Non é suficiente.
Non é suficiente!
Kokushu, o Asasino.
Non me divertín o suficiente.
Matémonos entre nós.
A batalla rematou.
Pero somos samurais.
Nunca deixamos de loitar.
Así axiña acaban con todo, eh?
Putos mamóns cos seus fusiles e canóns.
Ves?
Así de fácil.
Non sinto nin que estea matando.
Que arma tan refinada.
A era das espadas está chegando á súa fin.
Xa non se necesitan asasinos coma nós.
Iso non cambia o que somos por dentro.
Nós sempre seremos asasinos.
Gústame o teu estilo matando.
Próbao comigo tamén.
Entráronche as ganas de pelexar comigo?
Veña, mátame.
Se non me matas agora,
perseguireite o resto da miña vida.
Isto rematou.
Volverémonos ver!
Kokushu, o Asasino!
A era dos samurais rematou. Quedarás aquí ata o día que morras.
Quero pelexar…
Non se pode ser máis lamentable, Bukotsu Kanjiya.
Desapareciches hai dez anos
e, de repente, reapareciches na rebelión de Satsuma,
na que mataches os teus propios aliados.
Como foi a túa vida dende entón?
Que como foi a miña vida?
Estiven morto
todo este tempo.
Vouche dar outra oportunidade de vivir coma un samurai.
Que?
BÚSCANSE PARTICIPANTES
Ei! Que pasa aí?
PARA TOSHIYOSHI KAWAJI
DEBEMOS FALAR SOBRE O FUTURO DA POLICÍA. ESPÉROTE EN TOQUIO.
Ministro Okubo!
Ministro Okubo, por favor.
Se non exterminamos os shizoku nesta guerra,
estou seguro de que se rebelarán contra a nova era!
Por favor, permítalles ós policías levar armas.
- Non o farei. - Por que?
Como pretende que o protexamos ante un posible intento de asasinato?
Quitádelles as espadas.
- Só permitirei iso. - Señor Okubo!
Unha opresión desmedida só dará lugar a máis revoltas.
Pense no que pasou en Quioto a finais do período Edo.
En cantos camaradas caeron a mans das espadas dos shizoku!
Se un hábil samurai intentase asasinarnos, non poderiamos detelo!
Necesitamos armas para protexer o Xapón nesta próxima era!
De que serve responder con máis forza ante a forza?
Que cres que necesita o Xapón para fortalecerse como nación?
- O pobo! - Iso é o que quero protexer!
Non podes gañar o apoio popular pola forza! Non o entendes?
Kawaji.
Os shizoku xa non serán necesarios.
Porén,
se non atopamos un xeito de coexistir…
este país non terá futuro.
Eu… non me penso render.
PROXECTO KODOKU
Señor Kawaji.
Adiante.
Desculpe, señor.
Chegou un telegrama de Okubo para vostede.
Para Toshiyoshi Kawaji.
Debemos falar sobre o futuro da policía.
Espérote en Toquio.
- Futaba. - Si?
Únete a eles.
- Podo? - Si.
Moitas grazas.
Estás seguro?
Aínda quedan dous días para o encontro.
Ademais, pode que estes sexan os nosos últimos días xuntos.
Así que agora pos esa cara.
Que cara?
A dun pai mirando a súa filla.
Ter unha familia fíxote feliz?
Si.
Que se sente ó ter unha de verdade?
Que daría absolutamente todo por protexela.
Ensinoume que a vida é moito máis que matar xente.
No meu caso…
de saber que cada día ía ser así…
preferiría morrer na pelexa pola herdanza.
Penseino moitas veces.
Iroha.
Non digas iso. Eu non…
Seino.
Vou dar unha volta.
Como que os nosos irmáns están en perigo?
Cóntanos máis.
Shujiro Saga e Iroha Kinugasa
están destinados a morrer a non ser que fagades algo.
Non te referirás…
a Gentosai?
Eh, moi ben! Deches no cravo.
Hai un festival no templo que está aí arriba.
Alí é onde están eles.
E Gentosai tamén.
Pero…
ti quen es?
Boa pregunta.
Ultimamente non sei nin responder a iso.
Bulide.
Kyojin.
- A que veu iso? Quen é Gentosai? - Shinnosuke.
Hai cousas que é mellor que non saibas.
Pero…
Xa que estamos aquí, desfrutemos un pouco deste xogo ó que chaman Kodoku.
A oitava candidata dos sucesores da Kyohachi-ryu, Iroha Kinugasa.
Atopeite.
Non pode ser…
Veña, empecemos.
Vamos!
Vai!
Atopeite.
Kokushu!
Vai sendo hora de acabar con isto!
Atrás! Apartade!
Xa o imaxinaba.
Non hai nada mellor que loitar contigo ata a morte.
Só matas por pracer.
Mira que foi falar.
É patético.
Todo isto é patético!
E penso acabar con todo!
Basta xa!
Que fas, rapariga?
Por que mata xente inocente?
- Non é propio dun samurai! - Futaba! Atrás!
E que é propio dun samurai?
Dimo ti, rapariga.
Déixao, Bukotsu. Sóltaa.
Se mato a mocosa,
supoño que te enfrontarás a min.
Non. Non o fagas.
Non o fagas!
Quitade do medio!
Toma!
Fóra! Apartádevos!
Non tes nada que facer co brazo así. Réndete.
Estasme dicindo que me renda?
Rendernos foi o que nos levou a acabar así.
Que sentiches cando che arrebataron a espada?
Acaso fuches feliz?
- Si que fun feliz. - Daquela que fas aquí?
Ó fin e ó cabo, só sabes demostrar a túa valía matando xente.
Non es quen de salvar unha soa persoa sen matar, a que non?
Que a era dos samurais rematou?
Impórtame unha merda.
O único que temos que facer é reconstruíla de cero!
Apartade!
Atopeite.
Kokushu!
Déixao dunha vez!
Toma!
Corre!
Non estivo nada mal.
Pero non tes escapatoria.
Unhas últimas palabras?
Se iso é todo o que sabes facer…
non poderás vencer os meus irmáns.
Podes estar tranquila.
Asegúroche que pronto todo perecerá.
O cuarto candidato dos sucesores da Kyohachi-ryu,
Shikura Adashino.
Non podo crer que esquivase iso.
E agora o terceiro,
Sansuke Gion.
Es un monstro!
Sansuke.
Sígueme.
Si.
É demasiado forte.
Correde!
Iroha! Vamos!
Apartade!
Kokushu, o Asasino…
Agora…
son feliz.
Shujiro!
O primeiro participante en chegar a Chiryu-juku…
foi o número 277, Kamuykocha.
Si! Espléndido!
Pagou a pena a súa longa viaxe dende Ezo.
Por outra parte, o número 66, Bukotsu Kanjiya, foi eliminado.
- Como di? - Matouno o número 108, Shujiro Saga.
Non me sorprende de Kokushu, o Asasino.
É unha mágoa perder a Bukotsu, o Aniquilador.
Só significa que outro espectro se desvaneceu.
Para nós é motivo de celebración.
Ten razón.
Por suposto.
Señor organizador, xa é case a hora.
Teño obrigas que atender, así que me despido por agora.
Claro. O superintendente é un home ocupado.
Señor.
Chegou a hora.
Espero que sigan desfrutando do Kodoku, cabaleiros.
Xa lles mandei por telegrama o punto de encontro.
Ben. Mantén entretidos os ricachos.
Entendido, señor.
Adiante.
Desculpe, señor.
Kawaji volveu da súa viaxe de negocios hai un anaco.
Irei velo de inmediato. Prepara a carruaxe.
Si, señor.
Seguides sen poder contactar con Shinpei?
Si. Mandei alguén á súa casa, pero parece que aínda non volveu.
Pedirémoslle á policía que o busque?
Non. Que o persoal do Ministerio do Interior se divida e o busque.
Si, señor.
Pero que fas?
Canto tempo, señor Okubo.
Hanjiro! Non sabía…
que estabas vivo.
Sinto decepcionalo,
pero Kawaji non se dirixe cara a aquí.
Que queres dicir?
Pero teño unha mensaxe da súa parte.
"Adeus."
Que…?
Que está pasando?
OKAZAKI-JUKU
Onde cres que marcharía Iroha?
Coñecéndoa, seguro que está ben.
Extra!
Shujiro, isto…
MINISTRO ASASINADO
Mataron o ministro Okubo?
Pero por que?
Isto non é casualidade.
Que?
Os do Kodoku están implicados.
É vostede o señor Saga?
Quen o pregunta?
Teño unha mensaxe de Maejima.
"Volvo a Toquio por unha emerxencia. Siga rumbo a Toquio."
Iso é todo.
Entendido.
Despídome entón.
Futaba.
Temos que chegar a Toquio o antes posible.
Vale.
Coidado! Vén unha carruaxe!
Coidado ó moverte, pode abrírseche a ferida.
Grazas.
Sabedes que?
Tiven un soño.
De cando todos viviamos xuntos.
Sansuke e mais eu estabamos a rifar, coma sempre.
Shikura-nii era forte.
Todos sorriamos daquela.
Si.
Dende logo.
Se chegamos a pelexar por herdar a escola…
eu estaría morta.
Que Shu-nii decidise fuxir…
foi o que me salvou a vida.
Pero mentres non venzamos a Gentosai…
non poderemos pasar páxina.
Os irmáns debemos xuntarnos
para acabar con Gentosai.
Para matar ese cabrón…
temos que unir as nosas forzas.
Tes razón.
É a única maneira.
Si.
Empecemos por reunir os nosos irmáns.
En Shimizudani, Kioi-cho…
Fíxoo!
O organizador é un home realmente formidable.
Isto permitiranos centrarnos no Kodoku.
Así é.
Aínda quedan algúns participantes destacables.
Os débiles xa están fóra.
Só quedan os máis fortes.
CHIRYU, OKAZAKI, HAMAMATSU, SHIMADA
Ben, cabaleiros.
Espero que sigan desfrutando do Kodoku.
Saúde.
- Esperádeme. - Correde!
Témolo enriba!
Xoguemos un pouco máis.
Estou de sorte.
Andaba curto de fichas.
Xenial.
Con isto será suficiente.
Ti tamén queres pelexar, socio?
Veña, ho!
É divertido.
En serio? Non fuches quen de matalos?
E iso que che dixen onde estaban.
Que se sigan matando ata que só quede un.
FIN DA PRIMEIRA PARTE
Subtítulos: Noelia Collazo