Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
SUCEDEU EN YALE
Bo día, señora.
- Bo día, profesora. - Bo día.
Non debemos ser curtos de miras.
- Creo que Kierkegaard dixo que... - Xa, pero non está como implícito
que é preferible centrarse exclusivamente nun mesmo?
Semana dura, Alma.
Ben cho sei.
HANK GIBSON PROFESOR AUXILIAR
Foi lamber cus á charla de Nock.
Vémonos esta noite, Patricia.
Foucalt describe unha imaxe de tortura pública,
realizada a fin de manter o contrato social
dun tempo no que as mostras de poder...
Faviola.
- A mesa quedou preciosa. - Grazas.
DESPOIS DA CAZA
Non discuto a existencia percibida dunha moralidade colectiva.
Só...
digo que...
Digo que pretender que a ética da sociedade
non deu sempre comezo coa profundamente nesgada
e acusadora opinión pública...
Maggie.
Si.
...é unha ilusión oportuna.
Con que obxectivo?
Co obxectivo de facernos crer, como pobo,
que nalgún momento tivemos un plan. Que estabamos...
mellor ou... máis unidos.
Acaso non o estabamos?
Dirías que sempre estivemos de acordo sobre...
relixión, sexo, raza ou política?
Ou só había menos voces, menos proclives á disensión?
Iso lémbrame ó que mencionaras ti. Como era?
Como era o que dixeras?
- "Descontento finxido." - Descontento.
Liches a tese de Maggie, non?
Abofé.
Só me amosa anaquiños. Só me dá iso, anaquiños.
Pero o que lin é...
- Incoherente? - Non.
Quero saber que opinas, Alma.
Ten potencial para ser magnífica. Totalmente magnífica.
Daquela por que a agochas?
Por que? Que tensa!
Por que estás tan tensa? Todos os da vosa xeración.
Sempre tensos.
Por que? Grazas.
- Perdón. - Perfecto. Exemplar.
De que tedes medo? De dicir algo fóra de lugar
- ou... - Síntoo moito.
...de ofender a alguén. Cando se volveu a ofensa
o pecado capital supremo?
- A ver, non teño unha data exacta... - Tranquilo.
...pero debeu ser cando a vosa xeración
comezou a xeralizar á brava sobre a nosa.
Tes medo de que te teñamos en peor estima
se non é perfecta?
A vergoña que sintas sobre a túa expresión persoal
é falsa, é unha merda.
- É merda. - Unha merda.
É unha merda.
- Merda? - Non perdas
o teu propósito individual, a túa voz.
É brillante.
Moi ben. Déchesme pé
- a ir ó servizo. - E logo?
Tes que ir de verdade ou...
Ruliña, non vaias ó de sempre,
Frederik ten un proxecto aí. Vai ó de convidados abaixo no vestíbulo.
Recibido.
Eu presinto que ambos os dous
vos sentiredes baleiros en canto logredes
o que vos leva obsesionando os últimos seis anos.
Ás veces un desexo cumprido
pode ser máis desconcertante ca...
o anhelo que o precede.
Non está confirmado.
Veña, Alma. Non convirtas a túa modestia en delirio.
Non é...
Non é un fito, Fred. Non se trata dunha egoísta...
procura teleolóxica. A titularidade é un limiar.
Un limiar a máis liberdade, a seguir calquera impulso,
desexo ou interese que se queira sen medo ó reproche sistemático.
Non cuestiono o seu valor. Só digo que,
en fin, paga a pena traballar toda a vida para acadalo.
Estar por riba da responsabilidade, das consecuencias.
Que pasaría se...
un dos dous a consegue e o outro non?
Se ma dan a min e a ti non, enfadaríaste?
Anoxaríame, si. Dende logo.
Eu tamén, se cha dan a ti e non a min.
Poríame furiosa.
Ou tal carga sería demasiado para a vosa amizade?
Dáme a min que a Hank non lle gusta perder.
Hostia, merda.
Pero en serio, cantos dos nosos alumnos
teñen vidas privadas que non se aprobarían en público?
- Todos. A maioría. - A maioría.
- Moitos. - Precisamente. E perdoámolo. Por?
- Debemos determinar... - Perdoámolo.
...como perdoalo, porque son canónicos.
Nietzsche caeu na propaganda do Lebensraum.
E Carl Schmitt non só caeu nela, era directamente nazi.
Claro, claro. E Hegel
- non gardaba o "Hegeliño" nos pantalóns. - Xa.
- Heidegger. - "Hegeliño"?
Heidegger trataba fatal a Arendt.
Toda esa dinámica era unha merda.
Creo que non podemos culpar nin dun xeito nin doutro.
Aristóteles, xenófobo.
- Todos eran racistas. - Si.
E Freud era un misóxino.
Oíches iso, ruliña?
Freud era un misóxino, ruliña.
Era outra época.
- Se a preocupa a titularidade... - Estás ben?
- Tranquila. - Estou.
A min?
A ver, daríanlla dun xeito ou doutro,
- pero seguro que vai ser agora. - Por que o dis?
- Non vaias por aí. - Non, interésame.
- Ilumínanos. - Moi ben.
Non negará que é o imperante.
Elixiuse o novo inimigo común:
o home cishetero branco.
Ai, Arthur, síntoo moito,
é que non tiña nin idea de que pasabas por algo así,
que te sentías tan vitimizado.
Non dixen iso para nada.
Nin falla que facía,
pero aí estás choromicando
por ser branco,
home e hetero e, lamentablemente, cis,
cando a cultura imperante consiste en finxir,
porque sabes que é finximento, en finxir que non prefires esas cousas
e que iso te fai, non sei, o primeiro home nesta sala
- ou na historia... - Na historia.
...que se ve fodido pola mala opinión da sociedade?
- Só... - Non.
Só digo
que antes os home desprazaban as mulleres igual de válidas
só por seren homes.
Agora as mulleres desprazan os homes igual de válidos
só por seren mulleres.
A ver se entendín ben.
O que queres dicir
é que a pesar
dos numerosos recoñecementos profesionais que acumulei
todos estes anos nun ambiente profundamente misóxino,
mesmo despois de regresar dunha prolongada ausencia
só para afirmar a miña posición singular como muller neste campo,
mesmo así, só sería quen de lograr a miña posible titularidade
debido a que o seu nomeamento resulta coincidir
cunha súbita sumisión á inclusividade na educación superior?
- Entendinte ben, Arthur? - Non, eu...
- Perdín algo? Torta. - ...non intento...
- Pausa. - Profesora.
- Pausa para torta. Dá gusto verte. - Non quería... Grazas.
Fixéchelo xenial, moi ben.
Puideches defenderme algo, tío.
Así foi máis divertido. Quería que vises como ías ti só.
- Fixéchelo ben. Proba a torta. - Si.
Querías ver afundir o Titanic.
Deixa a pompa e proba a puta torta.
Non quería probala.
Non sexas dramático, Arthur. Só foi un comentario.
Maggie, dillo. El...
Ser tan parvo require valentía.
A próxima que tal se pasas?
Penseino, si.
Como agora vas de mártir, pégache unha morte lenta.
Arthur.
- Botádelle nata, eh. - Con nata, faltaría máis.
Grazas.
Xa foi. Nin me fales.
- Chao. - Véxoa na clase.
- Fai que cale. - Grazas.
- Que cale...
Boa noite.
Como bota a lingua a pacer ese rapaz.
Non me mires así.
Non dixen nada.
Dáseche fatal agochar o que sentes.
Se mo di a campioa do peso superlixeiro, síntome afagado.
Estou ben. Levo semanas sen dores. Foi unha agradable... velada.
Só quero que remate.
Imaxino que foi agradable... para ti.
Deléitaste...
- O tío quentábase. - ...na continua obsesión de Hank.
Cando menos, podía ocultala mellor.
Somos amigos e sempre o seremos.
Hank e Maggie adórante.
- Só porque Maggie... - Cala.
Só porque Maggie sexa gay
non quere dicir que lle guste, Frederik.
Só digo que adoitas elixir a certa xente.
Elévalos e daslles a túa aprobación
porque te adoran, porque os tes ós teus pes.
Non por mérito ningún deles.
Maggie...
é brillante.
É?
Ou só pensa que ti es brillante?
Non sei.
Ola.
- Ola. - Perdoen.
- Pasáchelo ben? - Pasei.
O porco quedou correúdo.
En fin, se o asas a máis de 145 graos, é tecnicamente kosher.
Non fixo tal, pero aprecio o esforzo.
Gardeiche algo, lévallo a Alex.
Non, vai tardar en volver. Segue en Boston.
Xa o gardei, telo preparado.
Grazas.
Grazas ós dous por unha velada encantadora, en serio.
Nunca che son encantadoras, pero é adorable que mintas.
Así está ben?
- Grazas. - Aquí tes.
- Chega así? A ver... - Moitas grazas. Está ben.
En fin...
Ciao.
Vai pola sombra, Freddy.
Deica, Henry.
- Sabedes máis despedidas? - Foi a hostia.
- Chao, bro, como din os alumnos. - Grazas por todo.
- Bo peche, Fred. - Boa noite.
Boa noite.
Chao, bro.
Hank, non se fuma no vestíbulo.
Non se fuma no... Fóra, arreando.
Podes traer ti, sabes? Non queres?
Sabes que non estamos nos 70, non?
- Acusona. - Cala.
- A favorita. - Fódete.
Eu díria que es a favorita da profe.
- Veña, ho. Que che dean... - Que che dean a ti.
Hugo.
Faviola?
Esta noite deixámoste morta. Canto che debemos?
Son 350, señora.
Non sei que fariamos sen ti. Grazas.
Grazas. Señora Mendelssohn?
Está ben?
Beba un pouco de auga.
Grazas. Grazas.
Grazas.
Boa tarde.
Quedamos no desenvolvemento de Foucalt sobre o panóptico, certo?
Alma: Onde estás? Maggie: vou!
Maggie: levo algo? Alma: a túa presenza!
O panóptico, ou estado policial,
no cal todos nós, como cidadáns,
nos vemos forzados a observármonos e estudármonos en busca de tropezos,
en lugar de estar a mercé dunha autoridade superior.
Este recrutamento inconsciente...
FREDERIK Esta noite fago cassoulet. Vémonos logo?
HANK Vale, tómolle unha
ALMA Vémonos no Three Sheets
ALMA A MAGGIE ????
Alá imos.
- Compórtate. - Todos tranquilos.
Foi un día moi longo.
Espera. Non, mira.
- Falaches onte con Micheron? - Non.
- Só escoitei a Micheron. - Estás celoso
porque é máis guapo ca ti.
Find colleume por banda e...
exsudaba a desesperación de seguir relegado a adxunto.
- É horrible. Creme. - Xa.
Así son as carreiras de cabalos.
Agora ser profesor titular é gañar o derby de Kentucky?
Nesta metáfora equina en concreto, si.
E como vai o conto?
Só os purosangue teñen opción de gañar.
Pensas que o que dixo Frederik onte
ten que ver con iso?
Non sei a que te refires,
pero estou case seguro da miña resposta.
Non, en serio, que vai pasar?
Xa sabes, cando o consegues, xa está.
Todo o mundo fala, xa sabes,
de perseguir o éxito, pero ninguén fala de que facer cando o acadas.
- Ola, esta é miña? - Claro.
Eu diría que celebrar.
E logo seguimos a traballar.
Na seguinte publicación, no seguinte libro.
- Opera completa... - Xa vexo.
- Charlas sobre Locke. - Que si, xa vexo. Moi ben.
Onde anda Fred esta noite?
Preparando unha cassoulet.
- Posme unha birra, por favor? - Marchando.
Dicir iso dun home é tan murcho...
- Sáelle bastante ben. - Vai estourar nalgún momento e sábelo.
Non.
Non tal.
Non, claro que non.
Falaches hoxe con Maggie?
Non, non foi á clase.
Nin avisou nin foi.
Creo que lle soltei demasiado a corda.
Eh! Como andamos? Todo ben? Home!
Boto de menos cando só era o noso sitio.
Non te oio.
- Estás ben? - Estou.
Pagas ti esta?
- De neno pobre... - E agora agarrado.
Non me fagas iso. É horrible.
- Deica. - Deica.
A esa convido eu, para ti. Ti sigue así.
- A conta, por favor. - Agora mesmo.
Aquí ten.
Maggie, que fas aquí?
Vin aquí e logo fun ó seu despacho, pero non estaba.
Non prefires pasar?
Está Frederik?
Seguramente.
Ai, Deus, estás empapada.
Teño que falar con vostede.
Claro. Veña, imos dentro.
- Déixoche unha toalla. - A soas.
De acordo.
Si, a ver, é que...
Hank acompañoume á casa como dixera.
Foi agradable, xa coñece a Hank.
Quen non quere a Hank? E...
Alex non está na casa. Creo que onte dixen que segue en Boston.
Pediume a arrincadeira e eu, en plan, vale, como queira, e...
Nin sequera lembro que servín.
Era algo que trouxo Alex doutra festa hai unhas semanas.
Todo ía ben.
Non sei. Non me decatei do bébedo que ía ata que o vin
tropezar na cociña.
E...
empezou a facer preguntas fóra de lugar.
Primeiro eran sobre o meu traballo.
A miña tese.
E logo preguntoume por Alex
e se probaramos algún home na relación e...
cando me bicou, non sei, pareceume unha broma ou algo.
Non reaccionei.
Pero logo seguiu
e díxenlle que non e el seguiu e...
Cando marchou, fun á ducha.
Que me dis que pasou?
A que se refire?
Que dis que fixo?
Non é obvio?
El...
cruzou a liña.
Non parou cando lle dixen que non.
Pero que pasou en realidade?
Por que precisa sabelo? Agrediume!
Non é malo dabondo? Precisa oír que...
Sábeo alguén máis?
Por agora só vostede. E non sei, eu...
Por que eu?
Que?
Non sei. É que... É o que hai que facer, non?
Dicirllo a alguén e eu...
Xa sabe, dados os seus antecedentes...
Os meus "antecedentes"?
Eu... A que se refire? Non sei.
- Por que dis "antecedentes"? - Por nada.
Por algo será.
Porque sempre defendeu as mulleres no departamento.
- Non sei se... - Moi ben. Por que non entras?
- Douche unha toalla e falamos. - Non, síntoo.
Perdoe.
É tarde.
Perdoa, o artigo.
Claro, o artigo.
Se non publico este mes...
O teu posto non estaría tan seguro etcétera.
- Publica ou perece. - Arriba ou fóra.
Perdín a cassoulet.
Deixeiche algo no forno.
Non te merezo.
A quen atendiches hoxe?
Que?
Non, nada, é que nunca queres falar do meu traballo.
- Non é verdade. - Cariño, por favor.
Estamos moi vellos e moi casados
como para mentirnos tan descaradamente.
Atendín un adolescente que me odia,
unha muller que se autoengana sobre o adulterio do marido e...
outro paciente. É novo. Mandoumo Tim.
Xa che falara del.
Pensaba que te amolaba.
Foi interesante?
Está por ver.
Ti...
Algunha vez...
Si?
Estiveches en desacordo cun paciente sobre un tema delicado?
Por suposto.
A maioría da xente non vén a terapia
para romper vellos patróns.
Só queren afirmar que non precisan axuda.
E dísllelo así?
Unha vez meu pai contoume unha historia de cando empezou coa súa...
coa súa clínica. El...
Atendía unha rapaza que estaba...
tan sumida na súa propia miseria que o volvía tolo.
E un día díxolle
que carecía das habilidades para evitar repetir eses mesmos patróns
durante o resto da súa insignificante e triste vida.
Non volveu nunca.
Obviamente.
Por que o dis?
De que vai isto?
Por nada. Non sei.
Creo que só é que teño moita fame.
A cea espera por ti.
Repito, non te merezo.
E de novo, ninguén o nega.
Pasou algo?
Con algún alumno?
Non.
Pregúntome se...
serei algo fría ás veces.
Fría? Ti?
Falo en serio.
Impenetrable, talvez.
Distante.
Iso si. Pero non, non creo que sexas fría...
nin insensible.
Non dixen insensible.
Boas, grazas por vir.
Non teño moito tempo.
Que queres?
Podemos falar dentro?
A ver, mira.
Non sei... Non sei que che contou
ou que se anda a leriar pola facultade.
Sei que soo igual cós tipos eses, pero...
Neste caso non podo evitar os clixés.
De feito, todo me parece un puto clixé. E sei...
Sei que ó dicir isto parece que me declaro a vítima.
Unha entidade irreprensible neste uróboros de acusacións.
Pero a iso me refiro.
Estou fodido se digo algo,
estou fodido se non.
Todo o que diga xa o dixo antes
alguén na miña posición que seguramente era culpable.
Polo tanto, son culpable por asociación, pero...
- Ola. - Queren pedir?
Si, por favor. Grazas.
Eu non quero nada.
- Ben. - Eu o de sempre.
- Si, claro. - Grazas.
- Vostede non quere nada? - Non.
Moi ben.
"O de sempre"?
- Si. - Vale.
Non é verdade.
Alma, é que, non.
Xúrocho.
Todo foi moi rápido,
coma os ñus que fuxen dun león que se achega.
Es parte do rabaño e de súpeto
tes a pata entre as mandíbulas dun superpredador
e todos pensan: "Hostia, menos mal que non me tocou a min."
Non sei eu se é o que pensa a xente.
- Por aquí vén o saag paneer. - Si, señora.
- Si, e o polo tandoori. - Polo tandoori, dálle.
- E o naan de allo. - De allo...
Mi madriña, naan de allo! Grazas.
E o arroz basmati.
E un prato.
- Por se o quere. - Por se acaso, si.
- Perdoe. - Dállo, si.
- Grazas, moitas grazas. - Teñen cubertos?
- Estamos ben. - Perfecto.
Xenial, Billie. Grazas.
Daquela vasme dicir por que non é certo?
Ou só me chamaches para ver se veño cunha forca?
Collín a Maggie copiando...
Pilleina hai uns meses.
Non lle dei moitas voltas.
Ela... xa sabes,
falei con ela, dixo que tiña moita presión.
Díxenlle que...
Díxenlle que o esquecería.
Si.
Non quedei convencido.
Non de todo.
E logo...
O da tese.
Que pasou?
Non o sabes?
Decateime de contado. Plaxiouna.
Sacouno directamente
do Homo Sacer de Agamben.
A súa noción de suxeitización e desuxeitización simultánea.
Reproduciuna case palabra por palabra.
Ti tamén tiveches que velo, non?
Así que cando a trouxeches á cea
só querías ver que dicía eu? Ou querías pillarnos por sorpresa?
Quería ver como reaccionaba
na túa presenza.
Comprobar a miña intuición.
Comprobar a túa intución?
A ver, si que fumos ó seu apartamento.
Pedinlle a arrincadeira.
Por que?
Xa o sei.
Foi un erro. Un erro de carallo.
Pensei que se acudía ó seu territorio,
fóra do campus, estaría máis...
máis aberta, menos á defensiva, sabes?
Quería, talvez equivocadamente, de forma estúpida...
Estúpida dende logo.
Quería ver se o que intuía era certo.
Así que tomamos algo e...
A ver, nese momento
estaba nervioso de carallo.
Xa sabes de quen é filla.
Son mecenas de medio campus, así que...
E logo, da nada, sóltame
que a súa parella non está.
Sinceramente... Escoita, sei que vai soar
moi machirulo, pero...
Pareceume que me estaba entrando.
E aí si que estaba cagado!
Polo ambiente de hoxe en día na educación superior...
Daquela por que fuches ó piso dunha alumna
e bebiches o que che ofreceu?
Creme, se volvo a vista atrás...
Xa o sei, hostia!
Pero son un cabezón.
Tiña que soltarlle o que sospeitaba,
quería que soubese que tería que render contas.
Díxenlle que sospeitaba que plaxiara
e reaccionou como...
Fría. Tranquilísima.
Negouno. E logo, ó día seguinte... En plan...
En plan...
Pura invención.
E agora vai ser...
Vai ser a súa palabra
contra unha vida de traballo duro
de boas accións, de defensa das mulleres na filosofía,
traballando en tres sitios á vez. E sábelo.
Levoume anos superar esa débeda e toda a burocracia.
Non vou quedar de brazos cruzados. Non podo.
Non o permitirei. Traballei arreo.
Custoume moito chegar
para que todo quede en nada só porque
unha putiña mentireira de merda
podre de cartos,
aproveitándose deste vacuo intre cultural, o diga.
Nin se che ocorra soltarlle iso a ninguén máis, hostia.
Van querer falar contigo.
Por que comigo?
Porque o que di que pasou foi despois da túa festa.
Agora sabes a verdade.
Espero que non deixes que o apropiado
che impida facer o correcto.
Profesora Imhoff, creo que non a esperaba.
Non está na axenda, señor.
Se ten un minuto, gustaríame falar con vostede.
Senta, Alma.
Daquela...
Saberás por que estou aquí.
Presentarase unha solicitude formal
coa maior prontitude e polas vías axeitadas.
Creo que é importante que evite esas vías.
Creo que hai un conflito de intereses que me impediría
falar sen nesgo
ou sen suposición de nesgo, se me entrevistan.
E creo que o farán.
Alíviame que non veñas pola titularidade.
Un campo de minas, Alma. Hoxe en día, un puto campo de minas.
O bo é só para chufar?
Odio a merda esa do Laphroaig.
Porén, as aparencias son aparencias
e contra todo prognóstico, acabei no negocio da imaxe
e non no da substancia.
Teño que dar unha clase.
Claro. Tes un propósito, non só papelame sisífico.
Á túa secretaria viríalle ben.
Non sexas mala con Wendy. Aínda cre que o que fai é importante.
A ver, quero saber de que vai ese "conflito de interese"?
Non é o que pensas.
Mellor. Grazas a Deus.
Falamos de xeito extraoficial?
Extraoficial.
O FUTURO DO XIHADISMO É FEMININO
HUGO MICHERON E JOHN ENSLER
Cantas veces máis cres que teremos que finxir
que o Dr. John Ensler é quen de manter algo infimamente próximo
a un debate instrutivo?
Viñeches.
Vin.
Díxenche que viría.
Véxote rara.
Asustáchesme. Estaba a comer queixo.
Aí tes un tinto augado.
Gárdoche sitio.
Estivo ben.
Non se fala doutra cousa, quen o ía pensar?
Pilláchesme por sorpresa o outro día.
Reaccionei fatal. Non é doado escoitar unha nova así.
Imaxine contala.
Non debín reaccionar dese xeito,
nin como profesora nin como quen te considera unha amiga.
Está aí, Maggie. Eu...
Pensei que non ía vir, se non avisaríate.
Teño dereito a estes espazos.
Teño tanto dereito coma el.
Non tes por que entrar.
Estamos?
Preciso o crédito da charla.
Anótocho eu, tanto ten.
Tanto ten? Claro.
Eu...
Vou presentar cargos contra Hank.
E espero... Significaría moito para min...
ter o seu apoio.
En concreto, o seu testemuño.
En caso de irmos a xuízo.
Tes avogado?
Teño. Algo así. Non sei.
Alex? Aínda non é avogada, non?
Ele aínda está en segundo ano e é máis ben por consultar. Non sei.
Fuches ó médico?
Para obter probas de ADN e fotos?
Creo que non deberiamos falar aquí.
Fun, si.
Ó da universidade, moi ben.
Non. Un da avenida Whitney e eu...
Fun alí, pero non sei. Entrei.
Pasei dentro, sabes. Estaba soa, era tarde e...
Había un grupo de tíos e estaban, en plan,
estaban alí fóra e non paraban de mirarme.
Non sei. Eu...
Entrei en pánico. Sei que non fixen ben, pero...
Vin unha cámara de seguridade,
verán que entrei.
E logo...
fun vela antes a vostede.
Así que, xa sabe, aínda sen certas probas físicas,
coa cinta e o seu testemuño,
debería, xa sabe, aínda podería haber caso.
Non?
Maggie, eu...
Eu non vin nada. Non sei que queres que diga.
Créote.
Sabes que te creo. Eu...
Díxenllo hoxe ó decano de Humanidades.
- Díxollo? - Dixen, pero...
Non sei como podería favorecerte no caso,
se chegamos a iso. De feito, prexudicaríate.
Como?
O último que me dixeches
é que te ía acompañar á casa.
E despois vinvos ós dous á porta, xuntos,
e pareceume que ías voluntariamente,
se me preguntan baixo xuramento.
Xa, pero non lle pido iso. O que digo...
Vai todo ben?
Vai, Prof. Angler. Grazas.
- Ocupen os seus asentos. - Van comezar.
- Imos dar comezo. - Pois vai apurando.
- Acompáñenme nesta... - Maggie.
- ...benvida... - Alma.
...ó estimado investigador e experto en estudos transrexionais...
- Conto con vostede, non? - O doutor Hugo Micheron!
Grazas, é un pracer estar aquí.
Quen foi o último en presentar? Arthur?
Desculpade.
Que fas ti aquí?
Quen te cres que es?
Como puideches?
- Espérame no meu despacho. - Acaban de despedirme.
Suspendido, non. Despedido.
Podemos falar se queres, pero nin aquí nin agora.
Aquí non.
Conteiche a verdade.
Ignoráchela descaradamente para salvarte.
Estás paranoico. Espérame no meu despacho.
Non.
Non, agora véxoo claro.
Algo que antes non podía ver. Adoitaba pensar
que ti e mais eu, tiñamos unha fidelidade mutua
á integridade e á ética que tan por riba ensinas.
Porén, doume conta de que te tiña nun pedestal.
De que falas? Toleaches?
Profesora Imhoff?
Está ben?
A verdade, non sei, Katie.
Non se lle vai ir o sangue das mans.
Para. Estou ben, Katie, si. Grazas.
Sabes a verdade e non a queres dicir
porque te fará quedar mal.
Vas deixar que me arruínen, que me arruínen a vida.
Non che custaría parar isto.
Moita responsabilidade me dás.
Eu non fixen nada. Fuches ti soíño.
Que oportuno.
Si.
Si, xa o sei. Caín sobre a miña espada...
pero eras ti quen termaba dela.
"A miña inocencia ruborizará a impostura
e a miña paciencia fará tremer a tiranía."
Covarde de merda!
- Que che dean. - Que che dean a ti!
Vai tomar polo cu!
E ti tamén!
Ide tomar todos polo cu!
Ide tomar polo cu!
Hipócritas privilexiados e miñaxoias do carallo!
Alma... Alma.
Pasou de verdade. Non inventei nada, non? Foi real.
Se foi real para ti, é real.
Todos me miran como se fixera algo horrible.
Pero foi el, foi el.
- Queres o meu consello? - Por favor.
Dígame que hostias facer e fareino. Axúdeme, por favor.
Vale. Esta noite ven á casa e falamos.
Ou non. Non precisas ter as respostas.
Cociñarei algo. En fin, cociñará Frederik.
Estamos? Si?
Si.
É tarde.
Non será mellor comezar?
Seguro que está de camiño.
Comezarías sen min se eu chegase tarde.
Que infantil es.
Oxalá tivese marxe para ser infantil nesta relación.
Dálle dez minutos, vale?
E daquela, seguramente sigamos agardando.
Seguramente, si.
Por que?
Porque é de boa educación, hostia.
Porque che importa máis dobregarte ante unha alumna mediocre con pais ricos
do que che importa...
Ola, non a esperaba.
A quen esperabas?
Que, Maggie, como vai esa tese?
Vai indo.
E que tema estás a explorar?
Non é especialmente interesante.
Pois gustaríame oílo.
Por favor, teño curiosidade.
Moi ben.
Pois verá,
trata principalmente do rexurdimento da ética das virtudes.
Ou a mostra exterior do carácter moral como novo modelo da moral persoal,
en contraposición á obediencia das obrigas sociais
e das normas ou pensamentos kármicos. Ese tipo de cousas.
Perdoe se é confuso. Aburrido, seguro.
Non, para nada. Gústame escoitarte.
Prepara doro wat a miúdo?
Teño curiosidade. Que te levou á ética das virtudes?
- Que me levou... - Quero dicir,
vas botar catro ou cinco anos da túa vida traballando nisto, non?
Por que?
Que é o que te atrae?
En fin, ultimamente volveuse moi popular.
E como saberá, ou lembrará de primeira man,
digamos que a inventaron nos 60 e nos 70,
nun radicalismo social.
Agora radicalizámonos de novo e paréceme interesante.
- Interesante? - Si. Interesante.
- Frederik. - Perdoen, dixen algo malo?
Non, non. Perdoa. Estou a entremeterme.
Desculpa. Seguro que se marcho,
as damas falarán destes interesantes temas
con moita máis liberdade.
Desculpade.
Perdoa, Maggie. É imbécil.
Quere facerme sentir estúpida ou que?
- Alex non quería que viñese. - Pois ela tamén é estúpida.
- Ele tamén pode ser... - "Ele", claro.
- Déixeo. - Vale.
Ele pensou que faría máis mal
que ben volver aquí con vostedes tan axiña.
Pois non lle quitamos a razón.
Xa, vostede non lle parece moi de fiar.
E ti que pensas?
Antes pensaba que podía confiar en min mesma, que...
podía fiarme dos meus instintos sobre a xente, sobre min mesma.
Agora non estou tan segura.
Dende logo nunca pensara que isto iría a tanto tan rápido ou...
que sería algo co que se identificaría
tanta xente, tantas mulleres. Moitas escríbenme e páranme polo campus
e sufriron historias parecidas...
Faloume unha xornalista.
Rexeitei facer comentarios...
pero deume a súa tarxeta e quedei con ela.
- E... - E non sei.
Non o fagas, Maggie.
Non lle contes a túa historia
a alguén que só quere convertela en algo que vender.
Xa che digo que como sigas adiante,
se presentas cargos, vaste volver radioactiva.
Sei que queres crer que o sistema é xusto, pero...
Os homes brancos controlan a educación superior
e queres que eses homes te contraten, e non o farán
porque estarán aterrados
por se lles fas o mesmo a eles se che piden que traballes ata tarde
ou se che tocan o ombro de máis.
Iso, e non o teu traballo,
é o que verá calquera que te mire. Prométocho.
E se me dá igual ser académica?
Tes que decidir que che importa, se ti mesma ou...
Se queres mirar por ti mesma
ou polo que queres facer para ti mesma.
E que elixiría vostede?
Creo que o sabes.
Ás veces hai que mirar a longo prazo.
Podemos deixar de ir de listas por un puto segundo?
Sinto que me está a separar totalmente
do que me pasou. Ponse a falar
de hipóteses grandilocuentes sobre mulleres en xeral cando me ten aquí,
diante de vostede. Eu só...
- Pensei que querías o meu consello. - Queríao.
Quéroo. Non sei. É que...
A ver...
Como penalizan as mulleres por alzar a voz,
non debería facelo? É a súa lóxica? É que é...
E logo que? El sae coa súa?
Reasígnano a outra universidade
e dá conferencias e escribe libros
e déitase con outras alumnas de novo? É que é...
Hank xa está bastante fodido, non me preocuparía diso.
Cre que lle arruinei a vida?
Eu non dixen iso.
Non teño dereito a isto? Ou sexa, pásame isto a min
e nin sequera podo falar do tema?
Podes facer o que queiras, Maggie.
Pero non co seu apoio.
Apoio o que elixas, pero creo
que buscas xustiza reparadora e o que vas conseguir é vinganza.
E non che faría favor ningún
se che fago crer o contrario.
CHAMADA ENTRANTE HANK - MÓBIL
14 CHAMADAS PERDIDAS HANK
Estás libre?
Non falta moito, non?
Que?
A titularidade. Sigo intentando descubrir algo.
Non queres falar do tema?
Non pensara niso.
Sempre penso niso.
Eu non teño dúbidas.
Ola, profesora.
- Entramos? - Veña, vamos.
Merda! Teño que mexar.
En crequenas. Non sentes.
Agora son baños mixtos
e non sabemos nin quen mexa por fóra.
Os ricachos son uns porcos.
Claro, muller, sempre lles foron atrás limpándolles a merda.
Bo día.
Leva o vaso.
- Falámolo ou que? - O que?
Maggie Resnick dos Resnick?
Falou contigo?
Confidencialidade entre doutora e paciente.
Que honorable e que aburrida, hostia.
Tecnicamente non son a súa doutora.
Ás veces. Que quede entre nós, estamos?
Non vou foder nada entre vós?
Non.
Créoa. Creo que Hank se pasou.
Creo que violou algo que ela consideraba sagrado.
A relación entre alumna e profesor.
E poderíase aplicar o argumento
de que ó dárense diferenzas de poder
o consentimento e a súa outorgación quedan inherentemente anulados,
ata o punto de volver o tema totalmente fútil.
Porén, vou ata arriba de viño.
Sei que non é moi correcto,
pero despois de tantos anos,
cada vez me toca máis a cona escoitar a estes rapaces,
cando llelo deron todo, toda a vida, en bandexa de prata,
insistir en que o mundo se detén á mínima inxustiza.
Teñen case unha certa posesividade respecto á dor.
Alimentan cada desaire, cada obstáculo,
cada anaquiño de vitimización
como se fose o único que os pode reafirmar.
Que pasou co de gardalo todo dentro
e desenvolver unha adicción da hostia
ó chegar ós 30, como fixemos todas?
- Non sabes? - Probando.
Soa distorto, Marty!
Van poñer esta aquí?
- Mellor? - Que valor.
Agora si!
- O que? - Morrisey.
Si, xa.
Creo que son os Smiths.
Tanto monta, monta tanto. Encántame este tema.
Probando. Un, dous.
E ti que pensas?
De que?
De todo. Da alumna, do profesor.
Creo que só era cuestión de tempo
e é dunha banalidade irremediable.
Non tiñas que mexar?
Nunca falas de ti.
Non sei nada de ti, da túa vida persoal, da túa familia.
Todo o que sei é o que conta Fred.
En fin...
malinterpretar a miña privacidade
con que teño algo que agochar sería un erro.
Con todo respecto, Alma, non estou tan segura.
Verás,
Maggie e eu si que falamos
e mencionou que tiña unha profesora favorita,
unha mentora, talvez a receptora do seu complexo de Electra.
Veña, non metamos a Jung nesta conversa.
Perfecto. Pois esta persoa non a apoiou para nada cando ela llo contou,
e ante esa falta de apoio
preguntouse por que a profesora era tan calada
e cuestionou se tería motivos ocultos.
En fin, que sen dicir moita cousa,
pareceume que o debías saber.
E que debes estar lista.
Lista para que?
Pois para posibles represalias.
Vivimos nunha época convulsa.
Se queres falar con alguén, podes contar comigo,
de xeito oficial ou extraoficial,
ou pódoche recomendar xente excelente...
E fiarme dunha terapeuta que viola así a privacidade?
Merda. Estiven fóra de lugar.
- Perdoa, eu... - Tranquila. Vou...
Volvo agora.
Eu...
Eu vou marchar. Síntoo.
Son imbécil. Convídote ó viño.
En serio, descúlpame.
Poñen sempre a mesma banda?
Así me gusta, hostia!
1 CHAMADA PERDIDA - HANK 1 NOVA MENSAXE - KIM
Viches isto?
No Yale Daily?
O que?
"A prometedora candidata a doutora, Maggie Resnick,
conta a súa versión dunha historia que nos soa a todos."
"Prepareime para traballar arreo
e afrontar as dificultades inherentes a ser
unha muller negra nunha elite dominada por homes brancos..."
Ai, Deus.
E Hank.
Case me sinto mal por el.
Sabías algo disto?
- Non. - Non che dixo nada?
O campus vai ser a xungla. Vou traballar ó peirao. Chegarei tarde.
E xa está? Estás ben?
É que debo ser unha insensible de merda.
Cheguei, ruliña.
- Ola! - Estás aí?
- Estou. - Un biquiño?
Estás tode suade.
É novo?
Regaloucho túa nai?
Non, deixouno aquí unha vez que viñera. Ou...
Semella algo que querería que leves.
A xornalista chamou para felicitarme.
Xenial!
A ver, supoño. Non sei.
Si, supoño que...
Aínda que é algo revirado, non? En plan...
Felicitar a alguén por que a agredan?
Non, seguro que te felicitou por ser tan valente.
Xa o falamos. As consecuencias son inevitables.
O teu coraxe inspirará a outras que sofren.
Si, supoño.
É que me parece flipante, sabes?
En plan, agriden a unha rapaza negra
e toda a xente branca atopa o xeito de centralo neles
ou en como procesar as súas merdas.
Ou, en plan, sacar vantaxe no traballo. Dixo:
"Ai, aínda imos saír no Times." E eu en plan:
"Guai? Parabéns polo Pulitzer ou o que sexa."
Déixasme?
Ven aquí. Quero darche unha aperta.
Non chamou.
Tua nai?
Alma. Non dixo nada.
"Falsa alarma? Unha rapaza acusa un amigo da familia de abuso sexual
e retráctase declarando: 'Inventeino todo.' Hai tres veráns..."
- Kim non chegou. - Agardo...
Pase, direille que está aquí.
Viñeches, que ben.
Chego tarde.
Tiven que interrogar a Donna
porque insiste en comerme os iogures e logo en negalo.
É a enésima vez, manda carallo.
Que foi?
Nada. Teño que marchar.
Alma, non son nin as 7:00, dixemos despois das 6:30.
Pensaba que tiña máis tempo.
- Querías verme ti. - Non é importante.
Véxote logo. Deica, Kim.
Alma Imhoff, 13168.
Precisa receita.
Vai ter que autorizalo a farmacéutica.
Espere un segundo.
Atópase ben, señora?
Señora Imhoff?
Teño que comprobar algo.
Mozas espidas queren xogar contigo. Descárgao xa.
Ceo santo. Frederik, podes baixar a música?
Frederik!
Fas o favor de baixar a música?
Que? Non che gusta o meu querido Adams?
Gústame o café.
Esta noite estivo ben.
Canto hai que non durmimos tan xuntiños?
Xa nin o sei.
Foi agradable.
Estás moi distinta cando dormes.
Desfeita?
Estás como cando nos coñecemos.
Tiña 29 cando nos coñecemnos.
Estabas moi guapa.
Frederik...
Frederik.
Que?
Que? Que? Que?
Levamos meses sen deitarnos.
Se é pola barba, aféitome.
Se é pola barriga, levarame máis tempo.
Ou é porque non son do departamento de Filosofía?
Es o meu marido. Casei contigo.
Gañei a batalla, pero perdín a guerra, non?
Aquí sigo, non?
Como vai o artigo?
Rematado, máis ou menos.
Rematado? Rematado rematado?
MAGGIE Podemos falar?
Haberá que celebralo.
Directores e persoal, convócase reunión grupal.
Poderiamos, non sei...
Convidamos a alguén?
Ou prefires saír?
Imos ó centro?
O que che apeteza.
Si, soa ben.
Kim, son Alma. Chámame.
Puidemos quedar no meu piso.
Non quería declarar baixo xuramento.
Alex "aínda non era avogade", non?
Pois alguén debería dicirllo. De que querías falar?
Non quero que se enfade.
Non sei por que o collín, foi...
Foi algo estraño, impulsivo.
Pero non podo evitar preguntarme
se algo como o que me pasou a min lle pasase a vostede...
Por que non mo contou?
Dásmo?
Traducíchelo en liña?
Supoño que hoxe en día é imposible gardar segredos.
- Non sabes nada de min. - E de quen é culpa?
Non tes dereito a saber
nada sobre min nin sobre a miña vida.
Pero resulta que vostede sabe moito da miña.
Nunca che pedín saber nada.
Pero ben que escoita.
Ó principio pensei que sería
porque eramos íntimas ou lle interesaba como persoa.
Agora non podo evitar preguntarme se non sería
algún trauma vampírico e revirado
no que me desangra sen darme nada a cambio.
Grazas, pero xa estou casada.
Así trata a quen se preocupa por vostede?
Díxenllo a Kim.
Creo que debería falar con alguén disto.
Intento axudarlle.
Non. Non.
Intentas convencerme a min,
e a ti mesma, de que violar a miña privacidade
era algo ético e correcto, xa que che daba a razón.
Déixame en paz, Maggie.
Marcha.
Que marches!
Kim, que carallo? Son Alma. É a 15a vez que te chamo, hostia!
Merda!
Adorno, na súa Minima Moralia, escribe:
"Non cabe a vida correcta na falsa."
A que se refire?
Moi ben. O que di é
que non cabe a vida correcta nun mundo equivocado.
Ou pertencemos a este mundo coas súas condicións
ou espertamos ante o correcto e, polo tanto,
saímos da sociedade. Alienámonos.
Daquela para que intentar actuar moralmente se é imposible?
Non se trataría de simple nihilismo?
Eu creo...
que a explicación de Hannah Arendt da paradoxa de Ulises é relevante.
Ulises descansa na corte dos feacios
e...
un poeta cego...
Un aedo.
Un aedo, certo.
Un aedo comeza a cantar a historia de Troia e dun heroe, Ulises,
mais el non sabe que ese heroe está alí sentado.
De súpeto, Ulises comeza a chorar.
E Arendt comenta:
"Por suposto, nunca antes chorara
ó oír o que en realidade acontecera.
Tan só ó escoitar a narración entendeu o seu verdadeiro significado."
E a ti que che di iso?
Que Ulises se recoñece como heroe
só cando alguén lle conta a súa historia.
Pero non algúen calquera: "o outro".
Un aedo cego que carece de visión externa, só ve o interior,
polo que é máis sabio.
Daquela esa explicación do "outro"
pode mitigar o nihilismo e darnos un senso de linearidade?
- De propósito? - Cando fala do "outro",
a quen se refire exactamente?
Non sexas tan literal. Intentar...
apropiarte do "outro" filosófico e convertelo nun dualismo sociopolítico
é coma o turista suado no museo de arte moderna
que sinala un Pollock e di: "Iso faino o meu cativo."
É unha interpretación inmadura, regresiva e equivocada de carallo.
A ver, na condición humana universal de...
De...
Katie?
Perdoe, non entendo.
Que...
Que parte do argumento que elaboraches non entendes?
É...
En fin, a min paréceme
que tolera literalmente, non conceptualmente,
tratar a alguén de "outro", pese a avogar supostamente polo contrario.
Sabes que estamos nunha clase de filosofía, non?
Que pensas que facemos aquí?
O malo...
da túa pregunta, Katie, e polo que me parece irrelevante,
é que asumes, cando falo do "outro",
que me refiro a algo malo.
Cando, en realidade, es ti quen de xeito instintivo e inconsciente
- fai esa asociación. - Penso que non...
Non penses, Arthur!
Ti, Katie,
avogas polos dereitos humanos dun poeta simbólico,
mentres, en realidade, rexeitas totalmente a existencia do "outro"
porque pensas que recoñecer esa diferenza,
nomeala, está mal.
Daquela que é o correcto?
Que te faría feliz?
Construímos unha sociedade á túa xusta medida?
Debería construírche un mundo
cos bordos ben redondeadiños?
Acolcho as paredes da túa cela con cucadiñas e advertencias para todo?
Non é o meu traballo. O meu puto traballo é ensinar. Entendido?
- Estamos? - Si.
Entendido.
Ben. Xenial.
Moi ben.
Marcus! Pero se está aquí o puto Marcus! Queres engadir algo?
Non, profesora Imhoff.
Ben.
Oxalá non tivera que convocalos.
Vostedes tampouco quererán estar aquí.
Vivimos unha terrible crise respecto ós valores de Yale.
Un toque de atención para min e, de seguro, para todos nós.
Como moitos saberán,
unha doutoranda de Filosofía verteu acusacións contra un profesor.
Profesora Imhoff?
Impórtalle quedar un segundiño?
Non ten sentido atrasalo máis.
Chegou ós nosos oídos
que presentou unha receita
en nome da Dra. Sayer que ela non lle receitou.
Como? Que?
O Walgreens da rúa Park alertou da receita,
xa que se presentou sen o certificado en liña.
Cando a Dra. Sayers viu quen a presentara, fíxonolo saber.
Non sei de que falan.
Alma, temos aquí probas inexpugnables por escrito.
Kim decidiu non denunciar, mais debemos decidir,
en conxunto, que medidas disciplinarias adoptaremos.
Opino que a conversa sobre a titularidade queda...
postergada.
Postergada?
De xeito indefinido.
- Paréceme fascista. - Sae no artigo, así que...
- Non podía parar de rir. - Ai, Deus!
É un mal precedente, moi malo.
- Ai, Deus, estás de broma? - Si. Non.
Por que?
Tes que dicirllo.
- Creo que o era. - Chao, Charlie!
Alma, que fai aquí?
- Quero falar. - Non é boa idea. Maggie?
Non tes que ir cabrearte en público a algunha manifa rara por aí?
Non pasa nada. Estou ben.
Está ben.
- Maggie... - Xa te estás "largande"!
- Non pasa nada, en serio. - Vale.
- Imos con elas? - Non, tranquila.
Alex ten razón.
Non deberiamos falar aquí.
Todos me dicían que eras a miña sombra.
Frederik dicíamo deseguido.
Que me copiabas os xestos, a forma de vestir.
Xa pode deixalo.
- Non ten sentido. - Non.
- Imos escribir a reportaxe sobre isto? - Si.
- Ben. - Será... Como dixo ela?
Sei que sentes algo por min.
Que é isto? Que fai? Alex está xusto aí.
Frederik equivócase en moitas cousas,
pero sempre tivo razón contigo.
Es o peor tipo de estudiante mediocre.
Telo todo á túa disposición para acadar o éxito,
pero careces de talento e ganas.
Porén, cantos recursos
e canto tempo doutras persoas se desaproveita contigo.
Sobre todo, o meu. E a túa tese,
obviamente plaxiada,
fede a desidia
combinada coa túa desesperada esperanza
de ser merecedora do teu dote.
Moi ben.
Non sei de que cre
- que pensa que fala... - Afórramo, por favor.
Por favor.
Xa non me sinto cómoda nesta conversa con vostede.
Non todo te vai facer sentir cómoda, Maggie.
Non todo está pensado para ser un baño de auga morna
no que afundir ata quedar durmida e afogar.
E non hai recompensa na morte
por sufrir todo o posible nesta puta vida.
Construíches unha vida que agocha
o teu privilexio accidental, a túa triste necesidade
e desexo de impresionar.
Eu, polo menos, teño o amor propio
de ser clara co que quero. Pero ti?
Todo mentiras.
Vivir nun piso que vale dez veces menos do que te poderías permitir?
Saír cunha persoa coa quen non compartes nada
só porque pensas que a súa identidade te fai interesante?
Adularme porque cres que o meu afecto
che ofrece credibilidade e outra nai adoptiva
para substituír a túa, que é insufrible? Todo mentiras.
Por iso todos pensan que tamén mentes sobre Hank.
Merda!
Pendanga de merda. Non ten nin idea do que me acaba de facer.
Abonda. Vamos.
- Estás ben? - Si, Alex.
- Perdoa. - Estás ben, cariño?
- Que carallo che dixo? - Estou ben.
Deus santo, merda. Marchamos. Vou contigo.
Marchemos de aquí.
Grazas. Adeus.
Pois si, que vergoña.
Canto tempo levas aquí?
Hoxe?
Vou e veño.
De onde sacaches as chaves?
Que fas aquí?
O apartamento é meu.
Deixáchesme as chaves o Nadal pasado, cando viñera miña irmá.
Nunca chas devolvín.
Tiven un día de merda. Unha copa?
Claro.
- Queres un? - Non, grazas.
Veña, si.
Míranos.
Dous Ícaros.
Xa o sabes.
As novas voan.
A última vez que o comprobei, seguiamos vivos.
De que serve vivir se che rouban o medio de vida?
Creo que, no fondo, sempre o esperei.
Esperaba que a podremia que levo dentro
fose vista por outros antes de eu poder expurgala.
Así fala unha auténtica muller.
Eu nunca me sentín podre.
Un auténtico home.
Un home que quixeches.
Si.
Sabía que tiña razón.
Aínda así queres que cho diga.
Claro, carallo. Son un básico.
Quero sentimentos correspondidos.
Ti queríasme?
Veña, xa cho dixen.
Díxencho.
Moitísimas veces.
Nunca me pasou.
A min non.
Que pensas que fago aquí?
Non o es, xa o sabes.
Que?
Un básico.
Maggie zoscoume.
- Que? - Deume unha labazada.
Unha labazada?
Hostia.
En fin, preferiría que fose ó revés, pero...
A ver,
menosprecei tódalas súas decisións vitais
e díxenlle que sabía o do plaxio.
- Algo merecina. - Dixécheslle o que che dixen?
Non, o da tese xa o sabía antes de que mo dixeras.
Estaba claro, como dixeches, calquera que a lese...
Sabíalo?
Soubéchelo todo este tempo?
Por que non mo dixeches?
- Non me pareceu importante. - Non che pareceu...
Non che pareceu importante?
E que pensabas facer?
Trazar unha liña entre puntos dispares para poder atacar
unha rapaza que di que abusaches dela?
- Un cravo ardendo. - Si.
- Soas desesperado. - Si.
Estou desesperado. Desesperado de carallo, hostia!
Daríaslles máis corda para colgarte.
Oxalá o fixesen. Oxalá.
En lugar de deixarme morrer nesta escuridade.
Sabes cantas veces pensei
en tirarme dese puto peirao? Sábelo?
Nada do que fixera podería cambiar o que...
Non o sabes. Non o sabes!
Non podes sabelo.
Cres que o fixen?
- O que? - Cres que a violei?
Moceabas con todas, Hank.
Moceaba? Moceaba.
Si, e que carallo importa? Como que con todas?
Con tódalas túas alumnas.
Seguramente foderías con varias.
E estás celosa ou que? E iso é...
Non estou segura.
Pois non o fixen.
Porque, coma un puto idiota,
só rompín as regras unha vez:
para foder contigo.
Merda.
Carallo! Carallo.
Cristo bendito.
- Merda, hostia. - Es parvo.
Déixame velo, a ver. Escoita.
Mi madriña!
Escoita.
Es imbécil.
Hank.
Non, por favor.
Hank.
Hank, para!
Déixame, hostia!
Deus.
Lisca.
Isto foi un erro. Lisca.
Por favor...
lisca.
15 CHAMADAS PERDIDAS NÚMERO DESCOÑECIDO
FRANK IBSEN Mira isto urxentemente
ANNA É verdade?
MAGGIE ALZA A VOZ CONTRA UNHA MENTORA EQUIVOCADA
Viches isto? Estás ben?
É ela!
- Profesora. - Mira.
- Hostia. É ela! - Profesora.
- Vide todos! - Profesora!
Profesora, só queremos... Vai acusar a Yale?
Só queremos falar.
- Queremos responsabilidade. - Non. Perdoade. Eu...
- Queremos xustiza. - Síntoo. Só... Por favor.
- Cre a Maggie? - Cremos a Maggie!
Está disposta a dicir que o que el fixo estivo mal?
Queremos responsabilidade.
- Cremos ás mulleres! - Non. Eu...
- Merda. - Está ben?
Non sei. Hostia.
- Deixádea respirar. - Está ben?
- Atrás, non a abafedes. - Nin a tocamos. Xúrocho.
Desmaiouse.
Ola.
Como te atopas?
Coma a merda.
Xa...
É o que teñen varias úlceras perforadas.
A doutora di que debías sufrir unha dor terrible.
Por que non dixeches nada?
Tes...
moitas chamadas.
Todas do mesmo número.
E...
Xa pasará, non?
Desatarase outra catástrofe e esquecerano todo.
Lemo.
Al, eu...
Por favor.
"É o que Resnick denomina á 'brecha xeracional feminista',
xa que Alma tivo que loitar por todo o que lle debía ser dado,
mais só pode concibir o progreso do mesmo xeito que ela o acadou,
subsumíndose ela mesma na abusiva pauta patriarcal."
"Alma falloume como profesora, pero alén diso, falloume como muller,
como mentora. E agora non son máis ca outra muller negra
que esperaba un recoñecemento igualitario e xusto
dunha muller branca,
pero que só recibiu a cambio unha subxugación simbólica."
Podemos refutalo, non?
Escribir unha opinión en resposta ou algo?
Quero compartir algo contigo.
Díxenche que de nena
o mellor amigo de meu pais agredérame sexualmente, abusara de min.
Era todo mentira.
Estabamos namorados.
Era tan bo e tan guapo...
Apampaba mirando para el dende outro cuarto.
Ás veces acompañaba ó traballo
a meu pai só para velo.
Non me concentraba na clase,
na escola, cos amigos.
É que todo me parecía tan...
mundano.
Agás el.
El era o único que me parecía real.
Bicoume por primeira vez o día despois de facer 15 anos.
E...
Cando...
Uns seis meses despois.
El dixo que era moi nova, pero eu insistín.
Foi o momento máis feliz da miña vida.
Despois, de súpeto, díxome
que coñecera a alguén e...
Alguén máis apropiado.
Comezou...
a traela ás festas de meus pais e...
a meterma diante dos fuciños coma se...
intentase demostrar o pouco que lle importaba.
Foi moi cruel.
Así que inventei unha historia...
que sabía que lle faría moito dano.
Tres anos despois, suicidouse.
Daquela xa me retractara da historia, pero...
tanto tiña.
Quería mancalo do mesmo xeito que cría que el me mancara a min.
Alma, ti eras...
moi nova.
As rapazas novas sempre queren que lles pasen cousas de adultos
máis axiña do que están preparadas.
Porén, sempre é responsabilidade do adulto
protexer a inocencia do neno.
Non.
Non lle dei elección.
Sempre hai elección.
Non importaba que o quixeras
ou que te tiraras ós seus brazos.
Debeu rexeitarte decontado.
Non. Fíxoo.
Fíxoo. Rexeitoume.
Era un bo home e arruineino cunha mentira.
Alma.
Non foi unha mentira.
Segues a pensar...
que non fixo nada malo.
Segues a culparte.
Cres que podes permitirte ver a verdade subxacente?
A verdade...
é que o quero.
E eu quérote a ti.
CINCO ANOS DESPOIS
Isto é novo.
Si, estabamos a velo. Logo cae
dende esas árbores. Mira esas faíscas.
Non sei se podes mover a cámara, pero mira esas faíscas voando.
Vense no fume. Todo iso.
Poden... O vento está un chisco... Non...
Estas morren aquí, pero outras poden voar quilómetros co vento,
e logo seguen a voar e poden prender... Xa saben,
poden caer nun tellado e prender un novo lume.
Decana Imhoff? A cita das catro. Quería que lla lembrara?
Grazas, Peter. Estaba a piques de prepararme.
Horrible, non che parece?
Totalmente.
Pero as faíscas son coma folerpas de neve.
Caen ó noso redor.
O sol... É que é de tolos.
Nin sequera se ve o sol. Está todo cuberto.
Ola, Alma: Espero que vaia ben.
Quedamos nun par de semanas?
Meta, a matriz de Facebook e Instagram
anunciou o venres que dará fin ós programas
de diversidade, igualdade e inclusión. Esta semana,
Meta anunciou que dará fin á comprobación externa de datos
nos EUA e cambiará as guías sobre condutas de odio...
Perdoe, chego tarde.
- Perdoa por ir pedindo. - Tranquila.
Teñen un viño sorprendentemente bo.
Vaia, eu xa non bebo, así que...
- Ninguén bebe xa. Alédame verte. - Si.
Está igualiña.
- Mentes. - Non.
Pero...
semella que a xente que vive cun único obxectivo nunca envellece.
Sabía que aquí é onde nos traía sempre Hank?
Esa de aí era a súa mesa.
Ás veces aínda me pregunto onde andará.
Gañando unha chea de cartos como voceiro dalgún demócrata.
"A política é a sentenza de morte do intelecto".
É o que sempre di Frederik.
- Seguen xuntos? - Seguimos xuntos.
E Alex?
Disque lle vai moi ben.
A piques de ser socie dalgunha empresa.
Lin o seu artigo.
Pareceume moi intelixente. A confesión, o arrepentimento.
Pero estaba moi ben escrito, non?
Creo que o escribiu para conseguir todo o que quería.
E ti que? Casada?
Prometida.
- Parabéns. - Grazas.
- Quen ten a fortuna... - Nia.
É xenial, quero dicir,
é moi intelixente e... Quere vela?
Claro.
É guapísima.
Cantos anos cre que ten?
Corenta e tres.
É directora de Conservación no museo New Whitney.
Mire o resto.
Sabe que?
Creo que pasei demasiado tempo desexando o seu fracaso,
supoñía que nos igualaría ou algo.
Seguramente xa non importe,
pero sei que te manquei, Maggie, e síntoo.
Non sei se esperaba máis, é que...
Está ben.
Eu...
Creo que daquela estaba confundida.
Non sabía se quería ser vostede ou estar con vostede.
E agora?
A ver, sempre souben que eramos distintas, pero...
agora sei que é algo bo.
A min gústame ser sensible ó que me pasa.
A vostede nada lle afecta.
Perdino todo.
Pero mírese agora.
- Parézoche mala persoa? - Eu...
Acaso importa? Eu...
Abandonei a idea da vinganza hai moito, moito tempo.
Pero teño curiosidade.
Despois de todo, é vostede...
É vostede feliz de verdade?
Son, si, de verdade.
Pois alédome por vostede.
Conseguiuno.
Gañou.
A conta, por favor.
Corten!
LUCA GUADAGNINO'S DESPOIS DA CAZA
Subtítulos: Abraham Díaz López
Supervisora creativa: Paula Maneiro Torreira