Wszystko w porządku?
Tak.
Walja niedługo wróci?
Nie. Mówiłam, że jest w Moskwie.
By spotkać się z kobietą, z którą go widziałaś?
Nie.
Masz rację. To głupie.
Nie.
Jak wyglądała?
Wcale nie była ładna. I była ode mnie starsza.
Była Rosjanką?
To znaczy?
Mogła być cudzoziemką?
Nie. To znaczy…
Nie wiem. Nie słyszałam ich.
Czemu tyle o nią pytasz?
Próbuję ci pomóc.
Nie chcę już o tym myśleć.
Może…
Może powinnaś wyjechać na kilka dni.
Przewietrzyć głowę.
Uważasz, że ma romans.
Myślałam o tym, co powiedziałaś…
Tylko to ma sens.
Ma?
Możesz pojechać do daczy rodziców?
Dziś? Bez rozmowy z nim?
Przekona cię, że to sobie wymyśliłaś.
Może tak jest.
Na twoim miejscu…
Na twoim miejscu, wyszłabym bez słowa.
Poczucie winy go zeżre.
Potrzebuję pobyć sama, by się zastanowić.
Nie możesz czekać.
To nie czas na niefrasobliwość.
Niefrasobliwość?
Wiesz, co mam na myśli.
Co? Nie wiem.
Próbuję cię chronić.
Nie potrzebuję ochrony.
Muszę pomyśleć.
Powinnaś już iść.
- Co robisz? - Musisz mnie posłuchać.
On nie jest tym, za kogo go uważasz.
Zdradził swój kraj.
O mój…
Przekazuje informacje Amerykanom.
- Postradałaś rozum? - To prawda.
Niedługo zostanie aresztowany.
A wiem, że nie masz nic wspólnego z jego przestępstwami.
Ale jeśli tu będziesz…
- Walja jest bohaterem. - …ciebie też aresztują.
- Jest oficerem Sił Powietrznych. - Od lat jest zdrajcą.
- Niemożliwe. - To trudne,
- ale nie mamy czasu. - To szaleństwo.
- Pomogę ci. - Ty?
Nawet jeśli to prawda, co zrobisz? Jesteś sekretarką.
Nie do końca.
Pracujesz w administracji.
W budynku 12.
Bredzisz.
Nie wierzę ci. Chcę, żebyś wyszła.
Co robisz? Przestań.
Przestań.
Podsłuchiwali was.
Słyszeli wszystko.
To się nie dzieje.
Odsuń się. Wynoś się stąd.
Musisz wyjechać.
To nie ma sensu.
Będą wiedzieć, że mnie ostrzegłaś.
Nie, bo zabiorę nagranie,
nim ktokolwiek go posłucha.
Podsłuchiwałaś nas?
Mnie?
O mój…
Mój Boże.
Ja…
Muszę pomówić z Walją.
Nie możesz się z nim kontaktować.
Musisz wyjechać albo cię aresztują.
Niby jak?
Pomogę ci.
Nie przepuszczają nikogo przez bramę…
Mówię, że ci pomogę.
Załatwię ci przepustkę.
Spotkajmy się jutro o 11.00
obok budynku 33.
Musisz mi zaufać.
Okej?
GWIEZDNE MIASTECZKO
Halo.
Pułkownik Raskowa…
- Co ty wyprawiasz? - O czym ty mówisz?
Wiesz, o czym mówię. Aresztujesz mój personel.
I za co? Za ulotkę, którą wziął ileś lat temu?
Sekretarz generalny zakazał czytania prac Fiodorowa.
Nie mam na to czasu. Potrzebuję go.
Powinieneś mi dziękować.
Jego idee przeczą duchowi rewolucji.
Ludmiło, proszę.
Musimy grać w te gierki?
- Za dobrze się znamy. - Czyżby?
Karzesz go, bo chcesz coś ode mnie.
Zapewniam ci bezpieczeństwo, którego wymaga ten program.
Taka jest moja rola, sam powiedziałeś.
Czego chcesz?
Główny inżynier.
Wszystko dobrze?
Tak mi przykro.
Byłem nieostrożny.
Ryzykowałem wszystkim przez tę książkę.
To prawda, ale już po sprawie.
- Jak to? - Zgodziłem się na warunki
pułkownik Raskowej.
Potrzebowała wsparcia u przełożonych.
Przeze mnie sprzeniewierzył się pan swoim zasadom.
Życie to kompromis.
Chodźmy.
Mamy robotę.
Dokąd idziesz?
Główny inżynier…
Zaprosił mnie na ćwiczenia.
Dopiero wróciłeś.
Tak.
To nic takiego. Badają skutki długotrwałego odosobnienia.
Długotrwałego.
Dostałeś kolejną misję?
Nie.
To ćwiczenia na Syberii.
Zamkną mnie z kilkoma innymi.
Powinnaś się cieszyć. Pozbędziesz się mnie na dziewięć miesięcy.
Dziewięć miesięcy i wyruszasz dziś?
- Miałem ci powiedzieć. Chciałem… - Najpierw się ze mną przespać.
Nie.
To, co się wczoraj stało…
Było cudowne.
Nie można odmówić głównemu inżynierowi. Wiesz o tym.
Po prostu…
Minęło trochę czasu, odkąd miałam możliwość.
Dostaniesz kolejną misję. Wiem o tym.
Bądź cierpliwa.
Nie martw się.
Gdy wrócisz z Syberii, czy gdziekolwiek się udajesz,
znajdziesz kolejną kurwę.
Będą się na ciebie rzucać.
Proszę, zostań. Zrobię ci herbatę.
Nie mogę. Za dużo…
Będą wiedzieć, że mnie ostrzegłaś.
Nie, bo zabiorę nagranie, nim ktokolwiek go posłucha.
Kobieta, z którą go widziałaś. Była Rosjanką?
Potrzebuję porównać przepustki
Krasilnikowa z moimi nagraniami.
Powtórz nazwisko.
Krasilnikow.
Dobrze.
Daj to oficerowi.
MIESZKANIE MIRONOWA 11 SIERPNIA 1970
Jak wiecie,
wszystkie misje załogowe są monitorowane
i bez zgody pierwszego sekretarza,
nie możemy was wypuścić z Miasteczka, a co dopiero wysłać na Wenus.
Dlatego opisaliśmy tę misję jako bezzałogową dostawę
satelity pogodowego na orbitę Ziemi.
Ale musicie się dostać do Bajkonuru.
Jak? Ochrona jest ostrzejsza niż seks po pijaku.
Odbędziecie podróż w tym.
Co to jest?
Miało chronić instrumenty badawcze
przed wysokim ciśnieniem na dnie oceanu.
Zrobi to samo dla nas na Wenus.
Ale najpierw będzie waszym domem przez dwa dni.
Zaplombujemy was tutaj i przetransportujemy do Bajkonuru.
To chyba żart.
To będzie pierwszy z długich okresów
spędzonych w ciasnej przestrzeni.
Przyzwyczajamy się do swojego zapachu.
Gdy załadujemy batysferę do modułu w wieży,
będziecie mogli się przemieścić do modułu BIOS,
potem do modułu orbitowego,
aż wreszcie do modułu lądowania na start.
- Łatwizna. - Po wejściu na orbitę
połączycie się z modułem paliwowym, który już tam jest.
Potem odpalicie silniki do lotu na Wenus
i wyruszycie, nim ktokolwiek zdąży się zorientować.
A potem co? Już nas wtedy nie ukryjecie.
Później nie będzie takiej potrzeby.
Gdy zrozumieją, że dotrzemy na Wenus,
zanim Amerykanie pomyśleli, że to możliwe.
Ponieważ jestem starszy rangą,
ja powinienem wbić na powierzchni sowiecką flagę.
Na powierzchni jest 460 stopni. Stanąłbyś w płomieniach.
Niezbyt duża strata.
Tylko przelecicie obok Wenus i wykorzystacie jej grawitację,
by ustawić trajektorię z powrotem na Ziemię.
Zbierzecie dane, gdy tam będziecie,
a potem batysfera zostanie zrzucona
na powierzchnię Wenus.
Mamy nadzieję, że wytrzyma ciśnienie,
by zdążyć przesłać dane na Ziemię.
Musisz zwrócić uwagę na ćwiczenia.
Nikt nie spędził tyle czasu w stanie nieważkości.
I obawiamy się
ubytków kości i znacznej atrofii mięśni.
A jaką pan ma wymówkę, towarzyszu?
Tak?
Potrzebuję dostępu do kopii
przepustki, którą towarzysz Krasilnikow wczoraj dostał.
Chwileczkę.
Myli się pani.
Krasilnikow nie dostał wczoraj przepustki.
Oczywiście, że dostał.
Nie ma jej w dokumentach.
Uważa pan, że pułkownik Raskowa pomyliła się, prosząc o kopię?
- Cóż… - Może warto by było
dokładniej poszukać.
Tak.
Ja…
Przepraszam, że nie mogę znaleźć.
W porządku.
Co pani jej powie?
Bez obaw.
Nie wspomnę o pańskiej niekompetencji.
- Muszę zobaczyć przepustkę. - To jakiś żart.
Potrzebuję przepustki, by kupić synowi buty w Moskwie?
Nowe przepisy.
Mam tego dosyć. Jak mamy tak żyć?
- Nie rozumiem… - Przepustka była ważna do 10.00.
- Proszę się cofnąć. - Proszę odpowiedzieć.
Jest 10.40.
Autobus za późno wyjechał z Moskwy.
Przykro mi. Muszę to zapisać.
Bez przesady.
Zrobi pan to i mnóstwo ludzi…
- Przepustka. - …spędzi wiele godzin
na sprawdzaniu, że autobus złapał gumę.
Uważa pan, że to najlepszy sposób na wykorzystanie czasu państwa,
pańskiego czasu, czy mojego?
Wie pan, kim jestem?
Poleciałem w kosmos.
Teraz mnie pan rozpoznaje.
Przepraszam.
Przyjmuję przeprosiny.
- Czekaj. - Nie sprawdziłaś
- wysokości. - Taka jest procedura.
Klęska misji, załoga nie żyje.
Wreszcie. Gdzie byłeś?
Nie teraz.
- Skierowano cię… - Przepraszam.
…w złym kierunku podczas startu
i przegapiłaś moment wlotu na orbitę Wenus.
Nie zrobisz tego dobrze.
Wlatujemy na orbitę.
Odpalam silnik za 15 sekund.
Sprawdziłaś konfigurację zaworu?
Uruchomiłaś automatyczną sekwencję?
Tak.
Zawory się otwierają.
Odpalam silnik.
Klęska misji.
Lecicie w przestrzeń.
- Jeszcze raz. - Zresetuj program.
Będziemy obserwować turbopompy.
Nie, sekwencja musi się rozpocząć…
- Towarzyszu? - …tutaj.
- Możemy pomówić? - Chwileczkę.
Tak?
Ja…
Chodzi o towarzyszkę Chadhę.
Tak?
Wydaje mi się, że ona…
Nie jest dobrze przygotowana do wymogów tej misji.
To trudne dla wyszkolonej załogi.
Obawiam się, że nas wszystkich narazi.
Chyba wiem, o jakim zastępstwie mówisz.
Ma kwalifikacje.
Chęć, umiejętności.
Towarzyszu Poliwanow…
A jeśli tu utknie, nie wiem, co się stanie.
Jeśli chcesz oddychać przez kolejne miesiące,
towarzyszka Chadha jest jedyną osobą,
która wie, jak obsługiwać ten system.
To zamiast Pawła. Anastazja jest najlepsza.
- Nie o to chodzi. Nie widzisz? - To czemu…
Ciągle ją obserwują.
Jej goryl spędza nią więcej czasu niż z rodziną.
A jeśli odkryją, co tu robimy,
spędzimy resztę życia w gułagu!
- Pan wybaczy… - Wiem. Idź, proszę.
Przepraszam za wczoraj.
Nie. To ja powinnam przeprosić.
Mam wrażenie, że śnię.
Ale jednocześnie, wiele rzeczy wreszcie ma sens.
Ostatnia podróż do Moskwy… myślami był gdzie indziej.
Wiesz?
Wiedziałam, że coś się zmieniło.
Tylko winiłam siebie.
Nie, jesteś…
silniejsza, niż ci się wydaje.
Weź to.
Co?
- Jak… - Gdy przejdziesz przez bramę,
jedź do Moskwy. Jest tam adres i klucz.
Wejdź tyłem.
Nie dam sobie rady sama.
Nie będziesz musiała.
Przyjadę, gdy tylko będę mogła
i porozmawiamy o wyjeździe z kraju.
Z kraju?
Nie ma innego wyjścia.
Rodziny zdrajców są uznawane za winne.
- Uda mi się wydostać z kraju? - Już moja w tym głowa.
Co się stanie z Walją?
Nie myśl o nim.
Idź już.
Proszę.
Dlaczego to robisz?
Dlaczego mi pomagasz?
Powinnaś już iść.
Praca z dziećmi, nauczanie, na pewno to kochasz.
Tak. I to bardzo.
- Nim tu… - Zawołaj ją.
Nim tu przyjechałam, byłam pianistką w balecie moskiewskim.
- To niesamowite. - Tak.
Mówiłaś, że pracujesz w administracji.
Co to znaczy?
Irino. Pracujesz w administracji?
Pani pułkownik?
Jestem po prostu sekretarką.
Wątpię.
Musisz być ważna, skoro masz dziecko w tej szkole.
Albo jesteś ważna dla kogoś ważnego.
Brzmi fajnie.
Być ważnym dla kogoś ważnego.
Usiądź, nasza droga sekretarko.
Towarzyszka Jegorowa poinformowała mnie,
że zbliżyłaś się do jednej z podsłuchiwanych.
Nie.
Mam odrzucić to, co słyszę?
Oczywiście, że nie.
Zignorowałam protokół, gdy odwiedziłam Mironowów, ale…
To obrzydliwe naruszenie przepisów.
Jej dziecko uczy się…
Wystarczy.
Co w niej cię tak pociąga?
Oczy?
Czy to jak pachnie?
Czy to, że robi, co zechce?
Nie. Wykonywałam swoją pracę.
Dlatego przyszłam.
W ostatnim raporcie napisałam, czemu infiltruję ich mieszkanie
od kilku tygodni.
Walja Mironow?
Tak.
To on donosi.
Jestem tego pewna.
Przepraszam, że…
nie powiedziałam o tym wcześniej,
ale wiem, jakie to ważne i chciałam się upewnić,
że mam rację, nim do pani z tym przyjdę.
Ale złamała zasady.
Jeśli mamy przestrzegać zasad służb bezpieczeństwa…
Wstań.
Bardziej ci zależy na szkodzeniu kolegom
- niż na swojej pracy. - Ja tylko…
Przeproś.
Przepraszam, pani pułkownik.
Nie mnie.
Ją.
Irino Wasiljewna…
szczerze przepraszam.
Że jestem dziecinnym kapusiem.
Że jestem…
Dziecinnym kapusiem.
Że jestem dziecinnym kapusiem.
Możesz odejść.
Irino Wasiljewna, widzę, że znowu cię nie doceniłam.
Oby twoja opieszałość nie kosztowała nas czasu.
Wiemy, gdzie jest Walja Mironow?
Dziś rano wrócił z Moskwy, ale nie było go w mieszkaniu.
Może podejrzewa, że go szukamy.
To nie wróciłby do Gwiezdnego Miasteczka.
Główny inżynier będzie…
Będzie tylko przeszkadzał.
Musimy zająć się tym po cichu, jeśli nie chcemy narobić szkód.
To tyle.
Połącz z Dyrekcją ds. Operacji.
Walja.
Jeszcze raz przeglądam plany.
Nie bój się, mój orle, będą bezpieczni.
Wiem, jak to jest przed startem.
Nie można spać, jeść.
Tak było od Jurija.
W pewnym sensie łatwiej już tam być.
Chyba tak.
Wszechświat rządzi się swoimi prawami.
Przepraszam.
Walja, twoja żona szukała cię w centrum szkoleniowym.
Co takiego?
Twoja żona.
Jest tu?
Nie, czeka na zewnątrz.
Przepraszam, czy mógłbym…
- Proszę. - Zaraz wrócę.
Pewnie.
Dziękuję, Witasie.
Co się stało?
Wiedzą.
Co?
- Wiedzą. - Kto wie co?
Wiedzą, co zrobiłeś.
- O czym ty mówisz? - Nie kłam.
- Nie kłamię. - Aresztują cię.
- Rozumiesz? - Kto… Co?
Rozumiesz.
Musisz stąd wyjechać.
Zaczekaj chwilę. Co?
Tanja. Przepraszam. Próbowałem wszystkiego.
- Nie chcę wymówek. - Chciałem to powstrzymać.
- Musisz wyjechać. - Nie bez ciebie.
- Okej? - Tak, cóż…
Mogę nas stąd wydostać.
Z Amerykanami?
Jest pewna kobieta w Moskwie.
Powiedziała, że jeśli coś pójdzie nie tak…
Jeśli coś pójdzie nie tak…
Mam zostawić dwa znaki na ścianie w kawiarni
- przy Twerskiej… - Znaki?
…i mam się z nią spotkać przy moście Krymskim.
- Znaki w kawiarni? - Przyśle samochód.
- Okej… - Posłuchaj się!
Brzmisz jak obłąkany.
- Proszę… Zaczekaj. - Nigdzie z tobą nie jadę.
- Nie. - Zabiorę nas stąd.
- Nie. Dość tego, Walja! - Proszę, nie…
- Już ci nie ufam! - Nie krzycz, proszę.
- Nie krzycz. - Nie wiem, kim jesteś.
- Wiesz. - Nie.
- Zrobiłem to dla ciebie. - Lepiej już idź.
Dla mnie? Zniszczyłeś mi życie.
Zniszczyłeś nam życie.
Idź już.
- Nie wyjadę bez ciebie. - Musisz…
Tanja, proszę, zaczekaj.
Nie dotykaj mnie.
Dotknij, a zacznę krzyczeć.
Ani śladu Mironowa.
Szafka Mironowa?
Okej.
Walja!
Nic ci nie jest?
Chciałem się tylko przewietrzyć.
Ostatni raz na dziewięć miesięcy.
Weź. Nie będę ich potrzebował.
Najtrudniejsze będą najbliższe dni.
Zamknięci w tym słoiku.
Kiedy zaczynacie misję Wenera?
Miałem tam być pięć minut temu. Lepiej już pójdę.
- Do zobaczenia. - Powodzenia.
Paweł.
Paweł! Zaczekaj chwilę.
Gdzie on jest?
Ja…
Coś się dzieje w Gwiezdnym Miasteczku.
Zwiększono ochronę.
- Aresztowali go? - Szlag!
- Wystarczy dwóch? - Musimy mieć dwóch pilotów.
- A mamy… - Będziemy czekać lata.
To nasza jedyna szansa.
Pójdę do jego mieszkania.
Nie ma na to czasu. Już mamy opóźnienie.
Walja. Musimy natychmiast znaleźć Pawła.
- Nie przyjdzie. - Co?
- Aresztowano go. - Jak to?
W całym Miasteczku zatrzymują ludzi.
Raskowa oszalała.
To koniec.
Nie wiemy, czy jej powiedział.
Nieważne. Potrzebujemy trzech kosmonautów…
Ja polecę za niego.
Co takiego?
Ja polecę.
Jaki mamy wybór?
Tylko ja mogę to zrobić.
Opracowałem szkolenie. Wiem, co trzeba zrobić.
Pewnie lepiej niż my.
Na pewno.
Jesteś pewny, orle?
Tak.
Wiem, jakie to ważne.
Dziękuję.
W porządku.
Idź.
Przebierz się.
- Cieszę się, że lecisz. - Tak.
Ładujemy.
Pomocy!
List przewozowy.
Bajkonur?
Czemu dopiero teraz?
Informację podano kilka tygodni temu.
To sprzęt do nowego satelity.
Otworzyć!
Co tam jest?
Satelita pogodowy głównego inżyniera.
Jeśli nie dostarczymy jej do obiadu,
inżynier skróci nas o głowy.
Co to jest?
Może zamiast sprawdzać pogodę,
poszukajcie ich.
Otworzyć bramę!
Gdybym cię więcej nie zobaczył,
wiedz, że łatwo jest się poddać.
Trudniej jest żyć.
Pomogłaś mi to zrozumieć.
Nie lubię listów.
Gdy kazali mi napisać pierwszy, nie miałem do kogo.
Ale teraz mam.
Przepraszam, że wyjechałem.
Że cię okłamałem.
Że nie dałem nam szansy sprawdzić, czym możemy się stać.
Ale może to bez znaczenia.
Prawda jest taka…
że zasługujesz na kogoś lepszego.
Cokolwiek się stanie, mam nadzieję, że znowu możesz oddychać.
Kocham cię. Twój mąż, Sasza.
Napisy: Agnieszka Otawska