Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hanımlar, beyler
ve LGBTQ bireyler,
işte karşınızda rakipsiz isim…
Kimse bakmıyormuşçasına alkışlayın.
Karşınızda Udom Taephanich!
Çok teşekkürler.
Tamam, çok teşekkürler. Sağ olun.
Mutluysan ve bunu biliyorsan ellerini çırp
Biri sahneye çıktığında
insanlar çığlık atıp alkışlıyorsa
o kişi epey ünlüdür.
Ünlü olduğumu anladım yani.
Açıkçası, ünlü olduğumun farkındayım. Popüler sayılırım.
Ama bir puan vermemi isterseniz hiçbir fikrim yok.
Bilmiyorum çünkü şöhretin, sesi ölçen desibeller gibi
bir ölçüm yöntemi yok.
Ne kadar ünlüyüm, bilemem.
Ünlüler, aktörler ve şarkıcılar dışarıdayken fotoğraf çektirenlere,
imza isteyenlere bakarak anlıyor.
Ünlü olduklarını anlasalar da miktarını bilmiyorlar.
Ben ne kadar ünlü olduğumu Vinij Lertratanachai arayıp da
futbol oynamaya çağırdığında anladım.
Tanıdınız, değil mi?
Liverpool, Manchester United maçını organize etmişti.
Altıncı kez arıyordu.
Gidemeyeceğimi söylemiştim çünkü o ta Bang Pa-In'deydi,
bense Bang Kapi'de.
Çok uzun bir mesafe.
Maçı bitirip dönmem çok geç olacaktı.
"Meşgulüm" demiştim.
"Dizlerim ağrıyor. Ameliyat oldum.
Keşişlik günlerimden beri oynamadım" demiştim.
Ama bir gece tekrar aradı. Altıncı kez.
"Futbol oynayalım" dedi. Yine bir bahane buldum.
"Şu anda çizim yapıyorum. Vaktim yok" dedim.
"Gel. Pişman olmazsın. Yarın dörtte" dedi.
"Kimler var? İstemiyorum. Ayakkabım bile yok" dedim.
"Jackson Wang" dedi.
"Cidden Jackson Wang'la mı oynayacağım?"
"Evet, ülkede şu anda. Vakti olunca oynamayı seviyor" dedi.
"Gerçekten geliyor mu?" dedim. O noktada Betong'a bile giderdim.
Jackson Wang ulan!
Sizin onu görmek için
pahalı bir bilet almanız ve daha da uzağa gitmeniz gerekir.
Yeğenim Ratsamee onun büyük hayranıdır.
Onu uzaktan nokta gibi görmeye binlerce baht harcar
ve benim onunla aynı takımda oynama şansım vardı.
Ben de gittim.
Ertesi sabah erkenden ayakkabı aldım
ve sonra Vinij süper VIP bir etkinlik olduğunu söyledi.
Özel bir grupmuş.
Özel hissettim, tamam mı? Arabayı ben sürerim diyordum.
Ama yeğenim Ratsamee gün doğmadan
saçını yapmıştı.
Şık şıkırdım geldi. "Lütfen, ben de geleyim" dedi.
"Olmaz, özel maç" dedim.
"Lütfen, Jackson Wang'ı görmek istiyorum" dedi.
"Daha önce hep uzaktan gördüm."
Ben de "Ne kadar yaklaşabilirsin, bilmem. Korumaları sağlam" dedim.
Korumalarını biliyorsunuz, değil mi?
"Lütfen, tellerin ardından izlerim" dedi.
Ben de onun sürmesine izin verdim.
Saha RCA'deydi ve oraya vardığımızda
tonla koruma vardı.
Haber duyulmuş gibiydi.
Tellerin ardında yüzlerce hayran Jackson Wang'ı görmek için bekliyordu.
Yeğenimi orada bırakmak
acımasızca olur gibi geldi
ve "Ratsamee, seni içeri sokacağım" dedim.
Yalnız gitmem bekleniyordu.
O da "Nasıl olacak?" dedi.
"Sorarlarsa masözüm olduğunu söyle" dedim.
"Ama masajdan anlamam ki" dedi.
"Ama yapman gerekecek.
Şanslıysan Jackson'a kramp girer, kasığına masaj yaparsın" dedim.
Birden motive oluverdi.
Bir koruma kim olduğumu sordu. "Sen Note'sun. O kim?" dedi.
"Masözüm o" dedim.
"VIP alanına geçin" dedi.
VIP alanına park ettik.
"Eşyalarımı taşı. Ayakkabılarımı da. Böylece masöz gibi görünürsün" dedim.
Bu salon gibi ama duvarları camdan oluşan
bir spor salonuna doğru 15 metre kadar yürüyüp içeri girdik.
Jackson Wang içeride Tony Jaa'yla Muay Thai dansı yapıyordu.
TikTok videosunu gördünüz mü? Dans ediyorlar ve bana doğru dönüyor.
Sonra Tony Jaa bana etrafı gösteriyor.
Yeğenim de diplerinde. Hayal bile edemezdi bunu!
Normalde ona "Şuraya git, çık dışarı" denirdi.
"Çekil. Sen VIP değilsin."
Ama bu kez "Hadi, bizimle gel" dediler.
Jackson Wang da oradaydı ve yeğenim şöyleydi…
Ona telefonuyla fotoğraf çekmesini söyledim.
"Amca" dedi.
"Ellerim tutmuyor."
Daha önce eli tutmayan birini görmemiştim.
"Ellerim tutmuyor."
"Şu anda olmaz. Fırsat bu fırsat."
"O çok…" dedi.
"Vay canına."
"Hadi, çek şunu" dedim.
"Onu rahatsız etmeyeyim" dedi.
"Şu anda vakti değil."
Nihayetinde Tony Jaa'yla dansı bitti
ve bizi üstümüzü değişmeye götürdüler.
Jackson Wang'ın peşinden soyunma odasına girdim.
Yeni nesilden mankenler
ve oyuncular vardı.
Hatırladığım kadarıyla Golf Pichaya da oradaydı.
Khem Hussawee de.
Hepsinin boyu en az 175 santim ve hepsi açık tenli.
Tişörtlerini değiştirmeye başladılar ve çok kalabalıklardı.
Oat Pramote beni tanıdı. "Note, selam" dedi.
Ona selam verip yanlarına oturdum.
Banklar ve formalar vardı. Çoraplar dizilmişti.
Ayakkabılarımı çıkardım, siyah bir forma giydim
çünkü Jackson siyahlı takımdaydı.
O yüzden onu giydim.
Sonra Oat "Sen diğer takımdasın" dedi.
"Ne? Öyle mi? Bilmiyordum" dedim. "Senin takımın şu" dedi.
Bilin bakalım, öbür takımda kim vardı. Vinij Lertratanachai.
Vinij beni biriyle tanıştırdı. "Nepal büyükelçisi" dedi.
Nepal büyükelçisi. Aşırı yaşlı bir adam.
"Yanındaki de Butan Kralı'nın yeğeni" dedi.
Kral Jigme'nin yeğeni. Ne yapacağımı bilemedim.
Bir yanda Jackson Wang, öte yanda Kral Jigme'nin yeğeni.
Önlerinde eğilmeli miyim? Topu onlara nasıl atacağım?
Ekselansları, serbest vuruşu alır mıydınız acaba?
Nasıl davranacağımı bilemiyordum ve o takımda olmak istemiyordum.
Ben Jackson Wang'la oynamaya gelmiştim.
Ona pas atacaktım. Tamam mı? Onunla takılıp konuşacaktım.
Takım olacaktık. Maçtan önce elleri kavuşturacaktık.
Şeref duyacaktım ama kahretsin, olmadı.
Yaşlıların takımındaydım.
Hem de ne pozisyonda? Forvet.
Forvetin işi gol atmaktır.
Jackson Wang siyah takımın forvetiydi.
Çok uzaktık.
Maç boyunca birbirimizi uzaktan gördük.
Uzun zamandır oynamamıştım.
Beşinci dakikada kramp girdi.
Saat 16.00'ydı ve çok sıcaktı. Lanet olsun.
Çok zorlanıyordum ama hayranlar,
yani dışarıdaki değil de stattaki hayranlar…
VIP alanında yaklaşık 100 hayran vardı.
Taylandlı oyuncularla gelmişlerdi.
Oyuncuların menajerleri ve yabancı takımın menajerleri filan.
Yüz kişi kadarlardı. Sahanın yanında, bir dizi çalının ardındaydılar.
Beyaz çizgiyi geçemiyorlardı.
Kamera ve objektiflerle kenardaydılar. Epey insan vardı.
Beş dakika oynadım, sonra yedeklere geçmek istedim.
Dayanamadım. Artık umurumda da değildi çünkü onu göremiyordum.
Çıkmak istiyordum ama yaşlıların takımında yedek yoktu.
Etrafta dolanıyordum. Oyuna odaklanamıyordum.
Şemsiye istiyordum.
Orada ne işim vardı ki?
Maç yayınlanmıyordu.
Televizyon kamerası olsaydı şöyle olurdum…
Ama kimse görmüyordu. Korkunç görünüyordum.
Sonunda dayanamadım. Çıkmalıydım. Çok sıcaktı.
Sahanın yanında ağaçlar vardı ve ben de…
Bir spor salonu vardı. Gölgesinde durdum.
İşte o zaman ne kadar ünlü olduğumu anladım.
Çalıların orada Jackson Wang'ı izleyen hayranlar
dönüp on metre ileriye, bana baktılar.
Sahadan çalılara doğru yürüdüm.
"Bakın. Hey, sen, Baksana.
Note bu! Fotoğraf çektirelim" dediler.
İki ya da üç kişi yanıma geldi.
"Onunla fotoğraf çektirelim mi?" dediler.
Biri "Eh, olur" diye bağırdı.
O kadar ünlüyüm işte.
"Eh, olur" derecesinde ünlü. Of ya.
Sanki kalbime bir bıçak sapladılar.
Zaten şortun içindeki parantez bacaklarım ve koyu, lekeli tenimle feciydim.
Bir de üstüne…
"Eh, olur" deyip fotoğraf çektiler.
Vakit öldürmek için çektiler.
Maç bittiğinde duş almamız için
hepimizi soyunma odasına götürdüler.
Sahadan ilk çıkanlardan biri bendim. Jackson Wang ve takımı arkamdaydı.
Hepsi çok yakışıklıydı.
Onlara katılacak cesareti bulamadım. Önlerinden yürüdüm.
Çok net hatırlıyorum.
Koyu renk tişörtlü üç kişi yanıma geldi.
"Note?" dediler.
Benim yaşımdalardı, birlikte büyümüş gibiydik.
İlk gösterilerime gelmiş gibilerdi.
"Fotoğraf çekelim mi?" dediler.
Oh be. Biri istedi diye o kadar sevinmiştim ki.
"Bir saniye. Çişimi yapmalıyım" dedim.
Artık tutamıyordum.
"Tuvalete koşacağım ve hemen döneceğim."
Çişimi yapmaya gittim.
İçeri girdim
ve Jackson Wang'la takımı oradaydı.
Üstlerini değiştiriyorlardı.
Fotoğraf çektirmeye çıksaydım Jackson Wang'ı üstsüz göremezdim.
Jackson Wang'ın üstü çıplakken
siz olsanız çıkar mıydınız?
Kalıp görmek istedim.
Hepsi üstünü değiştiriyordu.
Hepsinin karınları kaslıydı tabii. Havaları, ışıltıları acayipti.
Açık tenli insanlar görmüştüm ama böyle ışıldayan tenleri
pek göremezsiniz.
Jackson Wang akşam yemeğinde neon ışığı yiyor olmalıydı.
Değişik bir havası vardı.
Oyuncular ve yaşlı adamlar üstlerini değiştirip duş alıyordu.
Ben de Jackson Wang'ın olduğu kabinin önünde oyalanıyor,
göz ucuyla görebilmeyi umuyordum.
Gerçekten. Torunlarıma anlatacak bir hikâyem olacaktı.
Tamam, işimi hallettim diyelim.
Söz verdiğim gibi bitirip çıktım
çünkü yetişkinim ve sözümü tutarım.
Dışarı çıktım
ve ön tarafta Jackson Wang'ın duş almasını bekleyen
yüz kişi filan vardı.
Sonra ben….
Ben çıktım.
Korumalar yanıma geldi.
"Kime baktın?" dediler.
"Benim yaşlarımda üç kişiyi arıyorum" dedim.
"Fotoğraf istemişlerdi ama tuvalete gitmem gerekti."
Koruma "Üç kişi mi arıyorsun?" deyip yakasına doğru fısıldadı.
Bu korumalar neden yakalarına doğru konuşmayı seviyor?
Bazıları da kollarına konuşuyordu.
"Merak etme. Bulacağız" dedi.
"Kim Note'la resim istedi?"
Ne oldu dersiniz?
Sessizlik.
Çıt çıkmadı.
Gömleğini çekiştirdim.
"Kahretsin.
Yapma şunu ahmak. Bu…
Saklanacak yerim yok şerefsiz."
Utandığımı fark edince
daha da bastırdı.
"Baksanıza millet!"
Sıçayım ya.
"Note'la kim fotoğraf ister?"
Sessizlik.
Herkesin önünde oluyordu. Rezaletti.
Sessizlik.
Sonra sessizliğin içinden biri öne çıktı.
"Hadi bari. Neden olmasın?" dedi.
Siktir.
"Eh, olur" ve "Hadi bari" derecesinde ünlüyüm.
Bu aralar bu kadar ünlüyüm.
Öz güvenimi tamamen kaybetmiştim.
Tamamen.
Arabama binip döndüm.
Normalde sonrasında bir parti olur ama kalmak istemedim.
Farklı sınıflardanız biz.
Bir saniyeliğine içeri girdim
ve açık tenli, yakışıklı adamlar bir Batı dilinde konuşuyordu.
Oraya uymadığımı hissettim.
Sahiden kast sistemimiz olsa onlar egemen sınıf olurdu
ve ben de dokunulmazlardan olurdum.
Eve dönmek için arabama bindim.
Ratsamee sürüyordu ve ıslık çalıp şarkı söylüyordu.
Şıllık.
Moralim çok bozulmuştu.
Öz güvenimi kaybetmiştim.
Sanki… Resmen yıkılmıştım, öyle hissettim.
Çağ dışı kalmıştım.
Çağ dışı bir insandım.
Gitmemem gerekirdi. Lanet olsun.
Ben üzülmeye devam ederken
başka şeyler de oldu.
Benimle bir sayfa
ya da üniversite için röportaj yapmak istediklerinde
genelde son soru olarak
şunu sormayı çok seviyorlar:
"Son olarak, yeni nesle söylemek istediğin bir şey var mı?"
Benim mi?
Benim gibi birinin mi?
Yeni nesle ne diyebilirim ki? Çağ dışıyım ben.
Onlar kim?
Onlar benden sonraki nesiller. Yeniler, değil mi?
Ben X kuşağıyım.
Benden sonra
Y ve Z kuşağı var.
Alfa var, değil mi?
Benden önce de Baby Boomer'lar vardı.
Baby Boomer kim mesela? Prayut.
Prayut, Prawit,
Bird Thongchai.
X kuşağından ise ben,
Phoi Amca
ve Şaman Pla var.
Baksanıza. Kuşağımın hâli bu.
Y kuşağında
Nont Tanont var,
Gun Napat var
ve Bella var. Y kuşağından o.
Bella, Y kuşağından.
BOWKYLION da var.
Sonra da Z kuşağından
4EVE var, tamam mı? 4EVE.
Alfalar ise ünlülerin çocukları.
Saifah'nınki, Chompu'nunki ve diğerleri.
Yani düşünsenize, benden sonraki kuşaklara
diyecek neyim olabilir?
X Kuşağı nasıl büyüdü?
Y Kuşağı gibi sonraki kuşaklar,
basitçe anlatırsak
sizler tüpten yoğunlaştırılmış süt yiyerek büyüdünüz.
Hayatınız boyunca vardı. Tüpte satılırdı.
Ama X kuşağında bu yoktu.
Yoktu.
Benim neslimde yalnızca
teneke kutuda vardı.
Teneke.
Teneke kutudan süt içmek için
tesisatçılar gibi açmanız gerekirdi.
O teneke bir sürü aletle açılırdı.
Bıçak, satır, çekiç, tornavida.
Tek başına açmak zordu.
Tabii konserve açacakları da vardı.
Shiva'nın üçlü mızrağına benzerdi.
Ama %95'i paslı olurdu.
Çürük, eski püskü şeylerdi.
Her tarafından parçalar çıkardı.
Ne işe yaradıklarını bilmiyorum ama bir işe yaramazlardı!
Hiçbir şeyi, balık konservesini bile açmazlardı.
Ben de annemin satırını çalar, sivri ucunu kullanırdım.
Beni görürse satırını bozuyorum diye azarlardı.
Ben de…
Şöyle yapınca… Yalnız yapmak zordu.
Bacak aranıza alıp vurur…
…ve ter içinde kalırdınız.
-Delik açınca süt akar mıydı? -Hayır.
Diğer tarafı da delmek gerekirdi. O tarafta da delik açardınız.
Ondan sonra da
kızarmış ekmeğinizin üzerine biraz döker,
Ovaltine'le yerdiniz ama o akar mıydı?
Hayır! Peki, ne yapardınız? Üflerdiniz.
Üflerdiniz.
O zamanlar COVID olsaydı hepimiz ölürdük
Ayrıca yedikten sonra…
Kimse o konserveyi tek oturuşta bitiremezdi
ve saklamak gerekirdi.
Ama nasıl?
Su dolu bir tabağa koymanız gerekirdi.
Su dolu tabak.
Ama sonra ıslanırdı.
Paslanırdı.
Sütün çıktığı deliğin kenarları
kuruyup isilik gibi görünürdü.
Uçuk çıkarmış gibi.
Artık o kadar da iştah açıcı gelmezdi. Etiketi yumuşardı.
Evet. Biz böyle yaşadık.
Gençlere ne öğretebilirim ki?
Bildiklerim bunlar.
Çocukken nasıl mı büyüdüm? Annem kalın kaşlı olayım istemiş.
Mavi kelebek sarmaşığı.
Besin takviyesi almazdık biz.
Saç bakımı için E vitamini yoktu. Mavi kelebek sarmaşığı vardı.
X kuşağındakiler kaşlarına mavi kelebek sarmaşığı sürdü.
Shinchan'ın kaşı bile daha iyi. Özel bir yöntemle de sürmüyorduk.
İşe yarıyor muydu?
İncelediler. İşe yaramıyormuş. Çiçeğin etkisi yokmuş.
Olsaydı kaş dövmesine ihtiyaç olur muydu? Neden insanlar kaşlarını çiziyor o zaman?
Hintlilerin ve Latin Amerikalıların ihtiyacı yok
ve kaşları kalın.
Ben böyle büyüdüm işte.
Kalkık burunlardan bahsetmedim bile.
Batılılar gelmeye başlayınca
anneler çocuklarının burnu kalkık olsun istedi ve burnumuzu çektiler.
Mahallede herkes yapıyordu.
Annem başta tüm bilgiyi almamış.
Normalde kemikten uca doğru çekiyorsunuz.
Ama annem uçtan başlamış.
O yüzden burnum böyle oldu. Kimi dava edeceğim şimdi?
Bir de kabakulak miti vardı.
Evet, kabakulak.
Doktora gitmek yerine
geleneksel Çin tıbbı uygulandı bana. Adam ne mi yaptı?
"Kaplan" yazdı.
Kabakulaktım ve "kaplan" yazdı.
Mor kalemle "kaplan" yazdı.
Sebebini çok merak ettim.
O yüzden birine, yazan kişiye sordum.
Çinlilerin inancına göre kabakulak olunca domuza benziyormuşuz.
O çeneye domuz çenesi deniyormuş.
Domuzu korkutmak için de
"kaplan" yazılıyormuş.
Bunu hiç duymuş muydunuz?
Sıçayım ya.
Çocukken ağzımızda yara çıkarsa
bizi bir yerlere götürüp ilaç sürdürürlerdi.
Ağzımızda sorun çıktığında ilaç sürerlerdi.
İçine mor bir ilaç sürerlerdi.
Ağzınızda kalmazdı.
İçinde yapışkan bir şey olmayan mor bir sıvıydı sadece.
Sürdükten hemen sonra…
Sadece salya görürdünüz. İlaç filan yoktu içinde.
O "kaplan" tedavisi beni gıcık ederdi.
"Kaplan" yazınca küçülüyor olsaydı kalçalarımıza yazardık, değil mi?
Liposuction yaptırmanız gerekmezdi.
Erkeklik organları sıkıntılı olan adamlar da
"at" yazardı.
Şişer belki. Daha mı büyük olsun? Anakonda.
Ben böyle büyüdüm.
X kuşağı yalnızca
iki tür kahveyle büyüdü.
O-liang.
O-yua.
"O", "sade" demek.
"Liang" ise "soğuk".
Biri "sade soğuk".
O-yua ise "sade sıcak".
Süt koymak özel bir şeydi. "Yoklor" deniyordu.
O kadar.
Ama şimdilerde benim gibi X kuşağı mensupları
Starbucks'ın kasasında
cahil gibi duruyoruz.
Her şey İngilizce.
Tamam, espresso,
kapuçino,
moka,
latte,
karamel macchiato.
Bir de şey var. Frapp…
Frappuccino.
Başka? Hangi çekirdeği istediğinizi bilmeniz gerek.
Ne? Bilmem mi gerekiyor?
Az, orta ve çok kavrulmuş kahve var.
Etiyopya'dan gelme çekirdekler var.
Bir sürü ülke var. Bilmek zorunda mıyım?
Etiyopya niye kahve yetiştiriyor? Çok fakirlerdi hani?
Hani yiyecek bir şeyleri yoktu?
Bunlardan hiç anlamıyorum.
Kahretsin ve…
Bir de bardaklar var. Bardak boyu mu?
Küçük, orta, büyük değiller. "Ariana Grande" filan gibiler.
Bu ne ya böyle?
"Venti" filan.
Bir de "tall" var. Sıçayım! Çok fazlalar.
"Meyvemsi" denen kahveleri seviyorum.
"Meyvemsi mi olsun?" dediklerinde aklıma eski gruplar geliyor.
Fruity and Kiriboon.
Çok çağ dışıyım.
Baskı da var. "Note Udom sipariş veriyor." Arkamdakilere aptal görünemem.
Ben de "Çok kahve içtim, bir elma suyu alayım" diyorum.
Benim kuşağım böyle büyüdü. Bu çocuklara ne öğretebilirim ki?
X kuşağının veya daha yaşlıların bilgileri
bence gençlere bir şey ifade etmiyor.
Yani, sonraki nesillere aktarmak için onca bilgelik kazanıyorsunuz
ama şey gibi olmayacağını nereden biliyorsunuz…
Lomotil gibi.
Lomotil'i biliyorsanız akranız demektir.
Lomotil, X kuşağının ve Baby Boomer'ların kullandığı
bir ishal ilacıydı.
İyi hissetmediğinizde…
Her ishal olduğunuzda aklınıza ilk gelen kelime Lomotil olurdu.
Veya ayın malum dönemi geldiğinde pedin adı Kotex'ti.
O markayı kullanmasak bile.
Hazır eriştelerin adı neydi?
Yum Yum marka olsalar bile onlara Mama eriştesi derdik.
Lomotil de öyleydi. Bütün ishal ilaçları Lomotil'di.
Ama Lomotil
nihayetinde yasaklandı.
Bu ilaç şeymiş…
Yani diyorlar ki…
İlaç bağırsak hareketlerini azaltıyormuş.
Dışkılamayı kesiyor ama bakteriler içeride kalıyormuş.
Ama aslında onları atmanız gerekiyor.
Bunun için de elektrolit almak yeterli. Ama o zamanlar Lomotil alınıyordu.
O zamanlarda bir sürü Lomotil satın aldığınızı düşünün.
PIMRYPIE gibi satacak kadar çok ilaç.
Sonra onu genç nesillere veriyorsunuz.
Durum bu.
Alacakları şeyin tarihi geçmiş olacak. Zaten kullanamayacaklar.
O yüzden onlara bir şey anlatmaya çalışmıyorum.
Her açıdan benden daha iyi durumdalar.
Veri ve bilgi açısından da. Sizin bir ustaya ihtiyacınız yok.
Sırları öğrenmek için yalvarmanıza gerek yok.
Her şey internette var. Onlara bir şey anlatmaya çalışmıyorum.
Eski kuşaklar, tek yapmanız gereken
size saygı duymaları için düzgün davranmak.
Yapmalarını engellemeye çalıştığınız
şeyleri yapıp para kazanıyorlar.
"Eğlence sektörüne girme…" Lisa'ya baksanıza.
Bam Bam'e bakın.
Hepsi bu işlerde başarılı oldu.
"Makyaj yapma. Çok gençsin."
Nesty'ye bakın,
hani şu genç trans kadına.
On beş yaşına gelmeden annesine ev aldı.
Khlong Toei mahallesinden Eclaire Juepak var bir de.
Opal'ın yanındaki 30 milyon bahtlık evi aldı.
Gördünüz mü? Başarılı olmadılar mı yani?
Bana "Resim çizme" dendi.
"Karikatür çizersen büyüyünce ne olacaksın?"
Ressam olursam aç kalacağımı söylediler.
Crybaby'yi bilir misiniz?
Karikatürist hani.
Sergisinin iki gününde yüz milyondan fazla kazandı.
Yüz milyondan fazla.
Eski sanatçılar, büyükleri bile
hayatları boyunca o kadar kazanamadı.
O yüzden gençlere öğretecek bir şeyiniz olduğunu sanmayın.
Sadece susun.
Özellikle de mecliste çalışan yaşlılar.
Alkışlamayın. Konuya girmeyeceğim.
Başım belaya girince hepiniz kayboluyorsunuz.
Bir şey daha dersem Srisuwan şikâyetçi olur.
Şerefsizin çok boş vakti var.
Alkışlamayın. İşe yaramaz. Umurumda değil.
Genç nesillerle paylaşmak istediğim şey aslında bilgi değil.
Yaptığım bir hata.
Sizden büyüklerin
daha fazla hata yapmış olmak gibi bir avantajı var.
Daha çok fırsatımız oldu.
Dolayısıyla o hatalardan ders alıp
daha az hata yapmayı başarabiliyoruz.
Deneyimli olduğunu söyleyenler hata yapmış olan insanlardır.
Evet, öyle.
O yüzden gençlere
yaptığım bir hatayı örnek göstereceğim.
Bir keresinde bir işi öyle karıştırdım ki neredeyse öldürülüyordum.
Yirmili yaşlardaydım.
Tipik bir meslek okulu öğrencisi gibi davranıyordum. 4 Kings'teki gibi.
Çünkü meslek okulundaydım.
Okuldaki atölye giysilerini giyiyordum.
Güneş gözlüğü takıyordum filan.
Neden yaptığımı bilmiyorum.
Büyük adamlar gibi yürümeye çalışırdım.
Üşümüş gibi omuzlarımızı dikleştirir, sürü hâlinde yürürdük.
Kalça çıkığımız varmış gibi.
Şöyle yürürdük…
Bilemiyorum. Ayakkabımızda çakıl taşı varmış gibiydi.
Engelliymişiz gibi gezerdik. Neden yaptığımızı hiç bilmiyorum.
Bize yan bakan herkes
kavga etmek istiyormuş gibi bir tavırla yürürdük.
Aranıyorlarmış gibi.
Ama aslında birini tanımak için bakarsınız zaten.
Bir şey demeden memelerine uzun uzun bakamazsınız ama.
O olmaz.
Dizlerine bakamazsınız.
Bunu nereden çıkarmışız, bilmiyorum.
Atölye giysilerimizle grupça gezerdik.
Sorunlu bir tiptim. Dostlarımdan etkilenirdim.
Liselilere rastlarsak sataşıp döverdik.
Üniformalarının kemerini alırdık.
Üstümüze olur muydu?
Hayır. Bedenleri uymazdı.
Meslek okulluları döver, formalarını alırdık.
Giyebilir miydik? Hayır. Kemer tokalarını filan alırdık.
Arkadaşlardan gördüğümüzü yapardık. Okulumuz için yapıyoruz derdik.
Çok sevdiğimiz okulumuzun onurunu korumak içindi.
Sonra okula hiç uğramadık.
Atölye giysilerimi hiç giymedim. Bağımız filan yoktu.
Sadece çoğunluğa uyuyordum.
4 Kings zamanlarında bir ara hepimiz
Mad Dogs and Co kitabını okumuştuk.
O zamanlar doğmamış olanlara söyleyeyim, macera dolu bir hayatı anlatan bir öykü.
Sahile gitmiştik.
En yakın arkadaşlarım Ueng ve Peera'yla gittik.
Fikir onlarındı. Ben sadece uydum. Wilai de gelmişti.
Toplam dört kişiydik. Samet'e gittik.
Otuz yıl önceki Samet'ten bahsediyorum.
Oteller yoktu. Sai Kaew plajında kaldık.
Doğal malzemelerden yapılmış bir bungalovda.
Hindistan cevizi ağaçları vardı.
Eşyalar Hindistan cevizinden ve ahşaptandı.
Hepsi doğal ürünlerdi.
Kumsalın ortasında.
Orada iki gece kaldık. İlk gece sorunsuzdu.
İkinci gece kumsalda bir barda içiyorduk.
Reggae filan çalan bir tür gece işletmesiydi.
Bira içiyorduk.
Masamızın yanında sekiz kişilik bir masa vardı.
Arkadaşlardan biri "Dom, bira ister misin?" dedi.
"Yok" dedim. "Hiç janti değilsin" dedi.
"Janti" o zamanlar havalı bir sözcüktü.
"Janti değilsin."
"Janti değil miyim?
Hem jantiyim hem de erdemliyim."
Herkes beni duydu.
Yanımızdaki masa,
sekizi birden kalktı
ve "Seni erdemli janti çocuk" dediler.
Benimle alay ediyorlardı.
Hakaret ediyorlardı.
Aklımdan ne geçiyordu, bilmiyorum.
Ayağa kalktım,
arkadaşımın içtiği şişeyi elime aldım ve arkamdaki bir kayaya vurup kırdım.
Kumsalda kayalar vardı. Köpek balığı dişi gibi olsun diye kırdım.
Neden kavga etmeye çalıştığımı bilmiyorum ama.
Amacım neydi?
Tek bildiğim, arkadaşlarıma hava atmak istediğimdi.
Kendimde değildim. Şişeyi kırdım.
Serserilik yapmak isteyenler,
önce sivri kenarlar elde etmek için şişe kırmayı
öğrenmeniz lazım.
Benim ilk denememdi.
Vurdum ve bam!
Elimde bir tek ucu kaldı.
Biraz sivriydi
ama ton balığı dişi gibiydi,
köpek balığı değil.
Kimseye saplayamazdım, anca çizik atardım.
Kırdığım an boku yemiştim.
Diğer gruptaki herkes kalktı.
Gerilim çok yüksekti. Herkes homurdanıyordu.
Çok korkmuştum ama olan olmuştu.
Arkadaşlarım pek ilgilenmemişti.
Ama nihayet onlar da kalktılar.
Bar sahibi geldi. "Kavga yok! Yeter.
Gidin, yatın!" dedi.
Hepsi kalkıp gittiler.
Bizim de…
Havamız kaçtığı için hesabı ödedik.
"Önce tuvalete gitmeliyim" dedim.
Ama gitmedim.
Karanlıktı. Sekizli grup ağaçların arasında yürüyordu.
Tuvalete gitmedim. Onları takip ettim.
Korku içinde
onları izledim.
Nereye gittiklerine baktım. Ağaçların arasında böyle yürüdüm.
Tuvaletleri ve barı 20 metre kadar geçtim.
Kahretsin.
Bütün mahalleyi topluyorlardı.
O sekiz kişi daha büyük bir grubun parçasıymış.
Kamp ateşi yakmış, müzik çalıyorlardı.
Bahar tatili grubu gibi bir şeydi. Mezunlar buluşması veya veda gezisi gibi.
Bizim gibilerdi ama daha kalabalıklardı.
Sekiz kişi gruba doğru yürüdü.
Arkadaşlarına anlatacaklarından emin olduğum için
bizimkilere "Yoruldum, dönelim" dedim.
Ne gördüğümü bilmiyorlardı.
Bungalova dönünce "Yarın erken çıkalım" dedim.
"Hangi feribotla?" dediler. "Yedideki ilk feribotla."
"Daha kalsaydık" dediler. "Hayır, gidelim. Annem özlemiştir" dedim.
Erken dönmek için bahane arıyordum. Tehlikenin farkında değillerdi.
O sabah erken kalktık.
Çantamı topladım. Onlar da deniz kabuğu topladı.
O zamanlar gençler kabuk toplayıp
cam kavanozlara koyardı.
İçine kum ve bir mesaj koyar, hediye verirdiniz.
Dışarıdaydılar. Ne yapacağımı bilemedim.
Kıyıya vurup
kumlara gömülmüş bir ayakkabı gördüm.
Onu alıp temizledim.
Onları ve feribotu beklerken bir şeyler çizdim.
O sırada…
…kumsalda, 80 metre kadar ötede
bir grubun bize doğru
geldiğini gördüm.
Aramızda yaklaşık 50 metre kaldığında
Armageddon filmi gibi oldu.
Kırk adam kumsala yayılmıştı.
Hepsinin elinde bir şey vardı.
Yaklaştıkça seslerini duydum. "Şerefsiz, göt, orospu çocuğu."
"O serseriyi bir bulayım…"
Parça parça duyuyordum ama 20 metre kadar kalınca
daha net duymaya başladım.
Dün bulaştığım adamlar olmalıydı.
Gelmişlerdi. Sıçayım.
On beş metre kala "Peera, Ueng, Wilai, bakın!" dedim.
"Dün geceki adamlar.
Dom, orada kal. Merak etme" dediler.
"Wilai, Peera, gelin.
Sopa bulun."
Kayaların arasında sopa aramaya gittiler.
"Sopa bulacağız, orada kal" dediler. Ama ben onlara bakmıyordum.
Yaklaşan adamlara bakıyordum. Artık 10 metre kalmıştı.
Beş metre kalana dek baktım.
Kırk küsur adam böyle etrafımı sardı.
Etrafımı sardılar. Hepsinin elinde bir şey vardı.
Gerçekten 4 Kings gibiydi. Düşünsenize.
Kabadayılar. Omuzlarını dikmiş, yürüyorlardı.
Bir elebaşları vardı.
Jazz Chuanchuen gibiydi.
Yanıma geldi.
"Siktir. Bu sikik herif.
Şerefsiz!
Kim lan bu serseri?" dedi.
Ne yapabilirdim ki?
Donup kaldım.
Onlarla dövüşemezdim.
Kırk kişiye bir kişiydik. Elimde ne vardı? Kumsaldaki o ayakkabı.
Onları yelleyecek miydim?
Of ya. Etrafımda döndü.
"Baksana pislik" dedi.
Diğerleri bokmuşum gibi beni sopayla dürttüler.
Dürtüyorlardı.
"Kendini bir bok mu zannediyorsun lan?
Ne yapacaksın?"
Vuracak gibi yapıyorlardı ama vurmuyorlardı.
Henüz vurmamışlardı.
Bana küfrediyorlardı.
Öğrenci cemiyeti ritüelleri gibiydi.
Bana küfredip hareket çekiyorlardı.
Burada "nah yapmak" deriz.
O gün naha doydum.
Dört ömür yetecek kadar nah yedim.
Asya ve Kuzey Kutbu'nda benden çok nah yiyen olmamıştır, o derece.
Tonlarca nah. Naha boğdular beni. "Göt herif" dediler.
"Küçük kaltak. Adi herif."
Hepsini dediler.
Hareket çekmeye de devam ediyorlardı. Korkmuştum. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Ben de altıma işedim.
Öyle korkmuştum ki donuma işedim.
Dalgalar ayağıma çarptığı için anlamazlar sandım.
Çaktırmayacaktım.
Ama elebaşları gördü. Sert görünümlü bir tipti.
"Of, yeter. Altına işedi!
Bangkok'ta görüşürüz göt herif,
seni dövmekten beter edeceğim orada.
Ne baktın?" dedi.
Bakmamam gerekiyormuş meğer
ama duramıyordum.
Ne yapacaktım?
Biraz daha küfrettiler,
ellerindeki sopalarla şişeleri attılar ve yürüyüp gittiler.
Onlar gidince
tecavüze uğramışım gibi kuma yığılıp kaldım.
Hayatımın en kötü deneyimiydi.
Ne hissettiğimi kelimelere dökemiyorum.
Böyle bir şey yaşayan pek insan yoktur.
Kumsalda yığılıp kaldım. Her şeyi unuttum.
Arkadaşlarımı unuttum.
Çantamı aldım. Feribot plajın ortasındaydı.
Oraya yürüdüm.
İlk binen bendim.
Kalkmasını bekledim. Zaman umurumda değildi.
Ban Phe iskelesinden o feribota binen olduysa bilir ki
arka tarafı çok sıcaktır.
Çok egzoz vardır.
Arkada oturmadım. Güneşten kaçmak için ortada oturdum.
Bu feci öyküde bir sürpriz daha var.
Feribotun kalkış saati geldi. Mürettebat gemiye biniyordu.
O 40 adam da
gemiye bindi.
Sıçayım.
Daha kötüsü olabilir mi?
Onlar da bindiler
ve beni köpek gibi kovaladılar.
"Yine mi sen? Arkaya geç. Yürü, yoksa suratını dağıtırım!"
Beni egzozun oraya attılar.
Bir saat kadar güneşin alnında oturmam gerekti.
Ekspres feribot yoktu o zamanlar.
Yine müzik çalmaya başladılar. Şarkı söyleyip dans ettiler.
Vakit buldukça bana yine nah çektiler.
Nahlara öyle doymuştum ki birkaç ömür yeterdi bunlar bana.
Tanrım.
Ban Phe iskelesine vardığımızda
aceleyle indim.
İskeleye koştum, atladım.
Klaeng-Rayong-Bangkok otobüsünü
yakalamam gerekiyordu.
Kırmızıydı.
Aceleyle bindim.
Lanet macera sona ermişti.
Nihayet! Kahretsin!
Gün doğmadan
neler doğar.
Onlar da bindi.
Otobüsü doldurdular.
Tıklım tıkış.
Yine beni kovaladılar.
Kırk kişi otobüsü tıklım tıkış doldurdu.
Aynı az önce olduğu gibi küfredip dalga geçtiler.
Ta Bangkok'a kadar.
Ben otobüsten zar zor inerken küfretmeye devam ettiler.
İndiğim anda da
serseriliği tamamen bıraktım.
Tekrar normal yürümeye başladım.
Ayaklarım ve omuzlarım normal duruyordu.
Bitmişti. Normale dönmüştüm.
Artık kimseyle dalaşmıyorum.
Kimseye vurmak aklımdan bile geçmiyor. Bitti.
Bitti.
İndiğim sırada hâlâ bana bağırıyorlardı
ve hareket çekiyorlardı.
Benim için olay bitmişti. Ondan sonra normal biri oldum.
Bunu ders olsun diye…
…anlatıyorum size.
Sanırım ağzım biraz bozuktu.
Neden mi? Bilmiyorum.
Şimdi o adamları görme şansım olsa,
40 adamı birlikte görsem onlara
"Canımı bağışladığınız için size teşekkür ederim" derdim.
Dürüst olalım.
Yoksa burada olmazdım. Teşekkür ederim.
Nedensiz bir şekilde ağzımı bozdum. Nedensizce bir şişe kırdım.
Kendimde değildim. Kalabalığa uyuyordum.
Grubun parçası olmak istiyordum.
Benim için onurun bir anlamı yoktu.
Hepsi kafamdaydı.
İncittiğim herkesten özür dilerim. Bunu söylemek isterim.
Artık öyle biri değilim. Öyle biri olmak istemiyorum.
Bu mesaj onlaraydı.
O günkü üç arkadaşıma gelirsek
onları bir daha…
Onları bir daha…
Ben…
Kafam durdu.
Nasıl döndüklerini bilmiyorum. Bir daha konuşmadık.
Otuz yıl oldu.
Onları bir daha görürsem
şöyle derim…
Şey…
"Tek bir şey diyeceğim.
Wilai, Peera, Ueng.
Hepiniz.
O sopaları buldunuz mu adiler?
Nasıl sopaymış onlar ya?
Gül ağacı mı?
Ağacı kesmek için izin mi beklediniz?
Siktirin şerefsizler!"
Nerede görürsem göreyim,
ister Paragon ister Chatuchak parkı olsun,
hatırlarım.
"Lanet sopaları buldun mu?"
Hiç kışkırtmadan derim. Uzun zamandır istiyorum bunu.
Ağrıdı mı?
Gülerken yanaklarını ovalayan kızları seviyorum. Çok tatlılar.
"Kaplan" yazmamı ister misin?
Benim gibi emeklilik yaşına gelmiş X kuşağı mensupları.
Bu yaşa geldiğinizde
şöyle hissediyorsunuz.
Üstelik bence bu kuşaktaki herkes
böyle hissediyor.
Doğaya hasret oluyorsunuz.
Doğaya dönmek, doğada uyanmak,
kendi sebzelerinizi yetiştirmek,
tavuk ve domuz yetiştirmek filan istiyorsunuz.
Nam Rapeepat'ın domuz ve bufalo yetiştirdiğini,
doğada yaşadığını görüp aynısını yapmak istiyorsunuz.
Ben de öyleyim.
Ben de çok istiyorum.
Doğada olmak istiyorum.
Bir süre Chiang Mai'de kaldım ama özellikle bu aralar
çok turist doldu.
Nimman'da bir ev aldım.
Arabamı evden çıkaramıyorum.
Yeterince doğa yok yani.
Olmadı.
Ben de daha çok doğada olabileceğim bir yer baktım.
O sırada Kanchanaburi'de tatil yapma şansım oldu.
Sai Yok Noi'de.
Sai Yok Noi'de
bir sal evde uyudum.
İlk gün çok mutluydum.
Suyun üzerindeki sisin içine uyandım.
Gece salın altındaki suyun sesi…
İşte, hayat bu dedim.
Gerçek yeşillik bu.
Yağmur mevsiminde giderseniz
çatıya vuran damlaların sesini duyuyorsunuz.
Benim yaşımdakiler böyle şeyler istiyor. Böyle yerlerde olmak istiyoruz.
Orada üç gün kadar kaldım ama emin olamayıp işe döndüm.
Sonra tekrar üç gün gittim ve Sai Yok Noi'ye taşınmaya karar verdim.
Çok bilgiye ihtiyacım yoktu. Tek gereken su ve bir sal evdi.
Önce bir sal ev yapmalıydım.
Ama nasıl yapacağımı bilmiyordum.
Gözümü karartıp denedim. Hiçbir şey bilmiyordum.
Nerede satılık arsa vardı?
Bulmak için gezindim.
Biliyor musunuz? Kaek adlı, motosikletli bir yerliyle tanıştım.
Yanımdan geçerken
iki kez baktı ve beni tanıdı.
"Sen Note musun?" dedi.
Ormandaki patikada yürümem
tuhaf gelmiş olmalıydı.
Yürürken ona "Evet, benim" dedim.
"Ne yapıyorsun?" dedi. "Arsa arıyorum" dedim.
"Böyle nasıl bulacaksın ki?" dedi.
"Muhtara sorman gerekir. Ama ben bir yer biliyorum. Ne için lazım?"
Sal istediğimi söyledim.
Bir sal ev yapıp birinin arsasına bağlayacaktım.
"Buna kim izin verir ki?"
Ağaca bağlarsan ve yağmur yağarsa başka ilçeye kadar sürüklenir.
Ne yaparlar o zaman? Önce arsa almalısın. Arsa mühim."
"O zaman otelime yakın olsun" dedim.
"Buralar çok pahalı. Yolun kenarında.
Ucuz bir yer istiyorsan öte tarafa geçmelisin" dedi.
Oraya gitmek için bir köprüden geçmem gerekiyordu.
On kilometre uzaktaydı.
Ama kararlıydım.
Hiç bilgim yoktu, sadece istiyordum.
Bir arsa aldım, bir dönüm bile değildi.
Salımı oraya bağlayacaktım.
Kaek benim için salcıyı aradı.
Sal bitene kadar Kanchanaburi'ye sık sık gittim.
Artık gerçek doğaya yakın olabilecektim.
Arsamın komşusu yoktu.
İki girişi vardı.
Birinde Wang Krachae tapınağından geçerek giriliyordu.
Tapınağın içine girip krematoryumu ve kameriyeyi filan
bir kilometre kadar geçmeniz gerekiyordu.
Ya da Khao Phang Charoenphol tapınağında kapıdan girip krematoryumu,
30 tane köpeği, ölüleri yaktıkları keşişler evini
bir kilometre kadar geçmeniz gerekiyordu.
İkisinden biriydi. Başka yol yoktu.
Ya da nehirden akıntıya kapılarak gelecektiniz.
Başka yol yoktu. Doğayı çok severim.
Orada yalnız olmak istiyordum. Havalı bir hayat gibi geliyordu.
Yalnız olmak yani. Kitap okuyup yazabilirdim.
Doğada olacaktım.
Kendi yiyeceğimi yetiştirecektim.
İlk gece yağmur yağdı.
Sorun değil. Hoş bir ortam yaratıyor.
Yağmur yağıyordu ve sal evimin bir verandası vardı.
Şuradan şuraya kadar.
Sadece bir veranda ile benim odam. On metreye on metre bir saldı.
Veranda şuradaydı, odam da şurada.
Henüz perde takmamıştım.
Yani sadece kahverengi filmle kaplı bir cam vardı.
Dışarısı yağmurluydu.
Ben sadece karanlıkta uyuyabilirim.
Ama çok karanlık olunca da
endişeleniyorum çünkü hava kararınca zifirî karanlık oluyordu.
Malum, hiç komşu yoktu.
En yakın ışık çok uzaktaydı.
Bir Burmalı boğazımı kesse
kimsenin haberi olmazdı.
Bir piton yılanı beni yutsa kimsenin haberi olmazdı.
Çok karanlıktı.
Ama doğa sevgim için dayanmalıydım.
Verandanın ışığı hariç tüm ışıkları kapadım.
Ve şöyle düşündüm.
"Note, etrafa bakma."
Sadece bakman gereken yere bak.
Gece iki civarında çişe kalkmam gerekeceğini biliyordum.
Aranma, elbet bulursun diye düşündüm.
Sadece ayaklarıma bakacaktım.
Sonra saat ikide çişe kalktım.
Tuvalete gittim.
İşimi halledip döndüm.
Yerime yattığımda…
Ayna burada,
yatak burada, ayna ve veranda şurada.
Yattım ve kafam yastığa değdiği anda
gözümün ucuyla…
Sıçayım.
Peştamal giymiş yaşlı bir kadın oturmuş,
böyle saçını tarıyordu.
Kır saçlarını böyle tarıyordu.
Onu bir anlığına gördüm, sadece bir anlığına.
Döndüm.
Sıçayım.
"Neden baktın?" dedim.
Kendimi azarladım.
"Bakmadan yatsaydın…
O zaman da kafanı çarpardın veya yatağa çarpardın" dedim.
"Bakman şarttı.
Sıçayım ya. Hep senin suçun. Baktın diye oldu. Şimdi ne olacak?"
Kendimle tartışıyordum.
Dua ettim.
Durmadan dua ettim.
Bildiğim her duayı okudum.
Bahum'u, aşk ve nezaket dualarını bile okudum.
Bir süre sonra fark ettim ki
ben bir yetişkinim
ve orada uzun süre kalacağım.
Vaz mı geçeceğim?
Kaybedersem sonsuza dek kaybederim. Neden yüzleşmiyorum, karşı koymuyorum?
Öncelikle, duam ona ulaşmış mıydı?
Ulaştıysa giderdi.
İşimiz biterdi. Belki sadece dua istiyordu.
Neyse, cesaret toplamaya çalıştım. Derin bir nefes aldım.
Kendimi hazırladım, döndüm
ve baktım.
Hâlâ oradaydı.
Bacaklarını bir yana doğru kıvırmış, oturuyordu.
Kulağını kaşıyan bir sokak köpeğiymiş!
Nasıl ya?
Peştamallı yaşlı kadın mı?
Çok saçma.
Tüyleri keçeleşmiş, perişan hâldeki bir köpekmiş.
Çok saçma ve acınası hissettim. Tanrım.
Doğa mı istemiştin?
Sonra tekrar yattım.
Ama ya köpek hayaletse?
Belki köpek şekline giriyordur.
Neyse. Uyumalıydım.
Sabah yerlilere sorarım dedim.
Sabah yerlilere köpeğin sala nasıl bindiğini sordum.
"Muhtemelen tapınağın köpeği. Şaşıracak bir şey yok" dediler.
Yağmur yüzünden" dediler.
"Yağmur yağdığı için köpek ısınmak üzere ışığa doğru gitmiştir.
Görmezden gel. Elbet gider. Korkuyorsan çit koy" dediler.
Bütün sallara
bir payandadan çıkılır.
Onun üzerine çit koyarsam çıkamazdı.
Artık köpek gelmeyecekti. Oh be! Ama çok keler vardı.
Kelerler gelmişti. Nasıl geliyorlardı? Atlıyorlar mıydı?
"Payandanın altından sürünmüşlerdir.
Her şeyden korkuyorsun" dediler.
Kelerler böcekler yüzünden
sala geliyordu.
Böcekler gelince onlar da geliyor. Bu bir döngü.
Eskiden ağaçta yaşıyorlardı ama böcekler ışığa gelince onlar da geldi.
Sonra ne oldu? Yılanlar geldi.
Yılanlar geldi millet.
Bir sürü değişik hayvan vardı.
Doğa peşime düşmüştü.
Normalde, Bangkok'ta ayakkabılarınızı çıkarıp
bakmadan geri giyersiniz.
Burada olmaz. Bir kere içinde çorabımsı bir şey vardı.
Ya kara ya su kurbağasıydı.
Yılanlar da her an gelebilirdi.
Kelerler, yılanlar, cepkenli böcekler. O böcekleri bilir misiniz?
Yağmurdan sonra gelirler.
Popoları çizgilidir. Dokunursanız aside değmiş gibi olursunuz.
Sal evime her türlü hayvan geldi. Güvercinler geldi.
Hayalet sandım.
Çatıdaydılar. Ne ara geldiler?
Siktir? Neden bu kadar çoklar?
Meyve sinekleri.
Yazın çıkarlar. Tek ya da çift dolaşmazlar.
Yüz binlercesi bir aradadır.
Suyun kıyısında
uzun zamandır okumadığım kitapları okuyacağımı sanıyordum.
Senaryo yazacaktım.
İmkânı yok. Gözümün etrafında uçuyorlar,
gözüme girip içinde yürüyorlardı.
Gözlüklerimi gözüme yaklaştırmayı denedim
ama birleşip aşağıdan sürünerek gözüme girdiler.
Normalde bufalolara dadanırlar ama orada bufalo yoktu.
Onlarla yaşamayı öğrenmeliydim.
Google'a "Meyve sineklerinden nasıl kurtulurum?" yazdım.
Bakmaya çalıştım
ama internet…
Ne desem boş.
Doğada olmayı ben istedim.
İnternet yoktu.
Cennet kuşu çiçeği yaprağının işe yaradığını öğrenmem zaman aldı.
Meyve sineklerini uzaklaştırıyor.
Neyse ki arsamda bir ağaç vardı da
tırmanıp toplayabildim.
Bir demet toplayıp yazarken yanıma koymaya başladım.
İşe yaramadı. Sinekler gözüme girip duruyordu.
Yaprakları gözlüğüme bağladım.
Deli gibi görünüyordum. Çalılığa benziyordum.
Bakın, size söylüyorum. Google'a inanmayın. Bir boka yaramadı!
Eskisi gibi geldiler.
En kötüsü de yaprakların iğrenç kokusuydu.
Başımı döndürüp hapşırttılar.
Alerjilerim var. Burnum akıp durdu. Doğada nasıl yaşarım ki ben?
Her gece aşırı zorlanıyordum.
Bazı geceler özellikle.
Yatağa yattığımda
böyle olurdu ve tek aklıma gelen… Çünkü tek bildiğim şey oydu…
Hep "Hayalet mi?" diyordum.
Bir hayalet saldırıyor.
"Arazime nasıl girersin?" diyor.
Gidip Kaek'e "Burada hayalet var mı?" diye sordum.
"Arazim iki tapınak arasında. Yakınlarda bir cenaze oldu mu?"
"Tanrım. Yağmur yağınca
kütükler ve bambular akıntıya kapılıyor.
Salın altına girip pontonlara çarpıyorlar."
Mağlup olmuş gibiydim.
İtiraf ediyorum, yemek yapamam.
Hiç bilmem.
Gece olduğunda
7-Eleven'a gitmek istedim.
En yakındaki sekiz kilometre uzaktaydı.
Ama sorun o değildi. Tapınaktan geçmem gerekiyordu.
Kırsaldaki tapınaklar nedense tasarruf için ışıkları kapatıyorlar.
Arabamı çıkardım.
Sal burada, tepeyi tırmanıp
yola çıkmam gerekiyor.
Zifirî karanlık. Tek ışık benimkiler.
Dışarısı kapkaranlık.
Farları söndürmeyi denedim ve karanlığa karıştım.
Biraz ilerledim.
Tapınağa bir kilometre kalmıştı.
Krematoryumu gördüğüm anda…
…iştahım kaçtı.
Eve gidip hazır erişte yaptım.
Hayat hiç kolay değildi.
Yetiştirmek istediğim sebzeler var ya? Kurtlar yedi.
Saf olmayın. Odun sirkesiyle kurtlardan kurtulabileceğinizi sanmayın.
Olmuyor.
Çiftçilerle konuştum. Odun sirkesi sadece bir efsaneymiş.
Sersemletiyormuş ama yok etmiyormuş.
"Peki, siz ne yapıyorsunuz?" dedim. "Böcek ilacı evlat" dediler.
Doğada yaşayıp kendine yetmek istediğim dönemde
kendimle ilgili gerçeği keşfetmiştim.
Bakın, söylüyorum.
Bana hiçbir şey yetmiyor.
Kalamadım.
Bana göre değilmiş.
Ben kendime yetmeyi
ve sebze yetiştirmeyi ister gibi yapıyormuşum.
Gerçekte öyle değilmişim. Hepsi şovmuş. Öyle biri olmak istemişim.
Hiç kolay değildi.
Ünlülerin ve influencer'ların peşinden gitmiştim sadece.
Pirinç hasat ettiklerini görmüştüm. Aptal. Kamyonla getirmişlerdir.
Biraz güneş kremi sürmüş,
inmiş, Instagram'a poz vermiş, klimalı araca dönmüşlerdir.
Bunu gerçekten yapanlar
çiftçiler.
Onlardanmışsınız gibi yapmayın. Artık biliyorum.
Ben çiftçi değilim.
Çocukken fakirdim. Şimdi fakir taklidi yapmama gerek yok.
Değil mi? Klima istiyorum ben.
Netflix izleyecek hızda internetim olsun ve gözüme sinek girmesin.
Tüketiciyim ben.
Başkaları üretebilir. Ben satın alırım.
Dengeli bir toplum bu.
Yoksa herkes kendi sebzesini yetiştirirdi.
Sai Yok Noi pazarına gittim.
Satıcılar satışların az olduğunu çünkü herkesin çiftçi olduğunu söyledi.
Hepsi üretiyor. Alacak kimse yok.
Bir şey yetiştirdiyseniz hepsini yiyemeyeceğinizi bilirsiniz.
Çok yiyeceğim vardı.
Kime verecektim peki? Komşum yoktu.
Anlatabildim mi?
Kimin telefonu o?
Ding dong.
Bella'nın telefonu mu? Bırakın çalsın.
Dinleyelim. Hoşuma gitti.
Sahnedeyken böyle bir melodi insanı sakinleştiriyor.
Üç tanesini çaldırın.
Rahatsız olan çıkabilir.
Deaw #12 sırasında…
…nişanlanacağımı duyurmuştum.
Beş yıl önceydi.
İnsanlar nişanlandım mı diye soruyor.
"Ya gelinin evi ne oldu?" diyorlar.
Ev o sırada bitmişti.
Beş yıl sonra
hâlâ yalnızım.
"Yalnız hissetmiyor musun?" diye soruyorlar.
"İyiyim" diyorum. "Nasıl?" diyorlar.
Eskortlar sayesinde.
Bilmiyor muydunuz?
Onlarla idare ediyorum.
Onlarla çok kısa süre önce tanıştım.
O kadar saftım ki onları bilmiyordum. Duymuştum ama hiç görmemiştim.
Kısa süre önce bir arkadaşım beni
Sathorn'daki bir Japon restoranına iş yemeğine davet etti.
Dev bir VIP alanı olan lüks bir yerdi.
Gerçekten iş konuşacağımızı sanmıştım.
Masadaki herkes önemli bir iş insanıydı.
Bana sunuculuk filan yaptırmak istediklerini sandım.
Şık giyinmiştim. Masaya oturduk.
Altı yedi kişi vardı.
Onlara katıldım ve biraz havadan sudan konuştuk.
Başkalarının da katılacağını söylediler.
Başka iş insanları diye düşündüm. Sonra kapı açıldı.
Muhteşem.
Dört kişiydiler.
Gelip onlara ayrılan yerlere oturdular.
İçlerinden biri,
adına Joy diyelim, yanıma oturdu.
O kadar profesyonellerdi ki.
Çok samimiydiler.
Okuldan biri gibi.
"Note şöyle, Note böyle." Hemen uyum sağlıyorlar.
"Profesyonel" diye buna diyorlar.
Ama cinsel bir şey yapmıyorlar.
Sadece eğlendiriyorlar.
Biz de eğleniyorduk. Edepsiz konuşmalar filan.
Ama yanımda oturan Joy'un
pek bir şey demediğini fark ettim.
Ben de centilmenlik yapayım dedim
ve biraz yemek alıp…
Dürüst olacağım. Kıza asılmaya çalışıyordum.
Biraz suşi alıp tabağına koydum.
Dönüp baktı ve "Bana tek lokma verdin
ama ben seni yerken iki lokma alacağım" dedi.
İşte gerçek eskort budur.
Ona wasabi verdim.
"Dikkat et canım, yakar. Taze wasabi bu. Al" dedim.
"Ben daha çok yakarım" dedi.
Ondan sonra kadınların sevdiği o ceketlerden giydiğini gördüm.
Spor ceket gibi ama omuza alınıyor.
Onu neden giydiğini anlamadım.
Yani…
Kolunu kaldırıp bir şey almak zor olmalıydı.
İki ucundan bir şey sarkan sopa taşıyor gibiydi.
Ona "Üşüyor musun?" diye sordum.
"Üşüdüysen çalışanlara söyleyeyim de klimayı kıssınlar."
"Üşümedim" dedi.
Bunu çıkarırsam
herkes memelerimi görür.
Baş edebilir misin?"
Ben cevap veremeden üstünü çıkardı.
Sandalyeye astı ve bana doğru döndü.
Tam yanındaydım.
İlk söylediği şey şu oldu:
"Sence büyükler mi?"
Hayatım boyunca hiç böyle bir konuşma yapmamıştım.
Bir kadın bana "Sence büyükler mi?" demişti.
Dünyada kabul görüyorsa ben de kullanırım.
Trende bir kadına "Çüküm büyük görünüyor mu?" diyebilir miyim?
Çok eğlenceli. Benim için yeni bir diyalogdu. Çok keyiflendim.
"Şey… Güzeller, orantılılar" dedim.
O da "Silikon taktırıp E kup yaptıracağım dedi.
Ben de "Neden? Zaten güzeller" dedim.
"Anlamıyorsun. Bu işte çok rekabet var.
Satacak bir şeyim olmalı" dedi.
"Bunlar doğal görünüyor.
Doğallık da satar ve bugünlerde bulması çok zor" dedim.
"Geç kaldın.
Dört gün sonra ameliyat oluyorum" dedi.
"Sahiden mi?" dedim.
İç geçirdi. "Ama zaten yaptıramayacağım" dedi.
"Neden?" dedim.
"40.000 baht eksik" dedi.
Ameliyatı ertelemesini söyledim.
Yapamayacağını söyledi.
"Cerrah ünlü biri" dedi. Birkaç ünlü müşterisini saydı.
"Çok iyi bir cerrah. Randevu bulmak çok zor.
Ayrıca hemen yaptırmalıyım" dedi.
"Hemen mi?" dedim. Kafam karışmıştı. Emmek için birileri sırada mı bekliyordu?
Ne diyeceğimi bilemeyip "Ha, evet" dedim.
Konuşmamak için yemeye devam ettim.
Yeşil çaydan bir yudum aldım.
Tuhaf bir sessizlik oldu ve bana
"Note?" dedi.
"Kırk bin baht konusunda
bana yardım edersen
ameliyattan sonra ilk sana gösteririm."
Durun. Dünkü çocuk değilim ben.
Yetişkin bir adamım. Çok şey gördüm.
Yeni tanışmıştık ve silikon meme için 40.000 mi istiyordu?
Ne dedim, biliyor musunuz?
"Joy…"
"IBAN'ını ver."
Line'daki adını öğrendim. Parayı hemen yolladım.
Gönderdim. Dört gün sonra ilk gören ben olacaktım.
Beklememe gerek kalmadı.
Gece saat iki civarı Line'da beni engelledi.
Bu Netflix'te yayınlanacak, biliyorum.
Yani en azından
izliyorsa…
Kameraya konuşayım.
Joy…
O 40.000 baht
hiç sorun değil.
Geri istemiyorum.
Bu kadar profesyonel bir eğlence hizmeti için değerdi.
Ama…
Tek bir ufak ricada bulunacağım.
O gece yan yana otururken çok güzel dövmeleri olduğunu görmüştüm.
Şuralarındaydı. Çizim şeklinde dövmelerdi.
Joy, senden memenin altına
benim adımı
dövme yaptırmanı
rica ediyorum.
Bağışçının adını.
Hani tapınaklara gittiğinizde
tepsilerde, tabaklarda, sandalyelerde, mezar taşının altında
isimler kazınmış olur ya?
İnsanlar onun memelerini kullandığında,
o memeleri okşadığında,
sıktığında, emdiğinde,
kokladığında, yaladığında, her neyse…
"Bir dakika.
'Note Udom Taephanich tarafından bağışlanmıştır.'
Bir dakika.
Hayrına duacıyım" desin.
Sevgili aradığım filan yok.
Mesele o değil. Ben de birileriyle çıkıyorum.
Aşk istiyorsanız çıkarsınız, hoşlandığınız birini bulursunuz,
buluşup onu yakından tanırsınız.
Ama sorun şu ki
aşk yeterli gelmiyor.
İlişkiler de yalnızca iki kişi arasında olmuyor.
Aşka o iki insanın çevresindeki birçok insan da dâhil oluyor.
Ebeveynler, kardeşler, akrabalar, iş arkadaşları.
Aşk çok fazla insanı ve o kişiyle ilgili ufak detayları kapsar.
Yemekle, sıçmakla, seksle, uykuyla ilgili.
Yemek, sıçmak, seks, uyku. Yemek.
Birinin yemeyi
çok sevdiğini hayal edin.
Yedikçe mutlu oluyor.
Ama diğeri o kadar önemsemiyor. Yemek seçiyor. Hiçbir şeyi yemiyor.
Vegan veya dinî sebeplerle bazı şeyleri yemiyor.
Zor, anlıyor musunuz?
İyi ya da kötü demiyorum ama uyumsuzluk bu.
Her gün defalarca yemek yiyoruz.
Kahvaltı ediyorsunuz, üç saat sonra yine yiyorsunuz.
Ne yiyeceğiniz hep bir mesele oluyor.
Aynı şeyi mi yiyorsunuz?
Ya da sıçmak.
Eski bir arkadaşım vardı. Hâlâ arkadaşız aslında.
On günlüğüne yurt dışına gittik. Kaka yapmadı.
Kadın kaka yapmadı.
Endişelendim. "Nasıl oluyor?" dedim.
Gelmediğini söyledi.
Su içiyor, işe yarayacak her şeyi yiyordu ama hiçbir şey çıkmıyordu.
O 10 günde, sıçamayan birinin yüzünün neye benzediğini öğrendim.
Hiçbir şeyi beğenmiyordu.
Alışveriş filan yapmak istemiyordu. Depresyonda gibiydi.
Etrafta dolanırken teri sulu ishal gibi yapış yapış olurdu.
Sefil durumdaydık.
Hiç mutlu değildik.
Sıçma konusunda uyumsuzluk olduğunda böyle oluyor işte.
Partnerim kıskanç biri mi? Aldatan biri mi?
Yoksa alkolik mi?
Tembel mi? Bunları dikkate almak lazım.
Yemek, sıçmak, seks.
Hepimiz yetişkiniz. Önemli, biliyoruz.
Uyumlu musunuz?
Erkekler için yemekle kıyaslayacağım ki anlaşılsın.
Seks…
Bazı erkekler acelecidir.
Yemeğe benzetirsek, sabırsızlardır.
Mesela hazır erişte yediklerinde erişteleri tam pişirmezler bile.
Yer yemez de uyurlar.
Ama eşlerinin daha ince zevkleri vardır.
Omakase tarzını severler.
Tat duyularını uyaracak bir başlangıç yemeği olmalıdır.
Sonra sırayla diğer yemekleri yiyip ana yemeğe geçerler.
Sonra da tatlıyla bitirirler.
Ortam ve müzik olmalıdır.
Kokular… Her şey mükemmel olmalıdır.
Her şey çok inceliklidir.
Ama bu adam işini bitirip gider.
Çaba sarf etmez.
Uyumsuzluktur bu.
Bazı insanlar
tıka basa yer.
Belki fazla pornodandır.
Hapur hupur yerler.
Nitelik değil nicelik önemlidir. Açık büfe severler.
Tıka basa yerler. Popo yalama, oral, kukuya gömülme,
parmak emme gibi porno tarzı tuhaflıklar yaparlar.
Bazı insanlar mağarada yaşayan
münzeviler gibidir.
Yılda bir kere çıkarlar.
Uyumlu değilseniz olmaz. Güvenin bana.
Yemek, sıçmak, seks, uyku.
Uyku. Aşırı önemlidir.
Bir kadınla çıkmıştım.
Aylar geçti ve birbirimizi daha iyi tanımak için
yurt dışına tatile gittik.
Gittik.
Aynı yatakta yatacağımız ilk geceydi.
Daha önce cinsel ilişkiye girmemiştik.
Yatağa girdik.
Kocaman bir yataktı ve niyetimi göstermek için
aramıza bir yastık koydum.
Tam bir centilmendim.
İçten içe sınırı geçmek istiyordum ama kendime hâkim oldum
çünkü yetişkin ilişkileri ciddidir.
Ciddi bir ilişki istiyor, hayatımı geçireceğim insanı arıyordum.
O gece yatakta sakin olmaya çalışıyordum.
Orta yaşlı bir adamım ben. Yatmadan önce, hatta hiç soda içemiyorum.
Osuruyorum yoksa.
Pırt, zart! Puan kaybederim, olmaz.
Horlayamam da.
Horlamayayım diye yastığımı kabarttım.
Böylece dönerken tuhaf pozisyonlarda kalmayacaktım.
Böyle uyuyordum.
Boynum yana eğilirse horlarım.
Sonra uyumaya çalıştım.
Işıkları kapadım.
Uykuya daldık.
Gecenin bir yarısı,
saat bir veya iki gibi,
bir horultu duydum.
Zınk diye uyandım. "Hayır, yapma bunu" dedim.
"Bu işi batırma."
Kendi horlamanıza uyandınız mı hiç?
Duyup irkilirsiniz hani.
Yatakta doğruldum. "Hadi, topla kendini" dedim.
Yastıklarımı düzeltirken horlama sesi devam ediyordu.
Şöyleydi…
Kapıya sıkışmış domuz gibi.
Gerçekten.
Bu sesi çok çalıştım
çünkü doğru sesi duymanızı istedim.
Her bir akorunu.
Horlayan ben değildim.
Oydu.
Ne yapacaktım?
Karanlık ve sessizlik olmazsa uyuyamam.
Ama o horluyordu.
Onu henüz çok tanımıyordum. Arkadaşım olsa dürterdim.
Veya kanalı değiştirmek için döndürürdüm. Kaseti çevirmek için.
Bu farklı bir müzikti çünkü hiç duymamıştım.
Nasıl oluyordu? Boynu bükük diye miydi?
O notaları daha önce hiç duymamıştım.
Horlamayı sürdürdü. Gece ikiden sonra gözüme uyku girmedi.
Öylece yattım.
Of ya.
Sabah her şey normaldi.
Biriyle çıkmaya başladığınızda ne sorarsınız?
Otelde kahvaltı etmek için aşağı indik.
"İyi uyudun mu?"
Ben düşünceli bir insanımdır.
"Hiç iyi uyuyamadım" dedim.
"Niye? Yastıklar mı sertti?" dedi. "Değildi" dedim. Otel beş yıldızlıydı.
"Yatak mı çok sertti?" dedi. "Hayır, evdekinden iyiydi" dedim.
"O zaman
neden uyuyamadın?"
Düşüncelilik etmeye çalışıyordum
ve "Horladın" dedim.
Yüzündeki bütün neşe kayboldu.
"Hiç komik değil."
Komik olmadığını söyledi.
"Dalga geçme öyle.
Eski sevgilim çok horladığı ve ben uyuyamadığım için ayrıldık.
Arkadaşlarım ayrılmamı söyledi.
Ne yapacağımızı bilemedik.
Sonra bir gece şehir dışında horlarken videosunu çektim.
Neyle uğraştığımı görsünler diye arkadaşlarıma yolladım.
Bitirmemi söylediler. O yüzden hiç komik değil."
Sonra bana trip attı.
Dışarı çıktık ve hep surat astı.
Şey gibiydi…
Morali düzelsin diye
onu alışverişe götürdüm.
Yemekte biraz düzeldi.
Sonra aynı yatağa girdik.
Yani…
Yorgunken horlayabiliriz.
Ben de horlarım.
Yorgunsanız veya ters yattıysanız olur.
Belki o da yol yorgunluğu yüzünden horlamıştı.
Neyse, uyuduk. Gece aynı saatlere geldik.
İşkence gören domuz gibiydi.
Ne yapacağımı bilemedim. Uyuyamıyordum.
Onu uyandırmamak için sessizce doğruldum.
Telefonum yatağın yanında şarjdaydı.
Şarjdan aldım.
Ne yapacağımı bilemeyip
videosunu çektim.
Uzun uzun.
Sabaha kadar başka yapacak şey bulamadım.
Çok fazla video çektim.
Ertesi sabah kahvaltıda yine sordu.
"Note, iyi uyudun mu?"
Sahiden düşünceli biriyim.
Videoyu gösterdim.
İzledi.
Telefonumu düşürecek gibi oldu.
"Note…
Bu gerçek mi?" dedi. "Sahtesini yapmak çok uzun sürer" dedim.
"Gerçek olamaz. İmkânsız" dedi.
Zırlamaya başladı.
Orada, restoranda.
Hüngür şakır ağlıyordu.
Nasıl teselli edeceğimi bilemedim. Bu kadar kötü olmasını beklemiyordum.
Ona hepimizin horladığını,
hepimizin bir derdi olduğunu söylemem gerekti.
Geri döndük.
Tatili yarıda kestik. Uçakta benimle konuşmadı.
Sonrasında yardım etmek istedim.
Samitivej Srinakarin'de
bir doktora gidip uyku testi yaptırmayı teklif ettim.
Hastanede uyumamız gerekti.
Doktorlar ve hemşireler kafamıza,
şakaklarımıza, göğsümüze,
ayak parmaklarımıza kadar her yere bir şeyler taktı.
Uyuduk ve doktorlarla hemşireler nefes alıyor muyuz,
dönüyor muyuz diye gözlemledi.
Hepsini bilgisayarla ölçüyorlardı.
Sonra da inceliyorlardı.
Hayatının kalanında maskeyle uyuması gerekiyormuş.
Tedavisi yok. Horlamanın tedavisi yok.
Çok karmaşık.
Alerjilerden, aşırı kilodan,
dil kaslarının zayıflamasından dolayı olabilir
veya hava yolunuzun tıkanması sonucu
az oksijen alıyor olabilirsiniz.
İnci çayı içtiğinizdeki gibi.
Genelde sıvı kolayca gelir
ama inciler pipeti tıkayabilir.
Onun gibi bir şey.
Vücudumuzun oksijene ihtiyacı var. Ölmek istemiyor.
Sebebi bu.
Maske seçmemiz gerekiyordu.
Büyük bir karardı. Maskeler araba modelleri gibiydi.
Çin markaları vardı, bir de süper arabalar.
Hafif olanlar pahalıydı çünkü makine burnunuza
nemle karışık oksijen üflüyor.
Gürültülü.
Özel yaptırmazsanız yüzünüze tam oturmuyor,
o yüzden farklı modeller denemeniz gerekiyor.
Burnu ve ağzı kapatan,
üç kayışlı modeller var.
Yatağın yanındaki
bir alete uzun bir hortumla bağlı.
Onun makinesi de uyumayı sevdiğim taraftaydı.
Çünkü priz orada.
Prize taktı.
Hayal edin.
Yüzünde maske ve üç kayış.
Tenisçi gibi bir bant.
Ortadan ve çene altından kayışlar geçiyor. Yoksa kayıp çıkıyor.
Bu şekilde tahrik olabileceğinizi sanmam.
Darth Vader'la uyumak bu.
Darth Vader'la fingirdemek ister miydiniz sizce?
"Selam bebeğim."
Sonra dönüyor…
…ve "Senin baban benim" diyor.
Benim ışın kılıcı söner.
Kendi kendime düşündüm,
acaba dayanabilir miydim…
Sanki o benim hastamdı
ve ben de bakıcıydım.
Hayatım boyunca bu yatalakla uyuyabilir miydim?
Anlatabiliyor muyum? Gerçek hayatta…
İlişkilerde seçim yapmak gerekir.
O seçimlerin sorumluluğunu da almanız gerekir.
Doğru veya yanlış yoktur, seçimler vardır. Diyelim ki kocanız çok içiyor.
Onunla olmayı seçiyorsunuz.
Veya kumarbaz ve ayrılmamayı seçiyorsunuz.
Oyun bağımlısı.
Yine de onu mu seçtiniz? O zaman sorumluluk sizde.
Bu iş böyledir.
Darth Vader'la olmak mı?
İster misiniz?
Işın kılıcınız sizlere ömür.
Son zamanlarda çok hayalet öyküsü anlattım.
İnsanlar doğru mu diye soruyor.
Bilmiyorum ama hâlâ evimde.
Evet.
Büyüklerimin çoğu benim için endişeleniyor.
Arayıp "Note, hayalet duruyor mu?" diyorlar.
"Bilmem" diyorum.
"Ama artık daha cesurum. Bence birlikte yaşarız."
"Onun için dua ediyor musun?" diyorlar. "Merak etmeyin" diyorum.
"Birincil önceliğim o.
En sevdiğim şey."
"Hayır işliyor musun?" "Tabii." "Ona ulaşıyor mu?" "Bilmem."
"Ulaşsaydı giderdi" diyorlar.
"Nereden bileyim? Karmama gönderiyorum" diyorum.
"Olmaz. İsim vermelisin" diyorlar.
"Durun. Kimin ruhu olduğunu
nereden bileceğim?"
Değil mi ama?
Bu hayaleti bana kim yolladı? Nereden geldi?
Biri kara büyü olduğunu söylemişti. Ama kimden?
"Yardımcı olabilecek bir şaman var." "Nerede?"
"Numarası bu."
Konumunu da verdiler.
"Özelliği ne?"
"Gidip görüşmelisin.
Sana beş isim verecek.
Sonra tütsüler, mumlar ve çiçeklerle
af dilemen gerekiyor.
Sabahına gitmiş olur."
"Peki," dedim. "Denerim."
Şamanı bulmaya gittim.
Kuzeyde bir yerde. Şehri söyleyemem.
Bulamadım çünkü yollar çok karışıktı
ve Ad isminde
bir şoför tuttum.
Ad açık tenli, genç bir kuzeyliydi. Yakışıklı adamdı. Bir çocuğu vardı.
Beni hep o gezdirdi. Uzun lafın kısası, Lanna tarzı bir eve geldik.
Bekleyen çoktu.
Bir buçuk saat kadar sıra bekledim.
Eve girdim. Bu sahne kadardı.
Yanında üçgen bir yastıkla bir bankta oturuyordu.
Ona doğru ilerledim. "Seni hangi rüzgâr attı?" dedi.
Neler olduğunu anlattım.
"Bir hayaletim var. Lanetlendiğimi söylediler" dedim.
"Sorun yok" dedi. "Ben…
İsimler vereceğim."
"Evet. Ne yapacağım?"
"Dokuz tapınağa gidip hayır işle."
Tapınakların listesini verdi.
"Bu dokuzu olmalı çünkü karmanla bağlantılılar" dedi.
"Anladım. Sonra ne yapacağım?" dedim.
"Hayır işlerken çekilmiş
fotoğraf veya videolarını asistanıma at" dedi.
Numarasını aldım.
Dokuz tapınağa da gittikten sonra
asistanı o hayırları ücret olarak alıyor, meditasyon yapıyordu.
Bir tür yüce güçle iletişim kurup oradan beş isim çıkarıyordu.
İşi bitirdim
ve malum olduğu üzere şamana teşekkür ettim.
Kapıdan çıktım.
"Dur" dedi.
"İlki gidebilir. Diğeri kalacak."
İlki bendim.
Diğeri Ad'di. Ne?
"Gel bana" dedi.
Benim hakkımda konuşacaklarını düşündüm.
Belki de hayatımı tehlikeye atan bir şey biliyordu.
Bana söylemek istememişti.
Dışarıda bekledim.
Ad içeride 35 dakika kaldı.
Sıcakta onu bekledim.
Dışarı çıktığında
"Baksana Ad. Nasıl geçti?" dedim.
"Burada söyleyemem. Arabaya binelim" dedi.
Arabaya bindik.
Biraz gittik. "Hadi söyle" dedim.
"Hâlâ çok yakınız. Bence henüz söyleyemem" dedi.
"Kahretsin, hemen öğrenmem gerek. Söylesene" dedim.
"On kilometre ötede bir kafe var" dedi.
Orada durduk.
Sipariş vermeden oturduk. "Söyle. Neler oluyor?" dedim.
"İçeri girdim
ve şaman kapıyı kilitledi,
perdeleri kapadı
ve nefesini duyacağım kadar yakınıma geldi.
Kuzey aksanıyla konuştu.
'Bir sorunun var mı?' dedi.
'Hayır' dedim.
'Yaşayacaksın' dedi.
'Ama bekle,
beş isim vereceğim' dedi.
Nerede hayır işleyeceğimi sordum. Gerek yok, dedi.
Ne yapacağımı sordum, 'Soyun' dedi."
Ad gömleğini çıkarmış. "Ne yaptı?" dedim.
"Bana çok yaklaştı ve doğduğum günü sordu" dedi.
"Pazar olduğunu söyledim.
Yükselen burç işaretleri yaparak bana pat pat vurdu.
Pazartesi, Salı,
Çarşamba,
Perşembe,
Cuma,
Cumartesi, Pazar" dedi.
"Ad! Ne yaptın?" dedim.
"Bilemedim. Ritüel miydi, bilemedim. Beni ellemesine izin verdim" dedi.
"Sonra ne oldu?" dedim. "Doğduğum ayı sordu" dedi.
"Eylül dedim.
Ocak, Şubat,
Mart, Nisan,
Eylül.
Doğum yılımı sordu.
Domuz yılında doğduğumu söyledim.
Fare, öküz, kaplan, tavşan.
Maymun, horoz, köpek.
Domuz."
"Sonra?" dedim. "Henüz göremediğini söyledi" dedi.
"Liste hâlâ belirsizmiş.
Tamamlanmamış. Bazısının adı, bazısının soyadı yokmuş.
'Şimdi?' dedim. 'Pantolonunu çıkar' dedi."
Ad'e pantolonunu çıkarttırmış ve oturduğu banka uzanmasını söylemiş.
Banka oturmuş. Şaman yaklaşmış.
Tekrar hangi gün doğduğunu sormuş. "Söyledim ya" demiş.
"Liste hâlâ belirsiz" demiş.
Tekrar, fare, öküz, avuçlama.
Başından sonuna avuçlamış. Sonra Ad çıkmış.
Bana kâğıdı gösterdi. "İşte beş isim bunlar" dedi.
Baktım. "Kahretsin!" dedim.
Yüksek sesle söyleyince kafedekiler bana baktı.
"Nesi var bu adamın? Neden yaptı bunu?" dedim.
"Merak etme" dedi. "Erkeğim sonuçta, sorun değil."
"Evet, sorun!" dedim.
Cinsel taciz hikâyeleri çok canımı sıkıyor.
Sadece kadınlara olmuyor. Erkeklere de oluyor.
Sanki…
"Seni ben götürdüm.
Bu işe ben soktum.
Geri dönüyoruz.
O şerefsize bir ders vereceğiz" dedim. "Sorun değil" dedi.
"Hayır, bu yanına kâr kalamaz" dedim.
"Ne yapacaksın?" dedi.
"Herkesin içinde onunla yüzleşeceğim" dedim.
"Şaman, nasıl yaparsın?
Benim çükümün nesi var?
Neden dokuz tapınak geziyorum?
Onca yol gideceğim.
Phitsanulok'a, dağlara, Bangkok'a gitmem gerek.
Dokuzuna birden gitmek bir aya
ve 10.000 bahtlık uçak biletine mal olacak.
Çükümü mıncıklatsam daha iyiydi.
Nerede hata yaptım?
Gel de elle beni.
Soyunayım."
Benim kuşağım için hayat bu.
Yaşımız geçiyor. Emeklilik yaşına geldik.
Bu yaştakiler anlayacaktır. Ölmeden yapılacaklar listesini tamamlama vakti.
Yapmadığımız şeyleri yapmak istiyoruz.
Bazıları uçaktan
paraşütle atlamak istiyor.
Diğerleri dağa tırmanıp
köpek balıklarıyla yüzmek, dünyayı gezmek istiyor.
Anladınız mı? Ben bunları hiç umursamadım.
Hiç yapmak istemedim.
Çekici gelmiyorlar bana.
Bana enerji veren
şeyleri seviyorum ama öylesini değil.
Çok enerji verici bir şey yaptım mesela.
Egzotik dans izledim.
Evet.
Egzotik dansçıları özel bulmayabilirsiniz. Neden oraya gidesiniz ki?
Benim fikrim değildi. Yabancı bir arkadaşımın fikriydi.
Buraya gelmişti. Planlarını sordum.
Jay Fai'de ve Wat Prakeaw'da yemek yiyecekti.
Son durak olarak da
Phuket'teki Bangla Sokağı'nda bir gece kulübüne gidecekti.
Niye diye sordum. "Duymadın mı?" dedi.
"Bir şey demiyorum.
Kendi gözlerinle görmelisin. Taylandlısın sen!"
Beni hor göremezdi,
gitmek zorundaydım.
Bu tür şeyler
benim için önemli.
Anlamsız görünen…
…bu tür şeyler benim için aşırı önemlidir.
Phuket'teki Bangla'ya gittim. Bahsettiği barı buldum.
Gösterinin benzersiz olduğunu söyledi.
Ben hiç bilmiyordum. Bangla'ya ayak bastım ve insanların
dans ettiği bir sokağa girdim.
Bazıları görüp fotoğraf istedi. Her şey yolundaydı. Birine barı sordum.
Dedi ki,
"Orası gizli bir bar.
Her ay adını değiştiriyor çünkü polisler kapatıp duruyor.
Şu anki yerini söyleyemem ama eskiden şu sokaktaydı."
Bir sokağı işaret etti ve oraya doğru yürüdüm.
Mekânı buldum ama adı başkaydı.
Önünde dikilen adama gittim.
Sert görünüyordu.
"Şurayı arıyorum" dedim.
"Taylandlı mısın?" dedi. "Taylandlı olmaz. Giremezsin."
Taylandlılar giremiyordu. Şaşırmadım.
"Çekil. Taylandlılar giremez" dedi. Köpek gibi kovaladı.
Note Udom olmam da fark etmiyordu.
Pes ettim. Onca yol gelmiştim ve içeri bile giremiyordum.
Sonra bir adam gördüm.
Suratı dövmelerle kaplıydı.
Sokakta onunla fotoğraf çektirdim.
"Note, ne haber?" dedi.
"Şu dans kulübüne gitmek istiyorum" dedim.
Bir grup yabancının arasına daldı.
Bilet satan adama "Sen" dedi.
"Baksana."
"Telefonunu kaldır. Video çekmek yasak."
Patron olmalıydı.
İyiliklerimin karşılığını alıyordum.
Ödülüm buydu.
Bardaki tek Taylandlı bendim.
Salon bu kadardı
ve içerisi Korelilerle, Çinlilerle, her yerden insanlarla doluydu.
Beni en öne kadar getirdi.
Şuraya, sahnenin dibine kadar. Sahne daha yüksekti.
Şöyle.
Gösteri başlamıştı.
Vardığımda o gösteri vardı.
Tamam. Yani…
Kırklarında bir kadındı.
Dans ederek çıktı.
Seksi hareketler yapıyordu ama iyi uyuyamamış gibiydi.
Yorgun ve besinsiz kalmış gibiydi.
Belki de maddi sorunları vardı.
Zamanında çok şey yaşamış gibi dans ediyordu.
Dans etti.
Dans müziği çalıyordu.
Mırıldanmak isterdim ama telif ödemem gerekir.
Gösterimde bir şarkı söyler ya da mırıldanırsam dava edilebilirim.
Günümüzde stand-up yapmak zor.
Ekibim onun yerine bunu mırıldanmamı söyledi. İzin almışlar.
Thatthong Sound şarkısı.
O şarkıyla dans ettiğini düşünün.
Sözlerini bilmiyorum.
Thatthong Sound
Yıldızlara bak…
Olmuyor ya!
Neyse, dans ediyordu işte.
Bir süre sonra gidip bir çanak aldı.
Kenarları fırfırlı bir fanustu.
Şu boyda. İçinde su vardı.
Yanında getirdi ve şöyle koydu.
Tam buraya koydu.
Sonra bacaklarının arasına aldı.
Şarkı devam ediyordu.
Tanrım! Neden daha kolay bir şarkı bulmadınız?
Sonra şarkı durdu.
Hop.
Çırılçıplaktı. Üstünde tek bir giysi parçası yoktu.
Hop.
Poposunu hafif salladı.
İçinden canlı bir şey çıktı…
"Kuku." Ben ona "kuku" diyeceğim.
Bugünlerde kullanılan bir kelime. "Kuku."
Kukusundan bir yaratık çıktı.
Çıktı…
Ama başta hareket etmedi.
Suya düşüp üste çıktı.
Balıktı, anladım.
Şeklinden anladım. Biraz oynadı.
Balıktı ama yüzmüyordu.
Neden, bilmem.
Belki şoktaydı.
Belki de başını çarpmıştı.
Çarpış anını düşünsenize.
Bir süre sonra suya alıştı.
Yüzgeçleri…
Sonra yüzmeye başladı.
Çanakta yüzüyordu. Ben en öndeydim. Şu mesafedeydim.
Balık olduğu belliydi
ama "Ne balığı bu?" dedim.
Ne tür bir balık?
Herkes gibi merak ediyordum.
Yayın balığı.
Benim de ağzım sizinki gibi açık kaldı.
Şu büyüklükteydi.
Şu kadar. Önümdeydi.
Yayın balığı!
Yayın balığı oradan nasıl çıkmıştı? Aklımda çılgın sorular vardı.
Nasıl olmuştu o iş?
Dikenleri batmamış mıydı?
Çocukken yakalamıştım da batmıştı. Çok acımıştı.
Dikenleri neresine sokmuştu?
Nereye girmişlerdi? Nasıl depolamıştı?
Kafam karışmış hâlde bakarken yine sallandı.
Fanusta üç balık oluverdi.
Yabancı arkadaşımın bu gösteriyi izlememiş olmama
neden üzüldüğünü anladım.
Gerçekten ufkum genişledi.
Büyülenmiştim.
Üç balık da çıkmıştı.
Çok etkilenmiş durumdaydım.
Bense ona sadece bahşiş verebildim.
Elimde ne varsa verdim.
Bahşişi verdim.
O da gösterisini toparladı.
Başka biri çıktı.
O da fanusla geldi ama onunki boştu.
Balıklar evdeydi belki.
Annelerinin yanında.
Değil mi? Az önce doğuran anneleriyle.
Uyudun mu, gülüyor musun?
Güldüğün için mi, uyuduğun için mi öne eğilmiştin?
Az önce zirve yaptım.
Söylesene, hatam neydi?
Sorun ne?
Gözüm sende olacak.
Fanusa dönelim.
Kadın 30'larındaydı.
Fanusu yere koydu.
Müzik başladı.
Aynı şarkıyı çalalım da sorun çıkmasın.
Kendimi çok zorluyorum.
Seksi müzikle dans ediyordu.
Seksi bir danstı. Sonra müzik durdu.
O da kalçasını salladı ve dışarı…
Ne çıktı dersiniz?
Dört bacaklıydı.
Kaplumbağa.
Japon kaplumbağası.
Yuvarlaktı, şu boydaydı.
Japon kaplumbağası. Çok tatlıydı.
Japon kaplumbağası.
Yine üç tane oldular. Yüzüyorlardı.
Kaplumbağaların anası.
Öyle görünüyordu.
Böyle bir şeye ne verilir ki? Koca bir bahşiş verdim. Gitti.
Çok profesyoneldi
ama işinden zevk almıyor gibiydi.
Yani bence…
Sanki şey gibiydi…
Kendi bilir tabii sonuçta.
En azından şundan çok eğleniyordu.
Seninle uğraşacağım.
Uyumana izin vermem.
Çanağı alıp kenara koydu.
Üçüncü kadın geldi.
İlk gelen kadın değildi.
Kaç yaşındaydı, bilmiyorum. Daha yaşlıydı.
O da biraz dans etti.
Hepsi böyle gelip seksi danslar yaptılar.
Müzik durduğunda beklenti içerisindeydim.
Ne çıkacak diye bekliyordum.
Konuşacak kimse yoktu
çünkü herkes yabancıydı.
İzleyiciler arasında Taylandlı beklemiyorlardı bence.
Ne çıkacaktı?
Kadın dikildi
ama hemen bir şey çıkmadı.
Fanus yoktu.
Ama sonra bir şey kafasını çıkardı.
Kuş.
Sarı bir kuş kafası çıktı.
Sonra kadın hop yaptı
ve kuş kukusundan çıkıp uçtu.
Kukudan uçarak çıktı.
Bakın, uçaktan paraşütsüz atlamaktan çok daha heyecanlıydı.
Ya da timsahlarla yüzmekten.
Everest'e çıkmaktan da.
Kukusundan kuş çıktı!
İki metre ötemde hem de!
Sanki…
Bir film sahnesi gibiydi
ama gerçekti.
Uçup gitti.
Kuş uçup gitti.
Salonda uçuştu.
Filmde olsa yere doğru pike yapardı.
Evde uçuşan bir kuş gibiydi.
Afallamıştı.
Az önce bir mağaradan çıkmıştı ve şimdi etraf insan doluydu.
Seyirciler sizin gibi gürültülüydü. Bir aynaya ve duvara çarptı.
İzleyiciler bağırıyordu.
Sanki…
Senaryolu gibiydi.
Kuş uçtu ve nereye kondu?
Tam önüme.
Keşke uyduruyor olsaydım ama gerçek.
Böyle yumuşak bir şekilde inmedi.
Şuraya indi ve kaydı.
Pat diye inip masanın altına kaydı.
Masanın altına girdi.
Herkesin gözü
oraya kaydı çünkü kuşu merak ettiler.
Masanın altına girince ayaklarımı kaldırmam gerekti.
Ama yakalamak da istiyordum.
Üzerine basarım diye korktum.
Kadının tek meşru çocuğu olabilirdi.
Çocuğunu öldürsem ne yapardım?
Şöyle oldum.
Çalışanlar kuşu almaya geldi.
Onlara ne deniyor?
Garsonlar ve işletmeci yardıma geldi.
"Ayağınızı kaldırın lütfen" dediler. İnsanlar toplandı.
Kuşu serbest bırakan kadın,
kuşların anası yanıma geldi.
Note Udom şurada olsun.
"Kıpırdama. Üzerine basma" dedi.
Önüme geldiğinde…
"Hey!" dedi.
"Note mu o?
Bakın, Note Udom burada!"
Kuşu unutmuştu.
"Note Udom.
Kahretsin. Note Udom burada!"
Ruh hâli tamamen değişti.
Heyecanlıydı.
"Note! İçeri nasıl girdin? Seni kim aldı?" dedi.
"Daha önce de gördüm ama Jackie Chan sandım.
Gerçekten de Note Udom. Hey, dur."
Garsona "Kâğıt kalem getir" dedi.
"Çocukken seni izlerdim.
Kâğıdı ver" dedi.
Yanıma doğru çömeldi.
"Şunu imzalar mısın?" dedi.
Çırılçıplak olduğunu
anlamanız gerek.
Onun için önemli değildi. Üniforması oydu.
Tamam mı? İş üniformasıydı.
Normal bir şeydi.
Muhtemelen on yıldır bu işi yapıyordu.
Yeni bir şey değildi.
Çömeldi.
"İmzalar mısın?" dedi.
Ben imzalarken
nereye bakacağımı bilemedim.
İlk defa ünlü biri gibi hissetmiyordum. Jinekolog gibi hissediyordum.
İmzam yamuk yumuk oldu.
Çok şey…
O kadar çok şey oluyordu ki anlayamıyordum. Kuş…
Sonra geldi ve bacaklarını açtı…
Hayranımmış. Çok fazlaydı.
Çok acayip bir şeydi.
"Bir yere gitme. İşim bitince fotoğraf da çekelim" dedi.
Bir süre benimle konuştu.
Sanki…
Ne diyeceğimi bilemedim. Ağzım açık kalmıştı.
İyi bir bahşiş verdim.
Sonra kuşunu bulduk.
Kadın toparlandı ve izleyenlere teşekkür etti. Alkışladık.
"Madem buradasın, bis yapayım" dedi.
Bis mi?
Ne olacağını çok merak etmiştim.
Ortadan kayboldu, muhtemelen
ne yapacaklarını konuştular.
Kısa bir süre sonra üçü ellerinde
muzlarla geri geldiler.
Yeşil muzlardı.
Beraber taşıyorlardı.
Coşkulu bir müzik çalışıyordu. Dans ediyorlardı ve muzları getirdiler.
Sonra kadın bir muz alıp
soymaya başladı.
Sonra da…
Muzu…
Muzu aldı
ve şu şekilde içeri soktu.
Neden yaptığını anlamıyordum.
Ta içeri kadar itti.
Sonra bir duyuru yapıldı.
DJ çıktı.
"Sepeti tutacak gönüllü var mı? dediler.
Sizce…
Sizce bunu kaçırır mıyım?
Mümkün değil. Bana doğru uzattı.
"Hadi, gel" dedi. Sahneye çıktım.
Sahnede elime sepeti verdiler. Neden, bilmiyorum.
Ne yapsam bilemedim. "Ne yapayım?" dedim.
"Öyle tut. Bir şey çıkarsa yakala" dedi.
Sepet şuradaydı.
Müzik başladı.
Üçe kadar sayıp ittiler
ve muz dışarı çıktı.
Fırladı.
Ne yapacağımı bilemedim. Benden uzaklaşıyordu.
Ne yapacaktım? Uçtum.
Oradakiler de böyle alkışladı.
Birlikte çalışan çiftler gibi hissettim.
Coşku dolmuştum. Bayılmıştım.
Gösteri bittiğinde
bir battaniyeye sarındı
ve benimle uzun uzun sohbet etmeye geldi.
Çok ilginç şeyler öğrendiğimi hissediyordum.
Ona bütün o şeyleri
nasıl oraya soktuğunu sordum.
Gerçekten sordum. "Nereye gidiyorlar?" dedim.
Kadın olduğu için zorlamak istemedim.
Cevabı basitti.
"Bu bir yetenek Note. Öğrenmen gerek.
Bu benim teyzem.
Bu yetenek bizim köyde nesilden nesle aktarıldı.
Herkes yapamaz.
Özel bir yetenek."
Ona sahiden de inandım.
"Al, biraz daha para al. Çok hoşuma gitti. Çok teşekkürler" dedim.
Vedalaştık ve Bangkok'a döndüm.
Çalışanlarıma anlatmak için ofise gittim.
Çok hava attım.
"Kuşlarla yapılan egzotik bir dans izledim" dedim.
Biri "Note" dedi.
"Neden o kadar uzağa gittin? Pattaya'da da vardı."
"Hayır, Pattaya'dakiler pinpon gösterisi.
Onları gördüm."
"Bu daha iyi" dedi.
"Striptizciler erkek."
"Sadece soyunuyorlar. Her gay barında var ondan" dedim.
"Aynı şey değil.
Bakın, diyorum size.
Birkaç arkadaşımla gittim.
Sonra annemleri götürdüm.
Annem ağladı" dedi.
Ne hayırlı bir evlat. Sevdim.
Ben annemi götürmedim ama. Ofisteki çalışanları götürdüm.
Sekiz kişi bir minibüse doluştuk.
Sekiz kişi. Dört kadın, dört erkek.
Ofiste bu tür şeylere önem veriyoruz.
İş mi? Onu boş verin.
İşimiz bu.
Pattaya'ya gittik. Gösteri 21.00'deydi.
Biletler 400 bahttı.
Maske takmıştım ama diğerleri takmamıştı.
Kimse beni tanımadı. Oturduk.
En iyi yer öndeydi, biliyordum.
Sekiz kişi dizildik.
Hem kadın hem erkek dansçı vardı.
Kadınları daha önce görmüştüm, o yüzden çok heyecan verici değillerdi.
Ama biri sigara içiyordu.
Kukusuyla sigara içiyordu.
İki sigara içti.
Nefes alıp veriyor gibiydi.
Nasıl yapıyordu? Üflüyordu da.
Nereden çıkıyordu?
Dumanın girip çıktığını gördüm.
Dart okuyla
balon patlatma numarası sıradandı.
Onları öylece izledim. Sonra erkekler çıktı.
Beklediğim an gelmişti.
Salon ve sahne şu büyüklükteydi.
Dönerek çıkan bir merdiven vardı.
Daha loş bir aydınlatma vardı.
Sadece şurası aydınlıktı.
Merdiven vardı
ve morötesi ışıklar vardı.
Beyaz şeyler çok parlıyordu.
İlk olarak genç adamlar sahne aldı.
Kırsaldan gelmiş, ormandan gelmiş gibiydiler.
Karın kasları ve kutsal dövmeleri vardı.
Üzerlerinde yalnızca iç çamaşırlarıyla merdivenden indiler.
Müzik başladı.
Yavaşça indiler.
Bu şekilde.
Müzik külotlarındaki şişkinlik kadar dikkat dağıtıcıydı.
Dört kişiydiler.
Uzaktan "Sahte onlar" dedim.
Gerçek değildi.
Gerçek olamayacak kadar uzunlardı.
Mümkün değildi.
Çıktılar. Salon karanlıktı ama bir şekilde parlıyordu.
Çükü değildi sanki.
Alçıya alınmış koldu.
Külotundan nasıl büyük olur?
Saçmalık! Şöyle yürüdü…
Karanlıkta gördüm.
Şöyle bir şişkinlik vardı.
Olamaz. Saçmalık bu.
Turist kandırmak için yalan reklam.
Dört adam sahnede dikildi.
Cennetin Dört Kralı.
Seksi bir dansa başladılar.
Kendilerini okşuyorlardı.
Biri bir avuç mum yaktı.
Ve eriyen mumlar üzerine aktı.
Her şey seksiydi. Müzik seksiydi.
Gösterinin sonunda
sekiz kişi hâlâ gerçek miydi diye sorguluyorduk.
Çünkü hâlâ iç çamaşırları vardı.
"Olamaz, yapay penistir o" diye düşündüm.
Yarıya bölüp gerçeğinin üzerine,
katman olarak koymuşlardır.
Basit bir numara. Gösteri yaptıklarına değmez.
Sonra başka kadınlar geldi. Neyse.
Ardından da erkeklerin ikinci gösterisi başladı.
Müzik.
Bir saniye.
Elleri boş değildi. Koca bir şişe su vardı.
O boyda bir su şişesi
beş litre kadar alır.
Tam beş litre. Verebilir misiniz? Beş litrelik su var mı?
Anlasınlar istiyorum. Böyle yürüyordu.
Bu şekilde bile ağır.
Gerçekten çok büyüktü. Bu kadardı.
Müzik.
Daha havalı yürüyordu.
Seksi bir dansa başladı. Suyu neden getirdiğini anlamadım.
Ucunda da kumaştan bir şerit bağlıydı.
Şöyle bağlıydı.
Buraya kadar çıkıyordu.
Yirmi santim kadardı.
Adam yürüdü.
"Neler oluyor? O niye?" diye düşündüm.
Sonra da izleyicilerin arasındaki
Naew'a gitti.
Naew az önce bana suyu veren kişi.
Ona şöyle dedi:
"Asar mısın lütfen?"
"Nereye?"
"Buraya."
Sonra iç çamaşırını çıkardı
ve şeyi neredeyse Naew'un çenesine çarpacaktı.
Biraz daha yakın dursa çarpıp düşürürdü.
Öyle bir erekte olmuştu ki…
"Dikkat et!" dedim.
Naew bana dönüp "Yapayım mı?" dedi.
Kimse cevap vermedi. "Yapayım bence."
Cevap istemiyordu çünkü denemek istiyordu.
Politikacıya çelenk giydirir gibi taktı.
O asarken
o beş litrelik suyun ağırlığıyla şişenin kaymasını bekliyorsunuz.
Kaymadı, kahretsin!
Dümdüz durdu. Su da…
Beş litrelik su asılı kaldı.
Havada asılıydı.
Adam şeyiyle… Ne diyeceğimi bilemedim.
"Çük" doğru gelmedi.
Yeterince saygılı değil.
"Pipi" demeye devam edelim.
Ama sıradan bir pipi değildi.
Pipilerin çoğu "Vay!" ise bu "Oha!" idi.
Pipi!
İşte pipi budur!
Çenenize çarparsa bittiniz.
Pipisiyle suyu kaldırdı ya!
Bütün salon, hatta barın sahibi bile alkışladı.
Koreliler, Japonlar, bütün uluslar.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz, 10. Oley!
Sonra bıraktı ve şişe düştü.
Yani, vay canına…
Daha önce kuş olayında hissettiğimi hissettim.
Şişeyi pipisiyle taşıdı.
Bu ülke ne cevherlerle doluymuş ama ben neden yeni öğreniyordum?
Bu yaşa kadar bilmeden gelmiştim.
Bunu gösterinin zirvesi sanıyordum.
Sonra "Durun, işte abim" dedi.
Adı Arty'ydi. Açık tenliydi.
Isan'dan gelmişti.
Dişleri düzdü. İşini seviyordu. "Sıra bende" dedi.
İki şişe suyu kaldırdı.
Bunların ipi daha uzundu. İki tanelerdi.
Onları Bella'nın karısı Am'e verdi.
Kocası yanındaydı. Bella iri bir adamdır.
Kao Kon La Kao'daki rap şarkıcısıydı.
Am çok zarif bir insandır.
Sabırsızlık etmez.
Adam "Asın lütfen" dedi.
Am şöyle yaptı.
Sonunda yaptı.
Arty'ninki daha da büyüktü.
İp yerine oturunca…
Nasıl oluyordu?
Adam kaslarını kastı. Ona kadar saydı.
Bella'nın karısı Am onları asarken şöyle görünüyordu.
"Hoşuma gitmedi. Yapmamalıydım."
Ama sonra içinde bir şey uyanır gibi oldu.
Hoplamaya başladı.
Ağzı açık kalmıştı.
Gözleri doldu.
Gece boyunca hem de.
Şaka yapmıyorum.
Adam on saniye tuttu.
Sonra bıraktı. Coşkuyla alkışladık.
Herkes büyülenmişti. İzledik ve saygı duyduk.
Sahneden indi
ve kovboy şapkasıyla bahşiş topladı.
Tamam. Bahşişini verdik.
Ama hâlâ şüpheciydim.
Askı filan mı vardı?
Gerçek miydi? Sadece görmüştüm.
Dokunmamıştım.
Adam şapkayı dolaştırırken
aşağı indi
ve oradan geçenlere,
herkese tuttu.
Bazısı az bir bahşiş verdi. Çok veren olmadı.
Sonra bize geldi ve fırsattan istifade edip
gerçek mi diye sorduk.
Suyu alabilir misin?
Tamam.
Kaldırmayı dene.
"Gerçek mi?" dedik.
Etrafta dolaşıp bahşiş topluyordu.
"Gerçek mi?"
Bir şey demedi.
Onun yerine arkadan gelip pipisiyle
arkadan bizi dürttü.
Sırtımızdan hafifçe dürttü.
Arkadan baş ve boyun masajı gibiydi.
Naew böyleydi.
"Kulunçlarım var."
Dördü sanki sıradan bir hizmetmiş gibi
onun üzerinde çalışmaya geldi.
Ön baldırlarını dürttüler. Çığlık attı.
Zevkten uluyordu.
İşlerini bitirdiler.
Öyle mutlu olduk ki bahşiş verdik.
O gece yaklaşık 10.000 baht bahşiş verdik.
Param bitti.
Devam edebilmek için para bozdurmam gerekti.
Bunlar özel yetenekler. Desteklemeliyiz.
Çalışanlarımdan borç adım. "Gidin, para çekin. Hak ediyorlar.
Böyle şey görmedim" dedim.
Beğendiğimizi anlayınca daha da çabaladılar.
Bize odaklandılar.
Dört yanda insanlar vardı.
Onları görmezden geldiler. Çinliler çok az bahşiş verdi.
O yüzden bize gelip durdular.
O gösteriden sonra başka kadınlar da çıktı.
Artık gidiyorduk çünkü zaten hayatımın en iyi gecesiydi.
En iyisiydi. Çok mutluydum. Kadın "Daha gitmeyin" dedi.
Barın sahibi "Gitmeyin" dedi.
"Son perdeyi bekleyin. O daha da iyi." Nasıl olabilirdi ki bu?
Ben de bekledim.
Sonra final zamanı geldi.
Müzik başladı.
Dört adam, ellerinde tamtamlarla çıktı.
Tamtamlarla.
Kısa olan tamtamlardan getirdiler.
Hayal edebildiniz mi? Kısa olanlar.
İki tamtam, dört de adam vardı.
Bizi eğlendirecekler diye düşündük.
Konserdeymiş gibi dans edip alkışladık.
Aşağı indiler.
Biri tamtama vurmamı istedi.
Beni hâlâ tanımamışlardı. Biri "Vursana" dedi, ben de vurdum.
Üzeri deri kaplıydı.
Elim acıdı. Ortasında siyah bir nokta vardı.
"Bir dene" dedi.
Bana tamtamı uzattı.
Birini de Naew'a verdi.
O da aldı.
Kendinizi onun yerine koyun. Tutuyorsunuz.
Elinize alın.
Tepesi burada.
Sonra Naew'a "Kaç ça yapalım?" diye sordu.
Naew da "Ça-ça-ça" dedi.
Adam pozisyon aldı.
Külotunu indirdi.
Pipisiyle tamtama vurdu.
Naew ne yapacağını bilemedi. Dans etmeye başladı.
Adam da "Dur, dans etme lütfen" dedi.
"Kenarına vurdum."
Sonra iki tamtamı birlikte çaldılar.
Nasıl bir ritimdi bu?
Bakın, söylüyorum.
Çok sevdim.
O çalarken arkaya doğru düştüm.
Yere düştüm.
O kadar çok güldüm ki sandalyemden düştüm.
Ritimler inanılmazdı. İnsanlar bayıldığımı sandı.
Çıldırdık resmen.
Uzun uzun çaldılar
ve onlara bahşiş verdik.
O kadar çok bahşiş verdik ki.
Ama yine de şüphelerim vardı.
Gerçek olduğuna ikna olmamıştım.
Bitirdikleri zaman
ayağa kalkıp "Baksana, dokunabilir miyim?" dedim.
Emin olmalıydım. Hiç tereddüt etmeden "Tabii" dedi.
Şöyle duruyordu. "Hadi."
İşte o an hayatımın
en unutulmaz anlarından biriydi.
Ayağa kalktım
ve pipisine dokundum.
Bir saniye ayağa kalkar mısın? Dokunman gerekmeyecek.
Nasıl olduğunu göstereceğim. Ayağa kalk. Elini uzat. Rol yapalım.
Tut şunu.
Tam böyleydi işte.
Böyle tuttum
ve dibinden ucuna kadar okşadım.
Biraz sıktım. Sahte mi diye anlamak istedim.
Bir şey mi enjekte etmişlerdi? Özel efekt miydi?
Ama hayır, gayet gerçekti.
Haykırdım. "Vay be! Anakonda diye buna denir işte."
Kocamandı.
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Nong Mon'daki bambu dolmaları gibiydi. Ya da Ubon'daki domuz sosisleri gibi.
Nasıl tarif edeyim?
Öyle büyülenmiştim ki transa geçtim.
Şeyini tutarak onunla konuştum.
"Nerelisin?" dedim.
"Sa Kaeo, öyle mi?
Hep böyle büyük müydü?"
"Yani, büyütmeye çalışmadım hiç" dedi.
"Doğuştan gelen bir bozukluk" dedi. Amma artistlik yaptı.
Keşke benimki de öyle bozuk olsa.
"Sahi mi? Yürekten söylüyorum, tanıştığıma memnun oldum" dedim.
Gerçekten.
Hani yeni biriyle tanışırken elini sağlam bir şekilde sıkarsınız ya?
Ben de çükünü sıktım.
"Memnun oldum."
Güzelce sıktım. "Vay be, inanılmazsın.
Nasıl bu kadar sertleşiyor?" dedim.
"Özel bir tekniğim var" dedi.
Ama sırmış.
Böyle konuşuyorduk. "Peki, ya o? O nereli?" dedim.
Biri Bueng Kan'lıydı.
Diğeri Suvannakhet, Laos'lu. Hepsinin mikrofonuna konuştum.
Uzun uzun konuştuk.
Konuşmamız bitince de ayrıldık.
Çok etkilenmiş, büyülenmiştim.
Şunu itiraf edeyim… Bu kısmı montajda çıkartacağım
ama otelime gittim ve şöyle düşündüm:
"Zor olmamalı."
Neredeyse gece yarısıydı.
Gösteriden sonra khao tom almaya gidip geri gelmiştim.
Sonra duş aldım.
Oteldeki dev aynanın önünde durdum.
Önce gözlüğümü denedim.
Şunu.
Uykun gelmiş gibi. Burada durayım.
Tanrım.
Astığım anda düştü.
Az kalsın sapları kırılıyordu. Başka gözlüğüm yok.
Camları kırılacaktı, yere çarptı.
Kahretsin. belki de kayışı yüzünden kaymıştı.
O gün öğleden sonra Yakult almıştım.
Oradan başlayayım dedim. Buzdolabından çıkardım.
Onları asarım dedim.
İki ufak şişe denedim.
Tanrım.
Hâlâ mı çok ağır?
O zaman boşaltayım diye düşündüm.
Hepsini içtim.
Sadece şişeler ve folyoları kaldı.
Yine de olmadı.
Neyi başardım, biliyor musunuz?
Folyo kapakları.
Yarı daire olacak şekilde katladım. Onu başardım.
O gösteri
katılan herkesin kocalarının hayatını mahvetti.
Bittik.
Boyumuzun ölçüsünü aldık.
Tombik Bella vardı ya?
Gösteriden önce karısının hayatındaki tek erkek oydu.
Sonra karısı daha iyi…
…bir şeye rastladı.
Artık hep şikâyet ediyor.
"Bizi o lanet gösteriye götürdüğünden beri karım her duşta,
beni her çıplak gördüğünde ne yapıyor dersin?
Cik cik.
Hani çocuğu çıplak gören yetişkinlerin yaptığı gibi.
Bana öyle yapıyor."
Bence bu özel bir yetenek.
Böyle bir barı saklamaları gerektiğini,
yoksa arada bir polisin gelip kapatacağını söylemişlerdi.
"Neden ki ya?" demiştim.
Bunlar özel ve eşsiz yetenekler.
Bir değerleri var.
Pipinizi veya kukunuzu
bu kadar etkin bir şekilde kullanmak
bir İngiliz futbolcunun topa kafa atarak
48 kilometre yürümesi gibi bir şey.
O da başla yapılan bir beceri.
Danimarkalı bir dalışçı tek nefesle
202 metre derine inip dünya rekorunu kırdı.
Becerikli akciğerleri var. Bir Amerikalı, vantilatörü diliyle durduruyor.
Bir dakika içinde vantilatörün önünü çıkarıp
diliyle pervanelerini durduruyor.
Bir dakika içinde 35 kere, tekrar tekrar durduruyor.
O da yeteneğini kullanıyordu.
Büyük bir çükünüz varsa da onunla tamtam çalarsınız yani.
Veya kukunuzdan kuş çıkarırsınız.
Kuş, kaplumbağa, balık. Tam bir hayvan barınağı gibi.
Bence devletin bunu saklamak yerine teşvik etmesi gerekiyor.
Bu kadar bağnaz olmayın.
Teşvik edip öğretmeleri gerek.
Tayland masajında yaptıkları gibi. Bu süper bir yumuşak güç.
Yumuşak güç değil, süper yumuşak güç.
Yumuşak kısımlarınızın yumuşak gücü.
Başkalarına öğretirseniz
insanlar bir kukunun neler yapabileceğini görür.
Depo gibi olduğunu mesela.
Alcazar ve Tiffany'de playback'ten fazlası yapılabilir.
Anca playback ve espri yapıyorlar.
Zaten ameliyat oluyorlar.
Başka hayvanlar için de
yer açtırabilirler.
Kuşlarla kalmamalı. Timsahlar da olmalı.
Yabancılar timsahlara bayılır. Balon balığına da.
Balon balıkları korkunca şirin olur.
Bazı günler program gizli de olabilir. Sürpriz yaparlar.
Crybaby filan çıkabilir.
Bunun tanıtımı yapılabilir.
Ayrıca niye sadece davul çalsınlar?
Bir sürü müzik enstrümanı var.
Tayland ksilofonu mesela. Birbirlerinin boynuna sarılırlar.
Amerikalıyla yarışıp pipimizle vantilatör durdururuz.
Bunlar gizlenmemeli, teşvik edilmeli.
Turizm Bakanlığı bunları tanıtmalı.
Ünlü bir oyuncuyu reklam yüzü yapmaya milyonlarca baht harcamaya gerek yok.
TikTok yapın yeter. Daha kolay.
İnsanları davet edin. Bu bir süper yumuşak güç.
Fikirlerimi alın. Sorun yok.
Pattaya veya Phuket'teki insanlara
"Merhaba, hoş geldiniz" dedirtin.
Ne dersiniz?
"Merhaba, hoş geldiniz. Gösteri zamanı. Bedava. Bira 400 baht.
Gösteriye gelin. Zevk alın. Neşelenin. Eğlenin. Enerji dolun.
Kadın gücü var. Balık var. Kaplumbağa var.
Kuş var. Timsah var. Belki balon balığı da var.
Pinpon, balonlar, sigara, muz.
Lütfen gelin de görün.
Süpermenlerimiz var.
Çok iyi Süpermenler. İyi el sıkışırlar. Çük de sıkabilirsiniz.
Dev çükler ça-ça-ça çalıyor.
Dev çükler su şişesi kaldırıyor.
Dev çükler masaj yapıyor. Süper star dev çükler.
Dev çükler masaj yapıyor. Dev çükümüz ölümsüzdür.
Dev çükümüz serbest stildir. Tayland'a hoş geldiniz.
Yoksulların hakları var mı? Olsun, çüklerimiz var.
Olsun, kukularımız var."
Yap bunu Tayland. İndir şu külotları.
Tayland halkının refahı için saçmalamayı bırakalım!"
Eve dikkatli gidin!
Uyan! Teşekkürler!
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay