[piknięcia: trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie]
[szum radia]
[komunikat SOS z promu Jan Heweliusz, po angielsku]
- [głos się urywa] - [jednostajny sygnał z radia]
[głośne pikanie budzika]
[mężczyzna wzdycha]
[stęka]
[budzik cichnie]
[mężczyzna oddycha ciężko]
[pociąga nosem]
[wzdycha]
[radio, głos Wojciecha Manna] Wiem, że to środa,
ale może uda się trochę oszukać rzeczywistość.
Jeśli wszyscy razem zagramy tę piosenkę, to piątek przyjdzie szybciej? Spróbujmy.
[piosenka Friday I’m in Love, The Cure]
[Kaczkowski] Co? Moniś jeszcze śpi?
- Hm? - No, na szczęście. [cicho chichocze]
W Malmö jest IKEA.
Kupię małej łóżeczko.
Za ile wracasz?
Szybciej, niż byś chciał.
Byś się matką i siostrą zaopiekował.
A nie się szlajał z tym młodym Macioszkiem.
Chcesz być facet, to się tak zachowuj.
Dobra, weź mu daj już spokój. Herbatkę macie.
- Dziękuję. - Proszę.
A chcecie… jajecznicę czy sadzone?
- [Alek] Jajecznicę. - Sadzone.
[Kaczkowski śmieje się cicho]
[Kaczkowska] No, to będą sadzone.
[stuka naczyniami, patelnią]
[piosenka z radia urywa się]
[skrzypienie drzwi]
[chłopak] Nie wiem, zobaczymy. Co będzie, to będzie.
Chodź, dawaj.
- [Aga] Idę. - [Jola] Aga!
Kanapki!
[w tle – próby uruchomienia samochodu]
[niewyraźne rozmowy]
[w tle – klakson, szczekanie psa]
[warkot pracującego silnika]
[skrzypienie drzwi]
[silnik zwiększa obroty]
[niewyraźne rozmowy pasażerów]
[w tle cicho gra radio: It Must Have Been Love, Roxette]
- Który dziś? - [kobieta] Trzynasty.
Dobrze, że nie piątek.
[śmieją się oboje]
Dostaniesz Scanię, bo twój MAN jest w przeglądzie.
Może być?
- Jasne. - A… i jeszcze to. [wzdycha]
Szerokości.
Dzięki.
- [nadjeżdża ciężarówka] - [niezrozumiałe pokrzykiwania]
[cicha praca silnika na jałowym biegu]
[niepokojąca muzyka]
[silnik wciąż pracuje]
- Dzień dobry. - Dobry.
- [pisk hamulców] - [syk hamulców]
- [mężczyzna] Jesteś w końcu. - No. [wzdycha]
Rolnicy strajkują.
- Dużo tego? - No…
My tego nosić nie będziemy.
[Kaczkowski] O kurwa.
- [mężczyzna] No, trochę jest. - No w chuj.
[głos męski z radia] Jest środa, 13 stycznia, godzina 8.30.
Na północy, od morza po Warmię i Mazury, spodziewać się można
bardzo silnych podmuchów wiatru dochodzących do 120 kilometrów na godzinę.
Opady deszczu i deszczu ze śniegiem będą intensywne. Temperatura…
Patrz.
[radio] …ale przez wiatr odczuwalna będzie niższa…
Ożeż kurwa.
W Małopolsce i na Dolnym Śląsku pogoda będzie zmienna.
[warkot piły łańcuchowej]
[Kubara] Pani Kaczkowska, czy mąż często pływał do Szwecji?
[stukanie maszyny do pisania]
[Kaczkowska] No, czasem nawet cztery razy w miesiącu.
Czyli znał trasę?
No właściwie pływał tylko na tym odcinku.
A jak często pływał na promie Jan Heweliusz?
[Kaczkowska] No, dokładnie nie wiem, ale… raczej często.
I czy coś zwróciło może jego uwagę?
Może opowiadał pani… o swoich niepokojach?
Coś go martwiło? A może coś zauważył?
Mąż… nie lubił pływać zimą.
Bał się… sz… sztormów.
- [Pyzel] Gdy był na Heweliuszu? - No, nie tylko.
A na Heweliuszu?
No, też.
A na Karkonoszach?
[Kubara] Przepraszam bardzo.
Przepraszam, ale to nie ma naprawdę związku ze sprawą.
Przepraszam.
Próbuję tylko wykazać, że pan Kaczkowski ogólnie bał się pływać zimą po Bałtyku,
a nie konkretnie na Heweliuszu, prawda, pani Kaczkowska?
[Kubara] Wróćmy może jednak do meritum, dobrze?
Zapytam jeszcze raz. Czy pani mąż mówił pani coś o Heweliuszu?
[cichy kaszel]
Może o jakimś dziwnym zachowaniu kapitana albo załogi?
Yyy… Proszę nic nie sugerować przesłuchiwanym.
[Pyzel] Proszę o ciszę, panie Budzisz.
No więc czy pani będzie łaskawa powiedzieć nam,
czy mąż mówił coś o kapitanie Ułasiewiczu albo załodze?
[pokasływania z sali]
- [ciche, niezrozumiałe głosy] - [trzaski migawek]
[bezgłośnie porusza ustami]
Proszę pana, ja nie wiem, do czego pan zmierza.
I po co jest to całe przedstawienie, i co ja tu właściwie robię.
Ja zostałam oszukana przez wszystkich.
[nerwowo] Nikt mnie nie przeprosił za to, co się wydarzyło.
Ja pojechałam odebrać męża ze Świnoujścia, bo mi powiedziano, że przeżył.
Jak przyjechałam tam z moim synem, okazało się, że doszło do pomyłki.
Do pomyłki, rozumie pan?
[gwar głosów]
Do pomyłki to może dojść przy wybieraniu numeru telefonu,
a nie przy określaniu tego, kto… ocalał.
[łamiącym się głosem] Wie pan, jak się czułam, gdy okazało się,
że ja przyjechałam tam witać obcego faceta?
[Kubara] Proszę pani… [wzdycha] …rozumiemy pani rozgoryczenie…
Jest nam bardzo przykro z powodu tego niedopatrzenia.
Niemniej jednak może by go nie było, gdyby na Heweliuszu był porządek, a kapi…
[Kaczkowska] Proszę pana…
Proszę pana, ja naprawdę mam bardzo dużo gniewu i złości
na kapitana i załogę,
ale ja naprawdę widzę, co tutaj się wyrabia.
Ja jestem może prosta kobieta, ale ja głupia nie jestem.
I widzę, co panowie tu wyprawiają.
Tacy ważni i wpływowi, a swoich interesów tylko pilnują, swoich sprawek.
A to ja, ja muszę spłacać długi po swoim mężu!
Pani Kaczkowska, proszę się uspokoić…
[Kaczkowska] Nie! Proszę mi teraz nie przerywać. Ja chcę teraz skończyć.
Ja nie wiem, kto zawinił.
Może kapitan, może ktoś inny, ale jedno jest pewne.
Na pewno nawaliło państwo, którego panowie są tutaj reprezentantami!
- [głos męski] Tak jest! - [Kaczkowska] Wyście nawalili!
Wy! Wyście nie dopilnowali!
A koszty tego ponoszą wdowy i rodziny ofiar.
Ja bym tylko chciała, żeby po prostu…
Żebyśmy… już mieli spokój.
Żeby to się wszystko skończyło.
Bo ja wiem, że tutaj…
tutaj żadnej sprawiedliwości nie będzie.
Tutaj na poznaniu prawdy nikomu tak naprawdę nie zależy.
Zrozumiałam to dokładnie, kiedy próbowano podyktować mi moje zeznania.
[wzburzone głosy]
Kto próbował?
[Kaczkowska] A ja po prostu bym chciała… [płacze]
Ja bym chciała tylko wiedzieć, co czuł mój mąż…
[pociąga nosem]
…kiedy umierał.
[płacząc] Czy myślał o mnie, o dzieciach?
Co to znaczy, że próbowano podyktować pani zeznania?
[oddycha ciężko]
[Kaczkowska pociąga nosem]
[cicho] Nieważne.
- Przepraszam. - Co przewoził pani mąż?
- Czy to była broń i amunicja? - Proszę o ciszę!
- [gwar głosów] - Bardzo proszę o spokój.
[stukot młotka]
[Pyzel] Proszę o ciszę! Proszę…
- Proszę państwa o spokój! - [stukot młotka]
[Pyzel] Proszę państwa o spokój!
[niepokojąca muzyka]
[Pyzel] Wzywam teraz przed Izbę kolejną osobę.
Przepraszam, mam jeszcze jedno pytanie.
- Pani mąż wiedział, co przewozi? - Wypierdalaj!
[cicho] Spokojnie.
[Alek] Wszystko w porządku?
[Pyzel] Jest pan biegłym z zakresu toksykologii, tak?
Tak.
I badał pan treść żołądka
zmarłych członków załogi Heweliusza?
Tak, części badałem.
[Pyzel] Czy coś istotnego zwróciło pańską uwagę?
U jednej osoby znaleźliśmy śladowe ilości alkoholu w żołądku.
Czyli można by było… hm… przyjąć podstawne przypuszczenie,
że członkowie załogi mogli być nietrzeźwi?
[prychnięcie]
[biegły] Nie mogę tego w stu procentach potwierdzić…
Ale nie mogę też wykluczyć.
Jeżeli nie można tego potwierdzić, to nie można też stawiać takiego zarzutu.
Mecenasie, nie udzieliłem panu głosu.
A kiedy pan mówi o wykrytych śladach alkoholu,
to kogo konkretnie ma pan na myśli?
Oficera Skrzypczyńskiego.
- Mąż nie znosił alkoholu! - [Pyzel] Proszę o spokój.
- Kłamiecie ludziom w żywe oczy! - Proszę o spokój!
- Dziękuję, nie mam więcej pytań. - Dziękuję.
- Przepraszam, mam pytanie. - [Pyzel] Proszę, mecenasie.
[Budzisz odchrząkuje]
Czy ciało kapitana Ułasiewicza
zostało zbadane pod kątem obecności alkoholu?
Tak, oczywiście.
I co?
Nie wykryliśmy żadnych śladów takiej obecności.
[gwar głosów]
[Budzisz] Nie mam więcej pytań.
- [Pyzel] Dziękuję, biegły jest wolny. - Dziękuję.
[Pyzel] Teraz prosimy świadka…
majora Artura Ferenca.
[gwar rozmów]
Proszę już państwa o ciszę.
[Pyzel] Proszę się przedstawić.
[stukanie maszyny do pisania]
Nazywam się Artur Antoni Ferenc, jestem majorem.
Z ramienia służb specjalnych prowadziłem śledztwo w sprawie zatonięcia promu
Jan Heweliusz.
Przypominam, że zeznaje pan pod przysięgą.
Mogę zadać pytanie?
- Proszę. - Dziękuję bardzo.
Panie Ferenc, czemu służby w ogóle prowadziły śledztwo?
Czy to z powodu… ładunku?
Nie rozumiem pytania.
Znaczy, myśmy badali tezę o ewentualnym sabotażu albo zamachu.
- Mhm, i co? - [Ferenc] dość szybko ją wykluczyliśmy.
Zresztą w toku śledztwa natrafiliśmy na inne interesujące fakty.
Jakie?
Tutaj mam dokumentację medyczną kapitana Andrzeja Ułasiewicza.
Proszę przedłożyć Izbie dokumentację.
Dziękuję.
[Ferenc] W zeszłym roku kapitan uległ poważnemu wypadkowi.
W załączonym wypisie ze szpitala widnieje,
że mógł być niezdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Po wizytach u neurologa mąż został uznany zdolnym do prowadzenia pojazdów.
[Pyzel] Dobrze, będzie to zaprotokołowane, pani kapitanowo.
Ale będzie potrzebne zaświadczenie.
Pani ma to zaświadczenie?
- [cicho] Kubara je ma. - [Pyzel] Proszę kontynuować, majorze.
[Ferenc] Dziękuję.
Nie tylko kapitan miał poważne problemy zdrowotne
mogące decydująco wpływać na zdolności nawigacyjne,
na ogólną ocenę sytuacji na morzu.
Oficer Waldemar Skrzypczyński
niedługo przed katastrofą przeszedł poważną operację oczu.
Tu są papiery.
To jest podłość. Zabiliście mi męża, teraz go z błotem mieszacie!
Proszę o spokój!
Podczas wzywania pomocy, podczas nadawania sygnału „mayday”
wspomniany oficer podał złą lokalizację statku,
co mogło naturalnie przyczynić się do opóźnienia akcji ratunkowej.
- Jak to? - Świetnie widział, operacja się udała.
Ale naprawdę proszę o ciszę!
Panie Ferenc, co pan opowiada?
Pan i pańscy współpracownicy jesteście bandą amatorów.
Tyle wiecie o marynarce, co ja wiem o… o sumo.
To nie oficer podaje pozycję statku, tylko kapitan.
Prawda, kapitanie Kubara?
[gwar głosów]
Proszę o spokój.
- Bardzo państwa proszę o spokój! - [stukot młotka]
[szelest papieru]
[kroki]
[Piotr wzdycha]
Skąd wiadomo, że podano złą pozycję,
bo nigdzie tego w dokumentach nie mogę znaleźć?
Przecież nawet akcja ratunkowa stała, bo nie znali ich pozycji.
- [trzask aktówki] - [wzdycha] Powiedz mi, Piotrze…
czemu ty kłody pod nogi rzucasz?
[śmieje się cicho]
Nic nie rzucam.
Po prostu uważam, że to jest podłe.
Żeby robić z Ułasiewicza pijaka niezdolnego do prowadzenia promów?
[Piotr wzdycha]
Heniek, to jest podłe.
[Piotr] Może to była jego wina, ale nie można go tak upadlać.
- Wyrok powinien być bezstronny. - Będzie, gwarantuję.
Andrzej był także moim przyjacielem.
Prawda jest taka, że podawał złą pozycję.
Wiem, bo byłem wtedy na mostku i słyszałem.
Skąd wiesz, że złą, jak tam nie popłynąłeś?
Bo była zła. Słyszałem ich komunikaty.
[oddycha ciężko]
Wychodziło na to, że są na lądzie.
Mhm.
Nie wierzysz mi?
Zachowajcie chociaż pozory obiektywności.
Dlaczego się pomija cały wątek armatora?
Wady promu. Oni dobrze o tym wiedzieli.
Piotrze… a to był także twój statek.
Też odpowiadałeś za jego bezpieczeństwo.
Może spójrz w lustro i zadaj sobie pytanie,
co ty zrobiłeś, żeby zapobiec temu nieszczęściu.
[niepokojąca muzyka]
[szum morza i wiatru]
[w oddali skrzeczą mewy]
[ojciec] Przyjeżdżasz po radę?
Nie, teraz to już jest po ptakach.
Miałeś rację, żeby się trzymać od tego z daleka.
Uwalą Ułasiewicza i całą załogę
bez mrugnięcia okiem.
A ja złożę pod tym podpis.
Robią, co chcą.
Nikt im nie patrzy na ręce.
Ty.
Ty im patrzysz.
Ja jestem jak taki listek figowy w tej sprawie.
[wzdycha] Synku, dopiero teraz to widzisz?
Żeglujemy przez morze pełne gówna. I zawsze tak było.
Ale dawniej pływanie to była przygoda.
Teraz biznes.
To się nie zmieni.
Kowalik to kawał chuja.
Ale znakomicie odnajduje się w tym nowym świecie.
Dlatego jego będzie na wierzchu.
A wy przegracie.
[uderzenia fal o brzeg]
[wiatr się wzmaga]
[Piotr] Co, wracamy?
[ojciec] Nie, my nie.
Morze dziś jest piękne.
Masz coś dla mnie?
[Piotr śmieje się cicho]
Mamy w okolicy nie widać?
[odkręca butelkę]
[ojciec śmieje się cicho]
[matka] Hmm.
Już jedziesz?
[Piotr bierze głęboki wdech] Tak, przyjadę, jak się Izba skończy.
[śmieje się] Wiesz, kiedy byłeś mały, to często szłam popływać w morzu,
a ty stałeś na brzegu i z całych sił krzyczałeś, żebym wracała.
Pamiętasz?
Bałeś się, że nie wrócę.
Synku…
Wiesz, że to całe morze nie jest najważniejsze?
Wszystko przemija.
[matka wzdycha]
Nie chcę, żebyś tak skończył jak on.
Mamo…
[Jola] Myślę, że to jeszcze trochę potrwa.
[Aga] Ja tutaj niedługo jajo zniosę.
Ciotka spokoju mi nie daje. Ciągle pyta, jak się czuję.
Wytrzymaj jeszcze troszkę.
Mamo, czemu oni robią tacie takie kurewstwo?
Nie wiem.
Ale postaraj się o tym nie myśleć.
Nie czytaj tego, co piszą gazety, dobrze? I nie wierz telewizji.
Nie wierzę.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Pa.
[oddycha ciężko]
[dzwonek do drzwi]
[zbliżające się kroki]
Nie wiem, czy da się jeszcze coś ugrać.
Przepraszam. Robię, co mogę.
Czyli wszystko zwalą na Andrzeja?
Wiesz, jak Aga się z tym czuje?
Musicie udowodnić, że przejście przez linię wiatru to nie był jego błąd.
- Na pewno miał powód. - Oczywiście, też tak uważam.
No ale jeśli się nie dowiemy czemu, no to…
sprawa jest przegrana.
[pośród ciszy – tykanie zegara]
[energiczne kroki]
[zamyka drzwi]
No a ten wojskowy ładunek?
No przecież on musiał spowodować znaczne przeciążenie.
Może da się jakieś konkrety z tego wyciągnąć, co?
[Piotr wzdycha]
Promy przeważnie pływają z nadwagą. A mimo tego dobijają do portów.
[oddycha głęboko]
[ciszej] Heweliusz wywalił się przez ten zwrot.
W takich warunkach nie robi się tego.
[oddycha głęboko]
[drzwi otwierają się]
[żona Witka] Mhm.
Chcesz, żebyśmy pojechały z tobą?
- Nie, dziękuję. Poradzę sobie. - [dziecko gaworzy, śmieje się]
- Na pewno? Bo jak coś, to… - Na pewno.
[dziecko gaworzy]
Niech tylko to się skończy wreszcie.
I wracam na morze zarabiać jak człowiek.
Jak to?
[dziecko popłakuje]
[zamyka drzwi]
[Kubara] Dziękuję, panie Janicki.
- Nie mam więcej pytań. - Dziękuję.
Czy do pana Janickiego są jeszcze jakieś pytania?
- [Budzisz] Tak, proszę. - Proszę, mecenasie.
Panie Janicki… uhm…
chciałbym doprecyzować parę rzeczy,
bo dysponuje pan wiedzą, która mnie interesuje.
Wiedział pan, że Heweliusz miewa problemy ze statecznością?
No tak, no. Chyba wszyscy wiedzieli.
A wie pan, czemu nie był stateczny?
Przepraszam, mecenasie, to nie są kompetencje świadka.
Może dlatego, że po pożarze górnego pokładu w 1986 roku…
z powodu oszczędności wylano ten pokład betonem…
[gwar głosów]
…tym samym przeciążając prom o 115 ton
na wysokości trzech pięter ponad linię wody.
Mecenasie Budzisz, okręty przechodzą remonty,
a ich waga się zmienia.
Stateczność też. Do czego pan zmierza?
Zastanawia mnie, dlaczego zgodzono się wypuścić
niesterowny prom w sam środek sztormu.
Ale ja już powiedziałem, że w momencie wyjścia Heweliusza pogoda nie była zła.
Wiało sześć, może siedem w skali Beauforta.
Aha, czyli kapitan nie zrobił nic nieprawidłowego, wypływając.
Szóstka czy siódemka to dla promu tej wielkości nie jest dużo, prawda?
- No nie. - [Budzisz] Czyli powtarzam:
wedle swojej świadomości kapitan nie narażał nikogo na niebezpieczeństwo.
Chyba nie.
Chyba nie? [śmieje się]
Dlaczego chyba?
Przecież prognozę pogody dostał od was, z kapitanatu.
- Tak? - Tak.
I wyście też wydali zgodę na wyjście promu z portu, tak?
Tak.
No to niech mi pan powie z łaski swojej, jak to jest możliwe,
że zgodziliście się na wyjście Heweliusza,
skoro wiedzieliście, że za Rugią pogoda jest fatalna.
Nie, nie wiedzieliśmy.
[śmiejąc się] A to ciekawe.
Ja mam tutaj…
niemiecki komunikat pogodowy…
z 13 stycznia, godzina 23,
który mówi o nadciągającym znad Morza Północnego huraganie.
[w głównej sali – niewyraźne rozmowy]
Pan…?
Na przesłuchanie. Witold Skirmuntt.
Aha. Niech pan se tu klapnie, bo jeszcze maglują Janickiego.
[Janicki] Nie znaliśmy tego komunikatu.
Ten komunikat został wysłany do wszystkich portów na Bałtyku,
tylko wyście go zbagatelizowali.
Dlaczego?
Może dlatego, że nikt w kapitanacie,
podkreślam, w kapitanacie w Świnoujściu,
- nie zna niemieckiego? - [Janicki] Powinien być po angielsku.
Przeoczyliście huragan, którego siła przekraczała 180 kilometrów na godzinę!
Ale ten huragan nie mógł być taki silny.
Proszę pana, tu jest jasno napisane:
98 węzłów, to jest 180 kilometrów na godzinę.
Co, matematyki też nie znacie?
- Ale nie ma takich huraganów. - [śmiechy]
Niespodzianka!
Dziękuję, nie mam więcej pytań.
[Pyzel] Dziękuję, mecenasie.
[Kubara] Panie przewodniczący… yyy…
Niemniej, panie Budzisz, inne promy, w tym mój, jakoś dopłynęły do celu.
Pan, kapitanie Kubara, też nie ostrzegł Ułasiewicza.
Chociaż z tego, co wiem, na przyrządach do pomiaru prędkości wiatru
skończyła się u was skala.
- Płynął pan od strony Rugii. - Proszę pana.
Proszę mi tu niczego nie imputować.
Pogoda była zła, ale nie fatalna.
Prawdopodobnie kapitan Ułasiewicz wykonał niepotrzebny zwrot,
chcąc schować się za Rugię.
I dlatego zaczął sztormować rufą, jeżeli w ogóle wie pan, o czym mówię.
Wiem. Nie rozumiem tylko czemu,
skoro pogoda nie była fatalna, chciał się chować za Rugię.
- Szuka pan dziury w całym, proszę pana. - [Budzisz] Dziury?
Dziury to są w tej teorii o winie kapitana.
Heweliusz był niestateczną ruiną z niesprawnymi sterami strumieniowymi
i wadliwym systemem balastowym. Aż dziwne, że wcześniej nie zatonął.
Próbowano oszczędzać na bezpieczeństwie i takie są tego skutki.
Proszę pana, Heweliusz przeszedł wszystkie remonty w renomowanych stoczniach.
Więc naprawdę skończmy z tą szopką.
- Panie Janicki, dziękujemy. - Ja mam jeszcze pytanie.
- Bardzo proszę o ciszę! - Mam pytanie!
Proszę państwa o ciszę!
Zarządzam dziesięciominutową przerwę, a potem wezwiemy kolejnego świadka.
Dziękuję bardzo.
[gwar podniesionych głosów]
[minister] Do stu chujów!
Kto naraił Ułasiewiczowej tego Budzisza?
A skąd ja mam wiedzieć?
- Jasiu, uspokój się. - Kurwa!
Jestem spokojny jak wagon tybetańskich mnichów. Pytam się kto?
- [Piotr] Ja. - [minister wzdycha ciężko]
No. To mamy.
Kurwa, alleluja.
No przecież miałem się zająć kapitanową.
- [minister wzdycha] - Panowie, spokojnie.
- Spokojnie. Teraz będzie ten oficer… - Skirmuntt.
Skirmuntt, no. Będzie dobrze, no.
- Jasiu, będzie dobrze. - Dobra, mam nadzieję.
[minister wzdycha]
A my jeszcze sobie porozmawiamy. [oddycha ciężko]
[Pyzel] Przypominam, że zeznaje pan pod przysięgą.
Panie Skirmuntt, pan tuż przed katastrofą był na mostku.
[Witek] Tak, tak, przez jakiś czas, tak.
Może nam pan swoimi słowami opowiedzieć, co wtedy działo się na mostku?
Co się miało dziać, no?
Walczyliśmy z żywiołem.
Tak samo jak wy na Karkonoszach.
A może nam pan powiedzieć, co pan robił na mostku?
Miałem wachtę.
[Kubara] A gdzie był kapitan?
Spał.
[gwar głosów]
[Pyzel] Proszę państwa o ciszę.
Proszę o ciszę!
Chce pan powiedzieć,
że kapitana nie było na mostku podczas sztormu?
Gdy tylko zaczęły się problemy, kapitan pojawił się oczywiście.
Proszę pana, czy decyzja o obciążeniu lewej burty była pańską decyzją?
[wzdycha]
Nie. Decyzję podjął oficer Skrzypczyński na pierwszej wachcie.
Ponieważ statek
od naporu wiatru kładł się na prawą burtę,
zdecydowaliśmy się wyrównać przechył, obciążając lewą.
To na jakiś czas ten przechył wyrównało.
Dlaczego tylko na jakiś czas?
No bo gdy przeszliśmy linię wiatru, siły się…
dodały i prom się wywrócił.
Ale dlaczego przeszliście linię wiatru?
Nie wiem.
Mnie nie było już na mostku wtedy.
[Kubara] A gdzie pan był?
Słucham?
[ostro] Gdzie pan był?
Yyy…
[odchrząkuje] Byłem w maszynowni.
Kapitan mi kazał sprawdzić zawory balastowe.
Panie Skirmuntt… czy lubi pan wypić?
- [gwar głosów] - [Lulu] To jakaś bzdura!
[Pyzel] Proszę o ciszę!
[gwar]
- Proszę o ciszę! - [Lulu] To bzdury są!
[Pyzel] Proszę o spokój!
Mam informację, że w szpitalu miał pan…
butelkę alkoholu przy sobie.
[trzaski migawek]
Tak, miałem, dał mi ją pracownik ambasady.
I co? Wypiliście ją razem?
- [śmiechy] - Przepraszam bardzo.
Możemy już porzucić ten absurdalny wątek o pijaństwie załogi?
[Pyzel] Nie pan,
panie mecenasie, będzie decydował, jakie wątki tu poruszamy.
Ale będę się sprzeciwiał takim insynuacjom.
- Proszę usiąść. - Panie Skirmuntt.
Czy może nam pan powiedzieć, jak został pan oficerem?
[Witek] No, z awansu.
[Kubara] Czyli nie był pan nigdy w żadnej szkole morskiej?
Awansowałem od marynarza do oficera, pracując na morzu przy kpt. Ułasiewiczu.
No dobrze, ale jednak pański awans jest uznaniowy.
Nie rozumiem, do czego pan zmierza. Moje doświadczenie wzięło się z praktyki.
Zmierzam do tego, żeby zadać pytanie. Czy był pan właściwą osobą,
aby przebywać na mostku w trakcie sztormu o tej skali?
Na mostku był kapitan!
Wiecie to, znaleźliście tam jego ciało.
Może zjawił się tam, kiedy statek już leżał.
Może przyszedł w ostatniej chwili.
[Piotr] Hm… Przepraszam, kapitanie Kubara.
Nie wydaje się panu dziwne,
że tak doświadczony kapitan robi dziecinny błąd
i przechodzi przez linię wiatru przebalastowanym promem?
Nie wiem, może to nie był błąd.
[Kubara] A może to nie kapitan go popełnił?
To by wyjaśniało wątpliwości kapitana Bintera,
który uważa, że Ułasiewicz był zbyt doświadczonym dowódcą,
żeby taki błąd popełnić.
Może to jednak pan zrobił ten zwrot i wywrócił statek?
Czy to jest przesłuchanie, czy samosąd?
[Pyzel] Panie Celej!
Panie Celej, proszę usiąść!
- Proszę o spokój! - [stukot młotka]
Panie sędzio, ja też chciałbym usłyszeć odpowiedź oficera bez żadnych sugestii.
Kapitanie, to nie jest koncert życzeń.
Jesteśmy tutaj po to, żeby wyjaśnić przyczyny katastrofy.
A fakty są, jakie są.
A pan, panie Skirmuntt, niech mówi, jak było.
[stanowczo, nerwowym głosem] Nie ja wywróciłem ten statek!
Zwrot zrobił kapitan.
- Musiał go zrobić. - [Budzisz] Dlaczego?
[oddycha ciężko]
Nie wiem. Nie było mnie na mostku wtedy.
[Kubara] Panie Skirmuntt, skoro nie było pana wtedy na mostku,
to skąd pan wie, że ten zwrot zrobił kapitan?
[gwar głosów]
[Witek oddycha ciężko]
[niepokojąca muzyka]
[w tle – uderzenia piorunów]
[donośne grzmoty]
[Piotr] Panie oficerze!
Proszę poczekać.
- Panie oficerze… - Panie kapitanie, nie ja utopiłem statek!
To nie ja!
To nie ja to zrobiłem.
[spokojnie] Niech pan powie, co tam się stało.
Dlaczego mówił pan, że Ułasiewicz musiał zrobić ten zwrot?
[Witek oddycha ciężko]
[Piotr] Panie Witoldzie.
[Witek pociąga nosem, oddycha ciężko]
Odpowiedź jest w taśmach Ostsee Radio.
[niepokojąca muzyka narasta]
[zamyka zapalniczkę]
[głośne pikanie budzika]
[pikanie ustaje]
[wzdycha cicho]
[oddycha głęboko]
[nadal niepokojąca muzyka]
[szelest papieru]
[ciche grzechotanie]
- [odkręca słoik] - [brzęk pokrywki]
[wzdycha]
[Piotr] No chodź tutaj. Proszę.
No, trzymaj.
Życz mi szczęścia.
[Sonia mruczy]
[uruchamianie silnika]
[klaksony]
[niezrozumiałe rozmowy]
[głos męski 1] Ostsee Radio, Kempen!
[po niemiecku] Jesteśmy na miejscu katastrofy.
[głos męski 2] Powtórzcie, mamy zakłócenia!
[głos męski 1] Ostsee Radio, Kempen!
[po niemiecku] Przepraszam. To są nagrania z czwartej rano, tak?
[rozmawiają po niemiecku] Tak, z czwartej i od 5.00 do 5.15.
Co to za statek Kempen?
Muszę sprawdzić. [śmieje się cicho]
Dziękuję.
[szum cofanej taśmy]
[głos męski 1] Ostsee Radio, Kempen!
Jesteśmy na miejscu katastrofy. Po lewej mamy polski statek Jan Heweliusz.
Zaczynamy akcję ratunkową.
- [głos męski 3] Podajcie współrzędne. - [przewijanie taśmy]
[trzask przycisków]
[głos męski 1] Ostsee Radio, Kempen!
Jesteśmy na miejscu katastrofy. Po lewej mamy polski statek Jan Heweliusz.
Zaczynamy akcję ratunkową.
[głos męski 3] Podajcie współrzędne.
[głos męski 1] 16 mil na wschód od Kolliker!
- [przewijanie taśmy] - [trzask przycisków]
[głos męski 3] Kempen, Kempen!
[głos męski 4] Tu Kempen! Za trudne warunki.
Jesteśmy za mali. Wycofujemy się.
[głos męski 3] Kempen, Kempen!
Dobrze zrozumiałem? Wycofujecie się?
- [głos 4] Tak. - [głos 3] Jasne.
[po niemiecku] Nie mamy informacji o Kempen.
Przecież się z nimi komunikowaliście.
Tak, ale nie mamy żadnych informacji.
Mogę dostać kopię tych nagrań?
Niech pan weźmie oryginały.
Nie będziemy ich przegrywać.
Odeśle je pan później?
- Dziękuję. - [oddalające się kroki]
[dzwoni telefon]
Budzisz, słucham.
Tutaj Binter.
Panie mecenasie, proszę mnie uważnie posłuchać.
Heweliusz był na kursie kolizyjnym z niemieckim statkiem.
Kapitan musiał zrobić ten zwrot.
Co? Nie rozumiem. Na kolizyjnym? Jak to?
Przecież tam nie było żadnych statków.
Nikt o tym nie mówił. Skąd to wiesz?
Można to wywnioskować z nagrań z Ostsee Radio.
Nagrań?
Tak.
Z dnia katastrofy.
Mam je tutaj ze sobą. Jutro je przedstawię na Izbie.
Panie mecenasie,
to wszystko zmienia, rozumie pan?
Niemiecki statek miał pierwszeństwo.
Jego kapitan jasno mówi chwilę po katastrofie,
- że mają Heweliusza po lewej… - [niem.] Przepraszam.
Może pan jechać.
Muszę kończyć. Yyy…
Do zobaczenia jutro.
- [niem.] Nie zapomniał pan czegoś? - Aaa… [prycha] …[po niemiecku] Dziękuję.
[po polsku] Kurwa.
- To był Binter? - Tak.
I co mówił?
Mamy przełom.
[mężczyzna po niemiecku] Szybciej. Proszę jechać.
Dzisiaj już ostatni dzień przesłuchań i końcowe przemowy.
Następnie Izba po przeanalizowaniu materiału dowodowego
ma miesiąc na wydanie wyroku.
Na dzisiejsze posiedzenie czeka niemal cała Polska.
W szczególności mieszkańcy Wybrzeża,
w tym rodziny zmarłych i marynarze.
Będziemy państwa na bieżąco informować o przebiegu rozprawy.
[Pyzel wzdycha]
Pięć minut.
Zbierajmy się powoli.
[niezrozumiałe rozmowy]
[trzaski migawek]
[Budzisz cicho] Niesamowite, że bez kabla to działa.
- [rozmowy cichną] - [trzaski migawek]
[cicho] Gdzie jest Binter?
Proszę państwa,
dzisiaj rano dotarła do nas bardzo smutna wiadomość.
Otóż dzisiaj w nocy w tragicznym wypadku samochodowym
zginął nasz kolega, ławnik,
kapitan Piotr Binter.
[gwar głosów]
[niepokojąca muzyka]
[cichnący głos Pyzla] Z tego powodu ogłaszam przerwę w rozprawie do jutra.
Do tego czasu obowiązki przejmie dodatkowy ławnik.
[muzyka narasta, zagłusza Pyzla]
[huk płomieni]
[donośny huk]
[nadal niepokojąca muzyka]
[drzwi otwierają się i zamykają]
[muzyka cichnie]
Pani Jolu, powinna pani zostać do końca.
Mam dość. Chcę wracać do córki.
[Budzisz] Ale mimo wszystko…
Jutro mowa kończąca.
Kończąca co?
[wzdycha]
- Może chociaż panią odwiozę? - Nie, dziękuję.
Muszę jeszcze coś załatwić, a pan musi przygotować się na jutro.
Do widzenia.
[cichy trzask drzwi]
[smutna, melancholijna muzyka]
[skrzekanie mew]
[Ułasiewicz] Kochanie, już w Świnoujściu, ale mamy opóźnienie z powodu awarii.
Zresztą może w ogóle nie wyjdziemy.
Taka pogoda, kurczę, ciężka od kilku dni, że…
Chyba dlatego, że Babę Jagę zostawiłem w aucie.
Strasznie buja. Wczoraj tak szkwał walnął w burtę, że…
kurczę, uderzyliśmy w nadbrzeże rufą i…
teraz chłopaki próbują naprawić to, co żeśmy uszkodzili.
Nie lubię pływać Hewelkiem w takich warunkach.
Mieli naprawić napęd, a zdaje się, gówno zrobili.
Ach!
No nic. Powiedz Adze, że mam dla niej daimy, tak jak prosiła.
Tylko angielski trzeba powtórzyć.
I… przepraszam za to, co wtedy…
Z przemęczenia, no, czasem nerwy.
- Wyjedźmy na narty, jak wrócę, co? - [głos męski] Andrzej!
[mężczyzna] Andrzej! Andrzej, chodź!
Tak, tak, tak. Już idę! Poczekajcie!
I nagraj mi, kochanie, listę Trójki w piątek.
Tam jest czysta kaseta przy koszyczku.
Muszę kończyć, no. Kocham was, ucałowania dla wszystkich.
Dla Hani i dla Janusza też. I się widzimy za pięć dni.
Całusy. Buziaki, buziaki.
[terkotanie urządzeń]
[niezrozumiałe pokrzykiwania]
[prezes Kosiorek] Andrzej swój człowiek. Głowę za niego daję.
- [Ferenc] Nie będzie marudził? - [prezes] A skąd!
Znam Andrzeja, to chyba wiem, no.
O, cześć, Andrzejku!
[Ułasiewicz] Cześć.
Poznaj pana Ferenca.
Kapitan Ułasiewicz.
- Słuchaj, jest prośba z samej góry. - Możemy opóźnić wyjście z portu?
Jeszcze opóźnić?
[Ferenc] Nieznacznie.
Warunki są nieciekawe, a w nocy może przypiździć.
Czekamy na ważną przesyłkę dyplomatyczną.
Jędruś, ty dasz radę w każdych warunkach.
- Jędrek. - Co?
To jest naprawdę bardzo ważne, rozumiesz?
Dasz radę?
Ja może dam, ale czy Heweliusz?
Dzięki.
Chodź.
[prezes] Mówiłem ci. Wszystko będzie grało.
Andrzej – swój człowiek.
[głośny brzęk metalu, łańcuchów]
[Ułasiewicz] Ja się przywitam, wy się nimi zajmijcie.
Chodźcie.
Cóż za oficjalne powitanie.
[Ułasiewicz] Rzadko na promie gościmy szefostwo.
- Jest i pani Marta. - Daj rączkę.
- Ochmistrz zaprowadzi państwa do kajut. - Dzień dobry.
A jeżeli ten młody marynarz chce, to może do mnie później wpaść na mostek.
O, dziękujemy.
Jest lekko przestraszony, bo pierwszy raz jedzie za granicę.
Jasne. Możemy go przekazać pod opiekę pani Oli.
- Tak. - [Marta] Tak?
Pójdziesz z panią Olą?
- [Maciek] Dobrze. - A ja zapraszam.
[Celej] No jak tam, macie to?
[Lulu] Dobra, ty, zrobione!
Leć do starego, zamelduj, że furta zrobiona.
- No ale… - Leć, jak mówię, leć.
[Witek] …bardzo. Teraz już się nie uczy, żeby pierwszym słowem było „tato”.
- [Waldek] Cześć wszystkim. - O!
Cześć, Waldek. Jak oczy?
- He, he. Jak w podstawówce. - Super.
Zapomniałem już, jaki świat może być brzydki.
- Ale jak na was patrzę, to… - Cześć, Waldek.
- [Witek w tle] Szok. Ale spoko. - [mężczyzna] Zazdroszczę.
Cześć, Zajdel.
Kapitanie, melduję, że furta zrobiona.
A, no to zaczynajcie załadunek, tylko się nie śpieszcie, bo tam…
- Czekamy na transport. - [Zajdel] Rozumiem.
Jaki transport?
- [drzwi się zamykają] - Coś dla ambasady.
[Witek] Uhm.
- Teraz jeszcze ząbki idą. - Aaa…
Trochę płaczu jest.
- [mężczyzna 1] Dorównaj do Leszka. - [mężczyzna 2] Do tyłu, do tyłu.
[Zajdel] Możesz. Możesz, śmiało!
[piszczenie świń]
- [brzęk łańcuchów] - [niezrozumiałe pokrzykiwania]
Tę dwudziestkę piątkę białą przestawmy na dwójkę,
bo nas przechyla na prawo.
Dobrze, panie Celej.
[szum radia]
[Zajdel przez radio] Chiefie! Chief podejdzie tutaj.
Stop!
Stop! Stop! Stop! Stop! Stop!
Stop!
Co się tu dzieje, panowie?
Nic, pan się zajmie swoimi sprawami.
- To są właśnie moje sprawy. - Tak? Proszę.
[głos męski] Dawaj, dobrze, jedź do tyłu. Dobrze!
Kurwa…
Dajesz!
[trzeszczenie ciężarówki]
Dajesz go na rufę na środek, młody!
[Zajdel] Jeszcze raz, gdzie go dać?
Na rufę!
[Zajdel] Dobra, robi się.
[Ułasiewicz] Uważajcie, drogie panie, bo dzisiaj pobuja.
[Ania] Niestety wiem.
A o której wychodzimy? Dziękuję.
No, niedługo, mam nadzieję.
[Marta] A którą mamy?
[pukanie do drzwi]
Panie kapitanie, kapitan pozwoli.
- Przepraszam. - [Marta] Tak, tak.
- [Ułasiewicz] No? - [Marta] Może zajrzę do Maćka?
- Mamy kłopot. - Jaki?
Jedna z lor jest dużo cięższa od wagi deklarowanej.
Jak dużo?
Trzydzieści ton.
To ją wypieprzcie.
No właśnie nie. Nie możemy.
A, to to.
Jakie mamy zanurzenie?
Jesteśmy pod kreską, a jeszcze trzy lory czekają na załadunek.
To tych już nie wpuszczajcie.
- Koniec załadunku? - Koniec.
Koniec załadunku!
Uwaga, koniec załadunku.
Koniec załadunku!
Jak koniec załadunku, w chuja tniecie?
Decyzja kapitana!
Ale ja muszę płynąć, mam kontrakty godzinowe.
No ale to popłyniecie następnym. Takie życie.
- Chuj, nie następnym! - Co on, kurwa, powiedział?
- Że nie płyniemy! - Nie może tak być.
[Ułasiewicz] Dobra, wychodzimy.
[Waldek] Jesteśmy trzy godziny po rozkładzie.
[Ułasiewicz] No siły wyższe.
- Pojedziemy na 4 silnikach, coś urwiemy. - [Waldek] Nie jestem pewien…
Kapitanie, Niemcy na radio coś mówili, że huragan w okolicach Arkony.
Huragan?
Kapitanat, kapitanat, tu Heweliusz.
[Mirek] Tak, Jędruś, słucham cię.
Wiecie może coś o jakimś huraganie? Podobno Niemcy coś nadają.
[Mirek] Nic nie wiemy. Owszem, wieje, ale bez przesady.
Przecież to nie Karaiby.
I nikt się nie odstawił?
[Mirek] Wszystko w ruchu, możecie płynąć.
Dziękuję.
Mostek drugi.
Odpalamy cztery silniki plus dwa strumieniowe.
- [mężczyzna] …mojej żony. - No.
I… teraz też tak mówi, że oni mieszkają w Strzelinie.
- No. - Czekaj… Dobra.
Aaa…
[hałas urządzeń]
I słuchaj, ona zawsze robi zajebiste jedzenie.
- [hałas silników] - [syk urządzeń]
[Ułasiewicz] Kolejowa w górę. I rzucamy wszystko.
Kolejowa w górę, rzucamy wszystko.
[wiatr wyje]
- [zgrzyt metalu] - [terkotanie]
[niepokojąca muzyka]
[Zajdel] Kolejowa podniesiona.
Lewa czysta.
[sternik] Dziób czysty.
Odchodzimy.
[Ułasiewicz] Można zamykać.
Zamykamy furtę.
[niepokojąca muzyka]
[skrzekanie mew]
Jebany trzynasty.
- [Zajdel] Furta zamknięta, zaklinowana. - [piknięcia radia]
Przejmij ster. Kurs 055.
[sternik] Przejęty, 055.
[w tle – niezrozumiałe głosy przez radio]
Jest 055.
[niepokojąca muzyka narasta]
- [ciche niezrozumiałe rozmowy] - [śmiechy]
[kucharz] Zupka.
- Dzięki. - [kucharz] Na zdrowie.
- Zupka była? - Była.
- Pieczeń czy kura? - Pieczeń.
Mostek, kapitan. Koniec manewrów. Przechodzimy na morskie.
Zostajemy na czterech silnikach i na agregatach.
Waldek, lecisz do drugiej. Potem zmieni cię Witek.
Kurs 355. Jak zejdziesz z toru, popraw na 350.
Jasne.
- Jakby się coś działo, dawajcie znać. - [skrzypienie drzwi]
Dobranoc.
[trzeszczenie]
[szum porywistego wiatru]
[Budzisz] Wypadki takie jak zatonięcie promu Jan Heweliusz
nigdy nie mają tylko jednej przyczyny.
Tak że nigdy tylko jedna osoba nie jest za nie odpowiedzialna.
Wiele czynników składa się na tragedię.
[wciąga powietrze] Musi wystąpić zbieg wielu nieszczęśliwych okoliczności,
aby doszło do katastrofy.
[huk wiatru i fal]
- [pojedyncze uderzenia] - [brzęk łańcuchów]
[w tle – piszczą zwierzęta]
- Co on się tak, kurwa, kładzie? - [Lulu] Pizga, to się kładzie.
- [głośne stuknięcia] - [brzęk łańcuchów]
[Lulu] Chiefie!
Jak nie wyrównają, to my tego dobrze nie zrobimy!
Mostek, mostek, tu Celej.
Mostek, Marek, co jest?
[Celej] Musicie wyprostować, bo przy tym przechyle nic nie zdziałamy.
Dobra, zrozumiałem.
Pójdziemy w prawo z falą na rufę. Ruszę przechyłowe, zaraz będzie dobrze.
Daj znać, jak się połapiecie. Daj 030.
[sternik] 030.
Proszę, jest 030.
Zajdel!
Zajdel, mostek. Przelewamy do lewego, otwieraj.
[Zajdel] Rozumiem, bez odbioru!
[hałas pracujących urządzeń]
[stukot metalu]
- [zgrzytnięcie] - [Zajdel stęka]
[szum lejącej się wody]
[trzeszczenie]
- [drzwi otwierają się] - [Witek] Cześć, panowie.
[Waldek postękuje]
- Jak tam? - [Waldek] Buja trochę, ale tylko trochę.
Kurs 030, wiatr south-west ósemka.
Mieliśmy przechył na prawo, wyprostowałem przechyłowymi.
Zawory zamknięte. Marek dokłada łańcuchy z chłopakami.
Jesteśmy trochę na prawo od kreski, bo duży dryf.
Jak zgłosi, to wracaj na kurs.
Prędkość 13,5. Jakby co, to dzwoń.
[Witek] Dobra. Kurs jest czysty?
Czysty, nie było żadnych sygnałów.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
[pikanie]
Marek, Marek, jak tam u was, zabezpieczone?
[Celej] Tak, zabezpieczone, dzięki.
A lory bardzo chodzą?
[Celej] Jak Jehowi po domach.
[śmiech Celeja]
[szum wiatru i deszczu]
Ale napierdala.
[porywisty wiatr]
Cały czas nas… [cmoka] …znosi.
Chyba jeszcze doostrzymy. Daj kurs 335.
- 335? - No.
- Jest 335. - Dobra.
[w radarze – alarmowe pikanie]
- [pikanie ustaje] - [szum radaru]
[trzaski w radiu]
[głos w radiu] Jan Heweliusz!
Co to było?
Nie wiem.
[głos w radio po angielsku] Jan Heweliusz! Tu Kempen!
[niepokojąca muzyka narasta]
[donośne grzmoty]
[po angielsku] Jan Heweliusz, tu Kempen!
Tu Kempen!
Jesteśmy po waszej prawej.
Jesteście na kursie kolizyjnym!
[Witek] Oż kurwa.
[po ang.] Jesteśmy po waszej prawej.
- [brzęk metalu] - A!
[brzęk spadających przedmiotów]
Co się dzieje? Czemu zwalniamy?
Jesteśmy na kolizyjnym.
Jak na kolizyjnym?
- Jak? - Nie wiem jak, jakiś niemiecki trawler.
Nie widziałeś go wcześniej? Kurwa, co wy żeście zrobili, no?
- No zwolniłem, no bo… - Zwolniłeś w czasie sztormu?
Przecież to nic nie da. Staranujemy go.
Przejmuję. Trzeba dołożyć.
Lewo na burtę.
Lewo na burtę!
Ej, co jest?
- Jest. - Daj ster na skrzydło.
Ster na skrzydło.
Jest ster na skrzydło.
Dzwoń do maszyny, żeby włączyli strumieniowe.
Mostek drugi, natychmiast strumieniowe!
[wycie włączanych urządzeń]
Są strumieniowe.
[głośny trzask]
Kurwa, co nas tak kładzie?
Cała woda jest w lewym przechyłowym.
Czemu nie zameldowałeś? Przelewaj na prawo!
[Witek] Zajdel, przelewamy na prawo! Otwieraj!
[stęka]
No co jest, kurde?
Kurwa!
[stęka]
Dlaczego przechył się nie zmniejsza?
- [głośny trzask] - Zajdel, co z tymi przechyłowymi?
- [wiatr huczy] - [trzaski drewna, stuknięcia]
- Co tam się dzieje? - Nie wiem!
To leć, sprawdź!
Kładziemy się coraz bardziej.
Ile jest?
Dwadzieścia i rośnie.
[miarowy alarm]
Uwaga, załoga i pasażerowie! Uwaga, załoga i pasażerowie, mówi kapitan!
Ogłaszam alarm opuszczenia statku.
Powtarzam: ogłaszam alarm opuszczenia statku!
[Budzisz] Przy takiej fali i wdzierającym się wszędzie pyle wodnym
radary zawodzą.
Nie wykrywają wszystkich obiektów. Szczególnie kiedy jednostka jest mała.
Taki był niemiecki statek, który nagle pojawił się niebezpiecznie blisko promu.
Opóźniony kurs Heweliusza kolidował z jego kursem.
Niemiecki statek miał pierwszeństwo, stąd ten zwrot, aby go przepuścić.
[na sali – całkowita cisza]
O katastrofie przesądziły czynniki zewnętrzne.
Wady konstrukcyjne statku,
brak informacji o realnej sytuacji pogodowej na Bałtyku i pech.
Ale nie brak kompetencji kapitana.
Kapitan zachował się wzorowo.
Ustąpił pierwszeństwa.
Proszę mi powiedzieć…
czy ma pan dowody na przedstawioną tezę?
Nie mam niestety.
Spłonęły wraz z autem Piotra Bintera.
[Pyzel wzdycha]
Czy któryś z panów ma jeszcze jakieś pytanie?
Dziękujemy, mecenasie.
[niepokojąca muzyka]
[głos Pyzla] Po zapoznaniu się z materiałami i dowodami
oraz zeznaniami świadków i zainteresowanych
skład orzekający Izby Morskiej w Stargardzie Szczecińskim stwierdza, że:
zmarły tragicznie kapitan Jana Heweliusza Andrzej Ułasiewicz
jest odpowiedzialny za spowodowanie katastrofy.
[ciche niezrozumiałe głosy]
[Pyzel] Proszę usiąść.
[Pyzel] Kapitan nie dopełnił obowiązku.
Wykazał się brakiem odpowiedzialności,
podejmując ryzykowne decyzje podczas sztormu.
Jego załoga natomiast nie zachowała podstaw bezpieczeństwa i higieny pracy.
To jest kłamstwo.
[Pyzel] Proszę o ciszę.
Jan Heweliusz nie był statkiem bez wad,
co obciąża również armatora.
A pogoda tamtej nocy rzeczywiście była trudna.
Niemniej to niedopatrzenia ze strony załogi
i niezrozumiała…
decyzja kapitana o nagłym zwrocie
były czynnikiem przesądzającym o tragedii.
[nadal niepokojąca muzyka]
[cicho] Kurwa…
Mostek!
- Mostek, zgłoś się! - [oficer] Mostek, zgłaszam się.
Człowiek za burtą po lewej stronie!
- Człowiek za burtą! - [oficer] Dobra, przyjąłem.
[mężczyzna] Rzucaj koło! Rzucaj koło!
[niezrozumiałe rozmowy]
Jest wyrok?
[Jola] Może pojedziemy gdzieś razem?
Może na te narty?
Chciałabym zdawać na nawigację.
Masz jeszcze czas,
żeby to przemyśleć.
Dzień dobry.
[spokojna, lekko niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
[cicha, miarowa, niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]