Tak.
Pochłonął mnie gniew i nie myślałam o konsekwencjach.
Cóż.
Przyznaję, jestem zazdrosna,
zaborcza, pragnę kontroli.
- I... - Mów dalej.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Szybko przechodzę
od zainteresowania do obsesji.
Jestem uzależniona...
od silnych emocji. Od toksycznych związków.
Tak.
I...
od seksu.
Nie jest łatwo obnażyć duszę i uczucia tak,
jak zrobiła to Majo. Wielkie brawa.
Jesteś gotowa.
Wystarczy tych emocji. Zróbmy sobie przerwę.
Wrócimy do tego.
Oto bestia.
Musimy ją pokonać. Jeśli czegoś potrzebujesz...
Wygrajmy tę wojnę.
Powinniśmy porozmawiać.
- Wiem. Ale tak na poważnie? - Tak.
Będziesz mnie karać
i dręczyć przez ćwiczenia przeciwpożarowe?
Minął już miesiąc. Daj spokój.
- Tak. - To nie tak.
Podpaliłaś moją firmę.
Próbowałaś spalić naszą kolekcję.
Tak nie można.
Chciałem ci powiedzieć,
że mimo tego bałaganu odrodziliśmy się silniejsi.
Nawet coś zarobiliśmy.
Mogę cię wreszcie spłacić.
Pozbyć się ciebie.
Rozmawiałem o tobie z Marcelą i Betty.
Zaproponowałem, że kupimy twoje udziały i będziesz wolna.
A my pójdziemy naprzód.
Coś ci powiem. Posłuchaj uważnie.
Śmiało.
Ani ty...
ani Marcela,
ani twoja wstrętna córka, okropne babsko,
a zwłaszcza Betty, nie dostaniecie moich udziałów.
Nie obwiniaj się.
Wolę umrzeć niż przegrać.
- Proszę. - Tak.
Pani Arriaga, proszę ze mną.
- Co tu robicie? - Uwaga, jest silna.
Dostałam zgodę na terapię.
Puszczajcie...
To boli!
Proszę współpracować.
Proszę.
Brzydula Betty, To jeszcze nie koniec
To nie ja mówiłam...
- Tato... - Witaj.
Serrano jest na spotkaniu. Musisz zaczekać.
- Czekałem na ciebie, Armando. - Na mnie?
Muszę cię przeprosić.
- Zaczekam w aucie. - Ciebie też to dotyczy.
Po pierwsze, gratulacje.
Dobrze, że zdobyłeś kontrakt. Zasłużyłeś.
Przejęcie Ecomody było absurdalną zemstą,
na którą zmarnowałem wiele lat.
Szczerze przepraszam za wszystkie wyrządzone krzywdy.
W Valenciach i Mendozach
widziałem wrogów.
Dlatego atakowałem to, co kochasz.
Twoją firmę
i twoją rodzinę.
Ale zrozumiałem, że byłem w błędzie.
Wiesz, jak to jest pokochać kogoś, kogo chciałeś
wykorzystać.
Oczywiście.
KU PAMIĘCI FERNANDA GAITÁNA
Znam to uczucie.
Jeśli ci nie wybaczę,
zrobię to samo, co robiłem sobie
przez ponad 20 lat.
Nie wybaczyłem sobie.
Mimo to chcę,
żebyś coś zapamiętał.
Najważniejsze
są one.
Tato, już mu wybaczyłam.
Dobrze. Jeśli to prawda...
Dziękuję.
Chodźmy.
Mila.
Podwieźć cię?
Czego pan tu szuka?
Przychodzę w imieniu Marceli, Betty
i Mili. Chcę odzyskać dla nich Ecomodę.
Sprzedasz mi swoje udziały?
To by mnie spłukało.
Teraz mam inne biznesy. Zarabiam mnóstwo kasy.
Pascual.
Chcę cię prosić o przysługę. Sprzedaj udziały.
Może i je sprzedam.
Żeby trzymać się z dala od arogantów, którzy mnie upokarzają.
Ale muszę to przemyśleć.
Wartość kartofli rośnie z czasem.
Będę czekał.
Przemyśl to.
Idziesz dziś na pokaz?
Nie mogę obiecać.
Poza tym tu mi dobrze.
Tu mnie szanują. Kochają mnie takiego, jaki jestem.
BETTY JEST KOLUMBIĄ
Nie masz pojęcia,
jak bardzo za tobą tęskniłem.
Powiedz koniecznie,
że tu jesteś,
bo znów będziesz ze mną pracować, Carmentea.
A jeśli odmówisz,
to przy tym całym stresie dostanę zawału.
Nie żartuję!
Chciałabym się zgodzić, ale...
- Nie mogę. - Dlaczego?
Co się stało?
Babcia dobrze cię karmi?
- Spójrz na siebie. - Hugo...
Jestem w ciąży.
- Proszę? - Jestem w ciąży.
W ciąży?
Kolejna? Co to, nowa pandemia?
Chyba test sobie zrobię, bo zaraz się okaże, że ja też.
Kto jest dawcą? Wiesz?
Kto to? Powiedz.
Ktoś z Ecomody?
Nie mów. Jeff?
Inés, zostaniesz babcią.
To nie Jeff.
Nie mów.
Ignacio Valencia. Tak, Ignacio.
On już wie? Carmen!
Wróć, Carmen!
No nie.
Zapłodnił ją ten drapieżnik Nacho.
To te nowe projekty?
Podobają ci się?
Bardzo.
A tobie kwiaty?
Bardzo.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Ignacio Valencia.
Pełen niespodzianek.
Kogo my tu mamy?
Niepowtarzalny ogier z Ecomody.
Jak mam cię nazywać? Ignorancio?
Uważaj, on słynie z zapładniania i porzucania kobiet.
Powodzenia.
O czym ty mówisz, Lombardi?
O tobie.
Nie dość, że zniszczyłeś Ecomodę,
to musiałeś zniszczyć życie mojej ulubionej modelki?
Pamiętasz Carmen?
Zapłodniłeś ją!
To nieprawda.
Zaprzeczasz?
Zaprzeczasz, że z nią spałeś
i zrobiłeś jej dziecko?
- Nie kłam! - Spokojnie.
- Kłamać? - Już dobrze.
Kto ci to powiedział?
Sama Carmen. Przed chwilą.
Strzeż się tego casanovy.
Przysięgam, nie wiem, o czym on mówi.
To niemożliwe. Porozmawiam z Carmen.
Pełen niespodzianek.
Mila, zaczekaj.
Nacho zrobił dziecko Carmen?
- Biedaczka. - To prawda.
Nie podaję niesprawdzonych informacji.
- To nie wszystko. - Co?
Wyrzucił ją z Ecomody.
- I już. - Nie.
Byłby dupkiem, gdyby kazał jej wyjechać z kraju.
Byłby w stanie.
- Oby jej zapłacił. - Wybaczcie, że podsłuchuję,
ale współcześni dorośli
muszą być bardziej ostrożni w przypadku miłosnych schadzek
z wymianą płynów.
Zabezpieczać się.
Dzisiejsi mężczyźni unikają odpowiedzialności.
Oczywiście poza Nicolásem.
Jest wyjątkowy, dlatego tak bardzo go cenię.
I dlatego tak mi zazdrościsz.
- Że co? - Właśnie.
- Posłuchaj. - Zazdrościłaś mi ubrań.
- Sukienek. - Co się dzieje?
Jak zwykle.
Co tu robicie? Znowu ploteczki?
Marce...
Mam dwie plotki.
To ja już...
Marce, pierwsza.
Ziemniak nie przyszedł.
Tak myślałam.
- Tak myślała. - Ale po drugiej
padniesz jak długa.
- Padnie. - Gotowa?
- Będziesz ciocią. - Co?
Nacho zrobił dziecko Carmen.
Oni mi powiedzieli.
- One. - Zobaczmy.
Tak.
Betty, Betty Lu...
Mila mnie uczesała.
Dobrze.
Przyszedł nasz prawnik.
- Chodź, nie wstydź się. - Nicolás.
Co słychać?
Dobrze.
To ja już idę.
Nic nie widzę.
Nicolás, przynieś mi...
Możemy pogadać?
Nie spodziewałam się ciebie.
Ja też nie.
Mimo że staram się o tobie zapomnieć,
nie potrafię.
Po prostu się nie da, bo widzę cię na billboardach,
w telewizji, w gazetach.
Serrano pewnie
jest dumny z takiej modelki.
Prawdziwy zdobywca. Promieniejesz.
Dziękuję bardzo.
To był pomysł Armanda.
Nie, Betty.
Ani Armanda, ani Serrana.
To cała ty.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Sam to zrobiłem.
Nie dorównuje ci,
ale się starałem.
Pomogę.
Kiedy to narysowałeś?
Nie zapomnę tego, co było między nami.
Zachowam to w sercu.
Przepraszam, muszę podłączyć mikrofon.
Tak, chwileczkę.
Szykuj się, pora na mnie.
Trzymam kciuki.
Armando...
Pogadamy później.
Posłuchaj mnie.
Nie chcę rozmawiać.
- Wszystko wyjaśnię. - Mila!
- Posłuchaj. - Mila.
Rozmawiałem z Hugonem. Carmen mówi, że to dziecko Ignacia.
- On jest ojcem. - Raczej ty.
- Ty. - Co?
Debilowi się trafiło.
- W życiu. - Tępy tatko.
- Dureń. - Dobrze.
Macie sporo do omówienia.
Sprawdźcie kalendarz, pogadajcie z Carmen,
zróbcie test na ojcostwo,
może dostaniecie zniżkę w pakiecie.
I zostawcie mnie w spokoju.
- Nie odchodź. - Zaczekaj.
- Twój bachor. - Twój bachor.
Przepraszam. Dziękuję.
Dziękuję.
Pascual!
Dobrze, że jesteś. Bałam się.
Mówiłem, że wpadnę.
Z radością. Przyjechałem autobusem.
Zajęłam ci miejsce.
Nie trzeba. To dla VIP-ów.
Ludzi z klasą. Poradzę sobie.
Ale dziękuję.
Brawo!
Istnieje pewne piękno,
którego nie wymyślono.
To piękno, które sami odkrywamy.
Piękno kobiety, która jest całkowicie szczera
i zmienia swoje „wady”
w największe zalety.
Oto „Betty jest Kolumbią”.
Coś pięknego.
Kolekcja zainspirowana wszystkimi kobietami,
które czują się piękne i akceptują siebie.
- Piękne jak ty. - Oczywiście.
Oddaję głos osobie, która umożliwiła powstanie tej kolekcji.
- Jorge Serrano. - Brawo!
Dobry wieczór.
Dziękuję, że przyszliście.
Jestem naprawdę szczęśliwy i dumny,
że zawarłem wspaniałą umowę
między moim holdingiem modowym
a tą kolumbijską firmą.
Moja szyneczka!
Brawo!
Jest z nami wspaniały Hugo Lombardi.
Dziękuję.
Jefferson Ramírez.
- Brawo, Jeff. - Dzięki.
I Mila Mendoza, tuż obok mnie.
Brawo!
- Szukałam cię. - Niewiarygodne.
Chociaż właściwie to wiarygodne.
Esteban. Cudowny facet.
Prawnik, ekonomista, menedżer.
Zna się na rozwodach, umowach, origami.
Miał tylko udawać twojego chłopaka.
Ale musiał zostać prawdziwym.
Mam rację?
Mam?
- Armando... - Daruj.
Chcesz mi coś powiedzieć? To mów.
Śmiało.
Cokolwiek to jest.
Powiem ci.
Bo chcę być z tobą szczera.
Dotąd nie byłaś?
Przed państwem wielka gospodyni wieczoru.
Wasza ambasadorka na cały świat.
Kobieta, która reprezentuje wartości i duszę Kolumbii.
Oto Beatriz Pinzón Solano.
Poczułam coś do Estebana.
Do czegoś między nami doszło.
Do czego?
Co się stało?
Spałaś z nim?
Brzydula ma branie!
Od 25 lat, odkąd się pobraliśmy,
nie byłem z inną kobietą.
Bo kocham tylko ciebie.
Dwadzieścia pięć lat.
Nawet po rozstaniu
nikogo nie miałem.
Z lojalności.
Sukin...
- Co? - Co mam zrobić?
Bo nie wiem.
Nie wiem, co myśleć.
Rozczarowałaś mnie.
Nie spodziewałem się tego.
Nie po tobie.
Jestem wolną kobietą, Armando.
Mam prawo żyć swoim życiem.
- Nie żałuję tego. - Dobrze się bawiłaś?
Podobało ci się?
Tak.
Wyłączcie mikrofon.
- Idę. - Znajdź ją, Freddy.
Szybko.
Mieliśmy umowę.
Nie byliśmy już razem.
Nie.
Zdradziłaś mnie.
Beatriz.
Czekają na ciebie. Wołają.
- Tak? - Tak.
Leć.
Armando.
Zostałeś najsłynniejszym rogaczem Ameryki.
Co?
Mikrofon Beatriz był włączony.
- Że co? - Wszyscy słyszeli, co...
Kto by pomyślał?
Nie.
Mamo.
Dobry wieczór!
Przepraszam za spóźnienie.
- Dziękuję za przybycie. - Mamo.
Po pierwsze, to wyjątkowa kolekcja,
bo powstała w obliczu wielu przeciwności,
aby pomóc nam dołączyć do holdingu pana Serrana.
Mamo.
Jestem przekonana, że będzie to owocna współpraca.
Mamo.
Nie jestem uosobieniem idealnej kobiety.
Wiem.
Nie jestem idealna.
- Zejdź ze sceny. - Nie chcę być.
Mamo.
- Czym jest ideał? - Zejdź.
- Czym jest doskonałość? - Mikrofon był włączony.
- Przepraszam. - Chodź.
Co?
Mikrofon był włączony, wszyscy nas słyszeli.
To była...
prywatna rozmowa.
Nieprzeznaczona dla was.
Przepraszam, Mila.
Tato...
Esteban.
Przepraszam, że was zawstydziłam.
Ale już się nie wstydzę tego...
że żyję.
Że jestem sobą.
Brawo!
Dziękuję za brawa.
Kontynuujmy premierę.
Doszło do sytuacji, która może przydarzyć się każdemu.
Mikrofon był włączony.
Wszystko słyszeliście, ale jesteśmy na premierze.
Z podkulonym ogonem, jak zwykle.
Sofi, jest gorzej, niż zapowiadały karty.
Zostałam twarzą marki,
która ma
reprezentować Kolumbijki.
Moje rodaczki.
Jak już mówiłam,
zamiast tego reprezentuję niedoskonałość.
Wybrałem ją ze względu na jej szczerość,
odwagę, prawdziwość i człowieczeństwo.
Podsłuchaliśmy pewną rozmowę, fakt.
Ona to potwierdza.
Twoje serce i kolekcja też będą tego dowodem.
Obejrzyjmy ją.
Betty!
Armando.
Armando!
Mariana?
Tak, to ja.
Kopę lat.
Dobrze cię widzieć. Co tu robisz?
- To dziwny moment. - Nie przejmuj się.
Przybywam z odsieczą.
- Jestem w trudnej sytuacji. - Właśnie.
Mamo, jesteś najwspanialsza. Betty Queen.
Królowa...
Betty, co to było?
Zaskoczyłaś mnie. Co za przemowa!
Szok. Jesteś moją idolką.
Poważnie.
Muszę się zmywać.
- Nicolás, pożycz auto. - Czemu?
- Planujesz potajemny ślub? - Nie.
Wręcz przeciwnie.
- Dokąd jedziemy? - Ja prowadzę.
Ale wracajcie szybko. Jadę w podróż poślubną.
Dwadzieścia lat temu przewidziałam,
że Ecomoda zbankrutuje. Pamiętasz?
A jak powiedziałam Betty,
że się w niej zakochasz?
Widzę bardzo namiętny związek.
Wyjątkowy i potężny.
Zmieni i jego życie,
i twoje, Beatriz.
Pamiętasz? Sprawdziło się.
Znowu postawiłam wróżbę.
Wyszła dwójka pik.
To znaczy,
że stoisz na rozdrożu.
Jeśli nie dogonisz Betty,
stanie się coś strasznego i wszyscy przegramy.
Posłuchaj mnie.
Możesz nigdy nie odzyskać Ecomody.
Nigdy.
Dokąd jedziemy?
Na koniec świata.
Betty!
Panie Mendoza.
- Możemy pogadać? - Nie teraz.
- To ważne. - Nie teraz.
Freddy!
- Zatrzymaj się. - Nie, ale...
- Daj kask. - Po co?
- Muszę jechać... - Za nim.
- Boże. - Freddy!
- Co dalej? - Freddy!
- Nie spadnij. - Słonko!
Co z naszą nocą?
Panie Ziemniak.
Nie można szybciej?
Jeśli ten drań Mendoza jedzie za moją wnuczką i córką,
- będę potrzebny. - Tak jest.
Gaz do dechy, Juan.
Już!
Zostaw to mnie.
W samochodzie są prochy Pachita na podróż poślubną.
Muszę odzyskać Freddy'ego, Armando go porwał.
- Szybciej. - Dobrze.
Wszyscy są zajęci.
Tylko ja i Sandra jedziemy na przejażdżkę.
Oczywiście.
Gazu, Mila na mnie czeka.
Czeka na mnie.
Ale fakt, pospiesz się.
Ja tu decyduję.
To mój autobus. I zdecydowałem, że pijemy!
Podaj dalej.
Niech żyje Pascual!
Nie będziesz już mi prawił komplementów?
Pogadamy o tym później.
Fascynujesz mnie.
Co?
Fascynujesz mnie.
Pogadamy później.
Pijmy!
A pan?
Co pan robi w tym autobusie?
Muszę coś powiedzieć Armandowi,
ale skoro go nie ma, powiem tobie.
- Ostrożnie. - Śmiało.
Ale nikomu nie mów.
Nie powiem.
Wie pan to.
Gutiérrez, rozmawiasz
z nowym właścicielem 20% Ecomody.
- Boże! - Tak jest.
- Naprawdę? - Naprawdę.
- Zatańczymy? - Za chwilę. Potańcz sama.
Muzyka!
Zatańczymy?
Mila, kocham cię!
Nie rozumiem.
Niby to takie ważne, że aż mnie porwałeś.
Musiałem porzucić swoją królową.
Freddy, musimy znaleźć Betty.
- Pewnie jest zła. - Wiem.
Oby wakacje się udały.
Armando!
- Stój, to Armando. - Blondi.
Jeszcze jedno zdjęcie.
Co się stało?
Skończyło nam się paliwo.
- Wsiadajcie. - Podwiezie nas?
- Chodźmy. - Mam prośbę.
Zaczekaj.
Nie wsiądziesz tu.
Panie Hermes. Pił pan?
- Nie. - Panie Hermes.
Czekajcie!
Dawaj.
- Chodź. - Czekajcie.
Kochanie.
- Przepraszam. - Chodźmy.
Ale piękny byk.
Wspaniały.
- Nie. - Zobaczmy.
Ma duże jądra, jest niebezpieczny.
- Co się stało? - Byk. Groźny.
Musimy jechać.
Nie da rady, ma dwa lata.
- Muszę jechać. - Nie.
To niebezpieczne.
Jezusieńku.
Wsiadaj, tu jest wielki byk.
- Byk... - A on gdzie?
Pobiegł.
Będzie mi dręczył rodzinę.
Boże.
Znasz się na samochodach?
Nie ma zasięgu.
- Co robimy? - Co tym razem?
Betty!
Mila!
- Twój tata? - Armandaddy?
Kręć.
Odpal go.
Kręć, kręć.
Dalej!
Naprawił!
Gaźnik się przykurzył.
Nie gaś, a dojedziecie.
Wsiadaj.
Nie zostawię cię.
Wsiadaj.
Przestań dramatyzować.
Jedziemy z Pachitem.
Mamy gościa.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska