Ten serial jest produkcją fikcyjną. Sceny z udziałem zwierząt
kręcono we współpracy z ekspertami.
BUSAN
„NIE” WOBEC IMPORTU DZIECI PATRZĄ
SKŁAD CELNY
Trzeba było przyjechać ciężarówką. Jak chcesz to zmieścić?
Poradzę sobie. Otwórz bramę.
Ne pewno? To dziesięć naczyń.
No dobra.
Te trzy skrzynie.
Otwieraj. Zobaczmy, co tam mamy.
Nie możesz po prostu ich zabrać?
Muszę się upewnić.
Co, masz coś do ukrycia?
Przestań, człowieku. Nie ufasz mi?
Powiedz,
jak je zgarnąłeś z Sinanu?
Nawet mi nie mów. Miały trafić do Japonii,
ale wybuliłem kasę, żeby je przechwycić.
Nie świruj. Są prawdziwe.
Nic nie mówiłem.
Ja pierniczę.
No tak.
Wiedziałem. Same fałszywki.
Aż tak widać?
Kurwa, co za szmelc.
Zobacz. To ci wygląda na chińską ceramikę?
Czemu chińską, skoro z Sinanu?
Ale z ciebie ignorant.
Statek był chiński, tak?
Po co chiński statek miałby transportować koreańską ceramikę?
Poważnie? Nie pomyślałem.
Jak chcesz kiwać ludzi, doucz się, półgłówku.
Kogo ty chcesz kantować?
To co mam teraz z tym zrobić?
Ile to kosztowało?
Dałem 500 000 wonów.
Mówiłeś, że ma być na cito, więc zapłaciłem gotówką.
Dobra, już.
Będę musiał sprzedać całość naraz.
- Byłoby świetnie. - Zostaw mnie.
Weź się odczep!
ANTYKI Z DEOKSANU
O ja cię.
Sugoi.
Wygląda fantastycznie.
Miały trafić do Japonii. Niełatwo było je zdobyć.
- Naprawdę? - Widzi pan? To z jednego zestawu.
Widzę. Dobrze, to ile za jedną?
Milion.
Milion od sztuki?
- Z czego to jest? Ze złota? - To waza z Sinanu.
Ich ceny sięgają dwóch milionów.
Dajcie spokój. Niemożliwe, żeby to tyle kosztowało.
Uważa pan, że to dużo?
Cholernie dużo. Myślicie, że milion w kieszeni trzymam?
Profesorze, zapewniał pan, że to poważny kupiec.
Bo tak jest.
To pasierb bossa yakuzy.
Nie robi to na mnie wrażenia.
Facet nie zna się na rzeczy.
Jeszcze nawet nie podjął decyzji!
Zejdź trochę z ceny.
Jak bardzo trochę?
To może tak:
wszystko odtąd dotąd za pięć milionów.
Zwariowałeś?
Nie dam się tak oskubać.
Po prostu daj mu dobrą ofertę, póki jest zainteresowany.
- Dobrze mówię, nie? - Na to czekam.
Zapomnijcie. Nie ma mowy, żebym tak zeszła z ceny.
Babuniu,
oni się nie cackają. Nie bądź uparta!
Klient z takim portfelem to rzadkość.
Gadaj zdrów. Poniżej dziesięciu milionów nie zejdę.
- Dajże spokój! - Chwila!
Mam propozycję.
Proszę.
Mój boss osobiście mi je przekazał.
Są bezcenne. Nie da się ich kupić za pieniądze.
Daję to za tamte naczynia i tę wazę.
Dobijmy targu.
Dajcież spokój.
I co ja z tym zrobię?
Poza tym nie wierzę w tę ich bezcenność.
Co takiego?
To miecz z okresu Edo. Jak nic wart ponad milion.
A to? Pani spojrzy.
Czyste złoto.
I tutaj też.
I tu. Sam pistolet wart jest pięć milionów.
Babuniu, to dobra oferta.
Jaka tam dobra. Te naczynia to mała fortuna.
Mam być stratna? Nie ma o czym mówić.
Ja cię proszę!
Nie bądź uparta!
Nie wytrzymam.
To byłby rozbój w biały dzień. Nie ma mowy!
Postanowione! Dobiliśmy targu. Może pan je zabrać.
Śmiało, proszę.
A to co ma znaczyć?
- Nie zgadzam się. - Babuniu.
- Decyzja zapadła! - Nie!
Puszczaj!
Co robisz? To moje!
Skąd ty masz tyle siły?
Dość! Koniec tej gadaniny.
Wystarczy! Zabieram wszystko.
Niech pani to puści!
Po co te ceregiele?
Ej, zabierajcie.
NA DNIE YOON TAE HO, SUPERCOMIX STUDIO Corp.
NA DNIE
ODCINEK 3, BEZPRAWIE NA MORZU
Cholera. Tylko Bokgeun zna dokładne miejsce.
Z paki go nie wydostaniemy.
Zwerbujmy na razie Seokbae.
W sumie nurka i tak potrzebujemy.
Dogadam się z nim.
Tymczasem mamy jeszcze jeden problem.
Co znowu?
W mieście jest ekipa z Busanu.
Z Busanu?
Właściwie to nie wiem, czy ekipa.
Ale ten cały Profesor Kim
jest znany w branży, więc musimy uważać.
Może nasze drogi się przetną.
Jak tak dalej pójdzie, gliny nas zgarną, zanim zaczniemy robotę.
Łódź gotowa, tak?
No co?
Co się dzieje?
Kwestia jest taka, że wpierw musimy dogadać się co do kasy.
A nie dogadaliśmy się?
Naprawdę mam opłacić nurka i całą resztę?
Tak. To zawiera się w tych dwóch milionach.
Słuchaj.
Mój kumpel gliniarz, Honggi, też weźmie dolę.
Będę mocno w plecy.
No nie.
Nie bądź taki sztywny.
Pogadaj z szefem, niech coś dorzuci.
Ja jestem szefem.
Skoro tak,
to kopsnij jeszcze milion, a zrobię, co chcesz.
Trochę dobrej woli, Gwanseok.
„Gwanseok”?
Co ty sobie wyobrażasz?
Myślisz, że mam fabrykę pieniędzy?
Mam dość. Zrywam umowę, dupku.
- Zaraz. - Odejdź.
Ale chwila.
Spokojnie.
To nie tak.
Muszę załatwić nurka i łódź.
Mam dużo różnych wydatków.
Załatwić łódź?
Tamten obszar to praktycznie część miasta.
Ja mam za dużą łódź.
Co ty pierdzielisz?
Straż przybrzeżna zwróci uwagę na dalekomorską łódź przy brzegu.
Musimy to zrobić jak miejscowi.
Wziąć łódź wiosłową z silnikiem zaburtowym.
Więc cię nie potrzebujemy.
Nieprawda.
Pożyczę łódź od siostrzeńca. Mieszka w Jeungdo.
- Dobra. - Tylko trzeba to opłacić.
Już mówiłem: w budżecie masz między innymi kasę na łódź.
Swoją mogę wypłynąć, kiedy chcę.
Ale żeby zabrać tamtą, muszę mu coś odpalić.
Co ty wygadujesz?
Poczekaj.
Nie proszę o wiele. Dorzuć 50 000 wonów, szefie.
Na litość boską.
A niech cię.
SIEDZIBA HEUNGBAEK CORPORATION INC.
Słucham?
Co pan taki zdumiony?
Prawdziwe umieścimy na górze, a reszta to będą podróbki.
Nie, pani Yang.
Podróbki w muzeum wystawią państwa na pośmiewisko.
Proszę pana.
Myśli pan, że kto będzie je oglądał?
Był pan w Pałacu Deoksugung? Same dzieci tam przychodzą.
A to czołowe muzeum. Jaki ekspert trafi do naszego?
Ale pan prezes zgodził się już, że kupi wszystko, co znajdziemy.
Nawet jeśli znajdziecie tysiąc sztuk?
Na wszystko są określone środki.
Budżet nie jest z gumy.
Zresztą co to za muzeum, w którym jest tylko ceramika z Sinanu.
Musimy mieć coś z Goryeo, Joseon i tak dalej.
Na dodatek to ceramika chińska, nie koreańska.
Jaki sens w prezentowaniu chińskiej kultury?
Studenci powinni zaznajamiać się z rodzimą historią.
Uzgodniłam to już z prezesem,
więc proszę go nie niepokoić.
Dajemy pięć milionów za całość. W tym eksponaty z innych epok.
Pięć milionów?
Będzie z nich przepiękny widok.
OSIEDLE W YEOUIDO SIBEOM
- To prawda. - Gdzie będzie ten wjazd na parking?
Tam, dokąd jedzie ta ciężarówka.
Rozumiem.
Tylko dokładnie wszystko sprawdźcie przed kolejnym etapem.
Dopilnuję tego.
Dobrze, wracajcie do pracy.
- Wszystkiego dobrego. - Do widzenia, panie prezesie.
Witam, panie Song.
Panie prezesie…
Myślałem, że żona wszystko już z panem ustaliła.
Niczego nie ustaliliśmy. Zaraz cały plan weźmie w łeb.
Zmienili państwo warunki i teraz nasza umowa nie ma sensu.
O czym pan mówi?
Miał pan kupić od nas wszystko,
co uda się wydobyć.
Tak też zrobię. Bo ile może kosztować taka ceramika.
Prawdę mówiąc, całkiem sporo. To właściwie skarb.
Skarb, nie skarb, ale ostatecznie to tylko jakieś skorupy.
Przecież nie są ze złota, co?
O rany.
Złoto nie ma tu nic do rzeczy. To bezcenne przedmioty.
Słuchaj pan,
będę miał gotowe pięć milionów,
więc wydobądźcie tyle, żeby mi starczyło.
I proszę pamiętać,
że zamierzam wypełnić ceramiką cały parter muzeum.
Ale…
W czym problem?
Słuchaj, Seongcheol.
Prezes Cheon pogrzebał cały plan. Co za stary dureń…
Wyłożyłem już na to majątek.
Faktycznie kiepska sprawa.
Masz pomysł, jak z tego wybrnąć?
Cóż.
Znasz różnych polityków, nie?
No znam.
Za dwa lata wybory prezydenckie i powszechne.
Zacznie się festiwal łapówek.
Ale nie wszystko da się załatwić pieniędzmi.
A ceramika?
Darczyńca robi dobre wrażenie, a obdarowany wychodzi z tego z twarzą.
Prezent idealny.
Tak!
Dobry jesteś.
Szkopuł w tym, że ci ludzie pochodzą zwykle z dobrych rodzin
i mają oko do sztuki.
Nie nabiorą się na fałszywki.
Właśnie.
Sprzedaj im prawdziwe,
a prezesowi dostarcz podrobione.
O kurde.
Gdzie się rodzą tacy geniusze?
Wypijmy za to.
KAWIARNIA „NA SZCZĘŚCIE”
Pani Jang otwarła kawiarnię,
bo w poprzedniej pracy zdobyła doświadczenie.
Miejscowi nie znają się na kawie
i gościmy tu głównie przyjezdnych.
Co się stało z twoimi włosami?
Obcięła mi je.
Próbowałam uciec do Seulu.
Chciała mnie tu zatrzymać.
Jak tam twoje sprawy?
Wyjaśniają się.
Ta ceramika z morza jest pewnie dużo warta, co nie?
- Dowiemy się, jak ją znajdziemy. - Nie pakowałbyś się w to w ciemno.
To kiedy wracasz?
Nie wiem. Może za miesiąc.
Nie idzie nam zbyt sprawnie.
Wpadaj, jak będziesz mógł, żeby poopowiadać mi o Seulu.
Żeby mi też obcięła włosy?
Masz poczucie humoru.
Dziewucho, skończ pytlować i pozmywaj naczynia.
Już pan wypił?
Jeszcze jedną?
Nie, dziękuję. Wystarczy.
W Busanie też serwują taką kawę? Jak tam jest?
W Busanie nalewają mniej.
Tyle co kot napłakał.
W mieście jest ekipa z Busanu.
- Z Busanu? - Właściwie to nie wiem, czy ekipa.
Ale ten cały Profesor Kim jest znany w branży, więc musimy uważać.
Może nasze drogi się przetną.
Powinniśmy zmniejszyć porcje?
Chciałem tylko podtrzymać rozmowę i się wygadałem.
Hej.
Chodź na chwilę.
Chcesz jechać do Seulu? To mi pomóż.
Nie mam pieniędzy.
Trzymaj.
Ten gość z Busanu też szuka tej ceramiki, nie?
Nie wiem. Kręci się tu od wczoraj.
Obserwuj go w kawiarni i daj znać, co kombinuje.
Wtedy zabierzesz mnie do Seulu?
Obiecuję.
Z pieczątką.
Ale to głupie.
Tak się robi w Seulu?
Właśnie tak.
Panie Song, to ja. Potrzebuję pieniędzy na pierwsze wydatki.
Gwanseok, jest problem. Sprawa może się rypnąć.
Co?
Prezes Cheon nagle zaczął skąpić.
Chyba pod wpływem tej jego cwanej żonki. Mam związane ręce.
Tutaj też słabo to wygląda.
Do miasta ściągają awanturnicy.
Jeśli się nie pospieszymy, zgarną nam łup sprzed nosa.
Ale co ja mogę? Zakręcili kurek.
Sam dużo nie wyłożę.
Musimy jakoś wpłynąć na Cheona.
Na pewno jego żona za tym stoi?
Na pewno.
Powiedziała mi wprost, że mogą dać tylko pięć milionów.
To nawet wydatków nie pokryje.
No właśnie.
A Cheon chodzi na jej pasku.
No to trzeba ją przekonać.
Wiem.
Musi zrozumieć, jak cenne są te przedmioty.
Song.
Przygotujesz jakieś cenne naczynie?
Co masz na myśli?
Gdzie byłeś?
Przewietrzyć się. A co?
Gdzie są Jeonchul i Daesik?
Nie wiem.
Musisz wracać do Seulu i spotkać się z Songiem.
Co? Dlaczego?
Da ci jedno naczynie. Dostarczysz je do domu prezesa.
Mam je tam podrzucić?
Nie, oddać osobiście jego żonie.
Przekonaj ją, tak jak ty potrafisz, że ma do czynienia z czymś cennym.
Po co to wszystko?
Żona Cheona chce nam popsuć układ.
A prezes jej słucha.
Wszystko w twoich rękach.
Rozumiesz, co mówię?
Ona musi zmienić zdanie.
Przekonaj ją za wszelką cenę. Rozumiesz?
Pojedziesz rano pociągiem.
GALERIA SZTUKI
Z jakiego to okresu?
- Pochodzi z dynastii Yuan. - Aha.
A skąd dokładnie?
Z Mongquan?
Z Longquan i Jingdezhen! Ile razy mam…?
Jingdezhen. Longquan…
No dobrze.
Jaka ceramika stamtąd pochodzi?
Celadon?
Nie, biała porcelana.
Ja się przy tobie wykończę.
Skąd pomysł z tym prezentem?
Co twój wujek sobie uroił?
Do diabła, to co ja mam robić?
- Chodź tu. - Po co?
Stój spokojnie.
Już rozumiem.
No, no.
Jest na co popatrzeć.
Wszystko jasne.
Twój wujek to cholerny geniusz.
YONGJIN
Niezła ta łódź.
- Może jednak nią popłyńmy. - Mówiłem – straż nas przydybie.
Wiosłowa będzie za mała.
Co my nią zdziałamy?
Zależy ci na dyskrecji?
Przyskrzynią nas jak nic.
I bratanek twojej żony nam ją pożyczy?
Załatwię to. Tym się nie kłopocz.
Trzymam cię za słowo.
Kombinujemy, a mamy doskonałą łódź.
Jasny gwint!
Za bardzo się spoufaliliśmy.
JEUNGDO
No co jest? Dobrze tam gazujesz?
Mówię, że tak!
Pierdolone. Problem jest gdzie indziej.
Hej tam!
Sangbok!
Co? Wujek! A ty skąd tutaj?
Do ciebie przychodzę.
Silnik wam padł?
Oszaleję z tym.
NOH SANGBOK
- Myślałem, że gwint poszedł, ale nie. - O kurde.
Wcale nie odpala?
Będzie z tym dużo babrania się.
Ale naprawię cholerstwo.
No to dobrze.
Pogadamy?
Chodź.
Co tam?
O robotę chodzi.
Potrzebujesz silnika i mojej łodzi?
Właśnie.
Zapłacę ci.
Stary…
mam zarzucać sieci w środku żniw?
Nie, rób swoje.
Mówiłeś, że moja łódź ci potrzebna.
Tak.
Ja nią popłynę. Ty dalej rób swoje.
Jak to?
Moją łodzią pływam sam.
Co ty pieprzysz?
Ciebie nie potrzebuję.
Tata mawiał, że żony i łodzi byle komu się nie pożycza.
O ty… Jestem dla ciebie byle kto?
Tak?
Zwał, jak zwał. A łodzi nie dam.
Zajmij się swoją robotą.
Pływanie łodzią to właśnie moja robota! Co ty, głuchy?
To wracaj do podrywania dziewczyn w barach.
Że co?
Coś ty powiedział? Powtórz.
- I czemu to ma służyć? - Nie wtrącaj się. Zostaw to mnie.
Nie rób scen.
Daj mu 50 000 wonów i już.
Co mam mu dać?
Gówno ode mnie dostanie ten wypierdek. Zaraz go…
Zaraz to się wszystko spierdoli. Załatw to po cichu.
Dobra, chodź tu jeszcze.
Dalej nic?
- Chodźże. - A w dupę.
Możemy cię prosić?
Co znowu?
Powinnam się przejść albo coś.
Nie ma dzisiaj klientów.
Od chodzenia tylko zgłodniejesz.
Potrzebuję ruchu.
Inaczej dostanę niestrawności.
Zapraszam.
Witamy!
Cześć.
Co tak cicho? Świątynię tu urządziłyście?
A wy skąd się znacie?
Co?
Mamy wspólne interesy.
Ech, ty. Co to za interesy?
Dość tego wypytywania.
Pani już dziękujemy.
Cześć, Seonja.
Zrób mi kawy.
Z tym tam… no wiesz. Tylko słodkiej.
W sensie, dwie filiżanki.
Ej, ty.
Podejdź no.
Słucham?
Chodź, chodź.
Słuchaj…
Lubisz sashimi?
Może zabiorę cię na obiad, co?
Ona surowej ryby nie jada.
To może głowizna wieprzowa?
Tego też nie tykasz, prawda?
Nie wtrącaj się.
To co lubisz?
Niczego nie lubię.
Naprawdę?
To może postawię ci drinka.
Chcesz źle skończyć?
Ojej.
Jeden drink to taka zbrodnia?
Nie mamy tu dobrej kawy.
Lepszą dają w sklepie naprzeciwko.
Co ty wygadujesz?
Poczekaj chwilę.
Podobno w mieście są ludzie z Seulu, prawda to?
- O kurde. - Masz.
TYSIĄC WONÓW
Jakoś się dogadamy, nie?
O rany.
A to mi się trafiło!
Ej! To dla was obu!
Podzielcie się.
Głupia smarkula.
Napijmy się.
„Cheon Hwangsik”.
Kto tam?
Mam przesyłkę dla pani domu.
Chwileczkę.
Czekam.
Jeśli spyta, co to, odpowiedz, że coś cennego.
A jak będzie dopytywać,
spójrz jej w oczy i powiedz, że to specjalnie dla niej.
Dzień dobry.
Słucham pana.
Pan Song z Insadongu polecił mi to dostarczyć.
Przekażę.
Do rąk własnych. To bardzo cenne.
Pani Yang! Przesyłka dla pani!
Co to takiego?
Pan mówi, że coś cennego!
- Z Insadongu? - Tak. Od pana Songa.
Pan jest z Insadongu!
Dobrze, wpuść go.
Proszę wejść.
Dzięki.
Ale się tu urządzili.
Pani Yang.
Znów się widzimy.
Tak.
Ten szczurzy pomiot wziął 50 000
za samo wypożyczenie łodzi.
Nie wiesz, jak się załatwia takie sprawy.
- Wróciłeś. - Tak.
A taki był kozak.
Gdzie Heedong?
Załatwia coś w Seulu.
W Seulu?
A powiedz, jaka jest ta żona prezesa Cheona?
W jakim sensie?
Próbuje obcinać nam fundusze.
Naprawdę?
Jak wiesz, nie idzie nam najlepiej.
Zaraz zabraknie nam na wydatki…
Musimy ją przekonać.
Powiesz mi coś o niej? Jaka to jest osoba?
Wiem tyle, że jeśli chodzi o forsę, będzie ciężko.
Tylko pieniądze dają jej szczęście.
Prezes ożenił się z nią, bo tak dobrze nimi zarządza.
Nie odwróci się od starego.
Na młodziaka nie poleci.
Myślisz, że zostawi żonę bez nadzoru?
Jego goryl nie odstępuje jej na krok.
Więc co tu robisz?
A, tak.
Przysłał mnie pan Song.
W jakim celu?
Powiedział, że to cenne.
Prezent dla pani.
Już coś wydobyliście?
Nie, to coś innego.
Bardzo rzadka ceramika w prezencie.
- W prezencie? - Tak.
Ma teraz czas, żeby wysyłać mi prezenty?
- Prawdziwa? - Tak, chiński wyrób z dynastii Yuan.
- Pochodzi z Mongquan. - Doprawdy?
Wartościowa rzecz.
Mówisz, że cenna?
Wygląda na taką?
Na kwiaty by się nadało.
Chyba wam się nudzi.
Nie powinniście teraz robić tego, co do was należy?
Co to?!
Przekaż panu Songowi, że dziękuję za prezent.
Widzę, że mnie sonduje.
Niech wie, że nie zwykłam ignorować drogich prezentów.
I może nawet prześlę mu coś w odpowiedzi.
Zrozumiałeś?
Tak.
Możesz odejść.
Co to za przedstawienie…
- Hej! - Tak?
Mam panu przekazać.
DZIŚ O 17.00 BUTIK „MARILYN”, JONGNO
Nie wierzę, że się udało.
Za kogo on mnie uważa?
Mam zebranie grupy oszczędnościowej.
O której?
O piątej. Pojadę ze znajomą z Gahoe-dong.
- Nie musisz mi towarzyszyć. - Będę w pobliżu.
Pan prezes ją zna. Czułaby się niezręcznie.
Mimo wszystko…
W porządku. Powiem prezesowi, że wszystko psujecie,
bo źle odczytujecie intencje.
BUTIK „MARILYN”
Witamy.
Dzień dobry. Mam się tu z kimś spotkać.
Z Mokpo?
Tak.
Tędy, proszę.
Tamten pokój.
Proszę.
To ty jesteś prezentem?
Tak.
Kochaj się ze mną.
Tak normalnie.
Proszę?
Jakbyśmy byli parą.
Przytul mnie.
Co? Nie chcesz?
Nie o to chodzi.
Po prostu to trochę…
Chcesz najpierw porozmawiać?
Ale w ogóle jest o czym?
Zawsze pani taka jest?
Nie musiała pani tłuc tego wazonu.
Prezes pomyśli, że złajałam pana Songa.
Nie będzie cię podejrzewał.
Dużo osób to widziało.
Przytul mnie.
Cofnij się.
Ja to zrobię.
Ale… jak to działa?
Wujek cię przysłał?
To niepospolity człowiek.
Co wcześniej robił?
Wie pani, to i tamto.
Napijesz się?
Bardzo mocne.
Pierwszy raz pijesz whiskey?
Tak.
Musimy dopłynąć w to miejsce,
ale tutaj prąd jest silny, więc nie wiem, co z tego wyjdzie.
Mamy małą łódź. Fale będą nami miotać.
Spakujmy się, jedźmy do Jeungdo
i czekajmy na dobry moment.
Seokbae,
dasz radę zanurkować sam?
O czym ty gadasz? Niby kiedy się na to zgodziłem?
Po coś tu jesteś. Nie wyjeżdżaj teraz z fochami.
Jestem tu, bo zrobiliście niezłe przedstawienie.
Gliny za mną węszą. Mam dość zmartwień.
Mówiłem, że nie robisz tego za darmo.
O jakiej sumie tu mówimy?
Jak skończę w pace, kto mi się synem zajmie?
Dobra, posłuchajcie mnie.
Jest nas tu coraz więcej,
a forsa nadal ta sama.
Podzielmy się zyskiem po równo.
Kapitanie, nowy układ.
Jak rozbijemy bank, to razem.
Jak wtopimy, to wszyscy.
Co wy na to?
Mnie to pasuje.
Nie lubię być nazwiskiem na liście płac.
Ja nie mam obiekcji.
Muszę spytać pana Songa.
Ja odpowiadam za twoją dolę.
A ty?
Niech was szlag.
Pod wodą nic nie widać.
Przeszkody nie zobaczysz, więc szurasz po dnie.
O tak. Noga za nogą.
I nagle „brzęk!”.
Kiedy coś brzęknie,
starasz się ostrożnie to wymacać,
żeby wiedzieć, czy to ceramika, czy moneta.
To tam są monety?
Monety miały robić na statku za przeciwwagę.
Ile możesz wydobyć sam?
To nie będzie szybka akcja.
Prąd jest tam silny.
Da się nurkować kilka dni w roku.
Ile wyciągniesz za jednym razem?
Ręce mam tylko dwie, więc pewnie po dwie sztuki.
Kilka zanurzeń i plecy mają dość.
Ciśnienie robi swoje.
W ten sposób nigdy nie wyciągniemy tysiąca sztuk.
W takim układzie…
Seokbae, zanurkujesz z siecią,
umieścisz je tam, a my wyciągniemy.
Rozbite. Bo w sieci będą się o siebie obijać.
Po takim czasie pod wodą są kruche.
Co racja, to racja.
Będziemy ostrożni.
Dużo czasu nie mamy. Musimy wyciągać dużo za każdym razem.
Zatrudniamy więcej nurków?
Żartujesz? Wiesz, ile każdy weźmie?
Kiedy odkryli tę ceramikę, to też używali sieci.
Będzie dobrze.
Ale dalej nie znamy dokładnego miejsca.
Jak mamy je znaleźć?
Razem z Seokbae przeczeszemy teren.
Na pewno w końcu znajdziemy.
Chcesz nurkować?
To nie jest zabawa przy brzegu.
Całe życie spędziłem na morzu.
I teraz masz szansę tam umrzeć. Ciśnienie może załatwić ci bębenki.
Powiedziałem. Będę nurkował.
Jak coś mówię, to tak będzie, do diabła!
I przestań biadolić!
A tobie co?
No co?
Zamknij jadaczkę i myśl, gdzie to było.
Kapitanie.
- Ja nie mogę… - Wybuchowy gość.
Chodziło mi tylko o jego bezpieczeństwo.
No pięknie.
- Prawda? - Tak jest dobrze.
Nie przestawaj. Ale ulga.
Tutaj? Proszę bardzo.
Jedliście coś, chłopaki?
O nas się nie martw.
Masz. Kupcie coś sobie.
- Mamo, no co ty. - Nie trzeba.
- No weź. - Stać nas na jedzenie.
To przypadkiem nie Taesan?
To on.
Dobra, muszę spadać.
Nie przepracowuj się.
- Na razie. - Tak, tak.
Do zobaczenia.
Nie zapomnijcie o obiedzie.
Wiadomo.
A wy dokąd?
Do pracy.
Wy i praca? Jaka to?
Ty nam roboty nie dasz, a z czegoś musimy żyć.
Bardzo się na tobie zawiedliśmy, wiesz?
Myślałem, że nas wkręcisz w ten plan,
a ty się na kumpli wypiąłeś.
Dobra, skończ pierdolić.
- Wyglądam, jakbym złapał okazję? - O kurde.
Coś się stało?
Co jest?
Tamci cię wykiwali czy co?
Nie o to chodzi.
Trochę się wszystko poplątało.
Kurczę.
Widzę, że nie ma lekko.
Ale nic,
życzę ci kupy forsy.
Narazicho.
- Fajka. - Jasne.
Powodzenia.
Do widzenia pani!
Tak, tak.
Banda palantów.
Przerywają rozmowę w połowie. Niewychowane łajzy.
Dzień dobry pani.
Dobry.
Jak długo wstrzymuje pani oddech pod wodą?
A co, chcesz spróbować?
Dotrzesz do dna i umrzesz w drodze powrotnej.
Długo potrafię wytrzymać.
Więc umrzesz z powietrzem w płucach.
Może nawet nie sięgniesz dna.
A z butlą nurkową?
Na jaką głębokość?
Jakieś 20 metrów.
Tak?
No to umrzesz z 20-kilową butlą na plecach.
Myślisz, że skoro my potrafimy,
to nie może być trudne?
A to pech…
- To na razie. - Tak, tak.
Miło było porozmawiać.
Mnie też.
Jin.
- Ubierz go porządnie. - Dobra.
Nie trzeba.
Nie protestuj.
To za zbitą wazę.
- Znajdź mu coś ładnego. - Oczywiście.
Będziesz później szukał normalnej pracy? Mogę ci załatwić posadę w firmie.
Nie, dziękuję.
Przemyśl to. To może być dla ciebie szansa.
A co będzie z naszą ceramiką?
Zobaczę, co da się zrobić.
- Wychodzę. - Pa, Jungsook.
WIĘZIENIE W MOKPO
Osadzony 3842, wizyta.
Co tam?
Masz gościa. Streszczaj się tam.
To już nie można się w spokoju wysrać?
Kto to?
Jasna cholera.
Toż to dzieło sztuki.
Jeden z moich klientów jest członkiem yakuzy.
Załatwiłem mu dobrą ceramikę, a on sprezentował mi to.
Japońskie miecze to nie w kij dmuchał.
Kurdemol.
Ostry jak diabli.
Tylko ostrożnie.
Proszę pana,
to miecz z okresu Edo.
Wart ponad milion.
Naprawdę?
Niezła sumka.
Tak?
Melduję się!
O proszę, Bokgeun.
Kopę lat.
Co ty tu robisz, Beolgu?
A jak myślisz?
Myślałem, że żyjesz tu o chlebie i wodzie,
a ty okrąglutki jak dorodna fugu.
Więzienny wikt ci służy.
To żeś się, jebańcu, naprodukował.
Idź po jego ubranie.
Słucham?
Udzielam mu specjalnej przepustki. Przynieś ciuchy.
Ale panie naczelniku…
specjalnej przepustki?
Jakiś problem, gnojku?!
Wydałem polecenie! Nie rozumiesz?
Tak jest.
Natychmiast!
Co za tłumok.
Mogę zapalić?
Śmiało, nie krępuj się.
To ja wychodzę?
Co?
Tak, ten pan się po ciebie zgłosił.
Dwa tygodnie wystarczą?
Z powodzeniem.
W takim czasie z chudzielca zrobię spaślaka.
Tylko się nie spóźnijcie.
Jedna sekunda spóźnienia i trafiacie na listy gończe.
Co tu się odpierdala?
Nie mówiłem, że chcę wyjść.
Niezłą mendę sobie wybraliście.
Uważajcie na niego.
Radzę ci traktować mnie jak swojego szefa.
Ach tak?
Bo co?
O kurwa. Naprawdę nie widzisz, z kim masz do czynienia?
No tak…
Muśnij mnie chociaż,
a rozwalę ci łeb.
Jasne?
No co pan.
SPRZĘT ŻEGLARSKI
A to co?
A to dupek.
Jakim cudem wyszedł?
Widzimy się.
Daesik.
Słucham.
Co to było?
Co ty z nimi robiłeś?
Wpadłem na nich w drodze do gospody.
Czemu Bokgeun wyszedł?
- Kto? - Co robicie?
Dzień dobry.
Właśnie widziałem tu Bokgeuna.
Jakim cudem?
To pewnie robota Profesora Kima.
Byli z nim twoi kolesie.
Cholerne pętaki. Wpierdalają nam się w robotę?
Jebani.
Spokojnie.
Najpierw sprawdzimy to miejsce. Chodźcie.
- Dobra. - Znaczy, teraz? To lepiej się pospieszmy.
Jak się rozsypie,
to się ze mną umówisz, zgoda?
Spieprzaj.
Daleki kuzyn!
Przystojny jak zawsze.
Cześć. Właśnie wróciłem z Seulu.
Jesteś taki zabiegany.
No. Gdzie właścicielka?
A po co ci ona? Ja tu jestem.
Podobają ci się starsze?
O czym ty mówisz?
Cześć.
Musimy pogadać.
- O czym? - Powiem ci przy sashimi.
Dlaczego?
Obiecałem, że ci kupię.
Co, nie chcesz?
O rany, pamiętasz o obietnicy.
A co ze mną?
Ktoś musi pilnować kawiarni.
Co takiego?
Ty też nie możesz sobie iść. Jesteś w pracy.
Pani Jang raczej już dzisiaj nie przyjdzie.
A gdyby jednak, to powiedz jej, że źle się poczułam.
Jak się dowie, będziesz żałować.
Daleko nie idę, zaraz wracam.
Chodźmy.
- Seonja! - Pilnuj interesu.
Od kiedy to razem się prowadzają?
Idzie.
Co to za pilna sprawa?
- Wypływamy. - Seokbae.
- Nie wypatrzysz tego miejsca, co? - Już mówiłem, że nie!
Wysil pamięć! Przestań powtarzać, że nie dasz rady.
Bo nie dam. Co mam wam powiedzieć?
- Szlag by to. - Mamy rywali.
Musimy dotrzeć tam pierwsi.
Przecież niedługo się ściemni.
- Latarkę masz? - Mam, zbierajmy się.
- Szybko. - Do roboty!
Czyja to łódź?
Sangboka.
Ojojoj.
My się tu nawet nie zmieścimy.
Nie mogliście dać znać wcześniej?
Nie przewróć się.
Ostrożnie!
To na pewno aż tak daleko?
Na pewno.
Dobre dwie godziny z Mokpo.
Będziemy musieli zatrzymać się gdzieś na Jeungdo.
- Seokbae! - Co?
Masz tam jakąś szopę, nie?
Czemu pytasz?
Schronimy się tam.
Ty dupku. Nie będziesz się tu rządził.
Uspokój się, trochę więcej gościnności!
Złota ani klejnotów tam nie trzymasz!
To właściwy kierunek?
Płyń dalej!
Chyba widzę Dodeokdo.
Rozglądaj się!
Żartujesz? Jest za ciemno! Gówno widać!
Cholera! Mocny prąd!
Jak wypadniesz, porwie cię.
Ja pierniczę.
Chwila, co to?
Chyba jakaś łódź.
Policja?
Myślisz, że gliniarze pływają łodzią wiosłową?
- Poświeć. - Świecę.
Hej! Kto tam jest?
Cholera, nie straszcie ludzi.
Co to, pasi?
*TARG RYBNY NA MORZU
Cóż to moje oczy widzą?
Wielki zlot palantów, co?
A niech mnie.
Profesor Kim?
Napisy: Kamil Rogula