Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Señoras e señores,
miren o seu marido e a min.
Míreno a el e logo a min.
Non, el non é eu.
Pero arranxarémolo.
O seu home soñado recende a aventura? Sen problema.
A vida está chea de sorpresas.
Buscan un tipo duro pero sensible que lles pase o ferro aos seus vestidos
e lles prepare unha cea con candeas?
É posible.
Queren un home que afronte calquera perigo?
Cría que era unha serpe.
Un home
que as leve aos confíns do mundo?
Aos confíns máis remotos e apartados do mundo.
Se soña con alguén real, encantador e romántico,
esperte a súa forza interior.
Non esperen máis.
Déanlle…
French Lover.
Di "Je t'aime" ao amor.
E corten!
- Corten, grazas. - Xenial.
- Vamos. - Témolo.
Quedou xenial.
Grazas, creo que xa o temos.
- Gústache? - Si, perfecto.
Xenial, grazas.
- Agora o packshot. - Vale.
- O packshot, por favor. - Recollede a plataforma da cámara.
- Veña, case estamos! - Aderezos, por favor!
Estiveches xenial, Abel.
- Encántalles. - É unha merda.
Diso nada! Fixéchelo xenial, en serio.
- Sexy e perfecto! - Por que aceptei?
Ganaches o que eu en dous anos.
Son actor, non vendo desodorizante!
- Recende xenial e é ecolóxico. - Fedes que alcatreas!
Coma cando moceabas con Caroline, lémbraste?
Son un chiste. Non me mandes facer esta merda.
Sei o que che convén.
Unha boa película si, non un anuncio.
Fano todas as estrelas. Mira DiCaprio no Fiat aquel.
George Clooney vende café.
Podo anunciar colonias, Dior ou Chanel.
- Coma Brad Pitt ou Latour. - Para!
Deixa de compararte, é ridículo.
- A ninguén lle importa. - E os seus premios César?
Ninguén sabe quen é.
- Todo o mundo! - Tanto dá.
Fóra de París, ninguén. Vai a Charente ou Corrèze e verás.
Latour non naceu en Corrèze?
As pastillas.
- Toma. - Grazas.
- Cantas toma ao día? - Demasiadas.
BASEADA EN A VERY IMPORTANT PERSON
Mira, é o tipo do programa Zak Dixo.
Encántame!
- Non é Abel Camara? - Si, tíralle unha foto!
Que tal, Abel?
- Estivo a nada de min! - Que forte!
Boas, que lle traio?
Un whisky.
Yamazaki.
Marchando.
Un Yamazaki, por favor.
SEXO, DROGAS, ALCOL… ABEL CAMARA ENFRÓNTASE AOS SEUS DEMOS
Mellor ponme un café. Que fas?
Perdón, nada. Agora llo poño.
Estasme gravando?
Non.
Estasme gravando.
A quen llo mandas? A que revista? Non tes vergonza?
Que tal a luz? Parezo deprimido ou queres máis?
- Non rexe ben. - Dime.
- Algún problema, Abel? - Si.
Non podo estar tranquilo cinco minutos sen que me tiren fotos.
Sabes que? Mírame. Non vou volver nunca máis.
- Que fixeches? - Nada, cabréase por nada.
É un paranoico.
Non pode culpar a xente polos seus problemas.
- Estou ben. - Sabes quen é?
Si, e que? Non me vou prostrar.
Perdoa, Abel.
É nova e debe ter a regra.
- Perdón? - É sinxelo: o cliente é o rei.
Sobre todo Abel.
Por que?
- Non o entendes. - Enténdoo moi ben. Marcho.
- Moi ben, marcha. - Á merda.
Coa regra?
Agora xa non se pode dicir nada.
- Pasácheste. - Ah, toma, o teu Yamazaki.
Perdón, esvarei.
Perdón, podo pasar? Grazas.
Veña, marcha, estás despedida!
Que pena. Abur, misóxino!
Non tiñas que despedila.
Espera!
Síntoo moito. Ven comigo, xa o arranxo eu.
Déixao, non quero traballar para ese idiota.
Deixa que cho compense.
Canto che paga?
Estás de broma? Para, que vergonza.
Que podo facer? Dimo.
Lévote á casa?
Non, sería raro, non te coñezo.
Sabes quen son, non pasa nada.
Veña, lévote á casa. Deixa que te leve, será un pracer.
Dixo que non! Xa abonda. Levamos anos aguantando isto.
Señora, pídolle desculpas.
- Non a acoso. - Xa.
Estoume desculpando.
- 26 minutos. - Lévote á casa.
- É o mínimo que podo facer. - Vale, veña.
E veña.
Hai cousas que non cambian.
- Lévoa tamén? - Nunca o conseguiremos!
Abur, señora.
SÓ NO ESPAZO
Como te chamas?
Marion.
Bonito imán de mulleres.
Dos anos 60, encántame.
Do 1966.
Son Abel.
Por que ris?
Irrítaste facilmente.
Es un paranoico.
Xa van dúas veces. Voume ofender.
A que lle tes medo? A quen? Á xente?
A que me traizoe a xente. É distinto.
- Logo tes malas compañías. - Non.
Son paranoico.
Era aí.
Grazas.
Todo ben?
Podemos ser amigos?
Pois… non.
Pero grazas. Chao.
Como que non?
Manon!
- É Marion. - Perdón.
Pódoche preguntar algo?
Non.
Podo pasar un momento? Non podo ir así á reunión.
Non tes límites.
Mancháchesme ti.
Tes razón.
Pasa logo.
Oito pisos sen ascensor. É vinganza?
Ai, merda! Non, por favor.
- Para. - Teslle medo aos cans?
Non, pero mellor se o encerras.
- Vale. - Lévao.
- Está moi preto. - Ven.
Grazas.
- Veña, abur. - Vamos.
Bonito sitio.
Queda aquí, vale?
Agora volvo.
Ti coma na casa, eh.
Si, grazas. Tes cinseiro?
- Queres un café tamén? - Si.
Só é de vez en cando.
Non me drogo.
Non creas o que din.
Ultimamente non me vai moi ben.
Fai o que vexas, tanto me ten.
E estou estresado cun programa da tele
para promover un filme.
Teño que ser gracioso e sorrir.
- Toma. - Vale.
Non teño forzas.
Seguro que me preguntan pola ex.
Por que?
Deixoume hai dous meses. É do único que falan.
Os paparazzi non me deixan en paz.
Péganse a min coma a cotra.
É unha situación difícil.
Perdón.
Souben que me enganaba por Google.
- Coma o resto do mundo. - Mimá, que duro.
Si, é duro.
A min tampouco me vai ben, estoume divorciando.
Se axuda, deixoume pola miña mellor amiga.
- Dobre traizón. - Xa.
Abrimos un restaurante e non me deixa ir.
Cabrón.
Entre fracasados, gano eu.
Si, dáseche ben.
- O can está de acordo. - Chámase Claudine.
Que?
Claudine? Non lle podes chamar así.
É un nome bonito.
É, pero para cousas pequeniñas.
Claudine!
Estás tola.
Ai, espera…
Quita a roupa.
Non, non é o que pensas.
Viñeches pola mancha.
Ah, si, é certo.
Podes axudarme.
Ah, xa. Non sabes facer nada só, non?
Sei, pero é complicado.
Ai, si. Sobre todo se vas fumado.
Ves? É complicado.
Ala, xa está.
Merda…
- Tes un ollos moi bonitos. - Si, xa.
Xa o sei.
Renunciei á miña carreira de modelo.
En serio.
Non es coma as barbies esas.
Es moi…
Guapa para ser das feas.
Perdón. Pódela sacar?
Merda, espera.
Merda, é a miña axente. Chego tarde, vaime matar.
- Ti cala. - Vale.
- Cam, que tal? - Abel, estámoste esperando.
Si, xa vou de camiño. Tranquila, non te preocupes.
Claro. Teño a túa localización, sei que non estás vindo.
Si, vale.
Pero a ver, que fas?
É que estou… meditando.
Meditando? En Villejuif?
- Pois… - É un camelo?
Non, nada que ver! Villejuif é xenial para meditar.
Xa vou.
Xa vale, sae xa!
- Prométemo! - Si, chao.
Porque xa…
Vale, mellor marcho.
Deberías, si.
- Chao. - Chao.
Que foi iso?
Perdón, esvarei.
Non queres?
Quero.
- Marion, abre! - Merda, é Antoine.
Quen é Antoine?
O meu marido. Vaia, o meu ex. Xa o entendes. Veña.
- Abre! - É da policía, ou?
- Toleou. - Agáchate!
- Non, por que? - Non o compliques.
Sei que estás, abre.
Peta coma un tolo.
- Veña, aí. - Son eu, abre!
- O can! - Non…
- Non podo, méteme aí. - Non podo.
- Estás aí. - Por favor.
- É boa, entra. Non te movas! - Por favor.
En serio? Incrible.
Por fin. Estabas durmindo?
- Non, por? - Tes moi mala cara.
- Que fas aquí? - Fede, que andas a facer?
- Nada, o de sempre. - Voume sentar, vale?
Aínda non pagaches a renda.
Os beneficios do restaurante non che chegan?
Non podemos falalo sen os avogados. E Claudine?
- Aí, por? - Esta finde imos á praia.
- Mellor que tela aquí encerrada. - Merda.
Non, prefiro quedar con ela.
- Para sentirte menos soa? - Xa me sentía soa contigo.
Estás tomando medicación?
Estiveches fumando, por iso fede. Descoidácheste.
Déixame, xa abonda.
Nunca atoparás un home coma min. Ninguén…
- Que fai aquí? - Non nos presentas?
- Quen é este imbécil? - Espera, é…
Abel Camara, si. E vostede é?
O dono do apartamento. Que fai na miña casa?
Que?
Fede.
- Non o cheiras? - Eh?
O seu alento.
- Si? - A súa boca.
Que parvada!
Non se pode ir así á casa da xente.
E de ir, hai que ir presentable.
Combinas co edificio, dos anos 70.
Pasado de moda. E tes o pelo fino.
Coidado coa fronte, é ben grande.
Pon floco. Pode aterrar un avión.
É unha autovía.
- Faiche graza? - Si, é gracioso.
- Non dis nada? - Que vai dicir?
- Molestas. - Si?
Marcha, lava os dentes e déixaa en paz.
- É o colmo! - Xenial.
- Abur, autovía. - Eh…
Ata logo!
Que tolo te humilla así?
- Non debín facelo? - Si, foi perfecto.
Onde está a afouta do bar?
Xa, é que con el non podo.
Merda, teño que marchar. Síntoo, teño que ir.
Ata logo.
Non, seguro que non nos imos volver ver.
Si, xa. Non creo.
- Foi divertido. - Si.
- Chao. - Chao.
Iso si que é desaparecer.
Onde estabas? Como se chama? Coñézoa?
Veña, xa é tarde para gravar a entrevista.
- Será en directo. - Vale.
E tes que cambiarte.
Tía!
Jade!
- Que tal, rula? - Ben.
Avoa! Chegou a tía!
- Chegou a tía. Ola, guapa. - Que tal?
- Ola! - Estás guapísima!
Non, estou horrible. Antoine logo se deu conta.
- Toma, fíxenche taxín. - Ai, que ben.
Grazas.
Víchelo? Quedamos en que non o verías.
Apareceu na porta. É un pesado.
Engánate, déixate e agora espíate?
Ben, iso é acoso! Axuda o noso caso, moi ben.
Mira que comprei, mamá.
- Que bonito. - É para Jade?
Estás celosa? Déixocho para as citas.
- Non teño citas. - Xa terás.
Deille o teu número a Pablo e Raphaël, os bolseiros novos.
- Non. - E a Romain tamén. É bo tipo.
"Bo tipo"? Prefiro morrer.
- Tes unha foto de Romain? - Ola, papá.
Ola, que tal?
- …do programa Zak Dixo… - Como estás?
- Os seus filmes son un éxito. - Ben.
Queres ver iso?
Tras O espía que renace das cinzas e Asalto na Riviera,
vén falar de Só no espazo,
outra marabilla.
- Si! - Falaremos da súa carreira,
dos seus tropezos
e das súas grazas que enchen a prensa do corazón.
É único e adorámolo. Recibamos a Abel Camara.
- Alégrame que viñese, Abel. - Grazas.
- Canto tempo! - Si.
- É raro velo nos medios. - Un pouco.
Vale, teño que facelo. Zak di: como está?
Estou ben. Pasei por un mal momento,
- pero quedou atrás. - Eu foderíao.
Perdón? Falas en serio?
- Veña, ti tamén o farías. - Non tal!
Non o faría. Que hostia dis?
A que vén tanto alboroto?
- Non! Non o apagues! - Non!
Grazas! Non sei que lle vedes.
- É absurdo. - É irresistible.
- Irresistible? Non creo. - Si!
Con que famosa te deitarías se che deixase?
Non sei…
Gústame Marilyn.
- Está morta, cariño. Adórote. - Pero cando estaba viva!
Encantounos a película.
Abel, temos unha sorpresa.
Encántanlle as sorpresas.
Non me gusta.
Esta tarde no desfile de Balmain vimos alguén que coñece ben.
Poñemos o vídeo e logo falamos.
- Léna, aquí! - Léna, estás incrible.
Abel Camara estará no noso programa á noite. Quere dicirlle algo?
Non quero falar de Abel.
Téñolle moito cariño, e se lle tivese que dar un consello
sería que pase páxina.
- Grazas, Léna. - Louis!
- Louis, por favor! - Señor Latour, aquí, por favor!
- Aquí. Perfecto. - Aquí!
Seguro que xa o sabía.
Si.
Quere responderlle?
Non, pero…
Contareille un segredo.
Teño case 40 anos.
Iso é, Abel. Con calma, meu rei.
As cousas con Léna eran complicadas. O noso queda no pasado.
E paréceme ben.
E ese sorriso, Abel?
Non sorrío.
- Si tal. - Non tal.
Oculta algo.
- Non oculto nada. - Queremos sabelo todo.
Si!
Cóntanos, Abel.
Vale, dígoo.
Eu tamén coñecín alguén.
Toma!
- Unha actriz? - Non.
Que bo.
Si, sabía que pinaba nalgunha.
- Non ves que o está inventando? - Cóntenos!
Unha descoñecida misteriosa que será a envexa de moitos.
Cando a coñeceremos?
Aínda non. Xa dixen moito, con iso abonda.
Hai algo claro:
estou namorado. Ala.
- Xenial! - Puto idiota, por que o dixen?
Que? Estás de broma? Es tendencia. Todos queren saber quen é.
Por que o fixen? Ódiome.
Para. Foi unha boa idea. Xa penso eu, atoparei alguén.
- Avísote, non vou finxir. - Os dos EUA fano.
Algunha tipa o fará por cartos.
Pregúntolle a miña curmá.
- Sabrina? - Si!
- Toleou! - Quen sexa!
Atoparemos unha actriz que faga de panadeira, esteticista…
Sabrina é esteticista.
Non é pola rapaza, é a historia que contamos.
Hai unha nova na axencia que ha de valer: Adeline Blaz.
Blaz! Chámase así?
- Non vou pinar en calquera. - Sempre o fas.
Non tes que facelo.
Vai a un par de eventos e pararán de falar de Léna.
Que tolería. Non quero ter unha moza falsa.
Se non, busca unha sen branca. Así axúdala e ganades os dous.
- Si. - Visto así…
E non o digo por Sabrina.
Incrible.
- Vale, xa me ocupo eu. - Espera.
Teño unha idea.
O que? A onde vas?
Non podo máis. Que facedes?
Calmádevos!
Deus, que sexan os vosos pais.
- Sorpresa! - Que fas aquí?
Estás ocupada.
É o aniversario de miña sobriña.
Levo tres horas e xa me doe a cabeza.
Merda, non é bo momento.
Non moito, síntoo.
Queríache pedir un favor, pero non tiña o teu número, só o enderezo.
Merda, non podo máis. Parade cos globos!
Vou tolear.
Axúdoche se queres.
Podes calmar dez trastiños?
Claro.
Veña!
Ti tamén!
E volta!
Agora así. Veña.
Facede coma min, vale? Sacade o cu!
Veña, movédeo!
Non poñades esa cara! Mirade como se divirten.
Atentos!
- Contratáchelo? - É…
As mans así!
- Que raro, parece o actor ese. - Parece non, é amigo meu.
- Iso é! - Amigo teu?
Así.
- Que ben baila. - Canto cobra?
Nada. Ofreceuse a axudar.
Mirade que bo é con Jade. Que riquiño.
Ai, si.
É moi riquiño.
Outra vez!
Vale. Abel!
Facédelo xenial. Seguide así, rapaces.
- Fódeme. - Vale, é el.
- Ola. - Ola.
Ola, son Estelle, a irmá pequena de Marion.
- Miña irmá e Cédric, o marido. - Ola.
- Todo ben? - Ola, todo ben.
- Os pais de Jade? - Si.
É xenial.
- É. - A miña pequecha!
É moi guai.
Creo que non coñeceron ninguén famoso antes, así que…
Ai, eu si. Vin a François Hollande en Tulle.
Xenial.
- E que? - Era presidente.
- É a porta, podes…? - Vou.
- Non marchedes. - Non.
Eh! Podedes calmarvos?
- Ola. - Ola.
- Pasa. - Abel Camara?
Podías avisarme para ir á perruquería.
Á perruquería?
Que? Xa estás xenial.
Non pensaba que ía volver.
"Volver"? Que non sei?
Fodes con Abel Camara e non mo dis?
Ai, mimá, ten unhas fodas!
- Eh, estou aquí! - Veña.
Estás tola. Non fodemos, é que estaba de baixón.
- Si? - Estaba só e necesitaba falar.
Non, necesita foder.
Ola, sigo aquí!
Que vergonza dás. En fin, non me interesa.
- Estás de broma? - Non.
Estelle, teño outras prioridades.
- Non necesito de fodeamigo… - Exacto!
…un mono de feira!
Non me digas.
Estou orgullosa.
Contra.
Non sei como o aguantas. Tes a paciencia dun santo.
Cando a xente é boa, gústame. Cando son insoportables, finxo.
Eu son moi sincera.
Non sei mentir. Notaríase.
Merda.
Cortas o cogombro para a ensalada?
Non sei facelo.
Non sexas parvo!
Inténtoo, pero non che garanto nada.
Vaites! Cacho tortilla!
Que fas?
É unha cabaciña.
Isto é un cogombro.
É unha trampa. Míraos!
Son irmáns. Mira, iguais. Enganáchesme.
Puxéchelos ao lado.
- Que parvo. - Grazas.
- Que? - Está boísima.
Tranquilo, é unha tortilla.
Sabe que alimenta!
Se algún día teño un restaurante, haberá "tortilla deleit-Abel".
Por que volviches?
Que favor me querías pedir?
Non te preocupes, non é importante.
Que foi iso?
O que?
Esa mirada. Non está permitida.
Por que?
- Estás actuando. - Non tal!
Véxoo ben. Onte, hoxe, agora.
Por que o fas?
Estou feliz.
- Había moito que non o estaba. - Para. Algo pasa.
Que fai un tipo que pode ter a máis guapa na miña cociña mirándome así?
Que é o máis raro?
Que eu queira verte ou que ti preguntes por que?
As dúas cousas.
Xenial. Somos dous rariños.
E pode o rariño invitar a cear a rariña?
Ou a unha copa?
Síntoo, pero creo que non é boa idea.
Xa teño problemas abondos.
Vaia.
- Non sabía que era un problema. - Non, é que…
Non quería dicir iso. Xa me entendiches.
Tranquila. Se non che intereso, non che intereso.
É o que hai, non pasa nada.
Merda.
En fin…
Cóidate e grazas pola tortilla.
Espera, estás anoxado?
Non, que va. Enténdoo.
Ata logo.
Deica logo.
Que? En serio?
Gravou o número na cabaciña e non ves o fálico que é?
Es un caso perdido.
Non é tan fachendoso como pensaba.
É moi simpático.
Si, vale.
E botáchelo.
Estás tola!
Veña, muller. O noso sería absurdo.
Non vexo por que.
El é unha estrela e eu unha rapaza normal.
Ninguén o crería. Non funcionaría.
Ou si.
Non é que vaias casar con el.
Por fin che pasa algo bo. Goza, muller.
Pensándoo ben, paseino moi ben con el.
Xa.
É moi improbable. Case surrealista, non?
Volta á realidade, aí está o cabrón do teu exmarido.
Ola.
Ola. Toma, correa e penso.
- Temos que falar. - Non teño tempo.
Teño práctica de coche e estou con Estelle.
- Non lle podo falar, é a avogada. - Pois cala.
Que encantadora.
Non podes pagar a renda, pero si a autoescola?
- Axúdanme meus pais. - Non o teu mozo?
Que mozo?
Non saes na foto, pero coñezo o edificio.
CAMARA NAMORADO?
Que hostia é isto?
Sabes que se deitou con todo París? Dásme puto noxo.
Anoto todo o que dis, Antoine.
Non pasou nada.
O tipo que estaba nu é un amigo?
Quería que o vises. El é así, gústalle facer o parvo.
Isto é absurdo.
Como o coñeciches? Hai canto? Contéstame. Dimo antes de que tolee!
Ameazas, anotado.
Non te anoxes. Cortamos. Podo facer o que queira, hostia!
Exacto, irmá.
Se mañá non me pagas, penso recuperar o apartamento.
Queda claro? Moi ben, chao.
Chao.
Ata logo.
Que agradable.
Ponse celoso tras o divorcio.
Ven, meu amor.
Ves? Tiña razón. O teu con Abel é crible. Mira!
É o teu edificio. Ti vives aí.
"Atopou o amor por fin?" Que tolería!
Non o podo crer.
Isto é a hostia!
Si, un home sensible, cariñoso, fiel, que soña con ter unha familia.
Xusto. Encántalles!
Coméntollo e logo chámote. Abur.
Que pasa?
French Lover quere renovar.
- Non, por favor. Dixemos que non. - Viron o programa.
A túa historia desa muller misteriosa… encantoulles.
- Insisten. - Dáme igual.
Triplícanche o salario.
Triplícano?
Triplícano.
E isto?
Atopaches alguén?
Accede a facer o papel?
Ah, si, todo ben.
Soamente…
faltan un par de detalles.
- Pero funcionará. - Non atopaches ninguén?
- Si. - Teño unha solución.
Que solución?
Adeline Blaz. Está aquí. E ti.
Voulle mandar entrar e a ver como vai.
Non teño tempo.
Vale? Arránxao. Teño reunións, non teño tempo.
- Xa verás, é un amor. - Non quero un amor!
Ola, boas.
Podo pasar?
Si, por favor, pasa.
- Senta. - Grazas. Ola.
Ben, Adeline, este é Abel.
- Encantada. - Igualmente.
Xa che falei de Adeline.
Estivo xenial en Aviñón con O corazón é un triste feirante.
Que amable.
Xenial. Eras ti a feirante triste?
Non, era o corazón do feirante.
Ah, xa.
Era moi gracioso porque estaba cuberta de bistés.
Ese non é o tema. Adeline sabe que fai aquí.
Deberiades ir tomar algo e coñecervos.
Encantaríame.
Pero, por desgraza, Abel non pode.
Non, non hai problema.
- Cancelei todo. - Non tes reunións?
Non, estou libre.
Moi ben.
É hora do aperitivo. Perfecto para coñecernos.
- Totalmente. - Si.
Este traballo sería perfecto.
Tería un horario fixo, sen intermitencias.
E… non sei. Poderiamos deitarnos se queres.
Non é a idea. Non compliquemos as cousas.
Claro. Que pena.
Que sexa cousa da química.
Si.
- Es xemelgos, non? - Non, touro.
Espera, touro?
- Si. - Eu son peixes.
A terra e a auga, compatibilidade sexual fantástica.
Ola, guapa.
Que fas aquí?
- Quedei cuns amigos. Que forte! - Incrible!
Que tal?
- Pois… - Encantada, son Rose.
Encantado. Abel.
Xa.
Tedes plans para a noite?
Non o falamos.
O produtor Séclier dá unha festa.
Xa. Sería incrible, pero esquéceo, non estou invitada.
Eu tampouco.
Que mal.
- Eu estou invitado. - Que? Non pode ser.
Sempre o estou.
E que logo? Vasme escoller?
Esquece a historia do casting.
- Que? - Non hai traballo.
- Non? - Non, nunca o faría.
Boa nova, podemos deitarnos.
Queres?
Mañá teño rodaxe.
E que? Estámonos divertindo, veña.
Está verde, móvete!
- Marion, hoxe está distraída. - Si, perdón.
Móvete!
Tarde.
SÓ NO ESPAZO
Dan ganas de ir ao espazo, eh?
Chao.
AUTOESCOLA MUNICIPAL
OLA!
AÍNDA QUERES TOMAR ALGO CUNHA RARIÑA?
VÉMONOS FÓRA DO TEU EDIFICIO ÁS 12.
Señorita! Ei, señora!
Señora. Marion!
Oia, Marion!
Veña aquí!
Falas comigo?
Cres que son o teu can ou que?
Non ladras. Saes e falamos.
Non andas con voltas. Que graciosa.
Teño algo para ti. Sube.
Como dis?
Unha sorpresa. Unha grande, non sei se me entendes.
Non. Se é a túa pirola, creo que vou vomitar.
Que? Non, nada diso. A miña pirola non ten nada que ver.
Non, é unha sorpresa de verdade.
Pero que fas aí, Abel?
É para que non me vexan. Veña, sube.
Pareces un pervertido.
Non tal. Estou en modo axente secreto para evitar os paparazzi.
Mira, aí están.
- Son Sami, encantado. - Encantada.
Un axente secreto cunha carraca?
Que dis? É unha marabilla. Peugeot 309 GTI 16 válvulas.
Está a punto, con rodas novas e a caixa de cambios do 205.
Non sabes nada.
Que non sei nada?
Escoita, tes a roda dereita de diante pinchada.
E, se querías cambios cortos, non sei se a caixa do 205 poderá co par motor.
Como sabes tanto da miña caixa de cambios?
Meu pai é mecánico. Aprendeume un par de cousas.
Xenial, busco quen me cambie os paneis inferiores.
Logo imos a Midas, pero agora temos un compromiso, vamos.
- A onde? - Sorpresa!
Veña, arranca.
MUSEO CONDÉ
Hoxe imos rodar aquí.
Non está mal.
Só estamos nós? Incrible.
Vantaxes do oficio.
Grazas a Abel, facemos moitas tolerías:
voei en gravidade cero, ceei no Palacio do Elisio,
estiven con Catherine Deneuve e abracei un oso.
- Sodes vellos amigos. - Somos. Nosas nais eran amigas.
Nelly criou soa a Abel e, uns anos despois,
cando nacín, meu pai marchou
e medramos xuntos os catro nun piso en Charenton.
Nós e nosas nais. Estaba ben.
Logo Abel conseguiu o seu primeiro papel, pero Nelly enfermou.
A serie foi un éxito, pero ela non a viu.
Faleceu.
E Abel quedou connosco.
Logo chegaron as rodaxes,
a fama e as mulleres, pero nunca nos separamos.
Abel é coma un irmán para min.
Cunha pregunta soltas todo!
Perdón, deixeime levar.
Non me fan moitas preguntas.
É conmovedor, a verdade.
E que non che preguntan?
Nunca me preguntan como estou nin que fago.
Ou como me chamo. Só me preguntan polo número de Abel.
Tranquilo, xa o teño.
Non es coma as outras. Alégrame que aceptases.
Aceptar o que?
Xantar.
Xantar connosco. A ver, comigo. Alégrame moito.
Un pracer!
E vendo onde estamos, non me arrepinto, a verdade.
- Non o sabe. - Non.
- Non llo dixen. - Nada? Non lle preguntaches?
Oficialmente non lle preguntei,
pero fareino.
Fai como vexas.
Ide vós. Eu vou ver a miña máquina.
- Coñeces a todos? - Case.
Podes estar tranquilo? Non hai paparazzi?
Non, o equipo está afeito.
Pero falan ás miñas costas.
Agora, por exemplo, están a falar de nós.
- Si? - Queren saber se nos deitamos.
- Veña, ho! - Si.
- En serio? - Si.
- E non che molesta? - Non me importa.
Estou afeito.
A xente…
xúlgame, critícame e búrlase de min, pero fala sen saber.
Quérente un día e ódiante outro. Éche así.
Vasme facer chorar.
Ti tamén te burlas de min.
Perdón, Abel, imos con atraso. Hai que empezar.
- Perdón, teño que ir. - Vale.
- Véxote no estudio? - Si.
- Ata logo. - Ata logo.
Estarás ben?
Desculpe. Perdón.
Pode pasarme o sal, por favor?
Claro.
Que amable. É nova aquí? É figurante?
Non, estou de visita.
De visita.
Está de visita.
- Coma as outras. - Non, home.
Desculpe. Perdón.
- Perdón. - Non pode estar aquí.
Desculpen. Perdón.
- Paso. - Ai, perdón.
E o dobre de Abel?
Veña, vamos!
Hónrame coa súa presenza.
Que susto me deches, idiota.
- Xa vexo. - Vaia personaxe.
Está chulo, non?
Hostia, gastaron a rego cheo: perruca, plumas…
Facemos a escena de risco con JP e logo imos contigo.
Vale.
Non fas ti as escenas de risco?
Si, claro que si.
Mathilde, que queres dicir?
Non entendín, pero fágoa eu.
Pero é moi perigosa.
Normalmente prefires que as faga JP.
Como que JP? As escenas de risco fágoas eu sempre.
E fágoas ben.
- É perigoso. - É un cabalo que corre.
Perségueno cinco cabaleiros.
- E salta o cerrado. - Cara ao bosque.
- Ata moi lonxe. - Moi rápido.
Fun dous meses a clases de equitación.
Se digo que fago a escena de risco, fágoa.
Punto. Veña, vamos.
Como queiras, tanto me ten. A gravar, non hai tempo.
Vale, Abel vai facer a escena de risco.
Repito, Abel fará a escena de risco.
Xenial. Ben!
E o meu fiel corcel?
Abel, estás ben? Ti non te preocupes.
Deiche a Tornado. É un Rolls-Royce,
pero tamén unha esponxa. Sénteo todo.
Se non tes medo, non pasa nada.
Non teño medo.
Medo ningún. Teño moitas ganas.
Verdade, Tornado?
- Merda! É normal? - É unha proba. Fai honor ao seu nome.
Que lle pasa a este cabalo? Tomou un Red Bull?
Cámara lista!
Preparádevos para rodar. En posición.
Rodando.
- Déixoche a ti, vale? - Non!
O cabalo non está contento. Estase anoxando.
Silencio no estudio. Gravando son!
Escena 115/1, toma unha.
E acción!
Merda, non, non estou listo.
Non estou listo!
Amodo, Tornado. Con calma. Así.
Ai, que ben.
Faino xenial!
Veña, Tornado!
- Acción. - Dentro cabalos.
Xenial!
Que marabilla.
Merda!
- Corten! - Corten.
Merda! Puto cabalo.
Estou ben.
Tornado asustouse, pero estou ben.
Estou ben!
Está ben.
- Volvemos. - Merda, non!
- Parade! - Xa cortei!
Parádeos!
O meu pito!
Ai, hostia.
- Unha ambulancia. - Axuda!
Abel tivo un accidente.
- Dóeme! Axuda! - Por algo temos un dobre!
Ponme o principio, estaba xenial.
Notou algo, é unha esponxa.
- Vou morrer! - Notou algo?
Axuda!
Ambulancia, médicos, chamádeos a todos. Hostia!
URXENCIAS
Acabouse a miña carreira.
Non vou poder ter fillos.
Non, señor Camara, mireille as bólas e está perfectamente.
- Miroume as bólas? - Si.
- Desmaiouse. Fixen o meu traballo. - Quen fai iso?
- Tranquilo. - Onde estamos?
Nun hospital público non.
Era o máis próximo. Hospital Muíño Verde.
Muíño Verde?
Que hostia é iso? Un club de ponis?
- Queredes que morra? - Que esaxerado.
Mátame xa, estou listo.
- Para! - Non me fío destes estraños.
E se me tiraron fotos por debaixo?
Quen fai iso? Veña, ho!
Si, ás veces facémolo.
Ves?
- Encántanos! - Esta vez non.
Non é certo, é unha broma. Ninguén lle fotografou as bólas.
Señor Camara, non se mova, agora volvo.
Era broma!
Hostia, é un barrio baixo.
- Vamos. - Tranquilo.
A urxencia das urxencias. Avisounos produción.
Caeu dun cabalo?
Máis ben un cabalo caeu enriba del.
É o médico?
Si, son eu. Entendo a desconfianza, pero son eu.
Licencieime en Uroloxía con honores.
Con honores non.
É case o mesmo.
En fin. Fóra bromas, ten uns xenitais de carallo!
Xenial, un cómico.
Temos que botar un ollo. É tímido?
Moi tímido.
Ben. Tome, isto é de recordo.
Ve? Nada de que preocuparse.
Só un sustiño.
Seguro? Non é máis grave?
Non, é un agarrotamento na ingua.
Moi grave.
Un agarrotamento de grao un.
Ata un neno o pode soportar.
Cando o vexo, penso: "Que bebé máis grande."
Ben, a ver…
Vale. Moi importante, nada de conducir, facer deporte
nin sexo durante tres meses.
- Tres meses? Que carallo? - É unha broma.
O seu mozo está algo tenso.
É necesaria a cadeira?
Si, xa o oíches.
Dixo que ata un neno o soportaría.
Espera, para.
- Que? - Para.
Sodes incribles.
Merda. Espera.
- É un honor… - Que fas?
Ven, xa verás.
- Abel? - Louis!
- Abel, que sorpresa! - Que sorpresa!
- Que tal? - Ben, e ti?
Alégrome de verte.
Si, eu tamén!
- Encantado. - Ola.
Marion, este é Louis Latour.
Rodamos cerca. Manqueime nunha escena de risco, pero todo ben.
Xa vexo, cacho destemido!
Si. E ti que fas aquí?
Levo dúas semanas aquí familiarizándome.
Preparo a audición do novo filme de Renaud Léman.
Ah, que ben!
Inmersión total, encántame.
- Non deixas nada a medias. - Urxencias é duro.
Vexo cousas horribles,
pero encántame.
Non vas á audición? Non cho dixo Camille?
Si, díxomo.
Díxomo, pero xusto nesas datas teño que gravar outra cousa.
- Imposible, non hai datas. - Non hai?
Léman non se decide entre primavera e outono.
Non me sorprende.
Teño a axenda a tope.
Verán, outono, inverno… Non estou dispoñible.
- Traballo en algo gordo. - Un filme estadounidense?
Non podo dicir nada.
Unha serie?
Non podo dicir nada.
É confidencial, non podo dicir nada.
Mellor para min logo, menos competencia.
- Si! - Á de tres, arriba!
- Vale. - Dáme un segundo.
Señora, pode oírme? Conteste.
Señora, fale comigo.
Cústalle falar. Dádeme dez segundos.
Parálise facial. Posible ictus.
Resonancia xa!
Marcho, parece grave. Un pracer.
- Si. - Oe, Abel!
Direille a Léna que te vin, faralle graza.
Si, que gracioso.
Abur, Louis. Alégrome de verte.
- Merda. - Que?
Que probabilidades había de atopalo neste hospital?
Estou gafado ou que?
Polo menos estaba nun descanso, se non examinaríate el.
Estou ata as orellas.
Cam, por que non me dixeches o do filme de Léman?
Pensei que non era bo para ti.
Non me andes con lerias. Escondíchesme máis películas?
Non che dixen nada porque non é seguro.
Non hai cartos, guión nin nada. Está todo no aire.
E como Léna quere un papel…
Tanto me dá Léna. Quero traballar con el, sábelo.
E por que Latour vai á audición se non é seguro?
Que faga o que queira. Quedamos en non facer audicións.
E este filme é estraño.
Quere escribilo mentres grava. É unha experiencia seica.
- Non paga a pena. - Un filme de Renaud Léman?
- Pero… - Escoita.
Podo traballar nun hospital. Quero facer de médico.
Enténdote,
pero non é o momento para un filme así.
Se queres facer de médico, teño o guión de Van Houten.
É unha historia divertida dun dentista que acaba sendo rapeiro.
É un pouco de tolos.
- En serio? - O guión preliminar está ben e…
Cabreoume.
De verdade queres este filme ou é porque o tipo ese o quere?
É o meu soño.
Os seus filmes ganan un César.
É por iso!
Queres unha estatuíña por un filme que ninguén vai ver.
Para a xente non será gran cousa, pero para min éo todo.
A xente? Xente normal coma min?
Xa me entendes.
Perdón, pero…
non é raro que Camille escolla o que debes facer?
É o seu traballo.
E ten razón, xa non fago audicións.
Que parvada.
- Un rapidiño e déixote en paz. - Vale.
Que é iso?
As miñas cousas.
- Antoine botoume. - Que?
Non o podo crer, cambiou a pechadura!
Hai que ser cabrón.
Estou farta del.
Estou farta desta vida de merda.
Perdín o meu home, o traballo, o piso.
E tamén levou a Claudine.
É moi duro.
Tranquila.
- Irá todo ben. - Non tal.
Levo meses dicindo iso e só vai a peor.
- Son unha puta fracasada. - Non digas iso.
Non digas iso.
Estou aquí.
Vouche axudar.
Vou coidar de ti.
Espera.
- Queres coidar de min? - Si.
Podes quedar na miña casa.
Como amigos.
Teño máis cuartos.
Se tes un cuarto libre, si.
Benvida á miña casa.
Non vives mal.
É unha piscina?
- Climatizada. - Mimá!
Un caramelo?
As escaleiras levan aos cuartos.
Vale. Moi ben. Pequena e acolledora.
A cociña!
O mellor.
Mira.
A ver, non está nada mal.
E este é o meu cuarto.
Non está mal, eh?
Non.
O cuarto de vestirse.
Por que non mirarse?
Mi madriña!
Merda, está todo inundado!
E aínda por riba está fría. Que noxo!
Merda!
Estás a berrar por unha fuga de nada?
É o Titanic, mira cacho inundación!
Chamamos os bombeiros?
Non, a chave de paso?
Non sei onde está. Chamo a Camille, ela saberao.
Pero viches que hora é? Estará durmindo. Tes unha fregona?
Non sei onde está. Chamo a Camille, ela saberao.
Non, toma. Vai secando.
Non o colle. Merda, sabes que?
Déixao, vamos a un hotel. Xa o arranxarán mañá.
- Veña, déixao. - Tranquilo, estarei ben.
E ti tamén. Estaremos todos ben.
Vale, tes razón.
Toma!
Díxenche que secases. Que fas?
Non te metas. Se lle dou forte abondo,
se cadra consigo que pare esta filla de puta!
Hostia!
- Conseguino. - Es o mellor.
Puta billa.
Veña.
Non hai que espertar París para isto.
Abonda, estou baldado.
Que pasa?
Contigo é todo fácil.
Por iso esa mirada?
É porque me gustas.
Excítate que me poña a limpar?
Non. Es ti.
Es preciosa.
Quero bicarte.
SÓ NO ESPAZO
Soño con ter unha.
Iría a onde e cando quero e faría de comer.
Consígocha eu. Canto vale?
Non, nin falar!
- Outra vez. - Xa vale.
Pódoche preguntar algo? A quen lle contaches o noso?
Eu? A ninguén.
Por que?
Non sei, non é asunto seu.
- Que? - Es incrible.
Se o entendín ben, quere coñecer os teus pais,
pero eles non saben que é el.
Xusto.
Quero verlles a cara. Será incrible.
- Se vén. Non sei onde está. - Novidades?
Non, pero non tardará.
Podemos empezar sen el.
Onde o atopaches? Chega moi tarde.
Terá unha boa escusa.
Acababa e xa viña, vale?
Pódolle dicir que non veña e listo.
- Non! - Creo que chegou.
Xa era hora.
Vale.
Que desastre aparcando. Non podía aparcar peor.
- Veña, Cédric. - En serio!
Unha hora e media tarde.
Pasácheste.
Non quería vir coas mans baleiras.
Vale, pasa.
Mira quen é.
- Quen é? - É el, mira.
Papá, mamá, este é…
Encantado. Abel.
Si, xa! Pero non sabía que…
En fin, desde logo é…
Ben, éche o que hai.
Benvido.
Grazas. Son para vostede.
- Son preciosas e enormes. - Espero que teña un vaso grande.
- Ola. - Cédric.
- Si? - Busca un vaso.
- Claro, Cédric deixaraas na bañeira. - Xenial.
E isto é para Jade. Onde está?
Que amable. Non está, vai na casa dunha amiga.
Pero cólloa eu, encántanme.
Vale, xa é tarde. Comemos?
Sinto vir tarde. Tiña unha entrevista e vin canto antes.
Non somos esixentes coa puntualidade.
Que máis dá?
Veña, a comer!
- Estaba boísimo. - Cociña ben, eh?
Si, é a mellor.
A súa furgocomida será un éxito.
Necesito recuperar o carné ou non se vai mover do sitio.
- Abel, que está gravando agora? - Agora nada.
Sairá un filme en nada.
Pero espero noticias do novo de Renaud Léman.
- Que ben. - Un gran director.
- Non sei quen é. - Eu non sabía.
E quen máis sae?
Pois parece que…
Veña, podes dicilo.
Léna Taïs.
- A súa ex. - Xa.
Que putada.
- Para. - Deixaríasme traballar coas miñas ex?
- Nin de broma! - Exacto.
Se cadra non o consegue. Hai varios candidatos.
Xusto.
Eu non podería.
Pensar en Nathalie traballando co cabrón de Bernard todos os días…
Que? Bernard é o teu ex, mamá?
Ese non é o tema.
- E as escenas de amor? Non é arriscado? - Si, pero finximos. É traballo.
Vaia, é… Léna Taïs está para mollar pan.
Incrible.
- É guapísima. - Non me avergonces.
Non me gusta ela. E non estou con seus pais.
Mamá, pinaches en Bernard?
Eran outros tempos. A quen lle importa Bernard?
Esquecede a Bernard. E a Jean-Pierre.
Jean-Pierre tamén?
- Era un bo partido. - Iso antes!
Sabíalo?
- Quen quere tiramisú? - E as mulleres sábeno?
Vedes como cambia de tema?
- Pregunto quen quere tiramisú. - E eu se é meu pai!
Jacques, mira.
- Ola. - Ola.
Boas.
Que fas aquí?
- Temos que falar. - Estás namorado?
Para, xa te coñezo.
Xa o vexo, é evidente.
Que graza. Nunca o imaxinaría.
Si. Empezamos con mal pé.
Ben, iso é o amor para ti!
Saídes, bailades, arrimádesvos na piscina…
E logo, ala, namóraste. É o que necesitabas.
- Que? - Non mo dixo ela.
Non entrou en detalle.
- Detalle? Falas de Adeline? - Claro. Quen se non?
Non, nada que ver, non é ela.
- Non te deitaches con ela? - Esquécete.
Non é iso.
Coñecín unha rapaza xenial. Diferente.
E?
E desta vez vou en serio. Gústame e punto.
- Coñézoa? É actriz? - Non.
- Cantante? - Non.
- Modelo? - Non, non é nada.
A ver, nada non, é…
É xenial.
Que boa nova.
- Inviteina á estrea. - Si! Perfecto. Espera.
Direille ao xefe de prensa que levas acompañante.
Coidado, Cam. Impórtame moito.
- Facémolo ben. - Coma sempre.
Non, en serio.
A estrea vai ser espectacular. Abel está emocionado.
Non estás moi nerviosa?
Non, pero virei ben vestida?
Tranquila, temos a mellor estilista de París.
Mélo, querida. Mélo?
A acompañante de Abel.
Ola.
Ola, Acompañante, pero mellor Marion.
Podes buscarlle algo ben bonito?
Vai haber paparazzi.
Non me avisaron. Non sei o talle.
Non pasa nada, algo atoparemos.
Non, isto nin de broma.
Non paga a pena nin probar.
Un lazo xigante.
- Parezo unha bóla de discoteca. - Non.
Diso nada, estás preciosa.
Abel espérate abaixo.
Ata logo.
Estás guapísima.
- É o que tiñas? - Si.
Estás ben?
- Teño que saír contigo? - Si.
Non quedarás aquí.
Non, pero que fago?
É fácil. Saes,
dás voltas pola alfombra vermella,
dás un salto mortal para o photocall e listo. Tirado. Pero coidado.
Non deixes o trampolín. É o toque final.
Parvo.
Sae. Eu vou despois.
- Segura? - Si.
Como queiras.
Grazas por vires.
Quérote, Abel. Grazas! Es o máis guapo! Grazas!
QUERO A ABEL
Hostia, a raíña de Inglaterra.
- Abel! - Ola.
Lista para a alfombra?
Quen é esa muller?
Quen é, señorita?
Aí tes.
Grazas, rapaces!
Damas primeiro.
Xa te afarás.
Todos se afán.
Vinde dentro ver a película!
- Abel! - Á dereita!
- Abel!
- Á dereita! - Sorrí!
Ven.
Veña, non teñas medo, vai.
Esta é Marion.
- Marion! - Marion!
Sorrí!
Achegádevos.
Á dereita! Si!
- Xenial! - Grazas.
- Abel, Marion! - Grazas.
- Estupendos. - Grazas.
Saín birolla.
Non, que va.
Léna, aquí!
- Léna! Aquí, por favor. - Léna, aquí!
- Que fai aquí? - Nin idea.
- Que non se achegue. - Non se atrevería.
Abel, vouche presentar alguén.
- Ven. - Xa vou.
- Vaite sentar, agora vou. - Vale.
Aquí! Xenial.
Vaia, mira para ti. Estás perdida?
Poderíase dicir.
Esa fila está reservada.
- Non vés? - Non, eu nunca me sento.
Quedo no fondo, como lambetadas e gozo.
Mátanme os pés, voume ir sentar.
- Vale, ata logo. - Ata logo.
Perdón, podo pasar?
Síntoo, é unha fila reservada para xente VIP.
En realidade son a parella de Abel Camara.
Perdón, pero non ten pulseira.
Si que teño.
Teño pulseira.
Moi ben.
- Grazas. - De nada.
Moi amable, eh.
Josephine!
Aquí.
RESERVADO
Espero por alguén.
SÓ NO ESPAZO
Boa noite.
Boa noite a todos. Moitas grazas por vir.
Grazas. Alégranos presentar este filme do que estou moi orgulloso.
Hai xente especial na sala, así que é unha noite especial.
Estou moi emocionado.
Tráeme moitos recordos.
Vin aquí co meu amigo Sami cando tiñamos 13 anos.
Verme nesta pantalla é un soño feito realidade.
Grazas por vir, gozade da película.
Grazas.
QUE GUAPOS, VERDADE?
ESTOU BIROLLA, PAREZO UNHA VELLA BORRACHA.
Perdón.
Queren facerlle unha entrevista.
Si, vale.
- Non é moi boa peli. - Máis ben horrible.
Hai hamburguesas. Vés?
Se son tan malas coma a champaña…
Un pracer.
Cando queiras, apúntome.
Foi xenial.
Boa noite.
- Todo ben? - Si, moi ben.
Hai tanta xente que aínda non te felicitei.
Pero parabéns, estiveches xenial.
Hai tempo que non creo o que dis.
Pero grazas.
Seguiches o meu consello e coñeciches alguén.
Si, tiven sorte.
Con ela é todo fácil. Pura felicidade.
Non é aburrido?
Sabía que o dirías.
Vas facer a audición para Léman, está ben.
Non só eu. O teu mozo tamén, non?
Imaxina traballar xuntos.
Por iso non te acompañou.
Non podía vir.
Claro, non podía.
Por que? Ti irías á súa estrea?
- Claro. - En serio?
Si! Xa me coñeces, non?
Coñézote, si.
Perdón! Déixame que te limpe.
Tranquila, non me preocupa este vestido horrible.
- Non é meu. - O meu tampouco.
Non sei por que o levo. Súo moitísimo coa licra.
- Encantada, Adeline. - Marion.
Sei quen es.
- Si? - Tía, quen me dera estar no teu sitio.
Ben xogado, conseguíchelo.
Es directa de todo, eh.
É certo, é o home perfecto.
Pero sabes que? Seguramente acabase en nada.
Estiven a isto de conseguilo.
Por que o dis?
Cando nos coñecemos, sabía que eu lle gustaba.
- Si? - Moitísimo.
Había química. Ata pensei
que poderiamos ter algo serio, sabes?
Sempre é posible, non?
- É. - Pero escolleute a ti.
Nas audicións, tes que saber perder.
Si, tes que saber perder.
Non é nada persoal.
Enténdoo, pareces unha rapaza normal.
Non pareces actriz, pero iso é unha vantaxe.
A miña axente insistiu. Facíame falta.
Que me visen con Abel sería un grande empurrón, sabes?
Mira Léna. Antes de estar con el, non a coñecían.
De verdade, ben feito.
Ninguén sospeita nada, é moi crible.
- Levas moito tempo actuando? - Non, hai moi pouco.
Vale.
Pasándoo ben?
- Todos o pasan ben. - Si.
Eu marcho, xa me cansei.
Dille a Abel que a súa moza falsa marchou.
Dádesme noxo.
- Espera, non é o que cres! - É a súa moza de verdade?
- Adeline Blaz? - Sabes quen son?
Merda.
Sabe quen son.
- Que foi? - Camille, temos un problema.
Xenial, grazas.
Vale, xa me ocupo eu. Vouna atopar e xa o arranxo.
Sei o que pensas.
"Por que me namoro de cretinos?"
Cres que te manipulamos e que te tomamos por parva.
Que non estás feita para este mundo de hipócritas
e que non me queres falar. Engánome?
Estou de acordo en todo menos nunha cousa.
- Abel non é o cretino. - Non?
Non fixo un casting de mozas?
Non finxía mocear e mostrarme en fronte de todos?
Non finxía. O casting foi idea miña.
E cando te coñeceu, aproveiteime da situación.
Onde están os putos taxis?
Espera, non podes marchar.
Nunca che quixo facer dano.
Xa é tarde.
Tranquila, cambiará de moza como cambia de coche
e seguirá sendo un egoísta.
Engánaste. Se non lle importases, non estarías aquí.
Sería unha mágoa deixalo ir, porque non é culpa del.
E facedes unha moi boa parella. A xente adóravos.
Que?
Estades todos tolos.
Unha última cousa, e xa te deixo en paz.
Eu tamén me namorei dun famoso.
E casei con el.
Non durou porque me pareceu moi complicado.
Cando estás con alguén así, tes que compartilo con todo o mundo.
E iso asustoume.
E marchei.
Deixeino todo atrás.
Cando o penso, con el vivín os mellores anos da miña vida.
Estaba namorada, feliz e…
Non me arrepinto nin por un segundo.
- Volvería facelo. - Eh!
Non teñas medo e non repitas os meus erros.
Está namorado de ti.
Si?
- Onde estabades? - Viñemos tomar o aire.
Si.
Vin a Renaud Léman.
- E? - Non sabes o que me dixo.
- Tes o papel? - Si!
- Non! Tes o papel? - Si, téñoo.
- Incrible! - Estou contentísimo!
Conseguín o papel!
Marion, é grazas a ti.
Es o meu amuleto.
Alégrome.
Que marabilla. Cóntame máis.
Chamarame para a semana, pero vou saír na súa próxima peli.
- Como protagonista? - Si.
- Non é incrible? - É fantástico!
Grazas.
- Grazas. - Para!
Grazas. Que contento estou!
Contentísimo!
Xenial.
Non será un erro, non?
É o correcto. Perdes o restaurante, pero es libre.
Pero a que prezo?
- Pensa no futuro. - Tes razón, irmá.
Xa. Ademais, aínda non acabei.
- Ola. - Ola.
Ola.
Que lle poño, señor?
Nada, non vai quedar.
Cando o meu avogado me dixo que aceptaras, non o cría.
Que vas facer?
- Señora Camara? - Cala e firma.
Antoine, tes o que querías. Xa abonda.
Acabamos así?
Que querías, champaña e confeti?
O amor séntache ben.
É a Marion da que me namorei. Que pena.
Si, que pena. Firma.
Non o entendo.
Como é que vos vai ben?
Está forrado e é famoso, pero a ti iso tanto che dá.
Cando me mira, síntome a muller máis guapa do mundo.
Firma.
Xenial, aquí tamén.
Está sinalado.
Vale, xa está?
Grazas.
Sempre te quererei.
Si, nós tamén. Moitísimo. Biquiños e falamos para cear?
Chao!
Hostia puta.
Veña, tranquila. Todo irá ben.
Prepareille unha inspección de sanidade. Non a verá vir.
Champaña, por favor.
Puta merda!
Que che pasa?
Que mosca che picou?
Anoxoume.
- Quen? - Léman.
Ofréceme o papel secundario.
É humillante.
Léna é a protagonista.
"Impresiona máis deste xeito."
Será cabrón.
En serio, que cabrón.
E que? O importante é que estás na película, non?
O tipo lambeume os pés na estrea:
"Es o mellor. Adórote. Mereces un premio César…"
Para poñerme como figurante? Quen pensa que son?
Creo que esaxeras.
Tes un papel, deberías alegrarte.
Non debín escoitarte.
Eu non te obriguei a nada. Quería axudar.
Non necesito a túa axuda.
Vaia. E o de ser o teu amuleto que?
En fin.
Vou chamalo e dicirlle que lle dean. Voulle ensinar quen son.
Espera.
Todo isto por non ser o protagonista?
Mira que es idiota.
Que?
Que dixeches? Falas comigo?
Si, claro. Alguén cho ten que dicir.
Actúas coma un idiota.
Pero ti sigue ao teu.
Colle unha perrencha coma se tiveses oito anos.
Mentres, Latour fará o filme e ti arrepentiraste.
Estiven pensando.
Chamei a Léman.
Aceptei o papel.
Que parvo es.
Agora collo eu a perrencha, que vas gravar unha peli coa túa ex.
Non importa. É coma gravar cunha vella amiga.
Coa que estarás todos os días durante dous meses.
Non será unha comedia romántica.
Veña, por favor. Cámara lista!
Escena 57/1, toma dúas.
Acción!
Escena 21/4, toma unha.
- Cámara lista. - En posición.
Escena 79/1, toma dúas.
E corten. Vale, outra vez.
- Escena 16/1, toma unha. - Acción.
- Recibido. - Figurantes. Acción!
Corten. Claqueta.
Volvemos empezar!
ABEL CAMARA O AMOR É CEGO?
VOLVERÁ COA SÚA EX, A FERMOSA LÉNA?
"Quen é esa vagabunda? Parece un pardal deprimido."
Esquéceo, son parvadas.
"Que deixe a droga. Xa non sabe con quen se deita."
Non o leas. A saber quen escribe esas cousas.
Unha corentona que vive con súa nai e pasa o día troleando.
Non paga a pena. Vaste anoxar máis.
Apaga iso.
Mañá teño unha escena importante. A durmir.
Eu teño exame de conducir.
Con máis razón.
Non te esqueciches, non? Necesito que coides de Claudine.
Si, xa. Tranquila, ocúpome eu.
Durmimos?
Boa noite.
Parezo un pardal deprimido?
Claro que non.
- Que tal? - Ben, ti?
Fago películas…
Vin canto antes. Estaba no médico,
levoume tempo cambiar a cita.
Pero xa cheguei, son toda túa. Que pasa?
Viches iso?
- Si, vino. - Avísanme cando me tiran fotos.
- Por que non mo dixeron? - Non o sei, pero escoita.
- Vendeuse moitísimo. - "O amor é cego?"
Non é por min, insultan a Marion.
- Xa, é noxento. - Estou anoxado.
E asústame a escena con Léna.
Ah, vale. A ver.
Para. Dáme iso.
Tes moita presión, pero irache ben.
Veña.
Veña. Ti goza, meu rei.
É o último día, vale? Pensa niso.
E Claudine?
- Quen? - Claudine.
Que merda de día!
French Lover.
Di "Je t'aime" ao amor.
- O teléfono apagado. - Perdón, é o meu mozo…
Si, vale. Para aí.
- E apágao. - Vale.
French Lover.
Di "Je t'aime" ao amor.
Abel, estou no medio do exame.
- Xa. - Non podo falar.
Unha cousa. Claudine desapareceu.
- Que? - Síntoo.
Incrible.
É incrible!
Que…? Espera. Perdón.
Teño que marchar, é unha emerxencia.
O meu can.
Non! Non podes!
Pídoche un favor e nin iso podes facer?
Síntoo. Non debe andar lonxe, non te preocupes.
Tes que vir buscala porque estou gravando.
Perdón, Abel, temos que empezar xa.
Perdón, teño que colgar. Están esperando por min.
Estamos onda a casa. Verás camións.
Iso está na outra punta de París!
Camille estaa buscando, andará preto.
Grazas a ti suspendín o exame e perdín o meu can!
Síntoo.
Avísame, vale? Bicos.
Non me molestes se estou falando.
Vale, entendido.
- Si? - Ola, Antoine?
Lembro esa árbore coma se fose onte.
Desde aquela non fun o mesmo.
Descansa en paz.
Que? Non, corten!
- Corten! - Que foi iso?
Que descanse en paz?
- Xa. - A frase é: "Queres casar comigo?"
- Ela é todo o que desexas. - Si, xa.
Parece a lista da compra.
Veña, volvemos. Cámara lista!
En posicións e silencio no estudio. Grazas!
Cuestiona as tomas.
Que pasa?
Nada. Discutín con Marion por unha parvada.
Cámara.
Igual te poñía nervioso bicarme.
Listos?
Para nada.
- Silencio. Gravando son! - Estás tola.
Non é coma se non nos deitásemos.
- É un bico. - Xa.
Acción!
Lembro esa árbore coma se fose onte.
Desde aquela non fun o mesmo.
Queres casar comigo?
Pero que…? Corten!
Abel, que fas? Dálle un bico!
- Si, pero… - Onde tes a cabeza?
Non é iso, pensei que co ángulo da cámara…
Adórote, pero iso é cousa miña, vale?
- Vale, si. - Grazas.
Vouno facer. Perdón, é que…
A miña auga?
Si?
Atopáchela?
Ai, grazas!
Ai, Claudine!
Miña Clo-clo, onde estabas, pequena?
Estaba agochada debaixo dun camión. Que parvo perde un can?
Perdón, non sabía a quen chamar.
Normal.
Claudine…
- É o noso bebé. - Si.
Vale, xa descansaches e bebiches. Non temos todo o día.
Céntrate e dáo todo.
Volvemos desde o bico.
- Quero desexo! - Si.
- Desexo! - Vale.
Moi ben. Grazas.
- Figurantes listos. - Hai que bulir!
Todos listos, por favor.
Perdón, non sei por que non podo.
Debe traerche bos recordos.
A gravar a toma, veña.
- Vamos! - Sabes que? Bícame.
Non finxas.
- Bícame coma antes. - Que?
- Cámara lista! - Todos listos?
Escena 33/2, toma 15, volvemos.
Cámara lista.
Eu quero. Ti non?
Abel, conto contigo.
E acción!
Corten.
Non, seguide, non cortedes.
Marabilloso.
- Corten! - Corten!
Témolo, hostia!
Iso é cinema.
Agora si. É xusto o que quería.
Ves? Non me crías. Recollemos e tomamos un descanso.
Pausa para cear!
Que tal o restaurante?
O chef é un repunante. E tiven unha inspección de sanidade…
Que tal Julie?
Non o sei, rompemos. Non sei nada dela.
E ti?
Aínda es… feliz?
Arrepíntome de ser tan idiota contigo.
Non te merecía e toleei.
Para, por favor.
Se necesitas algo,
se queres o apartamento, avísame.
Podes contar comigo.
Acabouse, Antoine.
Moi ben.
Saber despedirse é saber amar.
Temos que chorar sen bágoas e berrar en silencio.
- Corten! - Vale, corten!
Xenial. Está perfecto.
Escena 87/5, toma 12, claqueta.
Amigos, esta foi a escena final.
Bravo, Abel!
Perdón, non sei por que choro.
Tranquila, é normal.
Foi duro, pero lográmolo. Ben feito.
Atopeina!
Que logo, Claudine?
Marchaches de paseo para gastarme unha broma?
Que bebé tan grande!
Non está anoxada. Xa me perdoou.
Se ti o dis.
Non irás marchar sen despedirte?
- Nunca! - Ven aquí!
- Grazas, de verdade. Es incrible. - Grazas.
Non sei que faría sen ti.
Vémonos mañá na festa.
- Claro! - E bailaremos.
- Non estás lista. - Xa nacín lista.
- Ata logo! - Chao.
A supervisora do guión.
- Espílenos a todos. É graciosa. - Si, graciosísima.
Eh, que non é nada.
Alégrame que acabase a peli.
Podemos pasar tempo xuntos.
Claro.
Ben, porque teño unha sorpresa.
Sorpresa!
SORPRESA!
Organicei unha viaxe romántica.
Unha viaxe? A onde e cando?
Marchamos mañá unha semana lonxe de todo nos Vosgos.
Mañá aos Vosgos?
Non che gusta?
Si, gústame.
É que non o esperaba.
E mañá é a festa de fin de rodaxe.
Si, perdón, non o pensei.
Non o entendes. Non podemos ir, non podo faltar.
Non podes faltar a unha festa?
Non, pero podemos aprazar a viaxe.
Non, non podemos.
Claro que podemos. Que problema hai?
Problema? Vale, ben.
- Tanto ten, xa o entendo. - Que?
Quería facer algo bonito e cagueina. Tanto ten.
Non é pola túa sorpresa.
É que a festa impórtame.
E quero ir.
Síntoo, pero son a estrela da peli.
Esperan que vaia, non os decepcionarei.
É Léna?
Non, é Sami.
Se non te alegras de verme, dimo. Así aforramos tempo.
Non! Alégrame moito verte. Moitísimo.
Vai rañala.
- Que? - Xa abonda.
Pérdesme o can, fas que suspenda o exame,
véxote abrazado coa túa ex
e cando te sorprendo, anóxaste?
Estou cansado, non é o momento.
Contigo nunca é o momento!
Antes da peli estabas estresado, despois nin te vía.
E agora que? Estás cansado?
Non podes faltar a unha festa?
Hostia. Tiven paciencia, xúrocho.
Dicíame: "É o seu traballo, é normal.
Non lle fales dos teus problemas. Que ande ao seu."
Pero acabouse. Isto é a vida real.
Sempre complicas todo.
Eu non complico nada. Es ti!
Necesito tempo para volver á Terra.
- É tan difícil de entender? - Adapteime a ti.
Á túa vida, aos teus estados de ánimo. Sempre me adapto.
E cría en nós, de verdade,
pero non vai funcionar.
Es moi egoísta.
Non es feliz comigo?
Ás veces creo que estarías mellor con Léna ou… con calquera outra.
Logo estás celosa?
Non, isto non funciona se o forzas.
Dáme a impresión de que te avergonzas e te aburres comigo.
Xa vale co complexo de inferioridade.
- Esperta. - O que intento dicir é que…
O que me gusta… O que máis me gusta…
Quérote a ti, Abel, non a Abel Camara.
E cal é a diferenza entre Abel e Abel Camara?
Non o entendo, é o mesmo.
A diferenza é o puto caos que tes dentro.
A túa necesidade de existir, de controlalo todo
e brillar máis que ninguén.
Iso que te leva a estragalo todo por se encontras algo mellor
e que non che deixa gozar do que tes.
Xa está? Acabaches coa túa lista?
Son insoportable, egoísta e estrago todo?
Pensei que eras distinta, pero es igual ca todas.
Xúlgasme.
É o que me escoitaches dicir?
Escoitei que es tan perfecta que, outra vez máis, tes razón.
Somos moi distintos.
Nunca funcionará.
Estou de acordo.
- Ola. - Ola.
Grazas.
FRENCH LOVER DURO PERO SENSIBLE
Chamaches a Marion. Deixa unha mensaxe.
Ola, Marion, son Abel. Chámame.
AUTOESCOLA
Son eu. Colle, por favor.
Marion, quería saber de ti. Espero que esteas ben.
Si, Marion, xa sei que me odias.
Síntoo moito.
Chámame.
Marion, quero oír a túa voz. Quero verte.
Necesítote.
CHÁMAME, POR FAVOR. ESTRÁÑOTE.
Esta mañá anunciaron os candidatos para os premios César.
A gran sorpresa é a selección de Abel Camara
polo filme de Renaud Léman, Terapia do amor.
O filme está seleccionado a mellor escenografía, montaxe, director
e, como non, mellor filme.
En menos de dúas horas terá lugar a 52.ª edición dos premios César.
Por esta alfombra vermella pasarán as grandes estrelas do cinema.
Como Abel Camara, que foi a sorpresa deste ano
e está na lista de candidatos por primeira vez.
¿Será o ganador polo seu papel no filme de Renaud Léman,
director con varios César e favorito da Academia?
Mira o meu smóking.
Estou guapo?
É unha decepción para Léna Taïs…
Guapísimo. O mellor os zapatos.
Boa tarde. César ao mellor acompañante, non?
Seguro.
Preparaches o discurso?
- Non te emociones. - Valo conseguir certo!
Veña, rapaces. Non estades listos?
Si, case.
E ti pensas ir así en chándal?
Non, voume cambiar. Temos tempo.
Non temos, non. Viches que hora é?
- Non o vas coller? - Non, é miña nai, non é nada.
Si que é.
Tranquilo, é o seu aniversario, pero non pasa nada. Non podía faltar.
Vale…
Grazas por estar.
- Ben… - Sempre.
Como non.
Así, perfecto.
Marabilloso!
Dobra isto… Espera.
Así!
Xenial. Estás estupendo.
Que marabilla. Estás incrible.
Grazas. Sabes que me gustaría?
Non, dime. O que?
A partir de agora quero atar eu o lazo.
Perdón, que me estás dicindo?
- Queres outra axente? - Non.
Que va.
Non me collas cando te chamo pola noite ou a finde.
Non quero que os meus problemas estraguen as túas ceas.
Colle máis vacacións.
Coñece alguén.
A min gústame coidar de ti.
Pero podes baixarlle o ritmo.
Non sei como facer.
Se baixo o ritmo, paro.
E se paro, verei que non teño nada máis.
Inténtao.
- É hora de pensar en ti mesma. - Vale.
Non sei se poderei.
FESTA DE APERTURA
Prepareiche algo por se ganas. Mira, é unha lista de agradecementos.
Tranquila.
Se gano, lémbrome de todos.
Vale.
Vamos sacar un selfie todos guapos.
Ai, si! Veña!
- Selfie! - Si!
- Saíu ben, eh? - Guapísimos!
Espero que vaia ben. Parece nervioso.
- Tranquila. - Non cres?
Abel!
- Á dereita! - Aquí!
Un sorriso!
Ei, Abel, por favor!
Abel, querémoste!
Grazas. Mamá, é gratis.
Desculpen.
Aquí estamos, colega. Aquí estás.
Túa nai estaría moi orgullosa.
Un brinde?
Por ti.
Non pareces contento.
- Tanto se nota? - Non, pero eu nótoo.
Non sei, é que… Agora que é real, parece…
menos impresionante.
Toleaches?
Mira esta xente rica e as cousas douradas.
É unha tolería!
Vin a Margot Robbie.
Cando ía ao baño, aguanteille a porta e díxome: "Grazas."
A que alucinas? Creo que teño opcións.
Non estás de humor, algo pasa.
Isto non pasa todos os días. Sábelo, non?
Si, xa.
Pois goza! Veña!
En menos dunha hora, pode ser o mellor momento da túa vida.
Pode ser certo.
Claro que si.
Esperta, ho! Isto está pasando.
- Si, teño que espertar. - Si.
Non debería estar aquí.
- Marcho. - Que? Non o entendiches.
- Grazas, meu. - Espera.
A onde vas? Abel!
Abel!
Ei!
- Dúas de arroz con gambas? - Eu!
Bo proveito.
- Grazas. - O seguinte? Ola.
Ola! Tres hamburguesas e patacas fritas con trufa.
Tardarán un pouco, vale?
- Dez minutos. - Vale.
- Quérote. - Chao!
- Ata logo. - Abur, meu amoriño.
Mira, é Abel.
É.
Ola, Jade.
Ola.
- Ola. - Ola.
Mirade.
Que fai aquí?
Boa noite. Unha tortilla, por favor.
Ola, Abel.
Ola.
Síntoo, non é bo momento.
Teño sete pedidos para preparar e non sei se chega a comida.
Falamos despois?
Estase espindo.
Vale.
Axúdoche. Dime que fago.
Pero…
Corto o cogombro?
Non.
Ocúpate das hamburguesas. Pon isto.
- Vou coller isto. - Todo teu.
Vaia! Moitísimas grazas. Grazas por este papel…
Sabedes onde está Abel?
Non o sabedes?
Xenial.
Abel, onde estás? Non podes desaparecer.
Tes que contestarme. Pasa para aquí!
É… Non podes faltar.
Grazas.
Que fas aquí, Abel?
Tiña que darche as grazas.
O filme, a candidatura… é grazas a ti.
Tes o que querías.
Poderíase dicir.
Pero perdín o máis importante.
Perdón por non contestar.
Necesitaba tempo para esquecerte.
E conseguíchelo?
Esquecíchesme?
Non é algo fácil.
Pareces feliz.
Cumpriches o teu soño.
Alégrome por ti.
Grazas.
Como estás?
Levo seis meses sen durmir.
Veña, ho!
É unha merda sen ti.
Estráñote.
Gañaches o César?
Non sei nin me importa.
Que?
Marchei da gala para virte ver.
- Que? Está sendo agora? - Si.
Non. Estás tolo.
Non, espera. Non podes facer iso, Abel.
Que fas?
Non vas faltar por culpa miña. Vamos por ese premio, veña.
Os candidatos son
Stéphane Bourgoin por O arrogante,
Antoine Delaunay por O xuízo de Berigot…
Non o entendo.
Non o dou atopado.
Apagou o móbil.
- Que rápido. - Ti cres?
Si, moi rápido. Vai máis amodo.
Hai que chegar.
O César a mellor director é para…
Renaud Léman por Terapia do amor.
Ganou Renaud.
Coidado!
- Case os matas! - Queres chegar a tempo?
Parabéns!
Renaud Léman é dos directores con máis César.
É un desastre.
- Dime a verdade, onde está? - Non sei.
- Xa vale. - Se cadra foi ver a Marion.
- Estaba en vermello. - Si?
Por algo che quitaron o carné!
Eh, que lle deches!
Estou tan emocionado que non sei a quen agradecer.
Déixoo aquí.
Grazas. Viva o cinema e boa noite a todos.
Os candidatos a mellor actor son…
- Merda, é xa? - É.
…Josselin Panchout por A aposta de Sophie, Yannick Ba…
Tócache.
Non vés?
Non vou ben vestida.
Vai.
Non, espera.
Vai, estareite vendo.
- Estou contigo. - Vale.
Señora, non pode parar aquí. Móvase.
Si, perdón.
E o César a mellor actor é para…
Suspense.
Abel Camara por Terapia do amor.
É o primeiro César para Abel Camara e a primeira vez que é candidato.
- Está aquí! - Non!
É a súa primeira colaboración con Léman
como médico atormentado polo seu primeiro amor.
- Parabéns. - Grazas.
Vaia, isto é de tolos.
Grazas a todos
os que lle dixeron a este neno grande que a vida non remata aos 40 anos.
Ao contrario, é o comezo.
Camille, Sami,
grazas por estardes aí sempre.
Quérovos moito.
E isto é para vós.
Moitas grazas.
Fagamos o que fagamos, hai que ser ousados.
Hai que intentalo. Hai que cagala. Non importa.
Aínda que a xente vos xulgue ou vos desmoralice.
Hoxe confírmoo.
Confundín moitas veces os meus desexos cos dos demais.
E coñecín unha persoa
que me abriu os ollos.
Que me fixo entender que o éxito non é unha estatuíña nun estante.
Non lle vai gustar que fale dela, pero hoxe non o podo evitar.
Grazas, Marion.
Tiñas razón.
E agora déixovos. Estanme esperando. Grazas.
- Xenial. - Grazas.
Iso é, colega!
Vai!
Estás tolo! Non podes facer isto. Esperan por ti.
Non me importa.
Logo bícame.
Non estamos sós.
Non me importa.
Subtítulos: María Suárez Seijas