?
Tak. Może zwolnij?
W ten sposób zdążymy.
[pisk opon]
[prowadzący] Cezara dla najlepszego reżysera otrzymuje…
Renaud Léman za Terapię miłością.
Znowu wygrał.
[klakson]
- [przechodnie krzyczą] - Uwaga.
- Wyluzuj. Prawie ich zabiliśmy! - Chcesz zdążyć?
- Gratuluję! - [brawa]
[prowadzący] To kolejny Cezar w jego karierze.
To katastrofa.
- Powiedz prawdę. Gdzie on jest? - Nie wiem.
- Przestań! - Może pojechał do Marion.
[muzyka głośniej]
- Było czerwone. - Tak?
Już wiem, jak straciłaś prawko.
[huk uderzenia]
Walnęłaś go!
[Marion się śmieje]
Z tego wzruszenia nie pamiętam, komu podziękować.
Dlatego na tym zakończę.
Dziękuję. Niech żyje kino. Dobranoc.
[aplauz]
Nominowani do nagrody dla najlepszego aktora…
- Cholera, to teraz? - Tak.
[prowadzący] …Josselin Panchout w filmie Zakład Sophie…
Do dzieła.
Nie idziesz?
- Mam nieodpowiedni strój. - [śmieją się]
Idź.
Czekaj.
Idź. Będę cię oglądać.
- Jestem z tobą. - Dobra.
[muzyka wolniej]
Nie może pani tu stać. Proszę jechać dalej.
Tak, przepraszam.
[prowadzący] Cezara dla najlepszego aktora otrzymuje…
Chwila napięcia…
Abel Camara za Terapię miłością.
[aplauz]
[komentator] To pierwszy Cezar dla Camary i zarazem pierwsza nominacja.
- Jest tutaj! [śmieje się] - Nie!
W filmie Renaud Lémana zagrał lekarza próbującego zapomnieć o pierwszej miłości.
- Gratulacje. - Dziękuję.
[Sami się śmieje]
- Rany. Co za szaleństwo. [śmieje się] - [aplauz cichnie]
Dziękuję wszystkim,
którzy mówili temu dzieciakowi, że życie nie kończy się po czterdziestce.
Że dopiera się zaczyna.
Camille, Sami, dziękuję, że byliście przy mnie od początku.
Kocham was.
To dla was.
Bardzo dziękuję.
W życiu trzeba działać z odwagą.
[Abel] Próbować i popełniać błędy. To nic takiego.
Nawet jeśli inni cię oceniają albo każą wątpić.
Dziś mam na to potwierdzenie.
Często nie odróżniałem własnych pragnień od cudzych.
A potem kogoś poznałem.
Kogoś, kto otworzył mi oczy.
Kto uświadomił mi, że sukces to nie statuetka na półce.
Może nie spodoba jej się, że o niej mówię, ale dzisiaj muszę.
Dziękuję, Marion.
Znowu miałaś rację.
Zostawiam was. Ktoś na mnie czeka. Dziękuję.
[aplauz]
[Abel i Camille się śmieją]
- Dziękuję. - [Sami] Nieźle, stary!
- [śmieją się] - Idź.
[piosenka If You Love Me Brendy Lee]
Nie możesz tak robić. Wszyscy na ciebie czekają.
Mam to gdzieś.
Pocałuj mnie.
Nie jesteśmy sami.
Mam to gdzieś.
[nadal piosenka]
[piosenka cichnie]
[rytmiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[spokojna muzyka z albumu Waltzes Daniela Blumenthala]
[muzyka cichnie]
Napisy dla niesłyszących: Dorota Nowakówna
Na podstawie tłumaczenia Eweliny Zakrzewskiej