Halo!
28 lat później...
DZIECIOM WSTĘP WZBRONIONY
Bezużyteczny szczyl.
Normalnie koszmar.
- Załatw go, Jimmy. - Nie daj się, młody.
- A ty gdzie? Zasraniec. - Zrób to, Jimmy.
Albo Stary Nick z tobą pogada.
Pewnie w życiu nie widział noża.
Ale się trzęsie, gnojek.
Dzidzia się boi?
Nick się ucieszy.
No już, nudzi mnie to.
Jedziesz. To twoja szansa.
Rusz się.
Palce.
To walka na śmierć i życie, rozumiecie?
Zero litości.
Tak, Sir Jimmy.
Patrzysz, Ojcze?
Panie.
Władco Ciemności.
Jesteś gotów
zobaczyć, czy ten chłopiec jest godzien zostać palcem?
Dobrze.
Walczyć.
No to już.
Na niego, młody. Idziesz.
Pokaż, co umiesz.
Widzisz to? Widzisz?
Dam ci fory.
- Uważaj. - Dajesz!
- No, młody. - Rusz się, kurwa!
Masz pecha.
Boli, co?
Upuściłeś nóż.
Proszę, puść.
Nie chcesz go podnieść?
No już.
Tak jest!
Tak, synu.
Co za gnojek.
Weź, olej go.
Ty mi nie mów, co mam mówić. Potem go oleję.
Jaja sobie robię, młody.
No dawaj. Podnieś go.
No bierz!
Za wolno.
- Mogę tak godzinami. - Skończ to już.
- Jesteś dwa razy większy. - Zrobimy tak.
Jak skończę z tym gnojkiem, może się zabawimy, ty i ja?
Cholera.
O kurwa.
Ty mały chujku.
Obedrę cię ze skóry tym twoim kozikiem.
Co, kurwa? Co jest?
Ja pierdolę.
O nie.
Przesrane.
- Jak to? - Trafił w tętnicę.
Tak.
Ale z niego leci.
Nie, nie, nie.
Nie!
Niech mi ktoś pomoże!
- Nie śmiejcie się. - Znasz zasady.
Ale...
Proszę pana.
Jimmy ma rację. Wszyscy znacie zasady.
Jezu.
Boże.
Chryste.
Po co ty ich wołasz, Jimmy?
Niech mi pan pomoże.
- Proszę. Boję się. - Co, ty beczysz?
Mam...
Co takiego masz, Jimmy?
Ochotę coś zjeść?
Kogoś przelecieć?
Trochę pospać?
Pospać.
Śpij.
Jak ci na imię, synu?
Spike.
Spike? O nie.
To nie brzmi dobrze.
Myślę, że masz na imię...
Jimmy, Jimmy, Jimmy.
Jimmy.
- Git? - Git.
- Mój. - Daj buziaka.
ŚWIĄTYNIA KOŚCI
Nie! Nie! Nie!
Idą, trzymając się za ręce
O północy przez most
Ludzie na nie patrzą
Światła lśnią tak jasno
Szminka błyszczy w obiektywie
Kiedy wpada
W toń błękitnej wody
W końcu ją odnalazł
Nurek wypływa zaczerpnąć powietrza
Och, jak tłum uwielbia Ciągnąć Dolly za włosy
Za włosy
Zastanawia się, jak do tego doszło
I znów się zanurza
Dziewczyny na filmie...
Zarażony pacjent.
Dziwny przypadek.
Może pierwszy taki w historii, Samsonie.
Tak. Masz imię.
Nadałem ci je, kiedy zobaczyłem nowego Alfę, który obrał mój las
za swoje terytorium.
Dałem ci to imię za względu na twój wzrost i siłę.
No i te włosy.
Jestem doktor Kelson.
Choć czuję się raczej jak Androkles,
wyjmujący cierń z łapy lwa.
Tak czy owak...
jesteś moim dłużnikiem.
Żartowałem.
Publiczna służba zdrowia.
Jest za darmo.
To ciekawe.
Zaufam ci, Samsonie.
Tak postanowiłem.
Mam tutaj to, czego chcesz.
Jeśli mnie zabijesz i urwiesz mi głowę, to tego nie dostaniesz.
To się nazywa transakcja.
Quid pro quo.
Nie jestem do końca pewien, czy rozumiesz po łacinie.
Bogu dzięki. Jednak rozumiesz.
Tak.
Ciekawe, czy rozumiesz cokolwiek z tego, co mówię.
Jeśli nawet nie znaczenie słów,
to chociaż wyczuwasz ton głosu?
Nie jestem dla ciebie zagrożeniem.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Rozpoznajesz już swoje imię?
Samson...
Byłoby wspaniale usłyszeć, jak wypowiadasz jakieś słowo.
To byłby cud,
gdyby okazało się, że infekcja jedynie okrywa twój umysł,
przyćmiewa go, ale go nie zastąpiła.
Czy kiedy jesteś spokojny, wracają wspomnienia?
Jakieś strzępki dawnego życia?
Czy tylko daję ci chwilę wytchnienia?
To też nie byłoby złe.
Spokój i wytchnienie są potrzebne.
Nic w tym złego.
Spokój i wytchnienie.
Wszystko na swoim miejscu.
Samson.
Jesteś boski.
Ja poszukam tam, a wy idźcie...
Jonno.
Jeśli nas zobaczy, zacznie wrzeszczeć.
Jonno, nie...
- Pomocy! - Uciekaj!
A Jonno?
Pomocy!
- Co ze mną? - Biegnij!
Czekajcie!
Nie zostawiajcie mnie!
Zaczekajcie!
Dawaj, Tom.
Spieprzamy stąd.
- Co im powiemy? - Prawdę.
Straciliśmy Jonno.
Sam był sobie winien. Szybko.
Chodź. Już.
George.
Złe wieści. Przykro mi.
- Mówię, że... - Mamy gości.
Co?
Mamy gości.
Siema.
- Kogoś wam przedstawię. - Nigdzie się nie ruszał bez worka.
Raz zrobił wyjątek.
Wiecie, co było dalej.
Tinky-Winky.
Postanowił po niego wrócić.
Klasyka.
Oczywiście Laa-Laa i Po zgubili nie tylko
jedno z jabłek,
ale cały zasrany worek.
Nie znasz Teletubisiów?
Rewelacja.
Mieli na brzuchach telewizory.
I oglądali w nich siebie
z telewizorami na brzuchach,
- ...w których też się oglądali. - Dzięki.
I tak dalej, ad infinitum.
Zatańcz taniec Dipsiego.
Tak jest.
Idealnie.
- Git? - Git!
Cześć.
Co tu robicie?
Korzystamy z waszej gościnności.
Bezdomni włóczędzy,
głodni i strudzeni.
Zaprosiliście nas z uśmiechem i otwartymi ramionami.
- Daliście... - Zaprosiliśmy?
Wybiłaś mnie z rytmu.
- Sami weszli. - Brama była otwarta.
- Nie była. - Zaprosiliście i nakarmiliście...
nasze ciała i serca.
- Nie chcecie nas tu? - Dobrze o tym wiesz.
Teraz już tak. Taniec Dipsiego.
O nie.
Zrobiliśmy złe
pierwsze wrażenie.
Nie przedstawiliśmy się, jak należy.
- Palce. - Jimmy.
Jimmy.
- Jimmy. - Jimmy.
- Jimmima. - Jimmy.
Jimmy.
Roberto Calamari.
Co za publiczność.
To taki żart.
Też jestem Jimmy. Jak wszyscy.
Pójdziecie sobie?
Tak.
Ale najpierw oczywiście was zabijemy.
Uciekać!
Cholera.
Ja pierdolę!
- Idioci! - Zamknij ryj.
Wstawaj.
Stary Nick by się wkurzył,
gdyby stracił i ją, i dziecko.
Tak, Sir Jimmy.
Zostajemy tu na noc.
Okażemy im łaskę.
A jutro pójdziemy szukać nowych pastwisk.
Ja nie idę na łaskę?
- Do stodoły, już. - Pierdol się.
Pieprzyć to.
Idziemy.
Tinky-Winky i pieprzone jabłka.
Wiedzieliśmy, co dalej?
Jasne, że wiedziałam.
Słyszałam to już milion razy.
Kiedy tak tańczysz
Wyglądasz jak rajski ptak
Uśmiech jak wiśniowe lody
Bardzo to wszystko ładne
Krok w lewo
Potem w prawo
Przeglądasz się w lustrze w oddali
Ma na imię Rio
I tańczy na piasku
Jak ta rzeka
Co wije się przez pustynną krainę
A kiedy błyszczy
Pokazuje ci wszystko, co ma
Rio, Rio
Tańcz po falach Rio Grande
Tyle dla mnie znaczysz
Jak urodziny
Czy piękny widok
Widziałem cię w telewizji
Dwie z miliarda gwiazd
Na pewno wiesz
Że to tylko dla ciebie...
Ja pierdolę.
Ma na imię Rio...
I tańczy na piasku
Jak ta rzeka Co wije się przez pustynną krainę
I Stary Nick widział, że świat człowieczy zgnuśniał
i został tylko chaos.
Więc spuścił Nick demony swoje
na człowieczy świat.
I świat człowieczy padł przed demonami.
Był niczym gasnący płomień świecy.
A Bóg nie zrobił nic.
Bo był niewidzialny.
I słaby, nie uwolniłby się nawet z papierowej torebki.
I tak...
świat człowieczy stał się własnością Nicka.
I nastało piekło.
Git?
Git!
A potem Nick przemówił do swojego umiłowanego syna,
który nazywał się Jimmy Crystal.
I powiedział Jimmy'emu:
„Od teraz jesteś Sir Lord Jimmy Crystal.
I będziesz moją prawą ręką, moją potężną prawicą,
prawicą o siedmiu palcach.
A każdy z nich zakończony pazurem.
I okażesz łaskę światu człowieczemu.
A w zamian
uczynię cię moim dziedzicem.
A twoich siedem palców dzierżyć będzie
twą koronę”.
Git?
Git.
Ja jestem
Sir Lord Jimmy Crystal,
umiłowany syn Starego Nicka.
A to moje palce.
Przemierzamy świat,
szukając dusz dla mojego ojca.
I okażemy wam
łaskę.
Jimmies.
- Tak? - Tak, Sir Jimmy?
Dzisiejszym aktem łaski będzie
zdjęcie koszuli.
Proszę, nie.
Cześć, Dziadzia.
Chcę, żebyś płakała
i wrzeszczała.
Boli, co, kurwa?
Jimmy.
Proszę, nie mogę...
Ogarnij się, Jimmy Ink.
Nie wykręcisz się. To nasza misja.
Nie mogę.
Proszę.
Nie dam rady.
Proszę.
Dobra, zostań tu.
Samsonie,
przyjacielu.
Musimy o czymś pomówić.
Lekarstwo, które ci daję,
jest mieszanką wielu składników.
Ale najważniejszy i najsilniejszy z nich
to morfina.
Przy twoim apetycie
starczy mi jej jeszcze na dwa tygodnie.
W ciągu ostatnich 28 lat
przeszukałem wszystkie apteczki w promieniu ponad 100 kilometrów.
Więcej nie znajdziemy.
Więc tak czy inaczej
narkotykowy spokój, który przy mnie odnalazłeś,
skończy się.
Ale mogę ci zaproponować coś innego.
Inny rodzaj spokoju.
Miejsce w ossuarium.
To w pewnym sensie
dom.
Przy mnie.
Odnalazłbyś spokój na zawsze.
Myślę, że ty też tego chcesz. Dlatego się zaprzyjaźniliśmy.
I to bardzo.
Gdybyś mógł jakoś...
dać znać, że się zgadzasz...
Jakkolwiek, obojętne.
Śpij dobrze, Samsonie.
Księżyc.
Co? Czy ty...
Samsonie.
Przemówiłeś.
Ks...
Powtórz to.
Powiedz...
Księżyc.
Potrzeba mi silnych palców.
Żeby zacisnąć mocną pięść.
Słuchaj.
Skup się.
Wybierz palec do walki.
Jeśli wygrasz,
zajmiesz jego miejsce i dam ci na imię Jimmy.
Jeśli przegrasz, dostąpisz łaski.
Jeśli odmówisz, również.
Przytaknij albo zaprzecz.
Dobrze.
Z którym palcem chcesz walczyć?
Z nią.
Wybieram ją.
Ojcze,
panie, tato,
królu królów.
Przybądź.
Tak. Dziękujemy ci.
Jesteśmy ci wdzięczni.
Stary Nick jest pośród nas.
Patrzy moimi oczyma.
Czuje krew i strach.
Szepcze do mnie.
Czuję jego usta przy moim uchu.
Mówi mi...
„walczcie”.
Więc, kurwa, walczcie.
No dawaj.
Kurewsko proste.
Bo jestem dobra, pizdo.
Skończ to.
Czas na tubisiowe dobranocki.
Dipsy Laa-Laa.
Jest do niczego.
Patrzcie, jak próbuje wstać, kretyn.
Jeszcze raz!
Piękna robota, Jimmima.
Jego ból raduje serce Nicka.
Stary Nick mówi:
„Łaska”.
Wybierz akt.
Chcę mu zdjąć spodnie.
Nick mówi: „Bosko”.
Zesrał się.
Widzisz tamte pizdy?
Słuchaj mnie.
Wbiliby ci nóż w szyję i tyle.
Ale ja nie.
Wybrałeś mnie, bo myślałeś, że jestem słabsza.
Co będziesz sobie myślał,
kiedy ci będę obdzierała ze skóry...
Zgubiłam kotka.
Mój kotek...
Kicia...
Chmurki.
Chmur...
Co, kurwa?
Tam! Na górze!
Pierdolona zdzira!
- Za nią! - Suka!
Głupia pizda!
Jak tam wlazła?
- Brać ją. - Zabiję cię!
- Za nią, już już, jazda! - Szmata!
- Tam jest! - Gdzie?
Pokaż, gdzie.
Chyba ją widzisz, kretynie.
Chcę ją żywą!
Żywą!
I tak się nie schowasz.
- Idę po ciebie. - Pokaż się.
Na górę!
- Właź tam, jazda. - Gdzie ona jest?
Jimmy!
Zgaś go!
Nie! Na dwór, już!
Kurewsko wrzeszczą, nie?
Przy łasce zawsze wrzeszczą.
Ale to nie są zwykłe krzyki.
Brzmią ci na zwykłe?
A w sumie jak powinny brzmieć?
Oni tam srają po gaciach.
Nieważne. Za dużo myślę.
O kurwa!
Zgaście go.
Zgaście, mówię!
Palę się, kurwa!
Proszę...
Młody.
Złap ją!
I mi ją przyprowadź.
No dawaj.
Weź mnie ze sobą.
Proszę.
Zabierz mnie.
Dziękuję.
Nie żyje.
Panie.
Jesteś sam.
- Tak, Sir Jimmy. - Czemu?
Powiedziałem ci, żebyś mi ją przyprowadził.
- Tak, ale... - Rozwaliła łeb Jimmimie
pierdolonym hakiem.
Czemu puściłeś kogoś takiego?
- Nie puściłem jej. - To gdzie jest?
Próbowała uciec.
Walczyła, to ją zabiłem.
Walczyła, słyszycie?
Walczyła.
Jimmy nie miał wyboru.
Prawie go pokonała...
kobieta w ciąży.
Jak ją zabiłeś?
Strzałą.
Gdzie ciało?
Było ciemno.
Gdzieś w lesie.
I pewnie trudno je znaleźć?
- Tak. - Mogłeś zdjąć jej skórę z twarzy
i mi przynieść.
Albo jej nienarodzone dziecko.
Cokolwiek. Wykazać się odrobiną inicjatywy.
Czego płaczesz?
Nie płaczę.
- Przepraszam. - Nie mnie powinieneś przepraszać.
Zawiodłeś Starego Nicka.
Mam go wezwać?
Spytać, czy przyjmuje przeprosiny?
Czy żąda czegoś więcej?
Choćby twojej bezużytecznej gęby.
Nie, proszę.
Niech go pan wezwie.
- I spyta, czy ja mogę okazać łaskę. - Chciałbyś okazać mu łaskę?
Przez niego Jimmima zginęła.
Gdyby nie uciekł, to on musiałby walczyć.
Nie zasługuje, żeby być palcem.
Patrzcie, jak się gnój trzęsie.
Też tak myślę.
Powinniśmy zapytać Nicka.
Tak. Powinniśmy.
- Wezwę go. - Nie.
- Zapytajmy go osobiście. - W sensie?
Zapytajmy Nicka, co zrobić z Jimmym.
Nick nie pojawia się osobiście na zawołanie.
Jasne, że nie, ale ja...
Co?
Ja go widziałam.
Widziałaś?
Dzisiaj.
Widziałaś Starego Nicka?
Na własne oczy.
Miał czerwoną skórę,
był stary
i stał przed wielką budowlą z ludzkich kości.
To chyba jego pałac.
I gadał z jednym ze swoich demonów.
Prawdziwym Alfą.
Alfa siedział u stóp swojego pana jak pieprzony baranek.
Niech Stary Nick sam zdecyduje.
LEKI ZIOŁOWE
ANATOMIA GREY'A KODEKS LEKARSKI
Emoxin.
Nalokson. Nalokson. OK.
Nalokson.
Leki przeciwpsychotyczne
Cholera.
Dzień. Już dzień.
Samsonie.
Szlag.
I co, to on?
To jest Stary Nick?
Czy to naprawdę Stary Nick?
Czy to naprawdę jest Stary Nick?
Jest?
Tak. To on.
- To on? - Tak.
- To Stary Nick. - Ja pierdolę.
A ja pierdolę.
Ładnie powiedziane.
Wiedział pan, że pana tata tu będzie?
- Od początku tu szliśmy? - Tak, Jimmy.
Nie wiedziałem, że jest tu, w zamku.
To mnie zaskoczyło.
Ale...
Ma ich kilka
rozsianych po królestwie.
Parę w górach. Bardzo są ładne.
Ten jest chyba nowy. Dlatego o nim nie wiedziałem.
- Wygląda, jakby już trochę stał. - No nie? Jakby był całkiem stary.
Nowy w sensie 5-10 lat.
Jak na budynek to mało.
Pójdziemy tam?
Poznamy go?
Nie!
Najpierw ja z nim porozmawiam.
Może nie chcieć gości.
Nie chcielibyście go spotkać, kiedy ma zły dzień.
Czekajcie tutaj.
Pójdę go wybadać.
Zaraz wracam.
Dzień dobry.
Ty...
jesteś Stary Nick?
Stary Nick?
Tak.
Nie.
Nie jesteś?
Nie.
- I nie znam takiego. - Wszyscy go znają.
Ale ja nie.
Mam na imię Ian.
Ian.
Jesteś pewien?
Tak, całkiem pewien.
Bo Stary Nick lubi płatać figle.
- Grać w różne gierki. - Czekaj.
Kiedy mówisz Stary Nick,
- ...masz na myśli szatana? - Jasne, że tak.
To skąd pomysł, że ja...
Jasne. Kolor skóry i... te kości.
Spokojnie.
Nie jestem szatanem.
Jestem doktor Ian Kelson.
Doktor?
A ci biedni zasrańcy to kto? Twoi pacjenci?
To jest ossuarium. Pomnik ku czci zmarłych.
Coś jak cmentarz.
A kolor skóry?
Jodyna.
Zabija wirusa.
- Wirusa? - Który wywołuje zakażenie.
Lekarz.
Lekarz ateista.
Czyli wierzysz, że ten zombie syf
to robota jakichś robali czy coś?
A czyja?
Starego Nicka,
który zesłał gniew swój na świat człowieczy.
Rozumiem.
Ja jestem ateistą, a ty satanistą.
Na to wychodzi.
Zagadka rozwiązana.
Nie wiedziałem, co tu jest, kurwa, grane.
Aż się spociłem. Myślałem, że poznam swojego ojca.
Sam to wszystko zrobiłeś, Ian?
Tak.
Szczerze? Robi spore wrażenie.
Zajebista sprawa.
Dziękuję. Ale co mówiłeś?
Że spotkasz swojego ojca...
Serce mi waliło jak oszalałe.
Bo twoim ojcem jest szatan?
Tak.
Stary Nick to mój stary.
Ale...
Nieważne.
Ja lubię rozmawiać.
Jebać to.
W sumie to nie znam ojca za dobrze.
Często do mnie mówi, ale...
widzieć, to go nie widziałem.
Mówisz do niego, choć go nie widzisz?
Słyszysz go w głowie?
Cały, kurwa, czas.
Jestem Jimmy.
Jimmy.
Tak naprawdę Sir Lord Jimmy Crystal.
Ale spoko.
Jimmy wystarczy.
Usiądziemy, Ian?
Moi na mnie czekają, tu obok. Niech czekają.
Nie ma pośpiechu.
Pogadajmy chwilę.
To jest gorsze.
Brzuch, szyja.
Odwal się już.
No weź jeszcze raz.
Ostatni.
Dobra.
Dźgam. I dźgam.
Tylko tyle?
Na więcej cię nie stać?
Jimmy?
A jeśli to nie jest Stary Nick?
Jak to nie?
No nie.
Pomarańczowa skóra.
Pałac z kości.
Gada z demonami.
A niby kto inny?
Jakiś staruch.
Któremu lepiej nie włazić w drogę.
Zostawić go samego.
Zostawić?
Nie.
My tak nie robimy.
Ale to nie byle staruch.
To Stary Nick.
Jak...
dziwnie
i cudownie będzie go poznać.
- Nie chciałem w nerw. - Nic się nie stało.
Za łatwo poszło.
Nie.
Pytanie brzmi,
czy Sir Lord Jimmy to jego syn?
Czy w ogóle jest lordem.
Nie rozumiem.
Nie czujesz czasem, że on ściemnia?
Zamki w górach?
Sranie.
Czemu nigdy o nich nie mówił?
Patrzyłam, jak się gapił przez lornetkę.
Czegoś takiego w życiu nie widział.
Miałem osiem lat, kiedy wszystko pieprznęło.
Ale gość w twoim wieku musi pamiętać, co było wcześniej.
Mniej niż myślisz.
Pamiętam szczegóły.
Zdarzenia, ludzi.
Ale jak to było żyć w świecie
ze sklepami, lodówkami,
telefonami i komputerami...
Tego tak naprawdę nie pamiętam.
Za to pamiętam
poczucie pewności.
W świecie był jakiś ład.
Jakieś zasady.
Zdarzały się tragedie, rewolucje.
Ale fundamenty...
zdawały się nienaruszalne.
Ja głównie pamiętam kościół. Mieszkaliśmy tuż obok.
- Tam się ukrywałem przed demonami. - Mieszkałeś w domu przy kościele?
Tuż obok.
- Na plebanii? - Tak.
Twój ojciec był pastorem?
Gdyby mama i siostry schowały się w kościele,
nic by im nie było.
Ale zostały w domu.
I zmiażdżyli im głowy.
A twój ojciec?
Szedł na czele zarażonych.
Prowadził demony do ataku.
Wielka armia, a on na jej czele.
Mawiał: „Łaskę wynosi się z domu”.
I wtedy go widziałeś ostatni raz?
Tak.
A teraz spotkałem ciebie i...
Mam mały problem.
Jaki?
Pozostali, moi słudzy...
Powiedziałem im, że jesteś Nick. A nie jesteś.
I oni chcą cię poznać.
Rozumiem.
Ty też masz problem.
Jak to?
Bo jak mi nie pomożesz,
nakarmię cię twoimi flakami, aż się nimi zadławisz.
To faktycznie problem.
Lubię cię. Fajnie się z tobą gada. Chyba nigdy nikogo nie lubiłem.
Dziękuję.
Myślisz, że możemy się dogadać, Ian?
Mówią, że diabeł zawsze się skusi na układ.
Jutro o zmroku
Stary Nick udzieli nam audiencji.
Ale musicie trzymać się zasad.
W końcu to Pan Ciemności. To chyba oczywiste.
Nie wolno go dotknąć,
bo spali was ogień,
a wasze dusze trafią do siódmego kręgu.
Git?
Git.
Nie zwracać się bezpośrednio do niego.
Tylko ja mogę z nim rozmawiać. Jego syn i dziedzic.
Jasne to jest?
Git.
Memento mori, powiedziałem chłopcu.
Od lat nie bałem się śmierci.
Żyję sam.
Moje dzieło jest ukończone.
Ale dziś...
dziś poczułem strach.
I pomyślałem, co będzie z Samsonem, jeśli umrę?
Przyjdą tu jutro. Chciałbym dziś czegoś spróbować.
Zamierzałem to robić stopniowo,
ale w tych okolicznościach jedyne wyjście
to skok w nieznane.
Mam pewną teorię co do natury infekcji.
Znamy objawy fizjologiczne.
Krwotok i niekontrolowany rozrost komórek.
Wiemy też, że wirus
działa na zmysły,
powodując ból i straszliwy niepokój,
które uśmierza morfina.
Ale jeśli daje też
objawy natury psychicznej?
Kiedy zarażeni atakują,
co widzą?
Co myślą, że atakują?
Widziałem, jak zabijają małe dzieci. Noworodki.
Nie ma powodu, żeby je krzywdzić.
Czyli oni... Wy widzicie coś, czego nie ma.
Widzicie coś, czego nie ma.
Lekarz nazwałby to psychozą.
A psychozę można leczyć.
Ja jestem lekarzem, Samsonie.
Chciałbym zacząć leczyć tę psychozę.
Poproszę cię, żebyś połknął te tabletki.
A ty dokąd?
Ja tylko chciałem...
Chciałeś zwiać.
Nie, Jimmy, nie.
Cicho.
Koleś, którego dźgnąłeś w nogę, był moim najlepszym kumplem.
I ty mi go zabrałeś. Ty, tchórz, który miał głupiego farta.
Więc teraz, żeby uczcić jego pamięć,
powoli wbiję to ostrze w twoje...
Myślałeś, że dokąd pójdziesz?
- Obojętne. Wszędzie byłoby lepiej. - Byłam wszędzie.
I nie jest.
Trzymaj się mnie, młody.
A zajdziemy daleko.
Próbował uciec?
Mówił, że się boi spotkać Starego Nicka.
Spękał.
Przekonywałam go, ale nie słuchał.
Rzucił się na mnie.
Musiałam go zabić.
To wcale nie było tak.
Właśnie, że było.
Panie.
Zobaczymy, co Nick dzisiaj powie.
Samson!
Zadziałało, przyjacielu?
Byłeś zagubiony,
lecz się odnalazłeś?
Dzień dobry.
Witamy w pociągu do Edynburga.
Nie możesz zmarnować talentu.
Opuszczając pociąg,
prosimy pamiętać o zabraniu bagażu i wyrzuceniu śmieci.
Księżyc
Na dworcu są bramki.
Proszę przygotować bilety.
Kontrola biletów.
Dziękuję.
Bilet proszę.
Bilet, skarbie?
Bilet!
Nie mam biletu.
Damy na full.
On na nas czeka.
Git?
Biada wam, ziemio i morze.
Bo szatan posyła wściekłą bestię.
Wie, że czas nadszedł.
Niech ci, którzy zrozumieli,
odgadną jego liczbę.
To ludzka liczba.
Ta liczba...
To 666.
Poszedłem sam
Umysł miałem pusty
Musiałem pomyśleć
Wyrzucić z głowy wspomnienia
Co zobaczyłem?
Czy umiem uwierzyć?
To, co widziałem tamtej nocy
To była prawda czy urojenie?
Bo w snach
Ciągle powraca
Potworna twarz, która skręca mi umysł
I doprowadza do rozpaczy
Czarna noc
Nie było sensu się bronić
Musiałem zobaczyć
Czy ktoś mnie śledzi?
We mgle
Jakieś ciemne postacie
To było naprawdę?
Czy to jest piekło?
666
Liczba bestii
Ofiara
Będzie dziś złożona
Wracam!
I znów powrócę!
Zawładnę twoim ciałem
I spłoniesz
Mam w sobie ogień
Mam w sobie moc!
Mam władzę!
Dzięki mnie zło zatriumfuje
666
Liczba bestii!
Ofiara
Będzie dziś złożona
Git?
Palce?
Palce...
podejdźcie.
Podejdźcie.
Jesteście
palcami mojej prawicy.
Mrok wokół was gasi światło słońca.
Duma wzbiera we mnie
jak robactwo w martwym ciele Chrystusa.
Uklęknijcie.
Nie ty, mój synu.
Ty masz stać.
Jesteśmy ci wdzięczni za tę audiencję, Ojcze.
Ja jestem wieczny,
lecz wasz czas ze mną – krótki.
Rozumiemy, o Wielki. Nie będziemy przeciągać.
Ale zanim odejdziemy,
masz dla nas jakieś konkretne zadanie?
Mam.
Powiedz jakie.
Rozkazuję wam dalej wypełniać waszą piekielną misję.
Wypełniać naszą misję.
Obdzierać ze skóry, wypruwać wnętrzności, posyłać dusze do twojego królestwa?
Bezcześcić zwłoki, zamieniać agonię w sakrament,
sprawiać, by krzyki biły w niebo.
To nam rozkazujesz, Ojcze?
Tak.
Co jeszcze jest twoją wolą?
Żeby palce zawsze były ci posłuszne, synu.
Posłuszne mnie? Twojemu synowi?
Bez pytań, bez wahania.
Zawsze poddacie się mojej woli
bez gadania i dyskusji.
Bez, kurwa, pyskowania.
Jakie jest twoje ostatnie życzenie?
Ojcze, co to za życzenie?
Żeby liczba moich palców rosła.
Rosła. Z jednej pięści
w dwie.
A potem pięć. I sto.
I tysiąc!
Żeby każda społeczność w piekielnym królestwie
mogła dostąpić łaski.
Ojcze. Słyszymy i będziemy posłuszni.
Wstańcie, Jimmies.
Teraz odejdziemy.
Czekajcie.
- Co? - Czekajcie.
Spike?
Mam jeszcze jedno życzenie.
Jeszcze jedno? Nie, Ojcze.
Nie wydaje mi się.
Robić swoje, rosnąć w siłę, słuchać mnie.
To byłoby tyle.
Nie. Jest jeszcze jedno.
Serio?
I cóż to za życzenie?
Żądam
ofiary.
Ofiary?
Z kogo?
Pamiętasz tamten kościół, mój jedyny synu?
Tak.
Więc pamiętasz i Chrystusa.
Jedynego syna Boga.
I wiesz, że aby...
jedyny syn Boga mógł wstąpić do nieba
i zasiąść po prawicy Ojca,
Chrystus
musiał być najpierw ukrzyżowany.
Jesteś moim jedynym synem, Jimmy.
Jimmy, Jimmy...
Ja jestem twoim bogiem.
I żądam tego samego.
Żebym został ukrzyżowany?
Tak.
A kto mnie przybije do krzyża?
Oni.
O nie.
Ty zdrajco.
Wystawiłeś mnie.
Spokojnie, Jimmy Ink.
Wiem, że aż cię korci.
Ale najpierw mi odpowiedz.
Naprawdę myślisz, że ten stary skurwiel to szatan?
A jeśli tak,
czy mógłbym zrobić to?
Kelson.
Nie rozumiem. Co jest, kurwa, grane?
Kto jest diabłem?
Ja jestem.
Ja.
A teraz ogarnijcie tę zdradziecką pizdę.
- Ale... - Żadnych, kurwa, ale.
Zrób to, już! Albo skręcę ci kark!
- Nie. - Jimmy, nie.
Nie!
Git?
Kelson...
- Przepraszam. - Nie szkodzi, Spike.
Już dobrze.
To wy się znacie?
Tak.
Nie jesteś Nick.
Nie.
Nikt...
Nikt nim nie jest.
Jesteśmy tylko my.
Niezły spektakl.
Dziękuję.
Nie chcę psuć nastroju, ale raczej pan nie przeżyje.
Wiem.
Czemu nie dałeś nam odejść?
Już sobie szliśmy.
Nic by ci nie było.
Zobaczyłem, że to ty, za tą maską.
I...
dość już wycierpiałeś.
Jest coś, co mogę dla pana zrobić.
Spełnić ostatnie życzenie.
Spike, tak?
Kellie.
Chodź. Wynośmy się stąd.
Nie słyszę już jego głosu.
Ian.
Czemu go nie słyszę?
Chcę do mamy.
Boże.
Tutaj.
Kelson.
Samson.
Dziękuję.
Memento mori.
Ojcze!
Ojcze.
Ojcze...
czemuś mnie opuścił?
Czemuś mnie opuścił?
Ojcze.
Po wojnie, zamiast dobić Niemcy,
świat pomógł je odbudować. Japonię też.
W ciągu zaledwie pokolenia ich gospodarki stały się
silniejsze niż gospodarki zwycięzców.
I to było fair?
Pomyśl.
Nie tylko fair. To było wręcz pożądane.
Po co pomagać wrogowi?
Bo sankcje i zapaść gospodarcza w Niemczech po pierwszej wojnie
były przyczyną drugiej.
1948. Churchill.
„Kto zapomina historię, powtarza jej błędy”.
Co robi?
- Powtarza jej błędy. - Tak. Bardzo dobrze.
I to podejście
stało się fundamentem powojennej filozofii politycznej w Europie.
Żeby nie zapominać.
Jeśli coś ma upaść, to idee.
Faszyzm, nacjonalizm, populizm. Zniszczone do cna.
Żeby się nie odrodziły.
Jak to się ma do...
sytuacji gospodarczej postsowieckiej Rosji?
Mówię tylko,
że jeśli to będzie jutro na egzaminie,
zapunktujesz, przywołując Republikę Weimarską.
Jeśli to będzie na egzaminie?
Tato. To ty wymyślasz pytania.
Nic więcej nie powiem.
Co to było?
Co?
Słuchaj.
- Wiesz, co robić? - Tak.
Tam.
- Cholera. - Co jest?
Gonią kogoś. Dwie osoby.
Pomożemy im?
Tato? Pomożemy im?
Oczywiście.
Chodź. Idziemy.
Tłumaczenie napisów: Barbara Eyman-Stranc