Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Het is vrijdagavond. Het loopt tegen zevenen.
Mijn schoonfamilie komt bij ons om een familiegeschil op te lossen.
En geschil is het juiste woord als het Julián en zijn broer en zus betreft.
Ik wil dezelfde als vorige week. En wat kaas.
Ik mocht niks inslaan van Julián, maar ze zien elkaar zo weinig.
Ze zijn met z'n drieën. Víctor is de oudste, dan komt Natalia…
…en de jongste is Julián, mijn partner.
Natalia stond erop dat ze bijeenkwamen om te praten over hun vader.
Mijn schoonvader is 89.
Een weduwnaar. En hij kan eigenlijk niet meer op zichzelf wonen.
Hij is steeds vaker de weg kwijt.
De laatste tijd laat hij ook nog eens zijn penis aan de buurvrouwen zien.
Hoeveel is 't?
Natalia is van mening dat ze snel moeten beslissen…
…voordat er iets ernstigs gebeurt.
Víctor zou wat later zijn.
Zoals altijd heeft hij het druk met z'n werk.
Hij is getrouwd met Marisa. Ze hebben vier kinderen en twee honden.
Ze kennen elkaar van de universiteit.
Na enige volharding gingen ze daten…
…en maakte Víctor haar zwanger.
Zijn schoonvader is een bekende advocaat en al snel ging Víctor voor hem werken.
Alhoewel niemand echt weet wat hij nou precies doet.
Hij is een wannabe en een charlatan, zoals Julián hem altijd noemt.
Hij doet alles wat zijn vrouw zegt…
…alleen maar om zijn status veilig te stellen.
Natalia.
Ze lijkt totaal niet op haar broers.
Een serieuze, introverte vrouw. En een obsessieve perfectionist.
Ze is een gerespecteerde docent…
…en in haar spaarzame vrije tijd…
…schrijft ze artikelen en vertaalt ze uit allerlei talen.
Natalia is getrouwd met Jerónimo. Ze hebben een dochter.
Maar echt gelukkig is ze niet.
Jerónimo is een vreemdganger. Iedereen weet het.
Gelukkig heeft Natalia een vriendin, met wie ze een innige band heeft.
Ze doen van alles samen en kunnen het goed vinden.
Haar vriendin is single. Ik bedoel er niks mee…
…maar soms wou ik dat Natalia niet zo serieus was.
Zo geremd. Ik wou dat ze een beetje losser werd.
Groeten.
Ze zien elkaar zelden.
Ik vind het altijd heerlijk om te zien hoe ze ruzie maken.
Ik ben enig kind. Mijn ouders leven niet meer.
Zij zijn nu mijn familie.
En familie is het allerbelangrijkst, want je partner…
Je partner kan altijd bij je weggaan. Vrienden komen en gaan.
Maar familie, broers en zussen, dat is voor altijd.
Ze zouden blij moeten zijn.
De voordeur.
Hallo.
Julián komt net binnen.
Die doet vast of hij 't niet meer weet.
Wat niet? -Ik had 't tegen mezelf.
Waar was je? -Naar een casting.
Toe maar. Je had niks gezegd. -Nee.
Voor een tv-programma?
Nee, een commercial.
Maar die komen toch ook op tv? -Dat zeggen ze.
Een commercial voor wat?
Gazpacho.
Ik ben de tomaat.
Mooi…
Ik ga even douchen.
Prima.
Maar wel snel, want ze komen zo.
Wie komen zo?
Je broer en zus, weet je nog?
Vandaag? Weet je dat zeker?
Jij zei vrijdag, toch? Vandaag is het vrijdag.
Misschien wilde ik het vergeten. -Dat zal 't zijn.
Hapjes? -Ja, hapjes.
Anders vergeet je het. -Wat bedoel je daarmee?
Niks. Rustig maar.
Maar hoe meer we ze te eten geven, hoe langer ze blijven.
Zo vaak komen ze niet, toch?
Ik ben verpleegkundige. Julián is acteur.
Maar het zit hem niet echt mee.
Toen ie jong was, deed ie wat tv-werk, maar het kwam nooit echt van de grond.
Vijf jaar geleden werden we op slag verliefd op elkaar.
Met name hij.
We hebben geen kinderen en we huren deze flat.
Drie gemiste oproepen van m'n zus.
Ja, ze wilde je spreken. Ik zei dat ze je mobiel moest bellen.
Wat wou ze?
Of je Víctor had gesproken. -Waarover?
Een gloeilamp. -Wat voor gloeilamp?
Geen idee.
Maar ze zou je bellen want het was belangrijk.
Hoe kan dat nou belangrijk zijn?
Onmogelijk.
Carolina? -Ja?
Wat doe je? -Ik heb bloemen gekocht.
En dit is de enige vaas die we hebben.
Hij stond in de kast. -Verstopt.
Verstopt in de kast. Da's wat anders.
Gekregen van je broer, dus ik dacht…
Wat dacht je?
Je ging toch douchen?
We hebben het hierover gehad.
Ik wilde 'm van het balkon gooien.
O ja, dat is zo.
Wat doe ik dan met de bloemen? -Je doet dit expres.
De kat moet nog eten.
Carolina. -Ik luister.
Heb je ze speciaal voor die vaas gekocht?
Omdat ik ze mooi vind en het is een mooi gebaar voor onze gasten.
Het is mijn familie, het zijn geen gasten.
We hoeven geen goede indruk te maken. Integendeel.
Als je niet snapt hoe familiedynamiek werkt…
…hou je er dan buiten. -Hoe wat werkt?
Familiedynamiek. Die vaas is een belediging.
Zo lelijk is ie niet.
Het is een belediging en dat weet je best.
Hij is lelijk, smakeloos en pretentieus.
Net als mijn broer.
Misschien weet je 't niet meer, maar we kregen 'm met de kerst.
En hij had hem gratis van het warenhuis gekregen.
Pak jij een blikje? -Hij dacht:
Ik moet een cadeautje voor m'n broer hebben…
…dus dan geef ik hem gewoon die stomme vaas.
Wat voor blikje? -Met ansjovis.
Sorry dat ik het zeg…
…maar als jij die vaas midden in de kamer zet…
…dan denkt Víctor dat we 'm mooi vinden en word ik nog kwader.
Rustig. Ik zoek wel wat anders.
Ik ben rustig.
Niet dan?
Wat zal ik zeggen? Heb je een leuke dag gehad?
Tot nu toe wel.
We moeten gewoon oppassen met die gebaren.
Jij bedoelt het goed, maar hij ziet het heel anders.
We hoeven hem niet speciaal te behandelen.
Hij is mijn broer, niet de minister-president.
Perfect.
Dat ze hier komen is al genoeg, en nu ook nog eten.
Want daarom wilde hij juist hier afspreken.
Wij zijn niet welkom in zijn villa.
Stel dat we een vlek op het kleed maken.
Ik word nu wel een beetje nerveus. -Ja, een beetje.
Ga nou maar douchen.
Wat moet ik met die ansjovis doen? -Op de toastjes.
Hoe laat komen ze? -Ik heb tegen Víctor acht uur gezegd.
Dat is het al. -Weet ik.
Zoals altijd komt hij een half uur te laat.
Die coole types, zoals hij en zijn vrouw…
…komen altijd te laat, alsof ze je een plezier doen.
Je zus is heel anders.
Ik heb tegen haar negen uur gezegd.
Wil je weten waarom? -Ik ben zo benieuwd.
Omdat ze altijd een half uur te vroeg komt.
Nu weten we zeker dat ze hier allebei om half negen zijn.
En raak ik niet geïrriteerd.
Broers en zussen zijn zo vermoeiend. Maar dat weet jij niet.
Je zus komt altijd eerder omdat ze wil helpen.
Nee, dan val je mensen juist lastig.
Maar goed, omdat zij zich overal mee wil bemoeien…
…en alles gladjes moet verlopen…
Zoals deze bijeenkomst.
Mijn pa nam de verkeerde bus…
…en we moesten hem ophalen in Colmenar de Oreja.
Nou en? Moet ie daarom naar een tehuis?
En weet je wat nog meer?
Zeg het maar.
Als mijn pa zijn piemel aan de buurvrouw wil laten zien, van mij mag ie.
Ja. -Hij is in de laatste fase.
Zo zijn mannen. We kunnen er niks aan doen.
Tuurlijk.
Zullen we dit een andere keer bespreken? Als we geen gasten hebben.
Natalia…
Ja…
Nee, je hoeft niks mee te nemen. Zolang gaat 't niet duren.
Waar ben je?
Wat?
O, het is niet vandaag?
Morgen, zaterdag.
Nee hoor.
Niks aan de hand. Dan had ik het fout.
Nee, geeft niks.
Ik doe de ansjovis wel terug in het blikje.
Grapje.
Goed, morgen om half negen.
Nee, negen uur. Om negen uur.
Groeten.
Wel jammer van die vaas.
Hebben we 'm net uit de kast gehaald.
Het is zaterdagavond, en alweer bijna zeven uur.
Julián had vanochtend een rothumeur. Hij wilde de meeting afzeggen.
Hij weet zeker dat dat misverstand van gisteren hun schuld was.
Ze veranderen vaak van gedachten zonder hem in te lichten.
Volgens Julián was dat vroeger ook al zo.
Op de jongste wordt altijd neergekeken.
Gelukkig trok hij na de lunch wat bij en ging ie akkoord met de meeting.
Natalia.
Je bent altijd zo stipt. -Ik kom je helpen.
Uiteraard,
Hoe is 't? -Goed.
Kom verder.
Julián.
Natalia.
Ik had aangebeld maar je deed niet open.
Ik deed net wat relaxoefeningen. Altijd als ik gasten krijg.
Is Víctor er al? -Nee. Vreemd, hè?
Ik dacht dat jullie samen zouden komen. Ik heb me vast verrekend.
Wat? -Niet naar hem luisteren.
Zo terug. -Wat ga je doen?
Ik moet nog kattenvoer halen.
Ik ga wel mee. -Ja, doe dat.
Weet je het zeker? We willen niet nu al ruziemaken.
Ik ga douchen. Dat kon niet op de sportschool.
Na jou.
Ik heb gisteren drie keer gebeld. -Ja.
Carol zei het. Er was iets met een gloeilamp.
Inderdaad.
Je weet hoe hysterisch je zus kan zijn.
Ben je boos? -Een beetje.
Maar jij wordt nooit boos. -Ach, dingen veranderen.
Had me dan gewaarschuwd.
Ik wilde weten of je 'm al had vervangen.
Die lamp? -Ja, Julián. Die lamp.
Oké, maar over welke lamp hebben we het precies?
In papa's badkamer. Heb je Víctor gesproken?
Wie is Víctor?
Het licht in de badkamer knippert. -Knippert?
Papa zegt dat ie flikkert. -Flikkert?
Zo noemt papa dat. Het gaat aan en uit.
Hij vraagt al heel lang of ie vervangen kan worden.
Kan jij het deze week doen?
Ja, ik doe 't wel.
Rustig nou maar. -Ik ben rustig.
Lijk ik onrustig? -Wat zal ik zeggen?
Flikkert? Wat een stom woord.
Ik had het tegen Víctor gezegd. Ik dacht dat jullie 't besproken hadden.
Hij zou jou bellen om 'm te vervangen.
Wat? -Wat?
Kan je dat even herhalen?
Hij zei dat ie jou zou bellen.
En dat tweede deel?
Dat jij zou 'm zou vervangen. -En waarom ik?
Geen idee, Julián. Iemand moet het doen.
Zeker, maar waarom hij niet?
Of de hulp. -Die is nog ouder dan papa, Julián.
Ze wordt duizelig op de ladder. En Víctor…
En Víctor?
Die heeft het altijd druk en…
Ja, dat is ook zo.
Arme jongen.
Goedemiddag. -Middag.
En hoe zei hij dat dan? -Wat bedoel je?
Toen jij tegen hem zei dat de lamp flikkert.
Wat zei ie? 'Julián moet de lamp vervangen.
Die heeft niks beters te doen.' -Het is maar een lamp.
Hij vindt dat natuurlijk te min.
Aristocraten doen dat niet. En omdat hij nog geld van me krijgt…
Ben je hem nog geld schuldig? -Groeten.
Ja. En?
Julián, het gaat alleen maar om een lamp vervangen.
Víctor dacht dat jij meer tijd had.
En waarom denkt hij dat?
Hij ziet mij als de familiebutler.
De boodschappenjongen.
Maar ik doe het niet.
Wat doe je?
Sleutels pakken.
Goed…
Dus wat doen we nu? -Ik heb geen idee.
Het op de agenda zetten.
We praten eerst over pa z'n piemel en daarna over die lamp.
Gaat het verder wel goed?
Prima, zolang we maar niet in details treden. En met jou?
Mag ik een glas water? Ik moet een pil innemen.
Jij en je migraine. -Ja.
O, wat een mooie bloemen.
Ja, heel mooi.
Jammer dat we ze weg moeten gooien.
Tenzij iemand ze wil, inclusief vaas.
Dank je.
Nou, wat kan ik doen?
De ansjovis kan weer op de toastjes.
Prima.
We hebben 't er nog niet over gehad.
Waarover? -Hoe je dat boek vindt.
Welk boek?
Die roman. -Welke roman?
Die roman die Víctor heeft geschreven.
Een roman van mijn broer?
Papa moet een nieuwe wasmachine hebben…
Natalia… -Ja?
Niet van onderwerp veranderen.
Valt 't op? -Een beetje.
Ik wist niet dat je het niet wist. -Niet erg.
Ja, waarom zou dat erg zijn?
Víctor heeft 't vast wel verteld, maar je bent het vergeten omdat je…
Omdat ik wat? -Nou, je vergeet altijd alles.
Je krijg dat boek heus wel. Rustig maar.
Ik ben rustig. Lijk ik onrustig?
Ik ben echt superrustig.
Nou, nou, nou…
Mijn broer heeft een roman geschreven.
Wauw. Ik ben onder de indruk.
Zo bijzonder is het niet. -Het is fantastisch nieuws.
Sinds wanneer schrijft hij romans?
Laten we het over papa hebben.
Laten we nou even bijpraten. Wanneer heeft ie 't geschreven?
Geen idee. -Jawel, kom op nou.
Al een tijdje geleden. Een jaar of zo.
Een jaar geleden al? Praten jullie er vaak over?
Nee, zo nu en dan. -Als ik er niet ben.
Ja, als jij er niet bent. Hij wilde alleen maar advies van me.
Wauw. Hij vroeg jou om advies?
Het is een zondaghobby.
Een zondaghobby? Wat is dat?
Hij schreef alleen op zondag. -Op zondag?
Ja, Julián. Dat staat ook op pagina één.
Hij heeft er 53 zondagen over gedaan.
Ik kom.
53 zondagen?
Mijn hemel.
Nu snap ik het. -Wat?
Waarom hij nooit opneemt. -Een roman schrijven is best moeilijk.
Niet voor hem opkomen. -Doe ik niet.
Jawel, je praat altijd alles recht.
Ik zeg alleen dat het best moeilijk is.
Precies. En daarmee bedoel je…
…dat het schrijven van een roman zo moeilijk is…
…dat Víctor niet kan opnemen als ie gebeld wordt.
Met name door zijn domme broer. En dat ben ik.
Je weet toch hoe Víctor is.
Hij neemt alleen maar op als het hem uitkomt.
En waarom? -Waarom wat?
Waarom schrijft hij een roman?
Geen idee. Misschien wil hij ergens over praten…
Praten, wauw. -Je snapt me best.
Ik snap je helemaal, Natalia.
Het is te hopen.
Arme jongen.
Ik heb met de buurvrouw over papa gesproken.
Dat ie z'n geslachtsdeel laat zien.
Weet je wat ze zei?
En hoe vond je zijn romannetje?
Maak hem niet belachelijk. -Doe ik niet.
Je zei 'romannetje'.
Dat was sarcastisch. -Echt?
Oké, ik beken. Ik kan er niks aan doen.
Ik ben gewoon jaloers. Diep van binnen bewonder ik hem.
Bewonder je hem? -Enorm.
Mag ik even in de badkamer? -Zeker.
Dank je.
Is Víctor er nog niet?
Hij kan er elk moment zijn. -Waar hadden jullie 't over?
Vertel ik je straks.
En waar gaat het over? Is het erotisch?
Het is best wel lang.
O jee. Heb je dat ook gezegd? -Nee.
Maar hij belt me elke dag of ik het gelezen heb.
Heel irritant. Hij wil weten hoe ik het vind.
Dat is wel vervelend. -Hij wil dat ik eerlijk en objectief ben.
Nooit de waarheid vertellen.
Je bedoelt in het algemeen? -Ja, altijd.
Dat is namelijk smakeloos.
Mijn broer heeft 'n roman geschreven.
Een roman? Wat goed, zeg.
Je bent vast heel erg trots.
En wat nu? -Niets. Klaar.
Hij heeft jou hoog zitten.
Jouw mening is een erkenning.
Mijn mening is net zoveel waard als die van een ander.
Voor Víctor is mijn mening geen ene moer waard.
Hou nou eens op, Julián.
Voor mijn part geeft ie je dat boek niet.
Dan hoef jij niet te zeggen hoe je 't vindt.
Ze wordt nu boos.
Heel goed.
Ja.
Víctor waardeert jou heel anders.
Wat? -Hij waardeert jou om andere dingen.
Hoor je dat?
Mijn broer houdt van me. -Goed, hè?
Wanneer kreeg je 't?
Geen idee. Een paar maanden terug.
Ah, een paar maanden terug.
Ja, toen we naar papa's verjaardag gingen.
Jij was er niet. Misschien wel daarom.
Nee, ik was er toen ook.
Nee hoor, Julián. -Ja, ik was laat, maar ik was er wel.
Echt waar? -Ja.
En Dostojevski gaf me toen geen roman.
Niet alles is zo gecompliceerd als jij denkt.
Misschien had ie er maar één bij zich, en was dat de reden.
Alleen voor een select gezelschap? -Wellicht.
En? -Zo is het genoeg.
Ik geef 'm vijf minuten, anders ga ik.
Mooi gebonden?
Ik denk 't. -Dat is belangrijk.
Het is gebonden, Julián. -Hardcover?
Dat niet. -Scheelt geld. Rijken zijn altijd gierig.
Hoe heet de kat ook alweer? -Fanny.
Fanny… -Heb je haar gevoerd?
Ja. En vond je het goed?
Wat is dat voor blik?
Blik?
Toen ik die vraag stelde.
Mag ik hier roken? -Nee, de kat heeft astma.
Je mag het gerust een slechte roman vinden.
Nou, ik vind het heel goed.
Echt? Heel goed?
Best goed.
Heel goed of best goed? Da's wat anders.
Het kan beter, maar…
O jee… -Wat?
Je zei 'maar'.
Sommige dingen werken niet. -Bijvoorbeeld?
Te veel personages. En veel te veel verhaallijnen.
Voorzichtig. Pas op met die verhaallijnen.
Verhaallijnen…
En het eind klopt gewoon niet. -Te gehaast.
Het leest lekker, maar het is niet echt vermakelijk…
Je bedoelt… -Het is zijn eerste roman.
Ja, zijn eerste roman, maar het is…
Het is… -Wat?
Het is… -Wat is het?
Het is waardeloos.
Ik ga wel.
Ik ben trots op je.
Ik ben niet blij dat ik het niks vind.
Maar jij dus wel.
Het is niet aardig, dat geef ik toe.
Maar het is wat het is. Arrogantie mag niet beloond worden.
Ah, omdat hij arrogant is, is hij gaan schrijven.
Uiteraard.
Niet zeggen wat ik je verteld heb. Ik zou me vreselijk voelen.
Nee, zo slecht ben ik niet. -Al die zondagen. Arme jongen.
Ja, en jij ook. -Hoezo?
Nu moet je zeggen wat je ervan vindt.
Dat het een waardeloos romannetje is. Toch, Natalia?
Wie was dat? -Víctor.
Wat wil ie? Dat we zijn BMW wegzetten?
Nee, hij komt niet.
Ze blijven in Marbella omdat ze morgen gaan varen en…
Jullie kunnen volgende week afspreken.
Of een andere dag.
Je zal me wel niet geloven, maar ik bewonder mijn broer echt.
Weet je waarom?
Omdat ik ook zo zou willen zijn.
Wie gaat nu die lamp vervangen?
Het lukt wel. -Laat mij maar.
Dank je.
Na die tweede mislukte poging, zouden ze elkaar doordeweeks zien.
Natalia smeekte Julián om geen ruzie te maken met Víctor…
…na dat 'bedroevende gebrek aan respect'.
En ik citeer Julián woordelijk.
Stond je al lang te wachten? -Nee hoor.
Wat een onverwachte bui. Mijn god.
Is er wat?
Nee, hoezo?
Zomaar. Je bent precies op tijd.
Wil je je schoenen niet uitdoen?
Ze zijn kletsnat. -Ja, laat ik dat maar doen.
Maak het je gemakkelijk. -Pardon.
En ik wilde nog een paraplu meenemen…
Wauw, wat een mooie bloemen.
Ja toch? -Ja.
Ze zijn wat verlept maar de vaas maakt alles goed.
Vind je niet?
Ik bedoel de vaas. -Ja.
Ik heb wijn bij me. -Dat had niet gehoeven.
Ja, anders moet ik 't later horen.
Een Gran Reserva, een Bordeaux.
Dat drinken jullie vast nooit.
Ik weet 't wel zeker. Wij drinken altijd goedkope wijn.
Toch?
Hoe is 't met de meiden? -Heel goed.
Ik hoop dat ze gauw een vriendje krijgen en de deur uitgaan.
En je vrouw?
Met Marisa gaat het geweldig. Ze wilde ook komen…
…maar Natalia wil er geen schoonfamilie bij hebben.
Ze heeft gelijk. Anders gaat het zolang duren.
Wil je echt je sokken niet uitdoen?
Geef hem je pantoffels. -Mijn pantoffels?
Echt niet.
Hoeft ook niet. Zolang gaat dit niet duren, toch?
Juiste instelling, Víctor.
Julián, als jij ook vindt dat pap niet naar een tehuis hoeft…
Dank je. Dan is het wij tegen Natalia.
Dan huren we nog een thuishulp in en klaar.
Dat vind jij toch ook?
Van mijn advocaat mag ik niks zeggen tot iedereen er is.
Hé, Carol… -Ja?
Het spijt me van zaterdag, maar we moesten echt naar Marbella.
Geeft niks. Natalia zei het al.
Rijk zijn is vast erg vermoeiend, hè?
Je hebt geen idee, Julián. Het is slopend.
Echt slopend.
Ik zou gaan varen met mijn schoonvader…
…en vrienden van hem, helemaal uit Santander.
Belangrijke mensen. Mensen met veel geld, Julián.
Mensen met geld… Dan weet je 't wel.
Rustig. Het was helemaal niet erg.
We hadden alleen wat hapjes.
Ja, ansjovis gaat zo graag weer terug in blik.
Ansjovis? Uit de Cantabrische Zee?
Nee, uit de supermarkt.
Ik pak wel een paar pantoffels voor je.
Hoe gaat het met je?
Goed. Heel goed.
En met jou?
Nog nieuws? Iets dat ik niet weet?
Nee, hoezo?
Niks, gewoon even bijpraten.
We hebben vorige week nog geappt.
Sindsdien is er niets opmerkelijks gebeurd.
Als dat zo is, dan ben ik gerustgesteld.
Ik heb het wel erg druk. -Wauw.
Het komt gewoon omdat ik onmisbaar ben.
Straks maken ze je nog CEO en dan is het uit met de pret.
Je hebt helemaal gelijk.
Precies.
We zijn echt heel verschillend, hè? Jij en ik.
Vind je? -Ja.
Ik wil alleen maar meer, en jij neemt genoegen met minder.
Ik kijk zo omdat ik niet weet wat ik moet zeggen.
Ik hoop niet dat ik je beledigd heb.
Dat weet ik nog niet.
Wat heb je toch een gevoel voor humor. Daar ben ik zo jaloers op.
Jij neemt niets serieus, hoe het ook met je gaat.
Dat heet overlevingsinstinct, Víctor.
Excuseer.
De pantoffels.
Ah…
Ik ga even naar de apotheek. Ik ben zo terug.
En geen ruzie als ik er niet ben. -Natuurlijk niet.
De laatste dagen dacht ik steeds:
Als je Julián ziet, moet je hem wat vertellen.
Maar nu weet ik niet… -Echt?
Wat dan? Wat kan het zijn?
Het schiet me zo wel te binnen.
Ik heb je de laatste tijd wel een paar keer gebeld.
Wanneer dan?
Op zondagen. -Zondagen?
's Middags. -Wat vreemd.
O ja? Hoezo dan? -Dan ben ik altijd thuis.
Ben je op zondagmiddag altijd thuis?
Ja, altijd. En als we weggaan…
…zijn we na de lunch weer thuis. -Echt waar?
Maar ik neem nooit op als ik niet weet wie het is.
Niet? -Nee, want ik wil niet…
…afgeleid worden.
Natuurlijk, je moet je…
…concentreren op je werk.
Precies.
Het is fijn om af en toe helemaal alleen te zijn.
Om na te denken, te reflecteren.
Om te kijken hoe je vorm kan geven…
…aan alles wat je wil uitdrukken…
…maar niet weet hoe.
Julián, je beschrijft het perfect.
Weet ik.
Ik ga de was ophangen. Het regent niet meer.
Doe alsof je thuis bent.
Als Natalia aanbelt, doe dan open.
Zal ik meegaan?
Als je per se wilt…
Ik ga mee.
Wat wilde je dan van me? -Je advies.
Maar ik heb toen Natalia maar gebeld.
Wat jammer.
Ze schakelde gelijk over naar pa.
Ze heeft gewoon een afwijking.
Zo treurig zoals zij in het leven staat. -Ik kan 't niet beter zeggen.
Net als deze meeting. Pa pakt de verkeerde bus…
…en wij moeten 'm oppikken in Torrelodones. Nou en?
Ze heeft pas nog op één dag drie keer gebeld.
Wat moest ze?
Voor die lamp. Die schijnt te flikkeren.
Ja, hij flikkert.
Ik heb gezegd dat jij 'm zou vervangen.
Dat zei ze.
Als je dat even snel kan doen, want ik word er gek van.
Er is wel een probleempje. Ik heb het erg druk en…
O ja? Heb je een nieuw project?
Ik ben ermee bezig. Ik ben al gecast.
Voor een tv-programma? -Nee, een commercial.
Da's mooi. Waarvoor?
Gazpacho.
Ze zochten een ervaren iemand voor de rol van tomaat.
Tomaat? -Ja.
Julián…
Ik ga me echt zorgen maken.
Echt? -Ja.
Zo raar dat Natalia zo laat is.
Zeg dat wel.
Wauw.
Wat een goeie plek, Julián.
Vind je? -Ja.
Niet zoals mijn huis, dat is…
Ja…
En je ziet er goed uit. -Ik voel me goed.
Zeker als we niet in details treden.
Dus je hebt nu tijd?
Tijd?
Ja, om die lamp bij pa te vervangen. Die ene die…
Die flikkert.
Weet je wat het probleem is? -Nou?
Ik moet voor tomaat spelen en de kat uitlaten, dus zoveel tijd heb ik niet.
Kan jij niet? Op zondag of zo?
Op zondag kan echt niet. Nee.
Weet je wat? -Wat?
Laat Natalia het doen.
Natalia? -Waarom niet?
Je hebt gelijk. -Waarom wij? Omdat we mannen zijn?
Vrouwen zijn toch modern? Zij kunnen ook een lamp vervangen.
Opgelost. -Al dat geflikker.
Natalia is zo slim.
Ze heeft zoveel masters, Víctor.
En ze houdt jou voor de gek met die onschuldige blik.
En ze zegt nooit wat ze echt vindt.
Ook niet als je het vraagt?
Dan misschien wel.
Maar het zal niet makkelijk voor haar zijn.
Rustig maar.
Lijk ik dan onrustig?
Bij wijze van spreken.
Ik ga m'n handen wassen. Waar is de badkamer?
Waar ie altijd al was. Eind van de gang rechts.
O, Julián.
Ik weet weer wat ik wilde zeggen.
Niks belangrijks.
Ik heb een roman geschreven.
Een roman? Jij?
Ja, je oudere broer.
Ik weet wie je bent.
Je lijkt wel sprakeloos.
Ik ben onder de indruk. Dat had ik nooit gedacht.
Ik hou van uitdagingen.
Ja, jouw leven is één groot avontuur.
Julián…
Nee…
Met groot genoegen… -Echt?
…voor jou… -Voor mij? Wat een eer.
Maar je moet het wel lezen.
Ik word er emotioneel van.
Geef hier. Ik schrijf er wat in.
Moet dat?
Dat is wel zoals het hoort.
In dat geval…
Als je niet weet wat je moet schrijven… -Nee.
Het mag ook later. -Nee, ik weet al wat.
'Voor mijn kleine broertje…
…wat je niet zou zeggen…
…maar wat ie wel is.'
Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Ik ben echt sprakeloos.
Sprakeloos.
Julián… -Ja?
Ik wil je nog één ding vragen. -Niks zeggen.
Niet nodig. -Jawel.
Nee, echt niet.
Jij wil van mij horen wat ik ervan vind.
Dat ik objectief ben, maar bovenal eerlijk, toch?
Allemachtig, dat is precies wat ik wilde zeggen.
Ik zag het aankomen.
En of ik nou wil of niet, ik kan alleen maar eerlijk zijn.
Ik heb wel even getwijfeld of ik 'm aan jou moest geven.
Hoezo?
Omdat ik niet wil dat je het tegen je zin gaat lezen.
Welnee, ik kijk er echt naar uit.
Misschien is het voor jou moeilijker.
Moeilijker dan voor andere mensen?
Omdat lezen niet echt jouw ding is.
Jij denkt dat het voor mij moeilijker is om te begrijpen…
…dan bijvoorbeeld voor onze zus.
Veel moeilijker. -Is dat zo?
Ja, Natalia heeft twee masters gehaald. Ze spreekt vier talen.
En ze kan heel goed abstract denken.
En jij…
Ik ben een tomaat.
Verschillende beroepen, Julián. -Dat spreek ik niet tegen.
De roman is nogal gecompliceerd.
Ja, veel verschillende verhaallijnen.
Hoe weet je dat? -Dat vermoed ik.
Er zitten zoveel verhaallijnen in…
Je snapt er niks meer van.
Wat?
Ik hou van ingewikkelde onderwerpen.
Ik heb best wel wat romannetjes gelezen.
Romannetjes?
Ik bedoel romans.
Excuus.
Carol?
Ja.
Ja?
Ja.
Wat doe je?
Niets. Het is een spel dat we hier vaak spelen.
We halen de ansjovis uit het blik en stoppen 'm weer terug.
Wat zei Carol? -Natalia heeft haar gebeld…
…en ze ligt weer in bed met een van haar migraines.
Dus ze komt niet. -Echt waar?
Wat een tegenvaller.
Het is een rage.
Je geeft een etentje en dan komt niemand opdagen.
Wat zal ik eens doen? Zal ik blijven eten of…?
Dat lijkt me niet nodig.
Je hebt gelijk. Dat doen we als we met z'n drieën zijn.
Precies. We gaan niet voor niks zitten kibbelen.
Bel jij Natalia?
Ja, ik bel haar wel.
En waarom moet ik haar bellen?
Zij moet die lamp vervangen.
O ja, dat is ook zo. Laat ze 't zelf maar doen.
Revolutie heeft een prijs. -Revolutie heeft een prijs.
We praten later. Geef Carol een zoen van me.
Julián, die vaas…
Wat een lelijk ding. Gebruik die van mij toch.
Het is kwart voor zeven, en weer vrijdag.
Ik ben net klaar met mijn dienst en Julián kan zo komen.
Hij moest die commercial draaien en was al vroeg op.
Víctor en Natalia zijn er al.
Eindelijk zijn ze er dan een keer tegelijk.
Ik denk dat Víctor z'n telefoon in de auto is vergeten.
Julián heeft gisteren die bloemen weggegooid.
De vaas staat weer in de kast.
Maar zoals ik het zie, heeft Natalia een nieuw boeket bij zich.
Ik zag ze staan in de bloemenwinkel…
Wat mooi. Dat had niet gehoeven.
Natuurlijk wel. Ik ben de vorige keer niet gekomen.
En jullie houden van bloemen.
Zeker. En Julián helemaal.
Hij neemt sinds gisteravond niet meer op.
Wie? -Mijn vader.
Hij weet niet hoe zijn hoortoestel werkt en dan hoort ie niks.
We kunnen een keer gaan lunchen met je vader.
Ik zou het heel leuk vinden.
Veel te leuk, en dit gaat slecht aflopen.
Julián. -Dus je bent er al.
We waren eerder klaar.
Natalia, hoe is 't met de migraine? -Veel beter.
Ik vond het zo erg dat ik niet kon. -Wij ook.
We moesten je wel bekritiseren.
Kijk eens wat we gekregen hebben. -Jullie houden zo van bloemen.
Ontzettend.
En Víctor? -Die is zijn telefoon halen.
Die kunstenaars zijn altijd zo verstrooid.
We kwamen hier allebei tegelijk aan.
Wat een toeval. -Zeker.
Er komt heel wat bij kijken.
Hoe was de shoot? -Had je een shoot?
Voor een programma?
Ik ga even douchen. -Een commercial.
Een commercial waarvoor?
Vertel het haar. -Lijkt me niet nodig.
Gazpacho. -Aha.
Hij speelt de tomaat.
Dat kan toch best boeiend zijn?
Zo makkelijk lijkt me dat niet.
Nou, nou.
Je hebt die roman van Víctor gekregen, hè?
Je bent vast heel blij. -Ik weet het niet.
Je wilde 'm zo graag lezen.
Twee keer al. -Echt waar?
Wat snel.
Hij lag de hele middag op de bank, alsof ie niet meer ademde.
Hebben we het nou over Víctors romannetje?
Ik zou het geen romannetje noemen.
Vond je het goed?
Geweldig.
Is dat weer een grapje van je? -Daar kan ik zo kwaad om worden.
Ik heb 't er moeilijk mee. -Hoe kan jij het nou goed vinden?
Geen idee. Daarom maak ik me zorgen.
Er moet een reden voor zijn.
Ik hoop 't.
Misschien begreep je het niet. -Dat dacht ik eerst ook.
Dus ik las het nog een keer, en toen vond ik het nog beter.
Prachtige metaforen.
Hij genoot ervan. -Welke metaforen?
Ik wou dat er geen eind aan kwam. -Klopt.
Ik ga wel.
Moest je ook eerlijk zijn?
Eerlijk en objectief.
Sorry. -Wat is er zo leuk?
Niets. Maar ik wil wel horen als jij hem vertelt hoe goed je zijn romannetje vindt.
Ga ik niet doen.
Ik moest ook de waarheid zeggen.
Hij denkt vast dat ik het nog lang niet uit heb.
Dat ik er langer over doe dan wie dan ook.
Ik ga nu even wat shampoo opsnuiven. Word ik vrolijk van.
Víctor. -Carol.
Welkom. -Daar zijn we weer.
Kom erin.
Ik ben hier de laatste dagen vaker geweest…
…dan in al die jaren dat zij hier wonen.
Wonen ze al lang hier?
Ja, sinds ze samen zijn.
Echt? -Ja.
Carol, is Julián er nog niet?
Hij staat onder de douche. Hij had vandaag opnames voor die commercial.
O ja, die commercial. Wat speelde hij ook alweer?
Een tomaat. -Carol.
Het moet ermee stoppen.
Als je droom niet uitkomt, ga je wat anders doen.
Hij kan bij ons komen werken.
Als chauffeur. We hebben altijd tekort. Vertel 't hem maar.
Zal ik doen. Maar wel op een ander moment.
Ja, dat lijkt me beter.
Zo, eindelijk zijn we er allemaal.
Je zal wel blij zijn hè, zusje?
Wat bedoel je daarmee? -Helemaal niets.
Je zei 'blij'. Ik ben niet achterlijk, Víctor.
Ben je boos? Dat ben je nooit.
Vanaf nu wel. Wen er maar aan.
Had me gewaarschuwd. -Pas ruziemaken als iedereen er is.
Nee, we maken nog geen ruzie.
We praten alleen even bij.
Je zei 'blij'. Echt met nadruk.
Dat was niet de bedoeling. -Jawel.
Wat me echt stoort, is je toon. Je bedoelt er wat mee.
Carol, klonk het alsof ik er wat mee bedoelde?
Ik heb beloofd dat ik niks ga zeggen. Ik ben maar schoonfamilie.
Alsof jullie hier voor mij zijn. Jij zat ook in over papa.
Ik bedoelde er niks mee. Rustig maar.
Ik ben rustig. Ik ben zelfs superrustig.
Maar ik ben het zat zoals jij me behandelt.
Je doet altijd zo superieur.
En ik ben nog wel de enige die zich zorgen maakt.
Misschien moet je dat niet doen. -Wat bedoel je daarmee?
Als je dingen te serieus neemt, gaat de lol eraf.
Wat een interessante theorie. Van wie heb je die?
Uit het handboek 'Schrijven voor beginners'?
Pardon.
Wacht nou met ruziemaken tot Julián er is.
Je hebt gelijk. -Sorry, Carol.
Carol, ik heb nog wat voor je.
Ansjovis, maar dan goeie.
Dank je wel. Dat had niet gehoeven.
Heb je wat water voor me? Ik moet m'n pil innemen.
Ja, ik zal het pakken.
Mijn moeder noemde migraine een slecht sluitende lade.
Een slecht sluitende lade? Wat betekent dat nou weer?
Het is een metafoor, Víctor. Als schrijver moet je dat weten.
Nu je erover begint…
Waarover? -Heb je mijn roman al uit?
Carol.
Ja?
Heb je hulp nodig? -Nee hoor.
Weet je 't zeker?
Natalia? -Ja?
Wat is er gebeurd? -Wanneer?
Nu net. Ga je nou van onderwerp veranderen?
Valt 't op?
Ja, natuurlijk.
Als je het niks vindt, is dat niet erg.
Waarom zou het wel erg zijn?
Ik wil alleen dat je de waarheid spreekt…
Weet ik. Maar kunnen we dit niet een andere keer doen?
Ja. -Water.
Dank je.
Ik bedoel…
Naast al die belangrijk dingen waar we het over moeten hebben…
Toch, Carol? -Zeker.
Geef nou één opmerking. Wat is je eerste indruk?
Eerst indrukken zijn altijd tricky.
Tricky. -Ja…
En ze geven niet altijd weer wat je echt vindt.
Gewoon vier woorden. Als een soort kop.
Een kop waarvoor?
Haar indruk van mijn roman.
Ze heeft 'm al gelezen. -Echt waar?
Heb jij die roman al gelezen?
Dat heb je me niet verteld.
En wat vond je ervan? -Ik eh…
Wat leuk, jullie alle drie hier.
We zijn zo blij dat jullie er zijn. -Niet geloven wat ze zegt.
Ga maar lekker aan tafel zitten.
Ik ga in mijn kamer tv kijken. Dan kunnen jullie rustig kletsen.
Dank je, Carol. Dank je.
Natalia…
We luisteren.
Hoelang heb je erover gedaan? Een week?
Is dat belangrijk? -Superbelangrijk.
Hoe sneller het leest, hoe beter. Wist je dat niet?
Nee. Maar ik heb geen idee. Een paar weken, denk ik.
O jee…
O jee?
Ik las als ik tijd had, 's avonds… -En?
Nou, ik was echt wel verrast.
Ze was zeer verrast.
Ja, ik was wel verbaasd. -Ze was verbaasd.
Is dat goed of slecht? -Hangt ervan af.
Waar vanaf?
Nou, ik had nooit verwacht…
…dat jij dat kon. Het is geen gemakkelijke roman.
Ik begrijp je niet helemaal, Natalia.
Zo gaat dat met recensies, Víctor. -Maar vindt ze het goed?
Vind je het goed?
Als ik heel eerlijk ben, Víctor…
Het valt niet mee om dit te zeggen.
Dat krijg je met de waarheid.
Als ik heel eerlijk ben…
Ik vond het fantastisch.
Wat zegt ze?
Ze vond het fantastisch.
Vond je het fantastisch, Natalia? -Ja, ik vond het heel goed.
Zeker weten?
Voor een eerste roman is ie heel goed.
'Voor een eerste roman is ie heel goed.' Daar kan je alle kanten mee op.
Maar ik ben wel opgelucht.
Eerlijk gezegd was ik wel nerveus om wat jij ervan zou vinden.
Vond je het wel goed of echt goed? Wees 's wat specifieker.
Zullen we met de meeting beginnen?
Dus je vond het niet saai?
Totaal niet.
Integendeel zelfs. Gefeliciteerd.
Feliciteer je hem? -Ze feliciteert me.
Dank je wel, Natalia.
Haar mening is belangrijk voor me.
Die van haar. -Ja, want zij is de doelgroep.
Excuus. -Natuurlijk.
Marisa.
Liefje.
Nou, nou, nou…
Dus je vond het romannetje fantastisch?
We zijn hier om over papa te praten.
Aha, het hoort bij de strategie.
Uiteraard.
Wat schiet ik ermee op als ik zeg dat 't slecht is?
Dan heeft ie al de pest in voordat we beginnen.
Vond je het niet goed? -Totaal niet.
Nu moet jij ook zeggen dat je het goed vond.
Dan is ie zo blij, dat papa volgende week bij hem woont.
Met die wijnkelder en dat zwembad. Dan kan ie daar z'n penis laten zien.
Hij gaf mij dat romannetje omdat ie het wilde signeren.
Mijn mening boeit hem geen zak. -Hij waardeert je meer dan je denkt.
Natalia, ik ben misschien een tomaat, maar ik ben niet gek.
Wat zoek je? -Ik kan m'n tablet nergens vinden.
De kat eet een plant op in de woonkamer.
Ik ga wel.
Sorry voor de interruptie. Waar hadden we het over?
Je roman. -O ja…
Julián heeft 'm ook al gelezen.
Wat snel. -Hoe vond je 't?
Gewoon zeggen wat je denkt.
Hij kan niet oneerlijk zijn. -Precies.
Maar dat komt een andere keer wel.
Julián, ik wil je mening horen.
Ik zei het toch? -Echt waar?
Net zo graag als de mening van Natalia?
Nee, dat is wat anders. Niet te vergelijken.
Hoezo is dat anders?
Julián, het doet er nu even niet toe.
Víctor wil weten of je het goed vindt.
Voel je je verbonden met de personages? Hoe vind je de metaforen?
Welke metaforen?
En hoe vind je de titel? -Vind je die goed?
53 Zondagen.
Verrassend. -Is dat goed of slecht?
Hangt ervan af.
Weet je, Julián… -Ja?
Zeg nog maar even niets.
Je kan het beter eerst nog een keer lezen.
Bedoel je daarmee dat ik het niet begrepen heb?
Twee keer lezen is altijd beter.
Met name voor mensen die in de gazpacho zitten.
Neem de tijd ervoor.
Je bent het niet gewend en het is geen makkelijk boek.
Lees het gewoon nog een keer.
Nog een keer? -Wat?
Hij heeft 't al twee keer gelezen.
Heb je het twee keer gelezen?
Achter elkaar. -Achter elkaar?
Wauw, Julián. Ik ben sprakeloos.
Ik word er gewoon emotioneel van.
Als hij het al twee keer heeft gelezen, dan kan ie zijn mening geven.
Natuurlijk, in dat geval zeker.
En? Als een kop.
Als een kop?
Voor de goede orde, ik vind het lastig om te zeggen.
Ik vind het…
…lang, een tikje saai, te veel personages, te veel verhaallijnen…
…en het einde slaat nergens op.
Ik had beloofd dat ik eerlijk en objectief zou zijn.
Anders zou ik tegen je liegen, wat iedereen doet.
Maar omdat je zo aandrong…
Erg goed.
Het was een kop.
Víctor?
Gaat het?
Ja, maar dit is de eerste slechte recensie, dus…
Vragen om de waarheid kan soms verkeerd vallen.
Je nam 't wel erg serieus.
Ik hoop niet dat je nu boos bent.
En nu? -Het is ook maar een hobby.
Het is geen hobby, Julián.
Dat is wat ik tegen Natalia zei. Niet dat woord gebruiken.
Ik moet nog wennen aan kritiek, ook als die niet objectief is.
Hoezo niet objectief? -Hij bedoelt er niks mee.
Kunnen we nu eindelijk met die meeting beginnen?
Je bent mijn kleine broertje. Je kan niet objectief zijn.
Wat heeft mijn mening over jouw romannetje daarmee te maken?
Romannetje? -Niet letterlijk bedoeld.
Het is denigrerend.
Je zei het al eerder, maar ik deed net of ik 't niet hoorde.
Laten we nou eerst eens kijken wat we met die lamp doen.
Die kan Víctor vervangen.
Hij is klaar met schrijven, dus tijd genoeg.
Luisteren jullie wel?
Jij kan niet objectief zijn omdat je jaloers op me bent.
Sinds wanneer ben ik jaloers?
Dat ben je al je hele leven.
Da's heel normaal bij jongere broers en zussen.
Waar moet ik dan jaloers op zijn? -Op mij.
Dat het zo goed met mij gaat en met jou minder.
Hoezo? Je bent de chauffeur van je schoonvader en de butler van je vrouw.
Wauw.
Ik denk dat ik nu wel een klein beetje boos word.
Ik kan maar beter gaan.
Ik zie jullie nog wel. -Nee…
Víctor…
Víctor, alsjeblieft…
Laten we nou een keer ons best gaan doen.
Het was al zo moeilijk om hier bijeen te komen.
We moeten een beslissing nemen.
Hij moet zijn excuses maken. -Excuses? Waarvoor?
Onder andere vanwege die gemene opmerking, en ik citeer:
'Misschien kan ik die lamp vervangen nu ik klaar ben met mijn romannetje.'
Ja, misschien iets te veel 'tje'.
Dat is een familietrekje, Víctor.
Die kritiek was genoeg. De spot met me drijven was niet nodig.
Overlevingshumor, Víctor. Daar hield je altijd zo van.
Vroeger wel, ja.
En ik wil nog even zeggen…
…dat wij allebei vinden dat jij die lamp moet vervangen.
Jij en wie nog meer?
Ik en Natalia.
Víctor…
Nou, nou, nou.
Jij bepaalt niet wat ik doe, zo vaak zien we elkaar niet.
Dus jullie hadden 't al besproken. -Misschien één keertje.
Nee, Natalia. Een aantal keren. -Een aantal?
En waarom moet ik dan…
…die lamp vervangen, als ik zo vrij mag zijn?
Omdat wij betalen en jij niet.
Ik ben jullie nu even kwijt.
Betalen waarvoor? -Dingen.
Ik leg het hem wel uit, Natalia. -Hij snapt het toch niet.
Ik zal m'n best doen, maar ik beloof niks.
Wij vonden dat jij die lamp moest vervangen…
…omdat wij paps onkosten dekken.
Welke onkosten?
Je hoeft niet in details te treden. -Jawel, details zijn heel belangrijk.
Welke onkosten? -Medische kosten.
Hoortoestel, een speciaal dieet, nieuw gebit, de fysio…
…de hulp, de wasmachine… Van die dingen, Julián.
Gewoon dagelijkse dingen. -Over de afgelopen jaren.
Jaren? -Hij overdrijft.
Natalia?
Hoeveel jaren?
Geen idee…
Vier, vijf. -Vier of vijf?
Kijk, Natalia wilde het je niet vertellen.
Want dan zou jij je misschien een arme loser voelen. Vandaar.
Logisch dat jullie me niks vertellen.
We weten dat je altijd krap zit en we dachten…
Wacht even. Begrijp ik het nou goed?
Omdat ik een arme loser ben en niet voor pap kan betalen…
…vonden jullie dat ik ter compensatie…
…de klusjesman moet zijn?
Is dat het?
Ja. -Víctor.
Dat is wat je zei, Natalia. -Ja, maar zo klinkt het zo naar.
Het klinkt zeker naar.
Hier ligt ie.
Hebben jullie al even gezeten? -Gaan we zo doen.
Julián…
Toen jij zei dat Natalia had gebeld…
…over een belangrijke kwestie met betrekking tot een gloeilamp…
…wat zei ik toen?
Een lamp kan nooit zo belangrijk zijn.
Dus wel. -Je weet maar nooit.
Je weet maar nooit.
Julián. -Ja?
We ruziën om het ruziën.
Absoluut. -Nee, even terug.
Waren wij het niet eens dat Natalia de lamp moest vervangen?
Ik? -Dat klopt. Jij.
Waarom ik?
Toen we het over die lamp hadden, vonden we het niet eerlijk…
…dat jij niet meetelde.
We zijn een moderne, feministische familie.
We realiseerden ons dat we jou onbewust niet meegerekend hadden.
Meegerekend? -Dat geflikker.
Als het op klussen aankomt, tellen vrouwen zichzelf niet mee.
'Dat doen de mannen wel.'
Ik ga het niet doen.
Wat zegt ze?
Waarom wil jij die lamp niet vervangen?
Dan wordt mijn psycholoog boos.
Wil hij niet dat je pa's lamp vervangt?
We hebben 't erover gehad en hij zei 'niet doen'.
Praat je met hem over dat geflikker?
Het hoort allemaal bij de therapie.
Laat die psycholoog het dan doen.
Of zoek een andere.
Geloof me, ik hou dit vol.
Eindelijk heb ik iemand ontmoet die me begrijpt…
…en me helpt. -Helpen waarmee?
Met een andere vrouw te worden.
De vrouw die ik echt ben.
Ik meen het.
Kunnen jullie me voor één keertje eens serieus nemen?
Ik ben namelijk ook een mens.
Niet boos worden. Ze wordt boos.
Ik moet dus voor mezelf opkomen…
…en gewoon zeggen wat ik vind.
Je zegt toch altijd wat je vindt?
Wees daar maar niet zo zeker van.
En dan schop ik mijn man eruit voor dat rotleven dat hij me gaf.
En tenslotte word ik lesbisch.
Wat hebben we verkeerd gedaan?
Heel veel.
Sinds mama dood is, ben ik de huishoudster.
Ik wilde met jullie over papa praten, omdat hij niet alleen kan wonen…
…en jullie doen alsof ik een hysterische dramaqueen ben.
Wie zorgt er voor zijn ondergoed en sokken?
Wie koopt er eten voor hem, en medicijnen?
Wie knipt zijn teennagels?
Wie vervangt de batterijen in zijn hoortoestel, wekker en telefoons?
En wie zegt sorry tegen de buurvrouw als hij zijn geslacht heeft laten zien?
En dan willen jullie ook nog dat ik naar zijn huis ga…
…om die flikkerende lamp te fiksen, omdat jullie…
…geen uurtje kunnen vrijmaken…
…om te gaan kijken of hij nog leeft of om die klotelamp te vervangen.
Ik moet naar de wc.
Ik pak 'm wel.
Die psycholoog is vast duur. -Heel duur.
Knipt ze ook zijn teennagels?
Hoe moet dat nou met de revolutie?
Ziet er niet goed uit.
Wij blijven verantwoordelijk voor de lampen.
Muntje opgooien?
Of we bellen een elektricien. Jullie betalen toch.
Wij betalen omdat we om pap geven.
Ik kan dat ook verkeerd opvatten.
Je doet maar.
Is dat dezelfde kat?
Die opmerking heb je al 's gemaakt.
Vast omdat jullie ons nooit uitnodigen.
Omdat die ene keer dat jullie kwamen…
…je vrouw niet op een tweedehands bank wilde zitten.
Ik wilde haar dat lijden besparen. Die arme Marisa.
Het gaat alweer. Zullen we beginnen?
Marisa is heel gevoelig en heeft veel allergieën.
Zeker ook voor arme mensen.
Heb je nu ook kritiek op mijn vrouw?
Want dan word ik echt boos en ga ik weg.
Als je toch gaat…
…neem dan meteen die stomme vaas mee.
Hij stond in de kast, maar omdat mijn vrouw zo goed is…
…heeft ze 'm gepakt om jou blij te maken.
Tien minuten. Dat moet toch kunnen.
We praten tien minuten over papa…
…en dan hoeven we elkaar nooit meer te zien.
Ook niet met kerst? -Dan gaan wij op safari.
Of met paps begrafenis.
Tien minuten.
Víctor?
Als het niet anders kan…
Goed, ik laat het hem weten.
Dag.
Sorry hoor.
Ja, schat? -Dat was de buurvrouw.
Welke buurvrouw? -Die van je vader.
Normaal belt ze mij altijd.
Ja, maar ze zei dat jij niet opnam.
Dan is de batterij leeg. Wat wilde ze?
Ze hoort zijn telefoon al de hele dag overgaan.
Dat was ik. Ik bel hem al de hele dag.
En zijn hoortoestel is natuurlijk leeg. -Juist.
Ze heeft bij hem aangeklopt omdat ze muziek hoorde.
Omdat hij niet opendeed, is ze naar binnen gegaan…
En waar was ie?
Hij lag op de grond.
Wat deed ie op de grond?
Hij was bewusteloos.
En zijn hoofd bloedde.
Zie je nou wel? -Wat?
Hij kan niet meer op zichzelf wonen.
Bedoel je dat het onze schuld is?
In welk ziekenhuis ligt ie? -Geen.
Hoezo geen? -Hij moet naar het ziekenhuis.
Dat was niet nodig. Toen de ambulance kwam…
…zagen ze dat hij al een aantal uren…
…dood was.
Wie?
Is papa dood?
Papa is dood?
Door die klap op z'n hoofd.
Welke klap op z'n hoofd?
Door die val.
Door die val?
Mijn schoonvader hield van muziek.
Vooral klassieke muziek.
Hij luisterde er altijd naar. Het huis vulde zich met melodieën.
Hallo.
Als ze na al die jaren weer daaraan denken…
…komen hun jeugdherinneringen weer naar boven.
De momenten dat ze samen waren…
…en hun vader ze wakker maakte met die muziek.
Urenlang ontbijten op zondagochtend.
Hun ruzies, hun spelletjes.
Het ontroert ze.
De muziek herinnert ze eraan dat ze hetzelfde bloed hebben…
…en aan elkaar verbonden zijn.
Ondank al hun ruzies delen ze een diepe band.
De mysterie van het leven, waardoor we ons minder alleen voelen.
En vanavond, na een lange tijd…
…en misschien wel voor 't laatst…
…omarmen ze elkaar.
En samen…
…al is het maar voor een paar tellen…
…delen ze dit onvergetelijke en eenmalige moment.
Gaat het? -Ja.
Carol, waar is ie vanaf gevallen?
Hou nou op, Natalia.
We weten het heus wel.
Hij is van de trap gevallen.
Wat deed ie op die trap?
Hij wilde die lamp vervangen.
Omdat ie zo flik…
Vertaling: Richard Bovelander