‫🎬 دانلود جدیدترین فیلم و سریال
‫📝 زیرنویس سریع، دقیق و بدون سانسور
‫ T.me/King_Subtitle
پلی بزنید. زیرنویس ظاهر می‌شود. بیش از ۲۰۰ زبان. یک اپلیکیشن: tryray.app
‫چیزی داری بخورم؟
‫بدجوری گشنمه.
‫کلاهت رو بکش عقب.
‫قیافه‌ت به پسرا نمی‌خوره.
‫کلاهت رو بکش عقب.
‫ترسی تو کارم نیست.
‫مسافرا تو این کوه و کمر از ‫رابین هود قهرمان حرف می‌زدن.
‫هوای ضعیفا رو داشت.
‫هیشکی هوای ضعیفا رو نداره.
‫اونم هیچ‌رقمه قهرمان نبود.
‫روزی سه بار دعا می‌خوند ‫و به فقیرا پول می‌داد.
‫و لیدی ماریون هم خاطرخاش بود.
‫لیدی ماریون خودش ‫یه پا قهرمان نبود؟
‫اینا همش یه مشت چاخان ‫و افسانه قدیمی چوپوناست.
‫یه قصه‌گوی مست‌تر از ‫خودم اینارو سر هم کرده.
‫بدجور کشته‌مرده رابین هود بود.
‫واسه آدمی مثل اون، عشق و ‫عاشقیِ گنده‌ای تو کار نیست.
‫آدمایی رو دیدم که می‌شناختنش.
‫می‌خوای یه راز بهت بگم؟
‫آره، بگو.
‫تو کل عمرش حتی یه ‫بارم دست به دعا نبرد.
‫تموم این قصه‌هایی که تو ولایت ‫پیچیده، همش خالی‌بندی رو خالی‌بندیه.
‫یه قاتل و راهزنِ بی‌رحم بود.
‫شاید یه جا خِرِ یه ‫کلانتری رو بریده باشه...
‫...اونم کنار کلی آدم دیگه.
‫مردم از خودشون واسه چیزی ‫که وجود نداشت معنی می‌تراشیدن.
‫قهرمان نبود. فقط واسه عشق و ‫حالش دزدی می‌کرد و آدم می‌کشت.
‫همین و بس.
‫اونایی که دیدیشون،
‫گفتن از این کارای ‫خلافش پشیمون شده؟
‫به نظرم فقط دیگه بریده بود.
‫من که می‌گم، اگه یه ‫روز چشمت به این آدمکش،
‫یعنی رابین هود افتاد، فقط دُمِت ‫رو بذار رو کولت و جیم شو.
‫تا همین ته‌مونده ‫جونت رو نجات بدی.
‫فامیلت کیه؟
‫ویلیام وینرایت، از ‫بچه‌های پیکرینگ.
‫از پیکرینگ؟
‫بابام.
‫پدربزرگم.
‫یا باید یه آبی به تنت می‌زدی، یا ‫صبر می‌کردی مسیر باد عوض شه.
‫یا حداقل وزنت رو ‫می‌نداختی رو اون یکی پات.
‫این تنها کاری بود ‫که درست انجام دادی.
‫همش دارن دروغ و ‫دغل سر هم می‌کنن.
‫این دهاتی‌های شوت و ساده‌لوح.
‫همه‌ش چاخان از ‫قهرمان‌بازیا و مرام و معرفتش.
‫ولی تاوان خون ‫ریخته‌شده رو باید داد.
‫و نوه نتیجه‌های اونایی ‫که کشته هنوز دنبالشن.
‫چون در واقعیت،
‫هیشکی به اندازه اون ‫کینه‌ای و افسارگسیخته نبود...
‫...به اندازه اون قاتل ‫و دزد، یعنی رابین هود.
‫و البته «جان کوچولو».
‫با توماس حرف بزن.
‫سر چاه جنوبی دارش زدن.
‫شیکمشو سفره کردن.
‫کس دیگه‌ای رو ندارم ازش بپرسم.
‫چی شد؟
‫اسمم ادوارده.
‫این ادواردی که می‌گی کی بود؟
‫دَه تا تابستون پیش ‫تو جاده به تورم خورد.
‫داداشش مرده بود و می‌خواست ‫بره تو زمین داداشش...
‫...چاودار و نخودفرنگی بکاره.
‫هیشکی ریختِ ادوارد رو ‫ندیده بود و نمی‌شناختش.
‫واسه همین دخلشو آوردم.
‫حالا من همون ادواردم.
‫مارگارت هم زن خیلی خوبیه.
‫مزرعه ردیفیه.
‫چی شد؟
‫یکی از خانواده‌های همون ‫دور و بر منو شناختن.
‫مزرعه‌مو از چنگم درآوردن، ‫مارگارت رو هم گرفتن.
‫چیزی نمونده بود جونمم بگیرن.
‫تنهایی نمی‌تونم حق ‫و سهممو پس بگیرم.
‫اونا مال تو نیست.
‫اونا خانواده منن.
‫خیلی خسته‌ام، جان.
‫ادوارد.
‫خیلی خسته‌ام، ادوارد.
‫بدجور جنگی می‌شه.
‫از همون دعواها که ‫تو تاریخ ثبت می‌شه.
‫تو زورت زیاده.
‫ریشه‌ام برمی‌گرده به خیلی قدیما.
‫می‌گن خون وایکینگا تو رگامه.
‫می‌گن که...
‫...بابای پیرش یه زمانی ‫با خرس سرشاخ شده.
‫بدجور جنگی می‌شه، رابین.
‫چند نفرن؟
‫چهار... پنج نفر.
‫دوتایی با هم می‌تونیم ‫حریفشون شیم.
‫به احتمال زیاد ‫جفتمون سَقَط می‌شیم.
‫رابین.
‫فِرد.
‫عجب ماجرای خفنی بود.
‫ماجرای خفنی بود.
‫یادته وقتی به پستِ پاتر خوردیم؟
‫لخت مادرزادش کنیم ‫ولش کنیم یا بکشیمش؟
‫بکشیمش.
‫با این حال، وقتی واسه ‫بقیه تعریفش کردم...
‫...یکی گفت ما لخت ولش کردیم.
‫...و من اصلاً یادم نمیومد چی شد.
‫همیشه قشنگ بلد بودی خالی ‫ببندی و قصه بگی، رابین.
‫آخه چرا باید لخت ولش می‌کردیم؟
‫نمی‌دونم والا.
‫همین‌جوری...
‫ما که اصلاً به پست پاتر نخوردیم. ‫یعنی چی که به پستش نخوردیم؟
‫یعنی اصلاً همچین ‫چیزی اتفاق نیفتاده.
‫این فقط یه قصه‌ایه ‫که یه جایی شنیدی.
‫ولی اگه گیرِ یه ‫پاتری هم می‌افتادیم...
‫...حتمی می‌کشتیمش. اگه اتفاق ‫افتاده بود قشنگ یادم می‌موند.
‫آره.
‫از زنت برام بگو.
‫مارگارت.
‫زن خیلی خوبیه.
‫خیلی خوب. خیلی هم باخداست.
‫بهم یاد میده که دعا ‫بخونم و نقاشی بکشم.
‫برام توصیفش کن ببینم.
‫توصیفش کنم؟
‫آره توصیفش کنم...
‫موهاش قرمزه.
‫یه قرمزی...
‫مثل خون تازه.
‫نه بابا، خون نه.
‫نه.
‫یه چیز قرمز، ولی خیلی قشنگ.
‫قرمز مثلِ...
‫...مثل غروب آفتاب.
‫مثل غروب آفتاب تو تابستون.
‫مارگارت یه زن به تمام معناست.
‫با موهایی به قرمزیِ آفتابِ ‫در حال غروبِ تابستون.
‫اون هوامو داره، ‫منم هوای اونو دارم.
‫رابین.
‫دشتای باز اون‌ورِ این کوه‌ها...
‫...پر از جاهاییه که ‫بشه از صفر شروع کرد.
‫اصلاً تو فازِ از صفر ‫شروع کردن نیستم.
‫ترجیح می‌دم مثل یه مرد بمیرم.
‫هنری! هنری!
‫بیا اینجا، هنری!
‫نه، هنری!
‫بدو! نه...
‫هنری، برگرد عقب!
‫هنری، بقیه رو هم خبر کن!
‫هنری!
‫ادوارد، عزیزم...
‫حواست به مارگارت کوچولو باشه.
‫دیگه واسه خودش خانومی شده.
‫جات اینجا امنه.
‫دخترتم جاش امنه.
‫بیا یه دعایی بخونیم.
‫پروردگارا،
‫خدای ما،
‫یه لطفی کن تا با تمام ‫وجودمون تو رو بطلبیم.
‫یالا، دعایت رو بخون.
‫تا وقتی پیدات کردیم، عاشقت بشیم.
‫و با عشقی که به تو داریم،
‫از اون گناهایی که ما رو ‫ازشون نجات دادی بی‌زار بشیم.
‫به عشق عیسی مسیح. آمین.
‫آمین.
‫خب که این‌طور.
‫شرمنده‌ام.
‫دقیقاً همون موقع از خواب پریدم.
‫دخترعمو.
‫دقیقاً همون موقع از خواب پریدم.
‫شرمنده!
‫باد از سمت شمال و شرق
‫با خودش اون همه ‫سوز و سرما میاورد.
‫فقط به تن من می‌خورد، نه بقیه،
‫لباسای نازک و کهنه‌ام ‫طفلکیا تقصیری نداشتن.
‫علفزار از شبنم خیس آب بود،
‫و جوونه‌های کوچیکشون خم شده بود
‫اما اون گل مینای ‫سربه‌زیر سر خم نکرد،
‫وقتی داشت گونه‌های ‫خیس از اشکم رو می‌دید.
‫ای جوونِ فلک‌زده که ‫واسه بدبختی به دنیا اومدی،
‫ای پسرِ سردرگم و بیچاره،
‫دنیایی که با شجاعت و بازیگوشی ‫و بی‌خیالی توش قدم گذاشتی،
‫انگار داره به ریشم ‫یه پوزخندِ گنده می‌زنه.
‫و با اینکه به نظر میاد ‫دردم درمون نداره،
‫ولی خب خدایی دردم بدجور سنگینه.
‫اینم از دردِ من، مثل ‫یه رودی که جاریه،
‫انگار داره با همه‌شون یکی می‌شه.
‫دیگه نه اثری از زمین ‫مونده نه از ادینبورگ،
‫و چراگاه‌ها هم کلاً غیب شدن.
‫اون دشتای سبز و مرتع‌ها و ‫باتلاق‌هایی که یه زمانی بودن،
‫حالا دیگه کلاً دود ‫شدن و رفتن هوا.
‫پروردگارا به ‫درگاه تو ناله می‌کنیم.
‫بهمون رحم کن و از گناهامون بگذر.
‫ای پادشاه آسمون‌ها ‫و پروردگار ابدی،
‫این دعاهایی که به درگاهت ‫میاریم رو از ما قبول کن.
‫به داد مریضا برس ‫و اونا رو هم ببخش.
‫زندونیا و اسیرا رو آزاد کن.
‫هوای بیوه‌ها و یتیما رو ‫داشته باش و ببخششون.
‫ما گناهکاریم و از راهت کج رفتیم.
‫تو که نجات‌دهنده همه‌ای، ‫ما رو هم نجات می‌دی
‫ای ناجی همه،
‫ما رو نجات بده و از ‫سر تقصیراتمون بگذر.
‫به اونایی که توبه کردن رحم کن.
‫و این کثافت گناه رو پاک کن.
‫و بهمون بخششت رو عطا کن.
‫آمین.
‫گادوین!
‫جونِ مادرت...
‫راجر، نه!
‫راجر! نه!
‫نه!
‫جان کوچولو!
‫بیست تا زمستون پیش...
‫...پسرعموم رو، یعنی ‫والترِ هاویشام رو کشتی.
‫برعکسِ نوه‌اش.
‫به خاطر دخترت هم که شده، حاضرم ‫از خونت بگذرم و جونت رو ببخشم.
‫یه‌سری داستان درباره یه ‫صومعه‌ی مخفی به گوشم خورده.
‫یه راهبه‌ی ارشد اونجاست...
‫...که هیشکی یادش نمیاد ‫سنش چقدره، از بس پیره.
‫می‌گن قدرت شفابخشی داره.
‫تو رو می‌برم پیش همون.
‫دوباره سر پات می‌کنه.
‫یه‌چیزای عجیب و ‫غریبی دربارش شنیدم.
‫رابین.
‫مجبوریم اینجا ولت کنیم.
‫می‌افتن دنبالمون.
‫برف رو نگا.
‫عجیبه که داره به ‫این آرومی می‌باره.
‫ولی رو زمین نمی‌شینه.
‫پروردگار همون ناجیِ ماست.
‫یه مردی تو رو آورد اینجا.
‫زخماتو با آتیش داغ کرد و بست.
‫خدایی‌اش کارشم بد نبود.
‫الان شیش روزه که اینجایی.
‫رو شکمت زخم برداشتی.
‫دنده‌هات شکسته و ‫پاتم بدجور خرد شده.
‫می‌فهمی دارم چی می‌گم؟
‫آره.
‫الان تو صومعه سنت کلمنت هستی.
‫اینجا جاییه واسه ‫استراحت و خوب شدن.
‫تو کدوم شهر؟
‫هیچ شهری در کار نیست.
‫قصه شائول رو می‌دونی؟
‫قدیما یه مردی بود به اسم شائول.
‫شاگردای پروردگار ‫رو تهدید می‌کرد.
‫رفت پیش کاهن اعظم...
‫...و ازش یه نامه‌هایی ‫واسه دمشق خواست،
‫که ببره برای کنیسه‌ها،
‫تا اگه اونجا مرد یا زنی از ‫پیروانِ این طریقت پیدا کرد...
‫...دست و پا بسته بیاردشون.
‫همین و بس.
‫فقط چند قطره.
‫زیاد درد نداشت، نه؟
‫نه.
‫من خواهر بریجت‌ام.
‫اسمت چیه؟
‫راندولف.
‫پس یه عذرخواهی ‫بهت بدهکارم، راندولف.
‫بابت چی اونوقت؟
‫همش التماس می‌کردی ‫که بذارم بمیری.
‫ولی من این کارو نکردم.
‫خودت گفتی از شدت ‫تب هذیون می‌گفتم.
‫اما حالا تبت خوابیده.
‫فعلا یکم بگیر ‫استراحت کن، راندولف.
‫تنت پر از جای زخمه.
‫می‌خوای بگی کسی اینجا ‫از طرف تو تو خطره؟
‫نه.
‫ویل اِنیهام تا اینجا ‫هم میوفته دنبالت؟
‫عمراً این کارو کنه.
‫قرار نیست بلایی سرشون بیاری.
‫حالا برگرد تو تختت.
‫حالا برگرد طرف در.
‫حالا درو باز کن.
‫هرچقدر دلت می‌خواد برو دور شو.
‫الان جونِ پارو زدن داری؟
‫یه قایق تو ساحل غربی افتاده.
‫حله.
‫اگه تو باغچه کمک کنی، ‫می‌تونی همین‌جا بمونی.
‫من که دهاتی و کشاورز نیستم.
‫پس شکار کردن بلدی؟ آره، بلدم.
‫تو این جزیره یه‌خورده ‫شکار پیدا می‌شه.
‫ولی نه، قرار نیست تو شکار کنی.
‫تو الان حتی جون ‫نداری زهِ کمون رو بکشی.
‫می‌تونم کمونم رو بکشم. ‫بیشتر خرگوش می‌زنم.
‫تله گذاشتن هم بلدی؟ آره، بلدم.
‫خوبه، ولی بیشتر از ‫شیش‌تا تله نمی‌ذاری.
‫وگرنه نسلشون ور می‌افته.
‫می‌تونی به همون ‫شیش‌تا تله رضایت بدی؟
‫آره، می‌شه.
‫پس حله.
‫بقیه وقتت رو هم تو ‫باغچه کار می‌کنی.
‫داری سعی می‌کنی جیم شی؟
‫خیلی ساکتی.
‫آروم و یواش حرکت می‌کنم.
‫آرومی، ولی باید ‫یواش‌تر از اینا راه بری.
‫تو الان یه پا چُلاقی. ‫-ولی خب جذامی که نیستم.
‫یواش رفتن عیبی نداره. ‫ما اینجا جامون امنه.
‫همین خودش کلی حرف توشه.
‫تو می‌دونی، منم می‌دونم.
‫اون بود که بهمون پناه ‫داد و جامونو امن کرد.
‫خیلی قبل‌تر از اینکه ‫پای ما به اینجا برسه.
‫اونم یکی بود مثل خود ما.
‫درد و بدبختیِ بزرگی رو کشیده بود.
‫تو جوونی بیوه شد.
‫اما از دل همون درد و رنج...
‫...اون قدرتی رو پیدا ‫کرد که ما رو بتونه شفا بده.
‫با این حال قیافه‌ت به اونایی ‫که شفا پیدا کردن نمی‌خوره.
‫یه‌بار یه راهبی داستان یه فیلسوف ‫خیلی کله‌گنده رو واسم تعریف کرد.
‫بزرگ‌ترین فیلسوفِ دورانِ خودش بود.
‫ولی یه روز پادشاه ‫ولایتشون باهاش چپ افتاد.
‫انداختنش تو یه سیاه‌چال تاریک ‫تا شکنجه‌اش کنن و بکشنش.
‫اما تو همون اوج بدبختیش...
‫...وقتی دیگه هیچی ‫تو بساط نداشت...
‫...یه فرشته‌ای ظاهر ‫شد و باهاش حرف زد.
‫و بهش یاد داد که ‫اصلاً مهم نیست...
‫...که کل دنیا پر از ‫بدبختی و کثافت باشه...
‫...یا اینکه فقط مرگ درِ ‫خونه‌اش رو می‌زنه...
‫...چون اون یه چیزی داشت که ‫دستِ هیچ بنی‌بشری بهش نمی‌رسید...
‫...و هیشکی نمی‌تونست ‫از چنگش در بیاره.
‫اون عقلش رو داشت.
‫و توی همون عقلش...
‫...خدا رو داشت.
‫واسه پیدا کردنِ آرامش ‫هیچ‌وقت دیر نیست.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫هر روز دارم پارو می‌زنم.
‫رفیقت اونقدری زور ‫داشت که تو رو بکشه بیاره.
‫اما همه این‌کاره نیستن، واسه ‫همین من خودم می‌برمشون اون‌ور.
‫منم می‌بری اون‌ور؟ نه.
‫وقتی جون گرفتی، خودت ‫تنهایی پارو می‌زنی می‌ری.
‫فعلاً حواست به همون ‫کارای خودت باشه.
‫یکی هست که تله‌ها رو ‫بچینه. من می‌رم سراغ شکار.
‫نه آقا، تو نمی‌تونی بری شکار.
‫خب که چی؟
‫آخر سر اون فیلسوف ‫کله‌گنده چی شد؟
‫معلومه دیگه، شکنجه و اعدام شد.
‫معلومه.
‫با این همه برو بیا و ‫این کارایی که می‌کنی...
‫نشونمون بده چی با ‫خودت واسه این دنیا آوردی.
‫هی تو.
‫رو ریتم بخون. فقط تو باید بخونی.
‫هی! هی!
‫اون جذامیه یکی رو از ‫ساحل روبرو آورد اینجا.
‫باباهه مُرد.
‫اوضاع و احوال چطوره؟
‫بیا درختامو بهت نشون بدم.
‫اینا درختِ آقْطی‌ان.
‫آخرای تابستون موقع چیدنشونه.
‫اینجا می‌دونن قبلاً چکاره بودی؟
‫باید جای اونو تو مراسم بگیری.
‫بعدش نوبت چیدن گلابیاست.
‫حالا قبل از اینا چکاره بودی؟
‫شمشیر می‌فروختم.
‫اونم تو بهترین حالتش.
‫آره قطعا، تو بهترین حالتش.
‫ما این‌جوری یاد گرفتیم ‫گلیممونو از آب بکشیم بیرون.
‫-یادت نره، درختا. ‫-گلابی و آقطی، عالیه.
‫یه عده‌ایشون می‌دونن.
‫ولی راهبه ارشد اصلاً ‫واسش مهم نبود ما کی بودیم.
‫پاییزم که بشه وقت چیدن سیباست.
‫اون زنه؟
‫برات تعریف کرده که ‫چه بلاهایی سرش اومده؟
‫راهبه ارشد داره ‫تر و خشکش می‌کنه.
‫اگه نگرانی، برو با خودش حرف بزن.
‫درختا چی بودن؟
‫گلابی، سیب و آقطی.
‫ایول، عالیه.
‫این دیگه آخرین باریه ‫که زخمتو می‌بندم.
‫با اینکه تنت هنوز خیلی ‫کار داره تا خوب شه.
‫خیلی خسته‌ای.
‫آره.
‫ولی قبلاً هم سابقه ‫داشته این‌قدر خسته بشم.
‫بچه اصلاً خواب نداره.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫یه‌سری چیزای وحشتناک.
‫قصه‌شو برات تعریف کرده؟
‫اصلاً لام تا کام حرف نمی‌زنه.
‫نه چیزی می‌خوره، نه می‌خوابه.
‫اسمش چیه؟
‫مارگارت.
‫کی هست این دختر؟
‫باباشو می‌شناختم.
‫کشاورز بود.
‫حالا دیگه مرده.
‫فک کنم ننه‌شم به ‫همین درد مبتلا شده.
‫به نظرم اونم مرده.
‫نمی‌دونم. مرده دیگه.
‫ازون قصه‌های تکراری.
‫کشتنش.
‫شایدم.
‫چاخانات بدجور طبیعی به نظر میاد.
‫بچه خودش همه چی رو دید؟
‫شاید.
‫تحمل این چیزا واسه ‫یه بچه خیلی سنگینه.
‫واسه رفیقت متأسفم.
‫دمت گرم.
‫می‌خوای یه دعایی براش بخونم؟
‫هرجور راحتی.
‫اسمش چی بود؟
‫ادوارد.
‫نترس عروسکم.
‫به خدا و به من اعتماد کن.
‫تو خونه‌ی پدرِ آسمانیِ ‫من، اتاقای زیادی هست.
‫و وقتی که برات یه ‫جایی ردیف کردم،
‫برمی‌گردم و تو ‫رو با خودم می‌برم،
‫تا تو هم همون‌جایی ‫باشی که من هستم.
‫و خودت راهشو بلد میشی.
‫🎬 دانلود جدیدترین فیلم و سریال
‫📝 زیرنویس سریع، دقیق و بدون سانسور
‫ T.me/King_Subtitle
‫مارگارت.
‫باشه.
‫مارگارت...
‫باشه، مارگارت. خیله خب.
‫اگه چم و خم جزیره رو ‫نشناسی، گم و گور می‌شی.
‫مارگارت! مارگارت!
‫هی!
‫بدش بهش.
‫اون نامردهایی که این ‫بلا رو سرت آوردن...
‫می‌دونن اینجایی؟ آره.
‫اسمِ من چیه؟
‫اسممو بگو.
‫راندولف.
‫این «جان کوچولو» دیگه کیه؟
‫این اسم همش چرت و پرته و ‫هیچ‌وقت نباید به زبون بیاریش.
‫و اگه گفتی،
‫نصفه شب یه گربه میاد ‫زبونت رو از بیخ می‌کَنه.
‫بگیر بخواب.
‫من خودم حواسم به طوفان هست.
‫خیله خب، پس می‌دونن.
‫چشماتو ببند.
‫می‌تونی بگیری بخوابی.
‫بخواب.
‫دمت گرم که برم گردوندی اینجا.
‫قابلی نداشت.
‫داستان این صومعه رو می‌دونی؟
‫نه.
‫حتی قبل از اینکه ‫تاریخی نوشته بشه،
‫اینجا واسه دروئیدهای ‫باستانی یه جای مقدس بود.
‫یه خدایان ناشناخته‌ای ‫رو می‌پرستیدن،
‫که تو همین جنگلا ‫بهشون احترام می‌ذاشتن.
‫بعدش رومی‌ها پیداشون شد.
‫اونا هم قدرتِ اینجا رو حس کردن.
‫واسه همینم معبداشون ‫رو اینجا ساختن.
‫و خیلیای دیگه هم ‫همین حس رو داشتن.
‫و می‌اومدن اینجا واسه عبادت.
‫یه عالمه خدا، قبیله پشتِ قبیله،
‫که حتی زبونِ همدیگه ‫رو هم نمی‌فهمیدن.
‫با این حال همه‌شون ‫کشیده می‌شدن سمتِ اینجا.
‫فک می‌کنی تو این جزیره ‫جادویی چیزی هست؟
‫فک کنم یه قدرتی این تو هست.
‫من خودم قدرت داستانا ‫و قصه‌ها رو دیدم.
‫می‌تونن آدما رو وادار کنن ‫یه کارای وحشتناکی بکنن.
‫بعد همون کارای وحشتناک ‫خودشون می‌شن قصه.
‫داستان‌ها...
‫به هیچ‌کدومشون ‫نمی‌شه اعتماد کرد.
‫نمی‌تونیم رو حرفشون ‫حساب باز کنیم.
‫چاقو هم نون رو ‫می‌بره، هم گوشت آدمو.
‫همه‌چی برمی‌گرده به تعادل.
‫حالا این تعادل یعنی چی؟
‫فک کنم اگه تعادل در کار نبود،
‫ما الان اینجا نبودیم.
‫این دنیا هم اصلاً وجود نداشت.
‫ما هم الان با هم این ‫حرفا رو نمی‌زدیم.
‫تا حالا به این قضیه فک کردی؟
‫به دقتِ عجیب و غریبِ این تعادل،
‫اونم بعد از این همه مدت؟
‫اون تعادلی که لازمه
‫تا یه کلمه‌ای، هر ‫کلمه‌ای، از دهن دربیاد،
‫و دو نفر بتونن معنیشو بفهمن.
‫راندولف.
‫دمت گرم.
‫میل ندارم.
‫همین روزاست که ریق ‫رحمت رو سر بکشم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫تو وجودم حسش می‌کنم.
‫چه‌جور حسیه؟
‫حس قشنگیه.
‫یکی اونجاست.
‫آب بدجوری مواجه.
‫از پاهاش شروع کن، ‫با برش‌های کوچیک.
‫خوبه، یکی دیگه.
‫نه.
‫خوبه.
‫آره، حالا برو بالاتر.
‫طرف شکم نه. خوبه.
‫اینجا رو ببین.
‫این‌طوری... آها همینوطوری.
‫دمت گرم. حالا برو سراغ اون یکی.
‫تموم شد. خیلی خوب بود.
‫پسر شجاعی هستی.
‫ممنون، خواهر.
‫الان گشنه‌ته؟
‫آره، خواهر.
‫سارا امشب یه شام ‫مشتی برات ردیف می‌کنه.
‫خوراک شاه‌ماهی.
‫دوست داری؟
‫آره. تو بچه کجایی؟
‫مزرعه‌ی خانواده‌ام ‫طرفای کِسویک‌ئه.
‫طرفای کِسویک. بله آقا.
‫راندولف. راندولف!
‫طرفای کِسویک.
‫اون زنه جذامیه می‌گفت ‫در به در دنبال برادرزاده‌اتی.
‫آره. بهت حمله کردن؟
‫آره. تو جاده؟
‫ما اینجا جامون ‫امنه. تو کدوم جاده؟
‫تو جاده‌ای که می‌رفت سمت کِسویک.
‫خدا رو شکر که ‫جون سالم به در بردی.
‫شکر پروردگار.
‫حالا که اینقدر شجاع بودی، نظرت ‫با یه ذره عسل بعد از شام چیه؟
‫ممنون، خواهر.
‫مارگارت کوچولو...
‫یه مردی...
‫قبل از اینکه بیای تو ‫صومعه، تا حالا دیده بودیش؟
‫مارگارت.
‫اون مردا...
‫همون نامردهایی که ‫باباتو اذیت کردن...
‫ریختشون رو دیدی؟
‫بابام گفت: «فقط بدو».
‫پس اصلاً قیافشونو ندیدی؟
‫بابام دیگه دعا نخوند.
‫خیلی از دستش قاطی کرده بودم.
‫تو دلش داشت دعا می‌کرد.
‫اسمش چی بود؟
‫بابات همون باباته دیگه.
‫بیارش اینجا ببینم.
‫دمت گرم، خوبه.
‫خوبه.
‫می‌بینی؟ از اینجا ‫بیشتر خم می‌شه.
‫حالا باید ترازِش کنی ‫تا یه دست خم بشه.
‫پس اینجاشو باید یه‌خورده ‫بتراشی نازک‌تر شه.
‫خوبه.
‫می‌تونی اینو واسم ردیفش کنی؟
‫واست یه کاسه می‌تراشم.
‫باشه.
‫امروز یاد داستان ‫لوکرتیوسِ شاعر افتادم.
‫یه چیزی درباره اتم‌ها نوشته بود.
‫اگه درختا، آدما و ‫سنگا رو بشکافی،
‫می‌رسی به همون کوچیک‌ترین،
‫ذراتِ نامرئی‌ای که کل ‫خلقت از اونا ساخته شده.
‫و این اتم‌ها تو دلِ خلأ ‫واسه خودشون می‌چرخن.
‫و بعضی وقتا،
‫بی‌خود و بی‌جهت ‫تغییر مسیر می‌دن.
‫حتی در حد یه ذره خیلی نامحسوس.
‫و اگه این‌جوری نبود،
‫یعنی اگه این انحراف ‫کوچیک و یهویی نبود،
‫که باعث بشه به هم ‫بخورن و با هم قاطی شن،
‫دیگه زیر این سقف آسمون، ‫مطلقاً هیچ چیزی وجود نداشت.
‫خوبه.
‫خیلی عالیه.
‫بگیرش.
‫پس بریم که داشته باشیم.
‫خوبه.
‫به نظرت کدومش به کمونت می‌سازه؟
‫بذار ببینیم.
‫خوبه.
‫جفتشون ردیفن.
‫مارگارت.
‫مارگارت، بیا بازی کنیم.
‫آرتور.
‫ماهی‌گیری بلدی؟ ‫- آره.
‫یه دست پرزور لازم دارم. بیا.
‫خانواده‌ات زمین دارن؟
‫آره.
‫چند نفرید کلاً؟
‫نمی‌دونم.
‫حالت خوبه؟
‫دیگه مثل قدیما ‫جوون و قبراق نیستم.
‫می‌تونی با یه دست بلندم کنی؟
‫دمت گرم.
‫بدجور ضربه خوردی.
‫کار کی بود؟
‫یه مردی.
‫یه چند تا مرد.
‫راهزنا.
‫می‌تونم ببینمش؟
‫زخمش بدجور عمیقه.
‫خیلی شانس آوردی که قسر در رفتی.
‫خیلی بچه خرشانسی هستی.
‫خدا رو شکر کن که ‫هنوز نفس می‌کشی.
‫آره...
‫خدا رو صد هزار مرتبه ‫شکر که کله‌ت رو از جا نکنده.
‫راندولف.
‫قربان.
‫راهبه ارشد می‌خواد ببینتت.
‫و آدمای این صومعه، چه ‫قبلی‌ها چه اونایی که قراره بیان.
‫اما حتی برای یه ‫ثانیه تو تموم این مدت
‫تو تموم اون سالای ‫خوب و پر از آرامش
‫نباید به راهبه ارشد لو ‫بدی که واقعاً کی هستی.
‫آخه واسه چی؟
‫واسه اینکه...
‫یکی از اون آدمای بی‌نام و نشون،
‫همون مرده‌های ناشناسی ‫که تو تاریکیِ ذهنتن...
‫الان تو یه زندگیِ دیگه‌ست.
‫عزیزکم.
‫بهم قول بده.
‫رابین.
‫بهم قول بده.
‫خداحافظ، بریجت.
‫آرتور.
‫بیا اینجا.
‫تو یه ساحل خیلی ‫دور، یه بچه‌ای هست.
‫شاید همون برادرزاده‌ات باشه.
‫تو نامه‌هه نوشته بود که در به ‫در دنبال برادرزاده گمشده‌اتی.
‫آره.
‫به نظرت خودشه؟ حالا می‌بینیم.
‫هیچ ردی ازشون پیدا نمی‌کنم.
‫فعلاً فقط باید دندون رو ‫جیگر بذاریم و صبر کنیم.
‫شاید دوباره پیداشون شه.
‫اسمت چیه؟
‫آرتور.
‫وقتتو با خالی بستن ‫واسه من تلف نکن.
‫اسمِ اصلیت چیه؟
‫گادوین.
‫تو خودت باید تصمیم ‫بگیری، گادوین،
‫که این کارو بکنی
‫یا برگردی پیش خانواده‌ات.
‫چه کاری بکنم؟
‫تا حالا چند نفر رو کشتی، گادوین؟
‫جونِ چندتا بچه رو گرفتی؟
‫اونقدری آدم کشتم که ‫آمارش از دستم در رفته.
‫بیشتر از تمومِ سال‌هایی ‫که تو عمر کردی،
‫دارم فک و فامیلِ همونایی که ‫کشتم رو از دم تیغ می‌گذرونم.
‫اولیشون رو یه عمر پیش ‫کشتم. اصلاً قیافه‌اش هم یادم نمیاد.
‫اون موقع اصلاً برام مهم نبود.
‫اما داداشاش و بچه‌هاش...
‫نوه‌هاش هنوز منو ‫یادشونه و کینه‌ام رو دارن.
‫واسه همین باید دخل ‫اونا رو هم می‌آوردم.
‫دوباره...
‫و دوباره، با قیافه‌های ‫جورواجور، مثل سایه.
‫هی دوباره و دوباره. و این ‫چرخه هیچ‌وقت تمومی نداره.
‫این یه نفرینه، گادوین.
‫و این نفرینیه که خودت با ‫دستای خودت انتخابش می‌کنی،
‫حتی اگه به اسم ‫وظیفه این کارو بکنی.
‫این دنیا پشیزی برای ‫وظیفه‌ات ارزش قائل نیست.
‫این دنیا فقط تشنه‌ی خونه.
‫و خون، تنها چیزیه ‫که می‌تونه از من بگیره.
‫دلت می‌خواد جونِ یه ‫بچه رو بگیری، گادوین؟
‫می‌خوای بارِ قتلِ
‫یه دختر کوچولو بیفته رو دوشت؟
‫بابات که مرده.
‫عموهاتم که مردن.
‫الان من بزرگ‌ترِ این خانواده‌ام.
‫دیگه کیا تو اون خونه ‫زندگی می‌کنن، گادوین؟
‫مادرم.
‫خاله‌هام.
‫خواهرام.
‫تو هنوز یه خونه و ‫زندگی داری، گادوین.
‫-آره. ‫-پس برگرد خونه‌ات.
‫برو به خانواده‌ات بگو تقاصِ ‫همه‌ی خونا پس داده شد.
‫یه روزی هم می‌رسه ‫که من باید حساب پس بدم.
‫برو تو تخت خودت بگیر بخواب.
‫قدر این جونِ دوباره رو بدون ‫و برو با خانواده‌ات زندگی کن.
‫ولی اگه پاتو دوباره بذاری اینجا،
‫یعنی این شانس دوباره واسه زندگی ‫کردن رو با دستای خودت دور انداختی.
‫و اون‌وقت دیگه خودت ‫خوب می‌دونی چیکار می‌کنم.
‫خِرِت رو می‌بُرم و دیگه ‫یه ثانیه هم بهت فک نمی‌کنم.
‫حالا بزن به چاک.
‫پشت سرت رو هم نگاه نکن.
‫فک کردم زدی به چاک.
‫من رابین‌ام، همون یاغی.
‫باید بدونی که من یه هیولام.
‫من راندولف نیستم.
‫من همون یاغی‌ام...
‫رابین هود.
‫شرمنده‌ام.
‫فقط بگو گمشو برو.
‫همین الان می‌زنم به چاک.
‫برو تو تختت.
‫بریجت. ‫-دراز بکش.
‫تو شوهرِ منو زنده زنده سوزوندی.
‫خواب دیدم که همون موقعش هم ‫مرده بوده. پس چرا درو قفل کردی؟
‫گشتن تو خاکسترای خونمون ‫برام قدِ یه قرن طول کشید.
‫و چقدر هم کوچیک به نظر می‌رسید.
‫اون گوشه مچاله شده بود،
‫در حالی که بیشترِ بدنش سوخته بود.
‫ولی هر چقدرم که خوابش رو ببینم، ‫باز خوب می‌دونم که اون موقع زنده بود.
‫چون تا همون لحظه آخر،
‫خودشو سپر کرده بود و ‫بچه‌هامون رو بغل کرده بود.
‫راندولف.
‫منم.
‫همه دارن درباره ‫رابین هود حرف می‌زنن.
‫واسش قصه می‌سازن.
‫همه‌ش هم خالی‌بندیه.
‫چاخان‌هایی که خودم ‫سال‌ها پیش سر هم می‌کردم،
‫تا یه مشت احمق باورشون بشه.
‫و تو تاریکی دنباله‌روِ من بشن.
‫رابین.
‫اینا با تو چیکار کردن؟
‫نترس.
‫از این خراب‌شده می‌کشمت بیرون.
‫مارگارت کوچولو رو هم نجات می‌دم.
‫با هم یه زندگی جدید رو ‫از صفر شروع می‌کنیم.
‫ادوارد.
‫از زنت برام بگو.
‫زنِ من...
‫مارگارت.
‫زنم، مارگارت.
‫نقاش چهره بود.
‫یه قایق لازم دارم.
‫موهاش...
‫قرمز بود، مثلِ...
‫غروب آفتاب.
‫مثلِ آفتابی که داره غروب می‌کنه.
‫نور قرمزش نویدِ شروع ‫تابستون رو می‌داد.
‫خورشید...
‫بالاخره این مرگِ هنریِ ‫خودت رو پیدا کردی؟
‫دیگه حاضرم کارو تموم کنم.
‫من این جونم رو بهت بدهکارم.
‫این کار بدجور وحشتناکه.
‫واسه این زندگی چه ‫بدهی‌ای به من داری؟
‫تو هیچ بدهی‌ای به من نداری.
‫تا اون موقع حتی جون ‫یه نفر رو هم نگرفته بودی.
‫شاید عینِ هرس کردنِ ‫یه گل به نظر بیاد.
‫ولی اصلاً نباید این‌جوری باشه.
‫اصلاً نباید باشه.
‫ولی با این حال، می‌تونه باشه.
‫هر کی پاشو تو این جزیره ‫می‌ذاره کمکش می‌کنم.
‫زخماشون رو می‌بندم و شفا می‌دم.
‫پس منم شفا بده.
‫مارگارت کوچولو...
‫اسم بابات جان بود.
‫من سال‌ها قبل از اینکه ‫بابای تو بشه می‌شناختمش.
‫اولش باهاش آشنا شدم...
‫اونم یه زمانی که ‫داشتم از رو یه پل...
‫روی یه رودخونه ‫خیلی بزرگ رد می‌شدم.
‫بدجور یه دنده بود.
‫به هیچ‌وجه کوتاه نمی‌اومد...
‫جلوی هیچ بنی‌بشری.
‫حتی جلوی من.
‫واسه همین رو همون ‫پل با هم سرشاخ شدیم.
‫چپ و راست به هم مشت می‌زدیم.
‫یه مشت خوابوندم بغلِ کله‌اش.
‫اونم یکی خوابوند تو شیکمم.
‫رو پل پام لیز خورد ‫و تلوتلو خوردم...
‫و شلپ افتادم تو آب.
‫با نشیمنگاه افتادم تو آب.
‫همین که از آب زدم بیرون...
‫موشِ آب‌کشیده شده ‫بودم تا مغز استخون...
‫همو بغل کردیم.
‫ما بابات رو «جان ‫کوچولو» صدا می‌زدیم.
‫و سال‌های سال...
‫مثل دو تا یاغی تو جنگل ‫گرینوود زندگی کردیم.
‫کلی بزن و بکوب داشتیم.
‫پولامون رو می‌ریختیم پای فقیرا.
‫کی این پولا رو کش می‌رفت؟
‫ما می‌دزدیدیم.
‫از آدمای عوضی.
‫می‌فهمی؟
‫همون آدمای عوضی.
‫بابات...
‫خودش دلش می‌خواست ‫من اینا رو واست تعریف کنم.
‫چون خیلی خاطرشو می‌خواستم.
‫هیچ‌وقت نباید اینا ‫رو پیش کسی لو بدی.
‫حتی پیش اون بچه‌هایی ‫که باهاشون بازی می‌کنی.
‫هیچ‌وقت نباید اسم ‫بابات رو بهشون بگی.
‫یه سری آدمای عوضی اون بیرونن.
‫که بدجور از دست بابات شاکین.
‫واسه همین از دست تو هم شاکین.
‫می‌تونیم این راز رو ‫بین خودمون نگه داریم؟
‫من که می‌تونم این راز رو ‫نگه دارم، مارگارت کوچولو.
‫می‌تونم مگه نه؟
‫باشه.
‫ایول، همینه!
‫اینو بگیر.
‫چرا بهش می‌گفتین کوچولو؟
‫چی؟
‫آخه چرا به بابام ‫می‌گفتن «کوچولو»؟
‫چون اون موقعی که ‫شناختمش خیلی کوچولو بود.
‫درست قدِ خودت.
‫زهش رو بکش.
‫پات رو خم کن، همون‌جوری ‫که دیدی من کردم.
‫سمت اون پنجره.
‫یه تیر بذار توش.
‫🎬 دانلود جدیدترین فیلم و سریال
‫📝 زیرنویس سریع، دقیق و بدون سانسور
‫ T.me/King_Subtitle
‫اون نقطه‌ای که آب و آسمون ‫به هم می‌رسن رو نشونه بگیر.
‫تیر رو مماس با گونه‌ات نگه دار.
‫و همون‌جا نگهش دار.
‫بهت می‌گم کی ولش کنی.
‫و وقتی بهت گفتم...
‫نباید یهو ولش کنی.
‫فقط دیگه تو دستت نگهش ‫نمی‌داری و رهاش می‌کنی.
‫چشمات رو رو هدف قفل کن.
‫بدنت همیشه باید تو حرکت باشه.
‫حسش کن که کِی اون ‫تیر می‌خواد رها شه.
‫انگار داری باهاش می‌رقصی.
‫نگهش دار تا بهت بگم رهاش کنی.
‫تو دختر پرزوری هستی.
‫حسش کن.
‫این لرزش و تاب خوردن رو.
‫این رقص رو.
‫حالا رهاش کن.
پلی بزنید. زیرنویس ظاهر می‌شود. بیش از ۲۰۰ زبان. یک اپلیکیشن: tryray.app