Downloaded from YTS.MX
[podniosła muzyka]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[świąteczna muzyka]
[narrator] Od zarania dziejów w niezliczonych świątecznych opowiastkach
pojawiał się bałwan,
który ożywał, aby obdarować swą magią kogoś niezwykłego.
[szum wiatru]
[klakson samochodu]
Ale takiej wersji, moi mili, to jeszcze nie widzieliście.
ZAKOCHANY BAŁWAN
[świąteczna muzyka]
- [muzyka się urywa] - [dźwięk budzika]
[prezenter] I mamy kolejny piękny dzień w Hope Springs.
Przypominamy, by wziąć dzieciaki pod pachę i pędzić na konkurs lodowych rzeźb,
zanim się roztopią!
[piosenka Jingle Bell Rock Bobby’a Helmsa w radiu]
[wzdycha]
ZADZWONIĆ DO SERWISANTA
[piosenka się kończy]
[świąteczna muzyka]
WITAMY W HOPE SPRINGS
KONKURS LODOWYCH RZEŹB
[trzaśnięcie drzwi]
Dzień dobry.
U KATHY
ŚWIĄTECZNE WIBRACJE WESOŁYCH ŚWIĄT
KUCHNIA PRZYPRAWIANA MIŁOŚCIĄ
- Hej, Isaac, jestem. - [Isaac] Dzień dobry, szefuńciu.
[Kathy wzdycha]
No to dzisiaj będzie ruch. Zdążyłeś wypić kawkę?
Ogrzewanie już działa?
Jeszcze nie, dzisiaj dzwonię do faceta.
Nie żebym tego nie słyszał od miesięcy… Święta idą, nie zmarznij.
Ty się skup na bekonie, a ja to jakoś ogarnę.
Bo jak zamarzniesz na kość…
[razem] To kto mi będzie płacił pensję?
[Kathy się śmieje]
- Hej! Miło, że wpadłeś. Dzień dobry. - Dzień dobry.
[Kathy] Dzień dobry.
Co u mamy?
[restauracyjny gwar]
- Proszę bardzo. - Dla pana.
[Kathy] Jeszcze kawy?
Moja ulubiona klientka.
- Dzień dobry. - [Kathy] Fajnie, że wpadłyście.
Macie te pyszne, czekoladowe pankejki?
Dzieńdoberek, Megan.
Wiesz, pankejki podajemy zazwyczaj w niedzielę,
ale jeśli mama się zgodzi, coś poczarujemy.
Okej, ale wyjątkowo. Dobrze?
Pani to jest najlepsza!
Och, słodziak.
Chodźcie, zapraszam.
[nadal świąteczna muzyka]
[grzechotanie]
Ale piękna.
Dzień dobry.
Z DRUGIEJ RĘKI U MEL I THEO
Hop, hop.
[Mel] Kathy! A ty nie masz co robić?
Ja wiem? Pomyślałam, że pewnie się wkręciliście w te rzeźby
i nic nie jedliście.
Trzymaj, kanapka z indykiem bez majonezu.
A dla ciebie indyk z potrójnym majonezem.
- Uwielbiam. - [Mel] Dzięki.
- Nie ma za co. - Za dobrze mnie znasz.
- [Mel] To jak się tam trzymasz? - Co? Dobrze. Serio jest dobrze.
A ten… jak poza pracą?
Eee, no wiesz… jakoś.
No jasne.
[Mel] Jak byłam młodsza, moja mama bardzo chciała,
żebym sobie kogoś znalazła.
Miała takie śmieszne powiedzonko:
„Kochanie, nie zaznasz ciepła, dopóki nie odważysz się wyjść na mróz”.
No i kiedyś w święta pomyślałam: „Dobra, a co mi tam”.
Pamiętam, że wzięłam ulubiony, czerwony szalik,
poszłam do jakiegoś pubu i tadam, fanfary.
Wyobraź sobie, że spotkałam faceta marzeń.
Kotku? Mógłbyś… Przyniesiesz?
Aha.
[spokojna muzyka]
[szeptem] Co knujecie?
No więc… patrz, co przyszło w dostawie.
I wiesz, od razu mi się przypominał tamten cudowny wieczór.
Jak tylko go zobaczyłam, wiedziałam, że to nie może być przypadek.
A potem wchodzisz ty.
Kochana jesteś. Naprawdę nie trzeba.
[Theo] Bez szalika cię stąd nie wypuści. Ostrzegam.
Jak wyjdziesz na mróz, mała, to może zaczną się dziać cuda.
[nastrojowa, świąteczna muzyka]
Dzięki.
Dobra robota.
[spokojna, romantyczna muzyka]
[Kathy] No, kochany! Była grana siłka, co?
Wiesz co?
[muzyka się urywa]
[spokojna muzyka]
Tobie się przyda.
[trzask migawki]
[magiczny dźwięk dzwoneczków]
[nadal spokojna muzyka]
[muzyka cichnie]
[podmuch wiatru]
[magiczny dźwięk dzwoneczków]
[delikatne jęki]
[elektroniczna wersja Tańca Cukrowej Wieszczki]
[magiczny szum]
A psik!
[muzyka się urywa]
[oddycha ciężko]
Ach…
OGARNIJ CHŁÓD Z NASZĄ ZIMOWĄ KOLEKCJĄ
[spokojna muzyka]
[uśmiecha się delikatnie]
[mężczyzna] Jak ten kundel się nie wysika,
jutro wymieniam go na akwarium.
[piśnięcie psa]
[bałwan] Hej, hej!
Dzień dobry.
- [przestraszone jęki] - [mężczyzna] Co to było?
- A bo ja wiem? - [szczekanie]
Leż tam, idę się przyjrzeć.
[oddycha ciężko]
Ubrania?
[świąteczna muzyka]
[szczekanie]
- [krzyk] - [brzęk tłuczonego szkła]
[oddycha ciężko]
Wow.
[intrygująca muzyka]
[stęka]
[muzyka się urywa]
[dźwięk budzika]
[bałwan] Ja nie mogę, mam ręce! I… patrz, no patrz, ruszają się.
Jak prawdziwe. Są świetne.
I ja gadam! Fajnie tak sobie gadać!
Po prostu to… to jakiś obłęd!
[śmieje się] Stary, jak mnie się trafiło, to i tobie się trafi.
[Kathy] Przepraszam.
- [bałwan] Och. - Cześć.
Cześć.
Cześć. Jej… to ty.
Patrz, patrz, co narobiłaś. Jak ci się podoba?
Słucham? Co mi się podoba?
No bo… zobacz, wczoraj byłem ze śniegu.
No a teraz jestem… nie ze śniegu. Ty w to uwierzysz?
Nie, tak poważnie… to tak serio nie, nie uwierzę. Yyy…
Nie zimno ci? Jak na ciebie patrzę, to…
Nie, ani trochę, dzięki.
Czuję się świetnie!
[odchrząkuje]
[wzdycha]
Prowadzę knajpkę.
O tu, przez ulicę.
Podskoczymy. Dam ci coś do jedzenia.
Wiesz, nigdy nie jadłem jedzenia. Jedzenie jest okej?
- Pewnie. Jedzenie jest super, chodź. - Okej.
[gwar rozmów]
- Co to za przystojniak? - Bo ja wiem?
Znalazłam go na dworze, latał goły i gadał do bałwanów.
I od razu musiałaś go adoptować?
Serio? Chciałbyś, żeby zamarzł? Jest spoko, ale coś mu mocno nie styka.
Mam zadzwonić na policję?
W życiu. Ani słowa szeryfowi. Hunter od razu zrobi aferę.
Tydzień temu aresztował faceta w kinie.
Ale za co?
Zbyt głośne chrupanie popcornu.
Że niby zakłócał ciszę.
Tego świra ogarniemy sami.
A jeśli jest niebezpieczny?
Ten koleś ciągle liże palce.
Pycha.
Nie wygląda jakoś specjalnie groźnie.
[intrygująca muzyka]
- Dobra, co my tu mamy? - Włamanie. Ktoś wpadł na nocne zakupy.
- Zginęło coś? - Kombinezon i kalosze.
I to nawet, słuchaj, wcale nie nowe.
Theo zapomniał zabrać.
Hej, Mel, Theo.
[Mel] Dzień dobry, szeryfie.
Złożyłem przysięgę, że będę służył i strzegł.
Niestety nie stanąłem na wysokości zadania.
- [Theo] Ach… - Nigdy sobie nie wybaczę.
Powołam jednostkę specjalną.
Słowo, dorwiemy tego skubańca!
Spokojnie. Nie przesadzaj, nic tu się nie stało.
W końcu mogę sobie kupić nowe kalosze.
W moim mieście nikt nie będzie bezkarnie wybijał ludziom szyb.
Pamiętasz Jerry’ego?
Obiecał, że przywiezie nam z tartaku kawał dykty, żebyśmy tu nie pozamarzali.
Na razie to wystarczy.
A co tam u żony, szeryfie?
Skoczymy do Kathy na śniadanie? My stawiamy.
Chcecie mi postawić śniadanie?
To może wpłynąć na bieg śledztwa.
A jeśli sami się do siebie włamaliście?
- A w jakim konkretnie celu? - Kasa z ubezpieczenia.
Ubezpieczyciel odda za kalosze?
Pojęcia nie mam. Ja was nie podejrzewam…
No mam taką nadzieję, znamy się raptem 30 lat.
Po prostu…
prowadzę śledztwo. Jasne?
I łobuzowi nie popuszczę.
O! Fajny futrzak.
I niech sobie weźmie kalosze.
Słuchaj, a jak masz na imię?
A bo ja wiem?
[delikatny śmiech]
Okej, a może… jesteś Jack?
Tu masz napisane „Jack”. To ty?
O! No… no może być.
Jack w porządku. Jack fajny człek.
O, z rymem, wow, trochę marnym. Jack, miło mi cię poznać.
Eee… To powiedz mi, co pamiętasz.
Ciebie. Wczoraj.
Przyglądałaś mi się, a potem założyłaś mi szalik.
Chyba to dzięki tobie ożyłem.
No… a, a, a potem było światło, błysnęło i koniec.
[magiczny dźwięk dzwoneczków]
O kurde. To żart, tak?
No super, haha, ulepiłeś bałwana,
który wygląda jak ty, i chciałeś mnie nabrać?
Dziwnie się czuję.
Skąd wiedziałeś o fotce? Śledziłeś mnie? To nie jest śmieszne!
Gorąco mi strasznie.
[przestraszony jęk]
- Strasznie, strasznie. - Ale jesteś lodowaty.
Poczekaj, pewnie się wychłodziłeś.
- Idziemy. - Idziemy.
- Już, wstawaj. - Wstaję.
Super. Naprzeciwko jest lekarz. Zbada cię i będzie dobrze.
[Jack wzdycha]
No chodź…
♪ Niech każdy wie Zbrodnia nie zdarza się ♪
♪ Tutaj w Hope Springs ♪
Przepraszam, może pani głośniej?
- Nic nie słyszę. - [Nate] ♪ Kaucję lepiej wpłać ♪
♪ Jeśli nie chcesz w kiciu spać Tutaj w Hope Springs ♪
Aha. Rozumiem.
[Nate wokalizuje]
O, dzięki
- [nadal wokalizuje] - Szefie! Szefie!
- Podobało się? - Ogromnie.
- Mamy kolejne przestępstwo. - Co proszę?
Ekshibicjonizm.
Koło pierwszej jakiś facet biegał na golasa po rynku.
Stary Mortimer i Ethel wpadli na niego, jak byli z psem.
Rysopis?
- Mały, puchaty… ślini się jak diabli. - Tego golasa.
A! Morty akurat był bez okularów i ledwo co widział.
A Ethel?
Nie bardzo chce gadać.
Twierdzi, że ten facet po prostu odśnieżał, czy coś.
[Nate wzdycha]
Czy wiesz, jakim słowem najtrafniej bym się opisał?
[intrygująca muzyka]
Irytujący? Żądny władzy?
Paranoik? Szaleniec?
Bezwzględny dla zła.
I ludzie to szanują.
Od miesięcy nikt tu nawet o milę nie przekroczył prędkości.
A teraz?
[śmieje się]
Sześć tygodni przed konkursem na stanowisko szeryfa
wszyscy mi popełniają zbrodnie?
To przypadek? Czy może spisek?
Co ty sugerujesz?
[śmieje się]
Burmistrz chce mnie wygryźć, bo mu wtedy odholowałem autko.
- Nie pierwszy raz. - Trzeci.
Jak podrzucał dzieciakom do szpitala prezenty?
Czyń dobro, gdzie chcesz, ale parkuj na wyznaczonych miejscach!
[wzdycha]
Jakoś nie widzę burmistrza na golasa. Z tą endoprotezą?
Mężczyznę ocenia się wyłącznie po czynach.
Dlatego pora działać, kolego.
Skubaniec trafi za kratki.
[muzyka cichnie]
[pstryknięcia]
To słucham, o co… Och!
Co to za ciacho?
To jest… Jack. Yyy… Poznaliśmy się rano.
I co? Wpadłam na niego, jak gadał z bałwanami. Mhm.
- Nie wiem, ile siedział na mrozie. - Hmm.
- No cześć. - Hej.
- To jak się czujesz? - Świetnie.
Wow. Jesteś… chłodnawy.
Twierdzi, że pamięta tylko to, co było wczoraj, a wcześniej zero.
- Nie brzmi dobrze. - Bo byłem bałwanem.
A to już, proszę pana, mogiła.
[lekarka] Masz, trzymaj. Do buzi.
[niewyraźnie] Fuj, niesmaczne.
To nie zjadaj, tylko trzymaj.
Ciekawe…
- Co? - [lekarka] Pewnie zepsuty.
Może mu baterie padły. Bo ja wiem?
[chichocze] Jest okej.
[spokojna muzyka]
Dziwne, na obu termometrach facet ma poniżej zera.
[lekarka] Jest zimny jak lód, ale cały czas się poci.
Pewnie się topi. [chichocze]
[tajemnicza muzyka]
Żartowałam. Nie no, bez jaj, proszę cię.
Wybacz na chwilę. Chodź…
[lekarka] I co, i on twierdzi, że to on?
I że ty go ożywiłaś?
Tak, a ten bałwan, co tam był, zniknął.
- A jak gość mówi prawdę? - [prycha]
Ta, jasne, weź. A ja jestem królową śniegu.
Dottie, błagam, jesteś lekarką. Serio. Myślisz, że co to jest?
Hmm. [wzdycha]
Nie wiem, te wszystkie świąteczne sprawy: Mikołaj, elfy, renifery,
mój ścisły umysł niby wie, że to zwykłe bajki,
ale gdyby to było na serio, świat byłby super.
Ty chyba oszalałaś.
A masz lepsze wyjaśnienie?
Że to bezdomny. Walnął w coś i stracił pamięć.
- A bałwan, który zniknął? - No nie wiem.
Rozwalił go, czy coś, i zabrał szalik.
- Okej, no a zdjęcie? - To przypadek.
Meganiska temperatura?
Nie wiem, może powinnaś kupić nowe termometry.
Albo…
Jest bałwanem.
[szeptem] Czujesz to? Jaki obłęd?
Dobra, bałwan czy nie, nie może się wałęsać po ulicach.
Zimno jak w psiarni, trzeba mu pomóc. Masz może jakiś pomysł?
- [wzdycha] - Jack? Spójrz na mnie.
Nie chciałbyś u mnie zamieszkać? Zaopiekuję się tobą.
Jako lekarz oczywiście.
- Wolę posiedzieć u Kathy. - Co?
Nie, w życiu, nie. Nawet mowy nie ma.
Kathy się tobą nie zajmie. Ledwo daje radę ze sobą.
- [szeptem] Bez urazy. - O, jak miło.
Ale ja jej ufam.
No daj spokój, przecież mnie w ogóle nie znasz.
No ale to ty mi dałaś ten szalik.
I mam jakieś dziwne wrażenie, że to dzięki niemu żyję.
A poza tym to znam cię całe swoje życie.
[pod nosem] Mhm, jasne. Dałam szalik.
Słuchaj, a nie wolałbyś poleżeć w jakimś przytulnym szpitalu?
[smutna muzyka]
Co on tak na mnie patrzy?
[wzdycha]
Zgoda.
[wzdycha] Dzięki! Kocham cię.
- Nie kochasz. - Oj, tak.
Wcale że nie.
[Jack] Wcale tak. Kocham.
[świąteczna muzyka]
No i jesteśmy. Tu właśnie mieszkam.
[Kathy] Będziesz spał tutaj, w gościnnym. Yyy…
W lodówce masz jedzenie.
I co? Pooglądaj telewizję.
Masz, proszę.
A co to?
No jak to? To…
Wiesz co? Daj. Siadaj.
Tu, na kanapie.
Yyy… dobra. Okej…
[kobieta] Powiedz jej, że chcę stąd wyjść.
[mężczyzna] Oczywiście, puścimy panią, jak tylko dowiemy się, kim pani jest.
Ale jak to? Co to znaczy? Przecież wiem, kim jestem!
Ale akcja. Wygląda jak moja kumpela z liceum.
[kobieta] Nazywam się…
[mężczyzna] Nie bójcie się przypraw, dużo soli, majeranku…
Hej, trzymaj, tu masz pilota.
Czerwonym włączasz, wyłączasz.
Jak chcesz zmienić program, to naciskasz tutaj.
Jak chcesz zrobić głośniej albo ściszyć, to tutaj.
- Tu masz pauzę, przewijanie i… - Robi to, co ty.
- [dźwięki z telewizora] - A, że gotuje?
[wzdycha] W sensie… tak, kiedyś…
Tak, gotowałam.
Kiedy otworzyliśmy z mężem knajpkę, cały czas siedziałam w kuchni.
Nawet wymyślałam przepisy.
Na przykład na Wigilię robimy zapiekankę z batatów.
Naprawdę jest niezła.
I co… mój mały sukces.
Chcę pracować w twojej knajpce. Tak jak ty, chcę pomagać innym.
Okej, ale może nie dzisiaj. Dzisiaj posiedzisz w domu, zgoda?
Nie wiem, co będziemy robić potem. Wymyślimy coś, jak wrócę. Okej?
- Okej. - To pa.
Czekaj! Jesteś supermiła, że mnie przygarnęłaś.
Ten dom… kocham ten dom.
I… i ciebie też kocham.
- Przestań, nie kochasz. - Właśnie że kocham.
Nie mów tak.
Słuchaj, możesz sobie kochać dom albo zupę.
To są rzeczy i się je kocha, ale jak mówisz to komuś,
to to jest coś więcej.
Jasne? Nie możesz latać po mieście i wszystkich kochać,
no bo… wtedy to nic nie znaczy.
Kochanie to coś ważnego. Nie można tak…
kochać kogoś na dzień dobry. To trochę trwa.
Trzeba kogoś poznać, żeby go pokochać.
Och.
Sorki.
Nie szkodzi.
Siedź, oglądaj sobie, a ja…
No! Z telewizji można się sporo nauczyć.
- [Jack] Hej, mogę coś powiedzieć? - [wzdycha]
Tak?
Strasznie tu masz gorąco.
Da się wyłączyć to coś tym tu?
Oj. Czekaj, daj, zaraz…
I już. To co? Ja pędzę do roboty, a ty, błagam, nie okradnij mnie.
Dzięki.
Kathy.
Mhm?
Bladego pojęcia nie mam, no wiesz, o co w tym wszystkim chodzi, ale…
[sentymentalna muzyka]
…strasznie się cieszę, że to ty mnie znalazłaś.
Dziękuję.
Nie ma za co.
[świąteczna muzyka w telewizji]
[Kathy] No hej. Dostałaś kawę?
Tak.
A teraz dawaj ze szczegółami.
Zawiozłam go do domu. Ogląda telewizję.
W przerwie na lunch wyskoczę do Mel i Theo, kupię mu jakieś ciuchy.
- Witam panie. - O, hej, Nate. Wpadłeś na kawkę?
Żadnej kawy. Jesteśmy tu bardzo służbowo.
Podobno wczoraj wieczorem po mieście grasował obcy mężczyzna.
Ta biedna Ethel Jennings widziała go na golasa.
Włamał się też do Mel i Theo i zwinął im jakieś ubrania.
Nie wiemy, kim jest, ale na pewno nie jest stąd.
Inaczej wiedziałby przecież,
że w tym mieście nie tolerujemy takich numerów.
Wygłupy i hece to nie na mojej warcie.
Nigdy w życiu.
- Ty i wygłupy się nie lubicie. - Święte słowa.
Jak spotkacie kogoś obcego, to proszę o czujność.
Zgłoście to do mojego biura. ASAP!
A myślisz, że ten przestępca to… jest niebezpieczny?
Największym niebezpieczeństwem
jest brak poszanowania prawa i szeryfa.
Niczym się nie przejmujcie, nikogo nie skrzywdził, nie zwinął forsy.
Pewnie jakiś młodziak, co to chciał zrobić wrażenie na kumplach.
[śmieje się] Błagam, kto z nas nie latał na golasa?
- Ja nie. - [Ed się śmieje]
- [Nate] Schatz! - To pogadaliśmy.
[wzdycha]
[kobieta] Dzień dobry,
pokażę wam, jak zrobić kremowy i puszysty kogel-mogel
w sam raz na święta.
[intrygująca muzyka]
[miauczenie]
[przerażony krzyk i dyszenie]
[mężczyzna] I układamy plastry salami dookoła, tak żeby na siebie nachodziły.
[w telewizji – Toccata i fuga d-moll Bacha]
[przerażony krzyk]
[stęknięcie]
[koniec muzyki]
Wow.
[smutna muzyka]
[Jack] Przed zabiegiem zlecono chemioterapię?
[otwieranie drzwi]
[Kathy] No hej! Wróciłam!
Jesteś?
Jack?
Buchnąłeś mi telewizor?
[wzdycha]
Jack.
Jesteś tu?
[przerażone krzyki]
Człowieku, oszalałeś? Po co się drzesz?
- Prawie zeszłam na zawał? - Wybacz.
[dyszy] Ale żyjesz?
- Żyję. I sorry, że tak ostro, ale… - To dobrze.
- [Kathy wzdycha] - Co masz fajnego?
Trochę jakichś ubrań, różnych.
Od Mel i Theo.
Wiesz, no w końcu mógłbyś się w coś ubrać,
ale będziesz musiał zmierzyć,
no bo… no nie wiedziałam za bardzo, jaki masz rozmiar, a…
Nie, stop, błagam. Stój, zakryj się, błagam.
Nie przebieramy się przy innych. Zmierzysz, jak będziesz sam.
Jasne.
Super.
Yyy… Chodź do kuchni, chcę ci coś pokazać.
Okej, ale mam pytanie.
Wczoraj wieczorem miałeś coś na sobie?
[parska] No jasne. No przecież dałaś mi ten szalik.
Tak. No a… ten kombinezon i buty. Powiedz…
Ukradłeś je?
[wzdycha] A powiedz…
obnażałeś się przed starym Mortimerem?
Obrażałem?
Obnażałeś. W sensie, czy biegałeś bez niczego?
Tak.
Poważnie? A… super. Więcej tak nie rób.
Aha.
Właśnie. Okej. Bo szeryf był dzisiaj w knajpie i…
wziąłeś sobie cudze ubrania, i…
teraz cię szuka.
A, no to co… żaden problem. Ja chętnie wszystko oddam.
Aha. Pewnie doceni gest, ale i tak ci nie odpuści.
Nie ten typ. Po prostu nie rzucaj mu się w oczy.
To ja mu się rzucam?
Chodzi o to, żebyś się przyczaił.
- Teraz? - No.
- To się przyczajam… - Nie, nie, nie.
To znaczy, że masz nie zwracać na siebie uwagi.
Nie wychylać się.
Okej? Dopóki szeryf nic nie wie i się nie domyśla,
nic ci nie zrobi.
I ekstra.
Jesteś na mnie zła?
Nie. Próbuję sobie…
jakoś to poukładać.
Świetnie. Do kuchni?
- Dobra. - Chodź.
To ja może dam ci to do pokoju.
Dzięki.
[radosna muzyka]
[Kathy] Jestem, no co tam…
Co ty robisz?
Co… co to jest?
Szykuję kolację. Pizzę.
Jedna pani w telewizji zdradziła przepis.
Właśnie, nie znalazłem salami, ale wziąłem szynkę.
- Jakoś to chyba przeżyjesz? - Serio? I sam to zrobiłeś?
Szybko się uczę. O!
A to co?
Kogel-mogel.
Obejrzałem genialny program o świątecznych deserach.
Nie wiem, co znaczy ten cały mogel, ale jest z jajek i pycha.
- Mmm… - [radosny śmiech Jacka]
Kurczę, bardzo…
[śmieje się]
To jakieś… strasznie dziwne.
[smutny] O nie. Nie mów, że zepsułem mogla.
Nie no, twój mogel jest…
To jest wybitny mogel.
Ale patrz, stoisz sobie w kuchni,
ucierasz jajka, robisz prawdziwą, włoską pizzę,
a jeszcze rano w ogóle nawet nie wiedziałeś, jak się nazywasz.
Kiedy ci ktoś ostatnio zrobił kolację?
Isaac, ten z knajpy.
Prawie codziennie mi coś szykuje.
Nawet nie pamiętam, kiedy sama ostatnio gotowałam.
A mogę cię o coś spytać?
No jasne, wal.
Okej, bo oglądałem taki program, a potem szukałem w domu wampirów.
Okej.
I poszedłem na dół…
Co to jest rak?
[nostalgiczna muzyka]
Jak by ci to…
To bardzo niefajna historia, która niektórych spotyka.
I spotkała Paula, tak?
Tak.
Szybko to wszystko poszło. Nie wiem…
Może to i lepiej, bo za długo się nie…
Prawie nie cierpiał, ale…
Kurczę, myślałam… myślałam, że mamy więcej czasu.
Naprawdę mi przykro.
A te rzeczy na dole… to jego, prawda?
No jasne.
Wszystko potrafił naprawić.
I się wydało, czemu macie taki piękny dom.
[Kathy się śmieje] No i dlatego…
[nerwowy śmiech]
Dlatego, odkąd go nie ma, wszystko się rozpada.
[pociąga nosem]
W sensie… po prostu wszystko.
[wzdycha]
Jasne… To liczę, że chociaż pizza się nie rozpadnie.
Godzinę gniotłem to ciasto.
Możesz ty dać do piekarnika? Bo…
No wiesz, bo włączyłem go już dziś i…
za bardzo się nie lubimy.
[śmieje się]
GORĄCE!
[radosna muzyka]
Ej, ale to pachnie i wygląda obłędnie. Dobra, siadaj, ukroję ci.
O nie, dzięki, upiekłem wcześniej jedną i spróbowałem,
i trochę mi się zaczęła topić twarz, ale zrobiłem taki myk.
- [śmieje się] - Nie wiem, czy będzie dobra…
Na zimno też jest super. Tak się jadło na studiach.
[śmieją się]
Wow.
[kobieta] Hawaje to prawdziwy, tropikalny raj.
- Spędzisz tam wakacje swojego życia. - [Jack] Widziałaś? Ale super!
Pojedziemy?
- Na Hawaje? - Pewnie.
[przełykając] Okej, coś ci powiem.
Ludzie, którzy się nie znają, nie jeżdżą razem na wakacje.
Czemu?
Bo nie. Bo nie jeżdżą.
To dość droga impreza i…
Czekaj, przecież jesteś bałwanem. A Hawaje?
Roztopiłbyś się. Tam to nawet w święta jest upał.
[wzdycha]
Ale jak będziesz chciał, to kiedyś tam pojedziesz, w końcu…
szybko się uczysz.
- To mnie pocieszyłaś. - Spoko.
[w tle nadal głosy w telewizorze]
Eee…
[odchrząkuje]
Wybacz, ja chyba nie lubię się przytulać.
- Oj… kurczę… ja nie… ten… przepraszam. - Nie, nie.
Ej, przestań… Nie masz za co przepraszać. [wzdycha]
- Dobra, zabieram. Pozmywam. - Nie, zostaw.
Ja się tym zajmę. Poważnie.
- Serio? - Tak, chętnie.
[kobieta] Czego można chcieć więcej?
To dzięki, dobranoc.
Dobranoc.
- A, czekaj. A jutro? Co mam jutro robić? - [Kathy] Yyy…
Nie wiem, pooglądaj coś i…
Słuchaj no, rób, co chcesz, ale nie wychodź z domu.
- Jasne. - Okej?
- Tak. - Super, dzięki.
- Pa. - [kobieta] Każdy znajdzie coś dla siebie.
[wesoła muzyka]
[mężczyzna] Tym razem pokażemy wam krok po kroku,
jak naprawić dach w domu.
Dowiecie się, w jaki sposób wymienić zniszczone łaty i elementy więźby,
położyć nową dachówkę oraz naprawić wentylację.
[radosna muzyka]
- [głośny huk] - Och!
Matko…
[szczekanie]
[wzdycha]
Halo!
W porządku?
- [wzdycha] - [Jack] Wszystko gra?
Nic się pani nie stało?
Nie wiem, chyba jakoś przeżyję.
Kurczę…
No całkiem nieźle się pani wkopała.
To może pójdę od tyłu i pchnę?
Hę?
- Chętnie. Tak. - Dobra. Biorę się.
[oddycha głęboko]
- Uwaga! To co, jedziemy? - Oj, śmiało.
- [Jack] To pcham… - O tak.
- I jak? - Fantastycznie.
Też się cieszę. [oddycha ciężko]
Oj, dziewczyny by padły z zazdrości.
- [głośny jęk] - [stęka]
- No dobra, śmignie, jak po maśle. - Okej, tak.
No i super!
[radosny okrzyk]
Fajowo.
[oddycha głęboko]
Łuu!
[śmieją się]
- Wow, ale się zasapałem. - No widzę, ja też.
To co, to tyle. Proszę jechać ostrożnie, a ja wracam do roboty.
- Przyjaźnisz się z Kathy? - Tak jest.
No i siedzę u niej, dopóki mnie nie wyrzuci.
Wow. A to szczęściara.
[Jack się śmieje]
Słuchaj, a nie znasz się przypadkiem na elektryce?
Ja wiem? Jak jest w telewizji, to się nauczę.
Bo widzisz, chciałabym zawiesić nową lampę.
Mieszkam tu zaraz obok, a ty…
masz okropnie zręczne rączki.
Gdybyś do mnie zajrzał i pomógł,
to będę ci bardzo wdzięczna. Hmm?
Głupia sprawa, bo ja miałem nie wychodzić z domu.
Znam Kathy całe życie, w zasadzie od dziecka.
Pożyczę cię tylko i oddam, przecież się nie obrazi.
Poza tym jestem starszą panią i właśnie miałam wypadek.
Chcesz chyba, bym bezpiecznie dotarła do domu?
Nie aż taką starszą.
[śmieje się]
Oj, przystojniaczku, zabieram cię do siebie.
Dobra, okej. Tylko może włożę koszulę.
Hej, ale…
A niech to…
[świąteczna muzyka]
Akurat dzisiaj zapomniałam łyknąć tabsa na nadciśnienie…
[wzdychają i się śmieją]
Ładny masz szalik, Jack.
Dzięki.
I mamy to.
[radosne okrzyki i brawa]
[śmieje się]
No to co, to czym jeszcze mogę paniom służyć?
No…
A wiesz co? Bo mój syn, Brendan, jest dyrektorem tu w liceum
i jedna ekipa mu się wykruszyła.
Przyda mu się pomoc przy organizacji balu.
[jąka się] Bardzo chętnie, ale zaraz, bo będę wolny dopiero jutro,
bo teraz muszę wracać i dokończyć u Kathy.
[wzdycha]
Trafiło się jak ślepej kurze…
Dzięki. Chociaż to ja bardziej jestem ta kura.
O! Tak à propos Kathy. Czy któraś z pań podrzuciłaby mnie do jej knajpki?
[przekrzykują się]
- Ja pierwsza, oczywiście! - Ja! Poczekaj, poczekaj!
[śmieją się]
[entuzjastyczne okrzyki]
- Do mnie też kiedyś wpadnij! Pa! - Piękne dzięki!
Chyba żartujesz.
- [śmieje się] - [klakson]
[Kathy] Miałeś nie wychodzić.
Wiem i nie wychodziłem prawie cały czas,
ale ta cała Jane miała wypadek i…
poprosiła o pomoc przy lampie, i zrobiły mi sałatkę z jajkiem, i…
[siorbie]
Sorka.
[wzdycha i pojękuje z ulgą]
[Jack] Potwornie tu macie gorąco.
Dałoby się może otworzyć okno? Można jeszcze więcej tego lodu?
Dziękuję.
Skup się. Nie możesz się plątać po mieście.
- Nie rozumiesz, że on wszędzie cię szuka? - Ale kto?
Mówię o szeryfie.
Ach.
W sensie o tym?
Co?
A kogo my tu mamy?
Trochę głośniej, szefie. Przez tę szybę marnie słychać.
[świąteczna muzyka]
Aha, okej, idź za mną.
[wzdycha]
Co…
Nie no, nie dosłownie. Okej, po prostu, siadaj.
Ja gadam, ty nie, jasne? Potakujesz i tyle.
[Kathy] Hej, szeryfie.
No co tam, panowie?
Dzień jak co dzień, życie. A u ciebie?
- Super, fajnie, kręci się. - To prawda, że się kręci.
Nowy kolega? Przedstawisz nas?
Ach… eee… mówią na mnie Jack.
O, bardzo mi miło, jestem Ed.
Genialny szal.
A to, czekaj, ścieg ryżowy czy angielski?
- [Nate] Wystarczy. - Świetny.
Jakiś drań naruszył ład panujący w miasteczku.
[Kathy wzdycha]
Nieodwracalnie zgruchotał taką piękną szybę.
- Proszę, na zdrowie. - O, super, dzięki.
Właśnie, musimy lecieć z Jackiem na spotkanie i…
Obsłużysz pana Schatza i szeryfa?
Mamy dzisiaj niezłego klopsa z jajem.
[Ed] O, fajnie, klopsa zawsze. Dobrego klopsa nigdy za wiele.
Po co ci sam lód? Gdzie jest napój, Jack?
Bo prawdziwy facet chrupie lód bez popitki.
[intrygująca muzyka]
[chrupie]
Trochę się pocisz.
Gorąco ci się zrobiło?
- Strasznie. Widzisz? On łapie. - No i super, ale chodź, bo się spóźnimy.
Do zobaczenia, Jack!
- Zaraz, nie dosłyszałem nazwiska. - Na pewno się jeszcze nie raz spotkacie.
Miło było, cześć… i jak zawsze.
Na razie.
[śmieje się]
Miły gość.
Czy mili goście pocą się obficie, kiedy jedzą lód z gliniarzami?
Jeśli mają problemy z prostatą.
[chrupie]
[śmieje się]
[wzdycha]
Wreszcie! Ale mi dobrze.
Ty chyba nie czujesz, co ci grozi, nie? Opowiadałam ci o szeryfie. To był on.
I mówię ci, nie chcesz mu podpaść.
Przez to całe twoje bieganie na golasa, rozwalanie szyby
i kradzież ciuchów, on chce cię za to wsadzić. Łapiesz?
Ta?
Czekaj, bo może za takie rzeczy należy dać się wsadzić?
Nie przeżyjesz w pudle. Ledwo wytrzymujesz pięć minut w knajpie.
Ale że co, że się roztopię?
Tak. W ogóle to jest maleńkie miasto. Tutaj wszyscy się znają. Hej.
- Hej. - Przestań… cicho. Nie witaj się.
- Miałeś się nie wychylać. - Pamiętam. Chciałem być miły.
A jak ci każę zostać w domu, zostajesz!
O, właśnie, nie dam rady,
no bo dostałem fuchę i będę pracował w liceum.
Ale jak ty…
Mam jakiś milion pytań, ale dobra, nie chcę wiedzieć.
Odwołasz tę fuchę.
- Co? - [trzaśnięcie drzwi]
Niby jak mam odwołać? Potrzebują mnie.
- I co z tego? - No ale jak to? Obiecałem.
To niech sobie znajdą kogoś innego.
Czemu się tak wkurzasz? Posłuchaj, nic złego nie zrobiłem.
- Chcę pomagać, chcę być jak ty. - Jest różnica.
Jaka?
Jaka? Serio?
Nie wiem, mnie nikt nie ściga? I nie chce wsadzić do paki?
Bo ja nie gadam, że jestem bałwanem? Pomyśl trochę.
Okropnie mi przykro.
Ale idę jutro do tej szkoły.
[z irytacją] Dobra, idź. Idź i potem się roztop za kratkami.
Co mnie to w ogóle? Znamy się półtora dnia.
[wzdycha]
[spokojna muzyka]
[wzdycha]
[wzruszająca muzyka]
[skrzypienie]
[oddycha głęboko]
Wyobraźcie sobie te wszystkie cudne gwiazdki.
[pukanie do drzwi]
Te cudne gwiazdozbiory…
Otwarte.
[skrzypienie drzwi]
[wzdycha]
Naprawiłeś dach. Dlaczego?
Bo był zepsuty.
[Kathy] No a schody? Świąteczne świecidełka?
Tak sobie. W telewizji wyglądały ładnie.
Jack.
Dziękuję.
Powiem ci szczerze, że ja też nie wiem, co tu jest grane.
Kto wie, może jutro zostanie ze mnie mokra plama?
Czy coś…
Bo ja wiem? Chyba chcę po prostu jakoś fajnie spędzić ten czas.
[wzdycha]
Okej.
Okej?
Okej.
Ale okej, okej?
Okej, okej.
[radosny okrzyk] Okej!
- Okej, ale jest parę zasad. Jasne? - Okej.
Ja cię zawożę i odbieram. Nie wychodzisz ze szkoły.
Nie gadasz, że jesteś bałwanem.
I absolutnie się nie przyznajesz,
że to właśnie ciebie szuka szeryf.
Ani słowa. Jasne?
- [radosne pojękiwanie] - Eee…
Jasne!
[radosna, świąteczna muzyka]
[Jack] Chcesz się podłączyć? Matthew, znacie się z Kady?
Matthew, Kady. Kady, Matthew.
Super, to bierzcie się razem do roboty. Dzięki.
Będzie bal, dzieciaki.
O, cześć!
[nadal ta sama muzyka]
[muzyka cichnie]
[rozmowy uczniów]
[trzaśnięcie drzwi]
No dobra. No, to pa!
[Jack] To hej! O! Cześć, Emma, do jutra!
Hejka, Todd. Pa, Tina.
Ej, Doug, Derryl, nie w szkole! A, okej, bo wy już na zewnątrz.
To róbcie tam, co chcecie!
Cześć. Pa!
Pożegnałeś już wszystkich krewnych i znajomych królika?
- A… nie wiem, nie było królików. - Co?
[śmieje się]
Co, no co? Czemu się śmiejesz?
Nie wiem, po prostu to wielki absurd. Co ja tu w ogóle robię?
No odbierasz mnie ze szkoły.
Nie, pytam… pytam tak ogólnie.
I liczę, że wszechświat da mi jakiś znak czy coś.
Normalnie bym siedziała w pracy, a chichram się z gościem, z bałwanem,
tyle że żywym. I co?
Chyba powinnam wiać, gdzie pieprz rośnie, ale…
- Gość jest uroczy, przystojny… - Czekaj!
Co?
Że ja jestem przystojny?
No… wszyscy tak myślą. Weź przestań, ludzie cię kochają.
Serio mnie kochają? Ale oni nie znają mnie za dobrze,
a mówiłaś, że z tym kochaniem to trzeba czasu, więc…
- Jeśli całe miasto mnie kocha… - Tak.
- A ty mieszkasz w tym mieście… - Dość, ani słowa.
Okej. Cofam, źle się wyraziłam.
Bo… Słuchaj.
Czy myślę, że jesteś fajny? Pewnie, jasne.
No i czy kocham patrzeć… znaczy lubię patrzeć, jak pomagasz innym?
Jasne, ale dla mnie kochać to po prostu inna bajka i zostawmy to już.
Dlaczego?
Dlatego. I kropka.
To mi powiedziała.
- [trzaśnięcie drzwi] - [Kathy wzdycha]
Mam być z tobą szczera?
Staram się za dużo nie myśleć.
Wiesz, w ogóle nie zajmuję się sobą, domem, życiem osobistym,
odkąd Paul…
I nikt się nie czepia.
Dottie i ekipa z knajpy chcą mnie wypchnąć do ludzi,
ale nawet gdybym się w tobie zakochała, co się nie zdarzy,
jesteś moim lokatorem, nikim więcej.
Boję się, że w tej chwili nie jestem w stanie pokochać nikogo.
Dlaczego?
Bo nie bardzo wiem, czy umiem pokochać samą siebie… bez Paula.
Nie patrz tak. Wiem, jak to brzmi.
Szczególnie, jak się to powie na głos, po prostu…
Nie chcę i nie potrafię iść dalej.
[spokojna muzyka]
Wiesz co? Jestem pewien, że…
Paul uważał cię za niesamowicie fajną dziewczynę.
Bo nią jesteś.
[szlocha i pociąga nosem]
I na sto procent by chciał, żeby taka superbabka wiedziała, że…
że jest najcudowniejsza na świecie.
[Kathy wzdycha]
[śmieje się]
Nie ma to, jak dobre rady od bałwana, nie?
Och… ej, chyba od przyjaciela.
A nie… sorry, lokatora.
Nie.
Przestań.
Na pewno nie lokatora.
[Mel] Hej, z kolan, bo cię połamie.
[świąteczna muzyka]
Stój! Stop, stop, stój, stój!
- Przyjechała nowa szyba! - Czekaj, zaczekaj! Jack!
Ej, weź mi nie mów, że ty im tę szybę…
Tak! Pewnie! Słuchaj, bo w komputerze jest taka strona,
gdzie możesz zamówić, co chcesz i dla kogo chcesz! Rewelka!
Świetnie. Jak za nią zapłaciłeś?
Nie chcieli kasy. Może to była promocja albo rozdawali?
Tego nie wiem, ale miałem farta, bo ta szyba to tania nie była.
Zdradzę ci sekret, do konta mam podpiętą kartę kredytową,
czyli jak kupujesz przez komputer…
No co ty…
- Właśnie. - Oddam, nie wiedziałem.
Nie, luz, nic nie szkodzi, przeżyję. Naprawiłeś dach, jesteśmy kwita.
Ale powiedz… nic więcej nie kupiłeś?
To ja lecę!
Stój, stój, stój! Pamiętasz?
Wiem, pamiętam, spokojnie. Nie wychylać się.
To moja wina.
To ja wam zbiłem szybę i to ja ukradłem ubrania,
ale nie znałem tu nikogo.
Byłem zupełnie goły.
Gryzło mnie to strasznie.
To tyle. Przepraszam za cały kłopot i…
Mam nadzieję, że szyba będzie okej. Oczywiście zaraz wam ją wstawię.
- To ty ją kupiłeś? - [Jack] No pewnie.
Eee… No prawie.
Nie ja za nią zapłaciłem, ale bym zapłacił.
Gdybym mógł.
- Jutro oczywiście oddam ubrania. - Eee… nie trzeba.
Nie gniewacie się?
[Theo się śmieje]
Jak można się gniewać w święta?
Potrzebowałeś pomocy. Zrobiłeś to, bo musiałeś,
a teraz naprawiasz swój błąd.
- Trzymasz się jakoś? - Pewnie. Kathy się mną opiekuje.
[Jack] Okej, to teraz dajemy do góry…
- A kuku! - O, hej!
- Cześć. - Cześć.
No więc rysownik machnął portret tego naszego nagusa
na podstawie zeznań Mortimera.
- A Ethel go nie widziała? - Widziała, widziała, ale wiesz…
Bardziej zależało nam na jego twarzy.
Nie mogę jakoś oprzeć się wrażeniu, że on przypomina twojego znajomka.
Eee… czy ja wiem? Oj, Ed, nie wierzysz mi?
Nie no wierzę, no co ty. Wierzę ci. Ja tobie? Zawsze.
Ale Nate jest z kosmosu, sama wiesz.
Pewnie obstawia, że to Jack lata bez gaci i wybija szyby.
- [śmieje się] - Dobra, słuchaj, ale, ale…
tak między nami, po startej znajomości, jeśli to ten twój Jack,
to możesz mi powiedzieć. Możesz do mnie przyjść.
Dzięki, zapamiętam. To co, zupka nieźle brzmi?
Czekaj, jak może brzmieć zupka? Nie wiem, jakoś tak chyba…
[imituje pluskanie]
Taka gęsta to bardziej…
[wolniejsze pluskanie]
To masz ochotę na tę zupę czy nie?
Ach! O to pytasz, no to jasne.
Tak. A co dzisiaj macie? Byle z mięsną wkładką.
- Sprawdzimy. - Albo grzybowa.
- Uwielbiam grzybową. - Wskakuj na zupę, tylko nie dosłownie.
[wzdycha]
[wzdycha i się śmieje]
[intrygująca muzyka]
Ładna ta nowa szyba.
Spokojnie, znajdziemy włamywacza.
No bo szybę można wymienić,
ale rana zostaje na zawsze.
Ramę też wstawiliśmy nową. Po co nam jakaś stara rama?
Nie, nie, nie. Rana.
No R-A-N-A!
Rana!
Rana? Co ty mówisz, jaka rana?
To była metafora.
Niby czego?
- Może go boli. Masz jakieś proszki? - Nie. Nic nie boli!
To było poetycko, chciałem…
Ja wiem, co chciałem. I tylko to się liczy.
A wy mi się w moje metafory nie wtrącajcie. Zrozumiano?
Tak z ciekawości, kto wstawił szybę?
Jack. Ten od Kathy.
A co on jest, szklarz? Co tu robił?
No nie wiem… chyba jest po prostu miły.
Bo może są tacy, co pomagają, jak ktoś ma jakiś kłopot?
Albo pytają, co dla kogoś zrobić,
a nie udają, że słuchają i wykorzystują cudze problemy do leczenia kompleksów?
Może gość ma coś do ukrycia?
- Szefie. - Aha.
A może…
Gość ma coś do ukrycia.
[wzdycha]
[Kady] O kurczę!
O wow! Ale to wyszło super.
A te sople na suficie to już w ogóle…
[Matthew] Rewelka. Wiesz, to ja je wymyśliłem.
[spokojna muzyka]
Hej, bo pomyślałem…
Bo ten bal jest zaraz i tak chciałem spytać…
Czy ktoś cię zaprosił?
[wzdycha] Nie? To… to ekstra. Oj, sorry… wcale nie.
[śmieje się]
[Matthew] To może miałabyś, nie wiem, ochotę,
na przykład pójść ze mną?
No jasne, bardzo chętnie. Tak.
Och! Cool, cool, cool, cool, cool.
[Matthew] To co, teraz wracasz do klasy?
[Kady] Bo zaraz się kończy przerwa.
Ta… racja, przerwa się kończy.
Cool, cool, cool, cool, cool.
- [Ed] No a te nitki po co? - [Nate] Gęste sieci powiązań.
Chciałem mieć szerszy obraz.
Szkoda, że nie mam zdjęcia tego Jacka.
Gość jest podejrzany, czuję przez skórę.
[Jack] O, panowie, właśnie was szukałem.
- Jack, hej, co tam słychać? - Co? Nie, stop, co ty tu…
- To tajemnica, tu nie wolno! - Czad! Fajna zabawa.
Co to? Wszystkim strzelasz takie fotki?
Tak jest.
Też byś chciał powisieć na tablicy?
- Ja z rozkoszą. - Och!
Gdzie zapozować? O, już wiem. Tu dobrze?
[intrygująca muzyka]
Miejsce doskonałe.
[trzask migawki]
- Dziękuję. - [Jack] Ja dziękuję.
Wiesz, wpadłem tu tak naprawdę do ciebie. Kathy ma akurat młyn w pracy.
- Mogę cię porwać? - Aaa…
[Ed] Pewnie, oczywiście, nie ma problemu, jasne.
No to się sam podłożyłeś, ptaszku.
[narastający śmiech]
- [Ed] Mówiłeś coś, szefie? - Nie, nie.
- No to z kim gadasz? - Eee, takie tam… magia świąt.
[Jack] Potrzebuję rady.
No więc… się umówiłem… Znaczy, chciałbym się umówić z Kathy.
Tylko nie wiem za bardzo, jak do niej zagadać. No bo ten…
Widzisz, jeszcze nigdy w życiu się z nikim nie umawiałem.
Jak się nigdy nie umawiałeś? Co ty mi tu gadasz?
Przecież ty jesteś dycha, stary.
W sensie… dycham?
W sensie, że super z ciebie gość. Dziesięć na dziesięć.
- Sam szczyt, wisienka na torcie. - [śmieje się]
- Wielkie dzięki, to miłe. - Spoko.
- Wiesz, że ty też jesteś w porząsiu? - Tak?
Nie, weź, daj… daj spokój.
- Nawet do kolan ci nawet nie dorastam. - Ale co ty w ogóle mówisz?
Z takim… z takim uśmiechem?
A ten zarost? Sama góra, bez brody.
- To jest supermęskie. - Staram się. Dzięki.
Serio! I hej, człowieku, ten twój mundur.
Wiem, za mundurem panny sznurem.
- Świetny. - Wprowadziłem parę ulepszeń.
- Serio? Serio mówisz? - No.
Pewnie. Te brązowe przy kieszeniach, widzisz? Moja sprawka.
Bo te brązowe przy kieszeniach
wybitnie podkreślają muskulaturę klaty.
- To samo im powiedziałem. - [śmieją się]
Każda dziewczyna w mieście by się z tobą z chętnie…
i dlatego musisz mi pomóc z Kathy.
Kurczę no, żaden ze mnie Casanova, tak że ten…
Ale dopóki, wiesz, bawisz się świetnie
i póki widzisz, że ona też bawi się świetnie z tobą,
to, bracie, wygrałeś.
Okej.
No a co z tym… całowaniem?
Skąd mam wiedzieć, czy ona chce?
Posłuchaj, wy… też wyszedłem trochę z wprawy, więc ten…
W sensie z tym całym całowaniem… Ale działa to tak, uważaj.
Więc ona, no wiesz no, ona się do ciebie pochyla,
tak jakoś… potem, uważaj, robi minkę…
- W sensie oczka? - W sensie oczka.
Takie coś będzie się działo. Okej?
I wiesz…
Potem z górki. Połapiesz się i wtedy huzia do roboty, i działasz.
No dobra, dzięki, o rany. Obym się tylko sprawdził.
Na bank się sprawdzisz. Uwierz w siebie i będzie gites.
Super, dzięki. A mam do ciebie jeszcze jedną, ostatnią prośbę.
Wal jak w dym.
[spokojna muzyka]
Co tam się do licha dzieje?
[Kathy] Jack?
W życiu nie uwierzysz, co się dzisiaj stało. Gdzie jesteś?
- Hej! Cześć, Kathy. - O, no cześć.
- Jak w pracy? - Trzymaj się, bo padniesz.
Pani Johnson zamówiła zestaw lunchowy i…
Czekaj, wybacz, że przerywam, ale muszę cię o coś spytać.
I wiedziałem, co powiedzieć, ale się spiąłem, więc lecę prosto z mostu.
Kathy, czy poszłabyś ze mną, zgódź się, błagam, do szkoły na bal?
[ze śmiechem] Jak to? Co? A ty… ty tak idziesz na bal?
Pewnie, jako ten… no… opiekun. Więc służbowo.
Kurczę no, to słodkie. [wzdycha]
- Jack, ja… - Ach…
No jasne. Pewnie już się z kimś umówiłaś…
Nie, po prostu od stu lat nikt mnie nie zaprosił na żaden bal
i ja… no nie wiem, mam…
Kathy.
[wzdycha]
Cały czas staram się nie wychylać, tak jak prosiłaś.
Przyczajałem się, ale…
Ten jeden, jedyny raz chociaż… bym zaszalał.
I to z tobą.
Jeden wieczór. Przeżyjesz?
Proszę.
[wzdycha]
Tak.
Tak?
- Tak. - Tak!
- Niech ci będzie. - Poważnie?
Tak! No bo co z tego, że to będzie bal w liceum z bandą dzieciaków?
[śmieje się]
Umówieni.
- Umówieni. No to ekstra! - [Kathy się śmieje]
- Fantastycznie! - Ale w co się ubierzemy?
Ja mam jakąś sukienkę. Tylko co z tobą?
A może byśmy skoczyli sobie na zakupy?
[piosenka Oh, Pretty Woman Roya Orbisona]
[piosenka cichnie]
[mężczyzna] Jak zawiązać muszkę. Sprawa nie jest prosta.
Ale odrobina praktyki i staniesz się królem elegancji.
Wszystkiego cię nauczymy.
Gotowy?
Najważniejsze, to uzbroić się w cierpliwość i nie poddawać się.
Wow.
[nastrojowa muzyka]
Dzięki. Zwykła sukienka.
[wzdycha]
Pewnie na zewnątrz jest cieplej niż w środku.
- Czekaj, mam ci może… - Tak, dzięki, poproszę.
Jasne.
Pięknie.
Gotowy?
Eee… jeszcze nie.
Pamiętasz? Pytałaś, czy kupiłem coś jeszcze przez komputer.
- Tak. - No więc tak. Kupiłem coś naprawdę super.
[wzdycha]
Jack.
No wiesz, żebyś mogła sobie o mnie przypomnieć od czasu do czasu.
Ty jesteś śnieżynka, bo ja jestem bałwanek. Łapiesz?
Dzięki, wpadłam na to.
[chichocze]
Eee… Kurczę.
A, bo… bo to trochę kosztowało.
Jak chcesz, mogę zwrócić. Umiem już…
Przestań, śliczna jest.
Serio?
Bardzo…
bardzo mi się podoba, naprawdę.
- A, dobra. - Możesz mi zapiąć?
- Oj, czekaj, mogę? - Tak.
- O. - Tak. [chichocze]
Dziękuję.
Nie ma za co.
Idziemy?
Pewnie.
[imprezowa muzyka]
Ja nie mogę, jak pięknie. Totalna magia.
A ten kogoś ci przypomina?
[Kathy się śmieje]
- [Clare] O, hej. - Brendan, cześć. Hej, Clare.
[śmieją się]
I jak tam, gotowy?
Yyy… tak, nie, pewnie, nie wiem, tak, chyba tak.
No a na co?
Co? Co? A nie, nic, nic.
Przecież to zwykły bal, nic wielkiego.
Słuchaj, napijesz się może ponczu?
- Pewnie. - To lecę.
Ale dekoracje, co? Ten facet spadł nam z nieba.
Jest cudowny. No po prostu żywcem anioł.
Coś w tym chyba jest.
[stukot lodu]
Umazałeś się piciem.
Tak? Dzięki.
- [Jack stęka] - W porządku?
Tak, po prostu…
stresuję się trochę.
Wiesz, przyprowadziłem tu fajną dziewczynę…
Poważnie? To która jest twoja?
Yyy… Ta… o tam widzisz? Ta dorosła.
- [Matthew] Mhm… spoko. - A ty z kim jesteś?
Czekaj, z… stoi o tam.
I co, zaprosisz ją do tańca?
Nie zaproszę, bo… kurczę, totalnie nie umiem tańczyć.
Eee, spoko, taki jeden fajny gościu z ekstra wąsem trochę mnie poduczył.
To może razem je poprosimy i będziesz robił, to co ja. Okej?
- Dobra. Okej. - To co?
[nastrojowa muzyka]
- [Kathy] Pewnie, że masz rację. - Kathy? Mogę cię prosić?
Jasne, że tak.
No, dobrze ci idzie, dasz sobie radę.
Czekaj… bo jak się tańczy, to się rozmawia, nie?
Nie musimy. Możemy po prostu razem się pobujać.
Możemy się też przytulić.
Eee… Żebym się nie roztopił. Wydzielasz sporo, że tak powiem, ciepła.
- [śmieje się] Tak? Mówisz? - No.
Nie chcę być dla ciebie zagrożeniem.
Chyba mogę zaryzykować.
[energiczna muzyka]
- Dzięki za ten taniec. - Chwilunia, to nie koniec.
[śmieją się]
Okej. Hej, wszyscy gotowi? Tak? Możemy? To co, lecimy? No to lecimy.
[Jack chichocze]
Hej.
[postękuje do rytmu]
[Jack] Och!
[Kathy] O nie…
Wystarczy, chodź się przewietrzyć. Wyjdziemy na chwilę na zewnątrz?
- Pa! Hej! Pa. - Szybko.
- Do zobaczenia. No już. - [Jack się śmieje]
Tędy, chodź, już niedaleko.
[radosny śmiech]
[Jack] Jakie to było genialne.
[Kathy się śmieje]
Może na siebie uważaj? Lało się z ciebie.
No dobra, okej, po prostu nie wiedziałem, że można się tak bawić!
Taniec to jest totalny obłęd.
Rany, no, no ta cała muzyka i te światła, i…
I ty.
Wiesz, jak pięknie wyglądasz?
[wzdycha] Dzięki. Szkoda tylko, że zaraz ci zamarznę.
To czekaj, chodź.
[nastrojowa muzyka]
I co, daje to coś?
Może by dało, gdybyś nie był taki potwornie lodowaty?
[śmieją się]
Czyli mam tak nie robić?
Nie, tego nie powiedziałam.
[Jack wzdycha]
Może wracajmy do środka.
[odchrząkuje]
Co jest? Zrobiłam coś nie tak?
Jack.
Nie.
Nie, wręcz przeciwnie.
[oddycha głęboko]
Czuję się jak jakiś królewicz z bajki.
Ale powiedz mi, skąd mam niby wiedzieć, ile czasu mi jeszcze zostało.
Tak, chciałbym wycisnąć, ile się da z każdej sekundy.
Być z tobą.
Ale…
mam wrażenie, że to potwornie samolubne.
W jakim sensie?
Wiesz, jak boli, kiedy odchodzi ktoś bliski.
A im bardziej się w tobie zakochuję,
tym bardziej się boję, że mogę cię skrzywdzić.
[spokojna muzyka]
O kurczę, znowu powiedziałem „kochać”.
Tak mi się wymsknęło.
Nie szkodzi.
Ciekawa sprawa…
Jak na kogoś, kto nigdy nie miał dziewczyny i nic z tych rzeczy,
to kawał z ciebie romantyka.
A ty nie znosisz się przytulać.
[szeptem] Może zrobię wyjątek.
Kim ty jesteś?
[intrygująca muzyka]
Jaja sobie ze mnie robisz?
Kim jesteś, świrusie?
Rajcuje cię, jak śnieg oblepia twoje nagie partie?
Kręcą cię pomarszczone twarze starców
przerażone widokiem rejonów, o których zapomnieli?
Przepraszam. Wesołych świąt.
Gdzie się przede mną ukrywasz… bestio?
A to ma wbudowaną kamerkę?
Czy kolega bankomat ma wbudowaną kamerkę?
No to cię mam, ty przebiegły…
[uderzenie dzwonu]
[świąteczna muzyka]
[gwar rozmów]
- I jak tam? Czas na kogel-mogel. - Ej, a mogę, please? Mogę go zanieść?
Tam jest ukrop.
Oj, no wiem, chcę się tylko przywitać, no proszę.
Dobra, idź, masz minutę.
[piosenka Jingle Bells]
Kochani, powiem parę słów i bawimy się dalej.
[Kathy] Dzięki.
Bardzo wam wszystkim dziękuję, że tu jesteście.
Super, że się zrobiła z tego taka fajna tradycja.
Uwielbiam ten nasz wielki przedświąteczny spęd.
No bo… jest i rodzina, są przyjaciele, moja ekipa…
[Nate] Kryminaliści.
[intrygująca muzyka]
Wszyscy się zastanawialiśmy, kto zakłóca nam tutaj spokój.
Nie mówcie, że był w tych okularach w łazience.
- Ciekawe, jak długo się tam czaił. - Może chciał jak w filmach?
- [śmiech tłumu] - Dość tego!
No ej!
Dzień w dzień tyram jak wół, narażam się dla was!
Żebyście się czuli bezpiecznie! I co z tego mam?
Nawet marnego „dziękuję”.
Ciągle te… heheszki.
[karykaturalny śmiech]
Drwicie ze mnie za plecami.
Odkąd jestem szeryfem,
nie doszło w mieście do ani jednego morderstwa!
Chciałam tylko przypomnieć, że od stu lat nikt tu nikogo nie zabił.
Nie ma za co!
Nasz miły przyjaciel, pan nie wiadomo skąd,
dwa tygodnie temu latał tu na golasa!
- Matko. - [Nate] O! Wiedział, co robi.
Oszukał wszystkie kamerki na rynku.
[sylabizuje] Ale zapomniał o jednej w bankomacie.
Mam elegancki filmik, jak śmigasz po śniegu bez gaci.
- [wszyscy] Och! - Poważnie? Gdzie?
Aresztuję cię.
Co? Nate, no nie. Weź.
Na serio? Musisz mu to robić? No nie tutaj. Człowieku, jest Wigilia!
Przestępcy mają święta nie powiem gdzie.
Nie ma dyskusji.
[Kathy] Hunter, błagam!
Przecież to jakiś obłęd!
- Odpuść, Nate! - Hej, hej, hej, hej!
Spokojnie.
[spokojna muzyka]
Może zwykłe przepraszam tu nie wystarczy.
Złamałem prawo i…
muszę po prostu ponieść karę.
Jack, nie żartuj. Przecież to nonsens.
Jakoś wytrzymam.
Nie, no niemożliwe!
On nie jest z tego świata, Nate!
W sensie, że… jak to?
Jest bałwanem, który w magiczny sposób ożył.
[magiczna muzyka]
Kojarzycie przystojniaka z lodu? Ktoś go ulepił na konkurs, był na rynku.
Właśnie! Czułam, że skądś go znam.
Teraz wiem, czemu wciąż biega z gołą klatą.
Ale… jak to? To wy…
na serio…
tak po prostu uwierzycie, że to bałwan?
Są święta.
Taki wspaniały facet musi być z innej bajki. Czary-mary.
[spokojna muzyka]
W sumie…
[muzyka narasta]
No… coś w tym jest.
[radosne okrzyki i brawa]
NIE ZMNIEJSZAĆ
Gorąco tu strasznie, szeryfie. Dałoby radę otworzyć okno?
- [Nate nuci] - Proszę.
[Jack oddycha ciężko]
[intrygująca muzyka]
A linie gdzie?
[Nate] Co to znowu za wygłupy?
[wzdycha] Wypaliłeś je sobie?
Co? Nie, taki się już urodziłem.
Dobrze cię wyszkolili, nie ma co, brachu.
Kto wie, może innych nabiłeś w butelkę.
[stukot]
Ale ja się nabić w żadne przedmioty nie dam!
Jedna prośba, błagam cię, przykręć ogrzewanie.
Chłodku się zachciało, niuniusiu?
Co by się nie pocić, bo jest stresik? Już cię rozgryzłem, draniu.
Skup się, to mój areszt i mój upał!
Hunter, błagam, czyś ty już totalnie oszalał?
Jak w ogóle śmiesz mi włazić w sam środek przesłuchania?
Dobra, nie włażę. Ile mam wpłacić kaucji, żebyś w końcu odczepił się od Jacka?
Dwa tysiące dolarów.
Dwa koła? Już całkiem cię pogięło?
To uśpiony agent.
Że co?
Nie ma odcisków palców, nazwiska, portfela.
- Poważnie? - Nawet karty do bankomatu.
Dobra, jak chcesz, skoczę do knajpy i sprawdzę, czy mam w sejfie dwa tysiące.
Spadam do domu. Wykupisz go sobie po świętach.
Ale… za dwa dni? W życiu!
[Kathy] On jest potwornie wrażliwy na ciepło, nie wytrzyma do 26.
[Nate] Od początku wiedziałaś, że jest winny.
Ciesz się, że cię nie przymknąłem za utrudnianie śledztwa.
A ty, że cię nie walnęłam w pysk.
Wściekaj się, proszę bardzo!
Sprowadziłaś nam groźnego szpiega do miasta.
Wezwę FBI, niech się tym zajmą.
[Kathy] Tu jestem, cześć.
Kurczę, może nawet podcast o tym nagram.
- Możesz… Dasz szklankę wody chociaż? - Z kranu sobie nalej.
Musi być lodowata, bo się poci.
Szpiedzy potrafią sterować temperaturą ciała.
Nie jest szpiegiem!
[spokojna muzyka]
On umiera.
[oddycha ciężko]
Posłuchaj, wytrzymaj tu jeszcze trochę. Dobra?
Teraz muszę iść, ale nie zostawię cię. Wrócę, słowo.
Kathy, ja chyba tego nie przemyślałem, co? [oddycha głęboko]
Ale gdybyś… wiesz…
- Nawet nie kończ. - …nie zdążyła…
Nic się nie bój, wrócę i wszystko będzie dobrze.
Tylko się nie roztop.
Przepraszam.
[pikanie klawiszy]
[szeptem] Trzysta, czterysta, pięćset…
Hej, co tam się dzieje?
Nate chce kaucji, dwa tysiące dolców, a ja…
nie mam skąd wziąć.
Cześć, właśnie się dowiedziałem.
Od razu przyleciałem sprawdzić…
On ledwo żyje, cały się poci, nie wytrzyma do jutra. Pomóż mi!
Ale co się dzieje? Jest chory na coś?
Po prostu się topi.
- To jakaś metafora? - [Kathy] Byłam tam, jest źle.
Musisz go wyciągnąć. Pomóż mi, błagam cię.
No jasne, dobra, pewnie. Chodź. Już, szybko!
Co ty się wygłupiasz z tą kaucją? Przyskrzyniasz człowieka w Wigilię?
Facet nie ma przeszłości i grama odcisku palca.
- Może być niebezpieczny. - Widziałeś, co się dzieje. On się topi!
Przestępcy się pocą, kiedy się ich złapie. Bo mają co? Pietra.
Proszę cię, daj spokój. Więcej nie mam. No błagam.
[Ed] Bądź człowiekiem.
No bierz!
[odgłos kroków]
[radosna muzyka]
Co to ma być? Pikieta?
Całe miasto do ciebie przyszło.
I liczy, że ten jeden raz postąpisz słusznie.
Chętnie bym go puścił na święta, naprawdę.
Lecz mam związane ręce.
Nie wypuszczę niebezpiecznego faceta bez kaucji.
- Na serio… - [odgłosy protestu]
O masz…
Dobra, stary… Że też pracuję z kimś takim.
Dam osiem dych.
Osiem dych?
[wzdycha]
- Podawać dalej. - O to chodzi.
- [Kathy] Dzięki. - [Ed] Dobrze.
- Bardzo dziękuję. - [Ed] Puszczać dalej.
- Wielkie dzięki. - [Mel] To od nas.
- [Kathy] Dziękuję. - Super.
Bardzo ci dziękuję.
Masz, no przelicz.
To jest twoje miasto i tu stoją jego mieszkańcy.
Proszą cię, żebyś wziął tę forsę.
Wypuść go na święta. Proszę cię.
[Kathy wzdycha]
A nie mógłbyś może wypuszczać i liczyć jednocześnie?
Cicho, bo się pomylę.
Świetnie.
Brakuje dziesięciu dolców.
[głosy oburzenia]
Synku, a co ty tu robisz?
Pomagam, tato.
Ale ten człowiek zrobił coś złego. Po co mu pomagać?
Bo to mój przyjaciel.
Czy wyście oszaleli?
Zamiast siedzieć w domach z rodzinami,
walczycie o gościa, który jest w mieście od dwóch tygodni?
Odkąd się pojawił, lepiej nam się żyje i jest na co popatrzeć.
Mężczyznę ocenia się wyłącznie po czynach.
Zobacz, jaką masz superszansę się teraz wykazać.
[spokojna muzyka]
[wzdycha]
Masz, oddaj ludziom pieniądze.
Puszczę go wolno.
[radosne okrzyki i brawa]
Brawo, młody.
Ej, mały, bo wpłaciłem twojemu tatusiowi dwie stówki.
Nie czaruj, stary, dałeś dolara.
[Kathy] Jack! Jack, Jack.
[Ed] Jack.
O nie! Nie! Nie, nie, Jack, Jack! Na dwór! Trzeba go zanieść na dwór!
[Ed] Dobra! Trzymaj się tam.
- [Ed] Będzie dobrze! - [Nate] Trzymaj mocno.
- [Ed] Tak, tak, dobra, wiem. - [Kathy] O matko!
Połóżcie go.
Przesuńcie się, przesuńcie się.
Tutaj…
[melancholijna muzyka]
- Jesteś lekarką, pomóż mu. - Właśnie.
Niby jak? Mam reanimować bałwana?
Proszę…
Bardzo cię przepraszam.
- Myślałem, że to ściema, przepraszam. - Jack.
Jack.
Posłuchaj… bardzo się cieszę, że się pojawiłeś.
Dzięki tobie znowu zaczęłam cokolwiek czuć.
I kurczę, znam cię raptem dwa tygodnie. I generalnie nie wierzę w takie rzeczy…
Ale ja chyba…
Wydaje mi się, że zaczynam cię kochać.
Nieważne, ile tu zostaniesz: tydzień, miesiąc, pół roku… chcę być z tobą.
Chcę być tylko z tobą.
[spokojna muzyka]
Kathy. To koniec.
Chodź.
[szlocha]
No chodźmy.
[cmoknięcie]
[pociąga nosem]
[Dottie] Chodź, kochanie. Niech już szeryf zajmie się ciałem.
[magiczny dźwięk dzwoneczków]
[Jack] Kathy.
[głosy zdumienia]
Jack.
[radosne okrzyki i brawa]
[brawa narastają]
[Kathy] Myślałam, że nie żyjesz.
[Jack] No patrz, a ja żyję. Ale czuję się jakoś dziwnie.
Co się z tobą dzieje?
Kompletnie nic nie rozumiem.
Jakoś tak… drętwieję.
Skórę mam sztywną i chyba mnie boli. Co to jest?
Ty…
Ty marzniesz.
[Kathy się śmieje]
Zimno ci.
On marznie!
[radosna muzyka]
- Zimno mu? - Mnie też.
- Ty bądź cicho. - Co?
[śmieje się]
Ja marznę! Strasznie zimno!
Ale to znaczy…
Że… no ja nie wiem… Chyba znaczy, że ja… że jestem człowiekiem…
[radosne okrzyki i brawa]
[piosenka feelslikeimfallinginlove zespołu Coldplay]
[śmieje się]
[Kathy] Napraw sobie dom?
Twoją drugą miłością masz być ty.
Dziękuję.
I wiem, od czego zacznę. [śmieje się]
[stęka, wzdycha]
No dobra! Spróbuj teraz!
Działa.
Naprawiłam!
[śmieje się] Udało się!
[śmieje się]
Zuch dziewczyna.
- Tu masz… - Co?
[śmieje się]
Dla ciebie.
Hawaje?
Że razem? Lecimy?
Wesołych świąt, Jack.
Wesołych świąt, Kathy.
[wzruszająca muzyka]
Gotowy?
Gotowy.
[muzyka cichnie]
KONIEC
- Zaśpiewamy wam teraz balladkę. - O tym naszym małym miasteczku.
O Hope Springs, pewnie, czemu nie!
To jazda.
♪ Niech każdy wie Zbrodnia nie zdarza się ♪
♪ Tutaj w Hope Springs ♪
♪ Więc prawa nie łam, nie To się może skończyć źle ♪
♪ Tutaj w Hope Springs ♪
- [operator] Ujęcie siódme. - Dzisiaj Sylwester!
- Żaden Sylwester. Wigilia. - Są święta!
A gdyby był Sylwester? Musielibyśmy kręcić od początku.
Człowieku, no nie w Wigilię!
[Kathy się śmieje]
Nie śmiać się. Bo ja się z ciebie pośmieję!
Nie może być wątpliwości, że z prawem nie ma żartów.
Nie w Hope Srings. Kurde.
Hmm… łatwo nie jest.
- Umiem ładnie: Hope Springs. - [operator] Jeszcze raz!
Bardzo przepraszam. Zapomniałam tekstu. Totalnie.
Możemy jeszcze raz, proszę?
Zaraz, jak to leciało, Laurie? Dzięki, Laurie.
[śmieje się]
Co ty mówisz? Ożył?
Tak i teraz…
[śmieje się]
Pękła.
[śmieje się]
Komar latał, no już, sorka.
♪ Gdy ubranie ktoś chce Theo z Mel mają je ♪
♪ Tutaj w Hope Springs, yeah ♪
♪ A Mortimera pies Bardzo kudłaty jest ♪
♪ Tutaj w Hope Springs ♪
Aha. Właśnie tak!
[śmiech ekipy]
Przepraszam, nie wiem, co się dzieje, ale… [przerażony krzyk i śmiech]
Okej!
[z pełnymi ustami] Bardzo mi miło, Jack! Hej! Nie dosłyszałem…
[kaszle]
[śmiech ekipy]
Szefie.
- [przerażony krzyk] - [śmiech ekipy]
- [operator] Dobra, od nowa. - [śmieją się]
[śmieją się]
Weźcie, nie dam z nim rady.
Lekki śmieszek? To miał być lekki śmieszek.
[śmieją się]
♪ Niechaj ta piosenka nam trwa Śpiewasz ty, śpiewam ja ♪
- Wszyscy razem! - ♪ Tutaj w Hope Springs… ♪
♪ Tutaj w Hope Springs… ♪
- ♪ Tutaj w Hope Springs… ♪ - ♪ Tutaj w Hope Springs… ♪
[razem] ♪ Tutaj w Hope Springs… ♪
♪ Tutaj w Hope Springs… ♪
[dalej wokalizują]
Hope Springs.
- Pięknie było, chłopaki, to jeszcze raz! - O nie!
Jerry!
[mężczyzna] Cięcie.
[spokojna muzyka]
[rytmiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[podniosła muzyka]