W serialu ukazano nielegalne i/lub niebezpieczne działania nieletnich.
Odcinek zawiera scenę samobójstwa, która może być szokująca.
Serial inspirowany jest faktami,
ale zawiera postaci, zdarzenia, miejsca i dialogi wymyślone dla dramatyzacji.
Podobieństwo do zdarzeń, życia prawdziwych osób,
produktów lub organizacji ma na celu tylko dramatyzację.
Pocałowałeś księżniczkę, a ona zmieniła się w ropuchę?
Byłem równie zszokowany i rozczarowany.
Jasne, wierzę ci.
Ale dałeś mi słowo, idioto.
Gdy wygrywają uczucia, ty przegrywasz.
Rozumiem ból zdrady.
Gdy zawodzi ktoś, komu głęboko ufałeś.
Pamiętam, gdy ty i twoja matka przyszliście po pracę.
Byłeś nikim,
ale Juampi od razu cię polubił.
Staliście się braćmi.
Mam wiele powodów, by traktować cię jak syna.
Zakochałem się,
ale nigdy nie zdradziłbym ciebie ani nie naraził Juampiego.
To mój brat.
- Jesteście moją rodziną. - Spokojnie, to nie sąd.
Mam dla ciebie robotę.
Ufam ci jako jednemu z nielicznych.
Luis Alfonso.
- Tak? - Stawia pierwsze kroki.
Pojedziecie razem.
Macie nowe dowody.
To ważne zlecenie. I polecicie na małe wakacje.
Potrzebuję dowodów, by dorwać drani, którzy spiskują przeciwko mnie.
Wsiądziecie z nimi do samolotu
i z ukrytym dyktafonem nagracie każde ich słowo.
Dzięki, szefie. Nie zawiodę.
DZIECKO KARTELU
NIE PATRZĄC WSTECZ
Od razu wam mówiłam. Tylko nic mu nie mówcie.
Dzień dobry.
Jakby odnalazł dom. Rany boskie.
Ale wstyd.
Co z tobą?
Co ci jest?
Dziwnie tak wtapiać się w tłum.
Dziwniej niż chodzić z armią ochroniarzy?
O wiele.
Dziwniej niż walczyć o życie?
Takie życie dostaliśmy od losu.
Ale spójrz, gdzie jesteśmy teraz.
Dziwnie być anonimowym.
Tu nazywamy się Marroquín Santos.
Mamy problemy, jak wszyscy.
Ale nie tyle co w domu.
Lepiej zacznijcie planować życie.
Wygląda pysznie.
Co to?
- Chinchulín, jelita wołowe. - Pyszne.
Przywykł, że mama go wyręcza.
Stek był pyszny.
Na pewno tam wrócimy.
Leć. Kup jej coś.
- Popcorn? - Chcesz?
A ty? Poproszę dwa.
Dzięki.
I ten.
Świątynie są dla świętych.
I dla świętego Michaela.
- Juan Pablo Escobar Henao. - Miło cię poznać.
Andrea odpisała!
„Drogi Juampi. Też o tobie myślałam.
Ale tylko za dnia, bo w nocy śpię”.
Często zastanawiałem się, jakie zakończenie planował ojciec.
Jeśli chciał chronić rodzinę,
czemu nie skończył z przemocą, kiedy miał na to szansę?
Nigdy nie poznam tych odpowiedzi,
które wciągają mnie w otchłań bezkresnego cierpienia.
Dorado?
Marnuje się, co?
Tyle ukrytej kasy.
- Co nie? - Spójrz na nas.
Ukrywamy się jak szczury.
Zapędzone do kąta.
Ale odbijemy się. Znów będziemy królami.
Jeszcze jedno. Co z Juampim?
Od dawna pyta o Rodriego. Chce wiedzieć, gdzie jest.
Powiedzmy mu prawdę.
Jak to robi szef. Prosto z mostu.
A nie mówimy prawdy?
Pablo wyznaczył Rodriemu robotę.
Tym razem jest inaczej.
Nie?
Kiedy wracasz, Rodri?
Załatwiam jedną robotę.
Bez obaw. To niedaleko.
Chciałem się pożegnać.
Twoja babka i mama powiedziały, że jesteś na ranczu.
Cieszę się, że cię złapałem.
Jestem z Dorado i Lagañą.
Rozłącz się! Szybko!
Porozbierali tu kilka motorów.
Pomożesz mi je poskładać?
Jasne.
Nie mówię tego jako pracownik, tylko jak twój brat.
Rozłącz się. To niebezpieczne.
- Bezpiecznej podróży. - Pogadamy, jak wrócę z Cali.
Po co lecisz do Cali?
Dość już gadałeś.
Pasażerowie lotu do Meksyku proszeni są do bramek.
KANDYDAT NA PREZYDENTA ODWIEDZI CALI
Dziękuję.
- Wystraszyłeś mnie. - Co z tobą?
Nic.
Co jest, to twój pierwszy raz?
Żebyś wiedział. Nigdy nie leciałem.
Widać. Srasz pod siebie.
Zamknij się.
Wcale nie sram.
Może trochę.
- Lot 55 do Cali… - No dobra.
Idziemy?
- Tak, wezmę… - Zostaw.
Nieś swoje. To jest ciężkie.
Żebyś się nie zmachał.
Podgrzeję tę pizzę. Rura w łazience wciąż cieknie.
Jutro wezwę hydraulika.
Naprawię to, jak zjem.
- Co? - Wezwę hydraulika.
Juan Pablo był leniem, ale Sebastian jest inny.
Gadaj zdrów.
Weź to, kochanie, a ja dokończę.
Jasne.
Buenos Aires zasypało mnie nowymi doświadczeniami.
Stałem się ekspertem życia w ukryciu.
Kochanie.
Powiedz szczerze.
Tęsknisz za przeszłością?
Wyzwanie zwyczajnego życia wyzwalało moje lęki i niepewności.
Chodź.
Pojąłem, w jakim oderwaniu żyłem.
Szczerze mówiąc…
tęsknię za rodziną.
Ale to wszystko.
Nasze życie było jak film sensacyjny.
To prawda.
Widziałeś Manuelę?
Jest szczęśliwa.
Wcześniej nie zadawała się z rówieśnikami, a teraz?
Żyje normalnie.
Bardzo to doceniam.
Zwykłe życie.
Czasami martwię się, że tęsknisz za przeszłością.
Jest tak?
No wiesz…
Podoba mi się ten spokój.
Ale sam nie wiem.
Czuję, że nie do końca uciekłem.
Że ktoś dalej na nas poluje.
Spójrz na mnie.
Tu jesteśmy nikim.
Nic lepszego nie mogło nas spotkać.
Rodri.
Nie gap się tak, bo ludzie nabiorą podejrzeń.
Jesteśmy na widoku.
Wiesz co? Naprawdę cię lubię.
Mam dla ciebie prezent.
Proszę.
Na pierwszy lot.
Dla ciebie i dla mnie.
- Pomogę z walizką. - Nie, dziękuję.
- Dam ją pod fotel. - Dobrze.
- Niech tam zostanie. - Dobrze.
A panu pomóc?
Dzień dobry, panie i panowie. Mówi kapitan.
Witamy na pokładzie lotu do Cali.
Startujemy za kilka minut. Dziękuję.
KATASTROFA SAMOLOTU NIKT NIE PRZEŻYŁ
Na razie nie znaleziono ocalałych.
Lot z Bogoty wystartował do Cali o 7.13.
Już po pięciu minutach samolot zaczął tracić wysokość.
- Kadłub przełamał się… - Leciał do Cali?
Cholera, leciał do Cali!
- Chyba… - Tak mówią.
Rodri nim leciał?
- Co się stało? - Rodri był w samolocie.
Co ty pleciesz?
W życiu. O czym ty mówisz?
- Po co leciałby do Cali? - Mówił mi!
Władze podejrzewają zamach,
jako że wśród pasażerów lotu
miał być kandydat na prezydenta César Gaviria.
Jednak według naszych źródeł Gaviria nie leciał samolotem.
Niektórzy podejrzewają, że to sprawka Pabla Escobara.
To tata?
- Nie. - Tata zlecił zamach?
- Zabił Rodriego? - Nie…
Juan Pablo! Wracaj!
To Pablo?
Pilnujcie go.
Co, skurwielu?
Szefunciu!
Dobrze, że cię znaleźliśmy.
Martwiliśmy się o ciebie.
- Spadajcie. - Co?
- Jesteście jak mój pieprzony ojciec. - Nie mów tak.
Ojciec robi wszystko, by zadbać o rodzinę.
- Dlatego zabił mojego przyjaciela? - Rodri nie był niewinny.
Wiedział, w co się pakuje. Sam dokonał wyborów.
- Nic nie zrobił. - Zrobił.
- Nie. - Zjebał sprawę!
- Bo uganiał się za Angie. - Nie wierzę.
Ojciec nie miał prawa decydować, kto zginie w katastrofie.
Racja. Chodź, pogadamy.
Dokąd, dupku?
Tata coś rozkazał, a wy się go słuchacie?
Choćbyście się nie zgadzali? Jesteście tchórzami!
Tak myślisz?
Gówno wiesz. Rodri był też naszym kumplem…
Kumple nie zabijają kumpli.
Uspokój się, Juan Pablo.
- Chodźmy. - Chcę zobaczyć ojca.
To zbyt niebezpieczne.
Mam to w dupie!
- Ja też! - Albo teraz, albo nigdy!
Czekaj, Dorado, ty leniwa gniwo.
Spójrz na róg.
Proszę pana.
W porządku. Ale chodźmy do auta.
Inaczej wylądujemy w pace w USA.
Co jest, kurwa?
Proszę zaczekać na przeszukanie.
- Tak? - Juan Pablo Escobar?
Nie, pomyłka.
- Tak? - Wysłuchaj mnie, Juan Pablo.
Daj mi spokój. Nie dzwoń więcej.
Jesteśmy z Kolumbii, ale to mało zabawne.
- Nie dzwoń. - Wiem, że to ty.
Trafiłeś tu z Kolumbii z matką, siostrą i dziewczyną jako rodzina Sebastiánów.
Kto mówi?
Zostawiliśmy to życie. Spłaciliśmy dług.
- Spotkajmy się. - Po co?
Przemyśl to. I lepiej nikomu nie mów.
No skup się.
- W końcu… - „W końcu…”
Raz po raz stawałem na rozdrożu.
Starałem podejmować się mądre decyzje.
Długo próbowałem zmienić los naszej rodziny.
Przerwać ten cykl.
Przywiozłem ci rzeczy z Nápoles.
Ale nie mogłem pozbyć się piętna, które wciąż o sobie przypominało.
Muszą dobrze wyglądać.
Na co się gapisz?
No dawaj! Nie! Co tam masz?
- Zobacz. - Wygram.
Zobacz, trafiłam!
Nie oszukuj!
Chciałbym chwilę pomówić z synem.
No dobra. Nadszedł czas.
Czasami mały ból jest konieczny, żeby uniknąć większego.
Mały?
Racja, czasami nie taki mały.
Ale żeby chronić rodzinę,
wycierpię, ile będzie trzeba.
Nikogo nie straciłeś. Co ty wiesz o cierpieniu?
Cierpią tylko ci wokół ciebie.
Niby chcesz chronić rodzinę, a co zrobiłeś?
Zabiłeś mi przyjaciela.
Najbliższą mi osobę.
Ten chłopak zdradził mnie i ciebie.
Zdradził? Był moim przyjacielem.
Chciał dla mnie jak najlepiej.
Zdrajcą jesteś tylko ty.
Musisz nauczyć się odróżniać przyjaciół od oportunistów.
Nie możemy ufać każdemu.
- Nie jestem jak ty. - Jesteś moim synem.
- Owocem mnie i matki. - Nie chcę być jak ty.
Nienawidzę tego życia.
Kiss, Tina, Rodri…
Jeszcze Angie.
Odebrałeś mi wszystkich przyjaciół.
I nigdy cię nie ma, bo ukrywasz się przez policją.
Po co tu przyjechałeś? By ze mną pogadać?
O czymś, co mam gdzieś?
W samolocie mogła być twoja matka.
Twoja matka.
Rodzinę też byś zabił?
Wojna to wojna.
Kto musi umrzeć, ten umiera.
Doniesienia potwierdzają wybuch bomby o wadze 500 kilogramów.
Zginęły 72 osoby,
a 700 zostało rannych. Wybuch utworzył czterometrowy krater.
Fasada budynku jest zniszczona, a okoliczne budynki uszkodzone.
Rzekomym celem był dyrektor DAS, któremu udało się uciec.
- Tak? - Masz odpowiedź?
Naprawdę do nas nie dzwoń. Chcemy żyć, jak należy.
Zapomnieć o duchach przeszłości.
Nie uciekniesz od duchów. Lepiej się z nimi zapoznać.
Zapytać, czego chcą.
Rozmowa zawsze pomaga.
W porządku.
W dzień, w miejscu publicznym.
Wiele myślałem o życiu.
O wszystkich wyborach.
Przemoc była codziennością.
Stosowali ją mój ojciec oraz jego zabójcy,
którzy stali się moimi niańkami oraz przyjaciółmi.
Razem śmialiśmy się, marzyliśmy i cierpieliśmy.
Stój!
- Skurwiel! - Jesteś otoczony! Rzuć broń!
Dorastanie było poszukiwaniem.
Szukałem sensu w świecie absurdu.
Człowieczeństwa w środku absurdu.
Wolę umrzeć w Kolumbii
niż w celi w Stanach, dupku!
Nauczyli mnie wiele o życiu.
Że prawdziwa siła nie tkwi w pięściach czy kulach…
DLA MOJEJ KOBIETY
…a wytrwałości, by przeć naprzód, bez względu na okoliczności.
Odwaga to nie brak lęku,
tylko stawianie czoła trudom mimo niego.
Dokąd to, dupku?
Jesteś kapusiem?
Wszystko w porządku?
- Pomóc? - Nie trzeba.
Zaraz zamykamy drzwi.
Poniekąd wtedy umarłem.
Nie byłem już taki sam.
Zacząłem od nowa, jak twoja rodzina.
Zmieniłem tożsamość.
Odciąłem się.
Ale szczerze mówiąc…
nie da się całkiem uciec.
Zrobiłem, co zrobiłem.
Nie potrafię o tym zapomnieć.
Wiesz, co mnie przeraża?
Że naprawdę uwierzę w to nowe życie.
Że przemoc została za mną…
a potem nagle cały ten syf wróci.
Nie masz na to wpływu.
To nie twoja wina.
Nie poszedłeś w jego ślady.
Nie uciekniesz od lęku i przeszłości.
Możesz tylko dokonywać właściwych wyborów.
I tyle.
Nie cofnę cierpienia, jakie zadał mój ojciec.
Ale mam misję.
Zabiegać o pokój i uczcić pamięć jego ofiar.
Zapiszę inną historię.
- Dzień dobry. - Cześć.
Jak leci, mały? Wszystko gra?
Tak, dzięki za prezent.
- Podoba się? - Tak.
To dobrze. Gotów na śniadanie?
- Hej. - Wszystko gra?
Tak.
Jak spaliście?
Zdajemy sobie sprawę z ogromu cierpienia zadanego przez handlarzy narkotyków.
Więcej informacji zawiera raport
przygotowany przez komisję specjalną w Kolumbii.
Napisy: Krzysztof Zając