‫وقتی از خواب بیدار شدم
‫خودمو تنها دیدم، ‫روی یه صفحه باز ایستاده بودم...
‫هرجا رو نگاه می‌کنم، چیزی نمی‌بینم.
‫نه راهی هست، نه خروجی.
‫همون موقع بود که اون صدا رو شنیدم...
{
‫صدای تو که اسممو صدا می‌کرد.
‫پس راه رفتم، با این کلمات ‫نامفهوم خودم...
‫شاید ریتمش کامل نباشه!
‫ولی وقتی این آهنگو زمزمه می‌کنم، امیدوارم گوش کنی.
‫آسا.
‫صدای اوج‌گیرنده‌ی ‫جهان که داره نرم میشه...
‫آسا!
‫ببخشید! خیلی بلند بود؟
‫می‌تونی جاستین بیبر بخونی؟
‫چی؟!
‫بلد نیستم.
‫بابا، خواهش می‌کنم؟
‫با—
‫باشه، امروز دارم ‫چیکن کاتسو و کنجد درست می‌کنم...
‫صبر کن، این واسه فرداست.
‫غذای فرعی امروز توفو داره.
‫آها، و سبزیجات.
‫خوبه.
‫زنگش خورد.
‫ماکیو-چان، چرا به مایکروفر میگی "دینگ"؟
‫هیس، تو.
‫گوشیت.
‫داره زنگ می‌خوره.
‫می‌دونم.
‫پس برو جواب بده مثل آدم بزرگا.
‫چه دردسری...
‫الو، کُدای هستم.
‫آره.
‫بله، ممنون بابت اون روز.
‫از وقتی اومدی، سالم‌تر شدم.
‫آره؟
‫پس منو استخدام کن.
‫خودت پول دربیار.
‫اگه نظافت هم بکنم چی؟
‫اوضاع همین‌جوری خوبه.
‫همینم زیاده.
‫می‌تونم بخوابم؟
‫برو تختو بگیر.
‫من همین‌جا خوبم.
‫می‌تونی چراغا رو روشن بذاری.
‫آره.
‫تِق تِق تایپ کردنش.
‫بعضی وقتا متوقف میشه، ‫بعدش یه عالمه تند تند تایپ می‌کنه.
‫خش‌خش کاغذ.
‫و آه های عمیق.
‫دیدن پرده های باز.
‫و شب زنده داری روشن که از بیرون دیده میشه.
‫مدفون بین کوه های کتاب...
‫من اینجام، تنها.
‫این دیگه واسه چی بود؟
‫فقط داشتم از رخ یه خوشگله عکس میگرفتم.
...خــــــنـــــگ
‫من اینجام، تنها.
‫خوابیدن کنار تخت یه ملکه از یه سرزمین غریب.
‫این شبا مورد علاقه منن.
{
‫امروز هم یه روز قشنگ دیگه تو سراسر کشوره.
‫ولی حواستون به هوای خشک باشه.
‫حالا میریم سراغ اخبار.
‫دیشب یه تصادف تو پارکینگ اوتسوکى تو بزرگراه چوئو اتفاق افتاد
‫که توش یه کامیون با یه ماشین پارک شده برخورد کرد.
‫طبق گفته پلیس، سرنشینانش هـاجیمه تاکومی و مینوری کودای بودن.
‫اونا رو به بیمارستان بردن ولی فوت کردن.
‫دخترشون اون موقع تو ماشین نبود...
‫ماکیو.
‫هیچی نمیخوای بگی؟
‫من فقط اینو به عنوان خواهر بزرگترت میگم، چون خیلی بی عرضه ای.
‫توجه: ناگهان متوقف شدیم. لطفا توجه کنید—
‫توجه، مسافران عزیز.
‫درخواست توقف اضطراری دریافت کردیم.
‫وقتی مطمئن شدیم که امنه، دوباره حرکت میکنیم.
‫اینجایی ماکیو.
‫ببخشید که این موقع صبح بیدارت کردم.
‫تاییدش کردی؟
‫چی رو تایید کنم؟
‫منظورم اجساده.
‫من نمیتونستم یه کار به این ترسناکی انجام بدم.
‫بهم گفتن دارن کالبدشکافی میکنن.
‫ما تو این قضیه هیچ انتخابی نداشتیم.
‫دارن ما رو تو این جای کسل کننده منتظر نگه میدارن.
‫ماکیو چان...؟
‫آره درسته. من عمه ماکیوتم
‫خواهر کوچکتر مامانت.
‫فکر نکنم یادت باشه. خیلی وقته همدیگه رو ندیدین.
‫خب، من برم کارای اداری رو انجام بدم.
‫میتونی یه مدت ازش مراقبت کنی؟
‫چی؟ من میرم هتل میگیرم. من که حتی یه تشک هم ندارم.
‫یکم دل داشته باش.
‫نمیتونیم همینجوری ولش کنیم.
‫پس روش حساب میکنم.
‫من ماکیو هستم.
‫اوهوم...
‫اوه. من آسا تاکومی هستم.
‫آسا. درسته.
‫بریم یه چیزی بخوریم.
‫آره، یه چیزی...
‫خوبه؟
‫آره.
‫بفرمایید.
‫مرسی بابت غذا...
‫اگه بازم خواستی، بگو.
‫هرچقدر دوست داری بخور.
‫آره، باشه.
‫یه نوشیدنی دیگه میخوای؟
‫اوه، ممنون... شما؟
‫هنوز وقت داریم.
‫میتونی یه کم بخوابی.
‫ناراحتی؟
‫مطمئن نیستی چه حسی داری؟
‫این چیز عجیبی نیست.
‫اگه لازم شد، میتونی ناراحت باشی.
‫تو چی، ماکیو-چان؟ تو ناراحتی؟
‫متاسفانه، من اصلا ناراحت نیستم.
‫از خواهرم متنفر بودم.
‫منم برات متاسفم.
‫از این بابت ناراحتم.
‫یه دفتر خاطرات...
‫شاید نوشتن یه دفتر خاطرات کمکت کنه.
‫درباره چیزایی که مردم بهت میگن...
‫یا چیزایی که نمیگن.
‫درباره هرچیزی که حس میکنی یا حس نمیکنی.
‫میتونی همه رو تو دفترت بنویسی.
‫حتی اگه دیگه بازش نکنی،
‫یه روزی، راهنمات میشه.
‫تنها دفتری که داشتم، برای ثبت رشد گل‌های صبحگاهی بود.
‫وقتی بهش گفتم، جواب داد:
‫'یه دفتر خاطرات برای گل‌های صبحگاهی؟'
‫'باید خیلی بیشتر تو بزرگسالی حال بده.'
‫یه دفتر خاطرات...
‫دیروز، بابا و مامان تو ماشین بودن که...
{
‫ولی اون حتی دختر واقعی مینوری-چان نیست، درسته؟
‫درباره چیزایی که مردم به من میگن...
‫نه، فکر کنم نسبت خونی دارن.
‫فکر میکنی؟
‫خب، این چیزیه که شنیدم.
‫یا چیزایی که نمیگن.
‫پس هیچکس از طرف اون اینجا نیست؟
‫دقیقا منظورش رو فهمیدم.
‫هیچکس. نه خانواده‌ای، نه فامیلی.
‫ولی من فقط از حقوق بازنشستگی‌ام زندگی می‌کنم.
‫کیوکو-سان، تو که دیگه نباید اینو بگی.
‫واقعا، احساس بدی دارم، ولی...
‫شنیدی هشدار هوای خشک از هیوستون تا تونا رو؟
‫آره، شنیدم. همون سیستمِ فر.
‫استعداد خاص من: فقط مزخرفات می شنوم و نه حرفاشونو...
‫فعال شد.
‫اون حلقه هولا هوپ از شیمانتو هست؟
‫یا طناب حصیری؟
‫ولی من نمی تونم اینجوری یادداشت کنم.
‫آسا؟
‫آسا.
‫آب...
‫آسا!
‫صبح بخیر.
‫باید... غذا بخوریم.
‫آره، باید غذا بخوریم.
‫چرا دو بار گفتی؟
‫بذار کمک کنم.
‫آره، باشه.
‫اوم...
‫اینا رو باید بشوریم؟
‫آره، آره.
‫باشه.
‫دو برش، دو...
‫اوم، چیز دیگه ای هم هست؟
‫خب، بذار ببینم...
‫کلم تو یخچال باید خرد بشه.
‫باشه.
‫حدود سه یا چهار برگ.
‫باشه...
‫بشین.
‫باشه.
‫ممنون از غذا.
‫صبر کن، واسه همینه سوسیسا رو جدا می خوری؟
‫می تونستی بهم بگی.
‫متاسفم.
‫هی، تو واقعا...
‫خیلی خجالتی هستی؟
‫نه! راستش، آره.
‫ب-ببین، هرچی دیروز گفتم کاملا از روی هوس بود...
‫ها؟! پس منظورت اینه که—
‫نه، اشتباه شد. کلا اشتباه.
‫درسته که نمی تونستم بذارم اوضاع همینطوری بمونه.
‫ولی من کاملا نادیده گرفتم این واقعیت رو که من
‫اون آدمی نیستم که بتونه فضا رو با یه آدم دیگه شریک بشه.
‫چی؟!
‫می دونم این تقصیر منه.
‫ولی میشه اونجوری «چی؟!» نگید؟
‫دل آدمو می شکنه.
‫هان؟
‫منظورم اینه که تعجب کردم بزرگا هم دلشون می شکنه.
‫متاسفم.
‫فکر نکنم خواهرم هیچ وقت اینجوری ایراد داشته.
‫ماکیو-چن، چرا ازش بدت میومد؟
‫منظورم مامانمه.
‫از مردم نخواه که بد کسی رو بگن.
‫فقط بهت گفتم چون به نظرم منصفانه نبود.
‫چه آدم عجیبی...
‫دفتر خاطرات؟
‫واقعا میخوای یکی داشته باشی؟
‫گفتی کمک میکنه.
‫آره، راست میگی.
‫پس برو صفحه های استفاده شده رو پاره کن.
‫ممنون.
‫خیلی عجیبه.
‫امروز با یه آدم عجیب زندگی رو شروع کردم.
‫و این به خاطر...
‫یه کویر.
‫شن خشک تا جایی که چشم کار میکنه.
‫اینجا هیچی نیست.
‫اینجا...
‫خالیه.
‫اوه، شام؟
‫اگه میخوای بری خرید، منم میام.
‫وقتی دفتر خاطرات داری...
‫لازم نیست هرچیزی که نمیخوای رو بنویسی.
‫فقط چیزی که اون لحظه میخوای رو بنویس.
‫حتی لازم نیست راست باشه.
‫حتی اگه دفتر خاطرات باشه؟
‫حتی اگه دفتر خاطرات باشه.
‫هیچکس نمیتونه سرت غر بزنه.
‫هرچیزی که نوشتن دربارش سخته رو ننویس.
‫تلاش کردم... سعی کردم یه چیزی بنویسم، اما...
‫نه بابا. نه مامان.
‫هردوشون رفتن.
‫انگار...
‫تو فضای باز هستم. توی یه فضای خالی.
‫انگار پرتم کردن توی کویر.
‫لرزه میفته به تنم.
‫آسا.
‫آب میخوام.
‫آسا.
‫کاش میتونستم...
‫یه کاسه پر از آب...
‫آسا!
‫چرا اینجوری داد میزنه؟
‫اوه، حتما خیلی ناراحتی. طفلکی.
‫م-میدونی کانجیِ «کاسه» چیه؟
‫من عمیقا از مادرت متنفر بودم.
‫حالم بهم میخوره که میبینم هنوز هم ازش متنفرم، حتی بعد از مرگش.
‫بنابراین متاسفم که بگم،
‫ولی من بیشتر از حسی که به یه بچه تو خیابون دارم، حسی بهت ندارم.
‫به هر حال، یه دختر مثل تو...
‫یه بچه ی پونزده ساله...
‫نباید در معرض این بدبختی ها قرار بگیره.
‫تو لایق چیزای خیلی قشنگ تری تو زندگی هستی.
‫می تونی اونجا بخوابی.
‫خونه ی من هیچ وقت تمیز نیست.
‫و معمولا هم حالم خوب نیست.
‫حتی نمی تونم تضمین کنم که دوستت داشته باشم.
‫ولی اینو بهت قول می دم.
‫هیچ وقت احساساتت رو زیر پا نمی ذارم.
‫اون روز، این زن...
‫اگه می تونی اینو قبول کنی، فردا بیا پیشم، پس فردا،
‫و هر روز بعدش!
‫نمی ذارم این آدما تو رو دست به دست کنن!
‫با چشمایی مثل گرگ که از گله اش جدا شده...
‫اون منو از یه زندگی پر از تنهایی نجات داد.
‫و در جواب سوالت،
‫کانجیِ «ظرف» اینجوری نوشته می شه: «آب» داخلِ «هاون» با «بشقاب» زیرش.
{
‫اون حتی کانجیِ ظرف رو هم می دونست.
‫خدای من، ماکیو سان...
‫دارم میام.
‫دارم میام که باهات بمونم!
‫بریم. این سوشی خشک شده ارزش خوردن نداره.
‫می ریم سوشیِ اصل می خوریم.
‫اینجا کسی نیست.
‫هیچی پیدا نمی شه...
‫تو این کویرِ بزرگی که توش گیر کردم.
‫بزرگترا هم اینجا گیر می کنن؟
‫می تونم راه خروجی پیدا کنم؟
‫هیچی.
‫من کاملا تنهام.