Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KEVIN HART - HOLLYWOOD BOWL 18 I 19 MARCA
JEFFERSONOWIE
Jestem 10 kilometrów nad ziemią.
Ludzie proszą mnie, żebym założył spadochron.
Wręcz mnie błagają!
Powiedz, że wziąłeś ten spadochron.
Jasne, że nie! Chciałem być autentyczny.
- To istotne. - Tak.
Tom Cruise mówi, że spadochron to pielucha.
- Bo napełnia się, kiedy spadasz? - Nie!
Tom powiedział: „Jak dadzą mi spadochron,
to mogą mnie wysłać do domu starców”.
Posłuchaj...
Po sukcesie pierwszej części
widzimy ogromny potencjał w Jeffersonach.
Twój agent twierdzi, że wspominałeś o sequelu.
- Chodzi o pieniądze? - Posłuchaj, Deb.
Jeffersonowie są super.
Odwaliliśmy dobrą robotę, ale będę szczery.
Na planie czułem się jak dziecko.
Mieliśmy koordynatorów kaskaderów,
kierowników planu,
linki, green screeny.
Tak. A ty i tak jakimś cudem
skoczyłeś bez spadochronu.
Nie byłem z tobą do końca szczery.
Skłamałem trochę.
Zróbmy małą przerwę.
Zrozumiesz, dlaczego to nieprawda.
Musiałem to wymyślić. Udawałem.
Ale wiesz czemu? Bo nie jestem gwiazdą kina akcji.
Z komedii o pracowniku pralni
zrobiłeś cholernego Jasona Bourne'a.
- Jesteś gwiazdą kina akcji. - Nie. Jeszcze nie.
- Jeszcze nie? - Nie.
Ale będę, jeśli sfinansujesz mój projekt.
Dobra.
To może ci się wydać szaleństwem.
Ale daj mi szansę, a zrozumiesz.
- Zamknij oczy. - Dobrze.
Wyobraź sobie, że jesteś w górach.
Na ziemię! W tej chwili.
Bogaci skurwiele!
Portfele! Zegarki! Biżuteria!
Wszystko, co macie! Co tak długo?
Wkładać do torby. No już.
Spokojnie.
Wszystko mi tu dawać, jazda!
Wkładaj do torby, dalej.
Idą w naszą stronę.
Czas leci!
Cholera!
Chowasz się, kurduplu?
Jak ty mnie nazwałeś?
Jesteś mały, ale pewnie masz duży portfel.
Wkładaj do torby.
Chcesz mój portfel?
- Zajmę się tym. - Co robisz?
- Daj mi broń. Cholera. - Co za debil.
Dawaj ten łeb.
Będziesz strzelał z bezpiecznikiem?
Co?
Nie lubię broni.
Cholera!
- Nie! - A niech to!
Miło było ci dokopać, skurwielu.
Nie ja się tu liczę, a wy.
Dobrze, że nic wam nie jest.
Żyjemy w szalonym świecie.
Kevin.
Kevin?
Co to było?
Prawdziwa akcja!
- To było to. - Dobra.
Prawdziwa, kurwa, akcja.
Chcę, by widzowie czuli tę adrenalinę.
Więc to było ustawione?
Tak. To aktorzy.
Chciałem dać ci przedsmak filmu.
Zrobimy go.
Przyniosłem szkic scenariusza.
W zasadzie zarys, żebyś wiedziała, o co chodzi.
- O rety! - Tak?
Sedno filmu to improwizowana akcja.
Spontaniczne bójki. O to tu chodzi.
Ten gość spontanicznie przyłożył ci bronią.
Mówisz o Larrym?
Larry! Nieźle mi przyłożyłeś. Poczuję to.
- Tak. - Nie wątpię. Cholerny Larry.
Masz nierówno pod sufitem.
Chcę być szanowaną gwiazdą kina akcji.
I co niby mam powiedzieć?
Chcę, żebyś powiedziała, że to robimy!
Nie. W życiu. Nie ma mowy.
- Ani w moim studiu, ani nigdzie. - Proszę.
- Nie. - Mogłabyś...
Deb, mogłabyś...
chociaż to przeczytać?
- Tylko że... - No i proszę.
Nie proszę o więcej.
Przeczytam.
Udało się!
Mamy zielone światło? Spodobało jej się, prawda?
Mówiłem ci. Jaki masz budżet?
Trzysta baniek? 400? 500?
Jedź już.
Przykro mi. To niesprawiedliwe.
Jesteś królem. Nie zasługują na ciebie.
Słyszysz mnie? Dla mnie jesteś królem.
Chwała tobie.
Czekaj, czy to ona?
Ta, co wyrzuca scenariusz?
Przepraszam. Koleżanko w czerwonym!
Jak się pani ma?
Kevin Darnell Hart to skarb narodowy!
- Jedź już. - Musimy jechać.
Ale serio, niech się pani ogarnie.
- Miło było poznać. - Kurwa, jedź już, Andre.
HARTOWANIE HARTA
To najlepszy dzień twojego życia. Gazeta.
Mówisz to codziennie, Andre. I codziennie się mylisz.
Marudzisz, bo nie dostałeś jeszcze smoothie z tofu i tahiny.
Zaraz go przyniosę. Sophie! Jego T-T!
- Nie znoszę, kiedy to mówisz. - Proszę. Duże łyki. Tak jest.
Marudzę, bo moje marzenie upadło.
Jak mam teraz żyć?
Daj spokój, jesteśmy z tobą. Przecież to coś wspaniałego.
- My, czyli kto? - Hannah, Sophie, ja.
TJ, który tu stoi. Twoja paczka.
Wiem, czego ci trzeba. Masażu.
Nina, przygotujesz gorące kamienie?
- Potrzebuję 10 minut. - Będzie gotowa za 10 minut.
Kevin, zaczynamy, jak będziesz gotowy.
- Jestem gotowy. - Dasz radę.
Tak, jasne.
- Boże! Jak tam? - Dobrze. Świetnie.
Udawaj, że jedziesz rowerem przez Alpy w Szwajcarii.
Alpy dodamy w postprodukcji.
Ale... Brakuje mi jeszcze roweru.
To też dodamy później. Akcja!
- Chcesz, żebym... - Dawaj.
- Mam udawać, że jadę rowerem. - Dokładnie.
Proste ramiona. W ten sposób.
Stary, nie...
Nie dam rady.
Nie będę tego więcej robić.
Mam dość efektów specjalnych i pieprzonych zielonych ekranów.
Całej tej ściemy!
Nie.
Chcę prawdziwej akcji!
Kevin, nie.
Nina, co z tymi kamieniami?
Znów jest głośno o Kevinie Harcie.
Gwiazdor z cenionego rebootu Jeffersonowie...
GWIAZDA HOLLYWOOD NISZCZY RESTAURACJĘ
...zniszczył ekskluzywną restaurację,
by przekonać studio filmowe do sfinansowania
filmu akcji w stylu cinéma vérité.
Mija rok, odkąd aktor
zwolnił swojego kaskadera, Douga Eubanksa,
w trakcie filmowania, co wprawiło wszystkich w osłupienie.
Sprowadźcie mi go.
Sprowadźcie mi Kevina Harta.
Niesamowite!
To naprawdę coś. Nie kumasz tego, Andre.
Wypowiadam moje marzenie na głos i co?
Pojawia się Karl Stromberg!
Jasne.
Ale przyznam, że nie podoba mi się to.
Nie znasz go, prawda?
Google go nie zna, sprawdzałem.
Bo jest z Europy.
Tam mają swojego Google'a. Wszyscy to wiedzą.
Koleś jest nadziany.
Jeśli chce zrobić mój film, to niech robi. Mnie to pasuje.
Nie mogę, przepraszam.
Moim zadaniem jest dbanie o twoje dobro i nie sądzę...
Co powiedziałeś?
- Moim zadaniem jest... - Nieprawda.
Wręcz przeciwnie.
Wiesz, kto o mnie dba?
Ja sam! Ja, rozumiesz?
- Zatrzymaj się. - Co?
- Zatrzymaj się, pojadę sam. - Nie.
Nie umiesz prowadzić. Potrzebujesz mnie.
Nie potrzebuję cię.
Ani ciebie, ani kaskadera.
Ani asystenta, który mówi mi, co robić.
Zatrzymaj się!
- Nie blokuj kierownicy. - Zamknij się!
Masz się zamknąć!
- Umiem prowadzić. - Oczywiście.
Wszyscy wiemy, że umie prowadzić.
Ale może wrzuć tryb jazdy, literka „D”.
Wrzucę jedynkę.
Nie! To wsteczny. Może ci pomogę?
Wsiądę, odpalę i wyjdę.
- Nikt się nie zorientuje. - Nie chcę pomocy.
Dobrze.
- Dobrze, jedziesz. - Gładko poszło.
Pieprz się! Dojadę do domu.
Tak więc, Karl...
Czym się zajmujesz?
Zbiłem fortunę na wydobywaniu metali szlachetnych.
Teraz finansuję filmy. Głównie na Bałkanach.
Raz w Korei Północnej.
Pewnie ciężko tam z pozwoleniami?
Pozwolenia są dla tchórzy.
Twój film jest ryzykowny.
Jest brutalny.
Nie ma praktycznie narracji zrozumiałej dla człowieka.
Ale ja nie jestem przeciętnym człowiekiem.
Jestem Karlem Strombergiem.
Tak.
I dlatego...
sfinansuję twój film.
Co takiego?
Mówisz, że sfinansujesz mój film?
Poprawiłeś mi humor.
I nie muszę płacić za kolejną szklaną pułapkę.
Nie chcę rozbijać szyby, by potem płacić.
Byłem w czarnej dupie, Karl.
Naprawdę czarnej.
Właśnie mnie z niej wyciągnąłeś.
- Bo ludzie cię nie doceniają. - Tak.
Kiedy porzuciłeś komedię dla akcji, mówili, że ci się nie uda.
Tak mówili?
Kiedy zwolniłeś kaskadera, żeby grać samemu,
wątpili w ciebie.
- Słyszałeś to? - Wszyscy słyszeli.
Tylko ty i Tom Cruise sami robicie wyczynówki.
To prawda.
Jesteśmy jak dwie krople wody.
Co jest? Co robisz?
Ten film, Kevin,
sprawi, że będziesz mieć własną kategorię.
To będzie jedna kropla.
Tak. Jedna kropla.
Jasne.
Tak powinno być. Wiesz co, Karl?
Mam wrażenie, że znam cię od dawna. Rozumiemy się.
Mam dość zielonych ekranów i efektów!
A co myślisz o fabule?
- Nikt nie ogląda filmów dla fabuły. - Tak.
Ludzie chcą akcji.
I nagości.
Ja nie...
Nie dodałem do scenariusza fiutów.
Ale jeśli chcesz, jeśli ludzie chcą fiutów,
mogę je dodać.
Nie boję się nagości.
Jeśli ludzie tego chcą.
Najważniejsza jest akcja.
Nie chcę się niczego spodziewać. Chcę, by mnie zaskoczono.
- Będziesz srać po gaciach. - Co?
Będziemy mieć zawsze bieliznę na zmianę.
Na wypadek, gdybyś się zesrał.
- Ze strachu? - Będziesz srać.
- Będę srać w cholernie gacie. - Będziesz srać w gacie.
Będziesz srać!
- Chcę srać. - Będziesz srać.
Dobra, chcę srać.
- Chcesz srać? - Chcę srać.
Będziesz srać w gacie.
Jestem gotowy, Karl.
Chcę srać po gaciach już teraz!
- Kiedy zaczynamy? - Już zaczęliśmy.
Za tobą jest ukryta kamera.
Chyba ją widzę.
Ta mała, czarna plama, prawda?
Odsuń się! Spieprzaj!
Nie wiem, czy wiesz, z kim zadzierasz...
Cholera! Złoisz mi dupę.
Złoisz mi dupę i podpalisz, prawda?
Kim ty jesteś?
Co to za miejsce? Mów.
Czekaj. Pracujesz dla Karla Stromberga?
Pytam cię o coś!
Dobra.
Dobra, zaczęliśmy.
Robimy to. Podoba mi się.
Dobra, cholera.
Niech pomyślę, który to moment.
Boże, adrenalina mi skoczyła.
Udało ci się. Naprawdę myślałem, że mi dowalisz.
Dobra, trzy, dwa, jeden.
Ryż, groszek, marchewka, jedziemy.
Wszędzie cię szukałem.
Nie było łatwo cię zaleźć, Bartholomew.
Teraz twoja kwestia.
Mówisz coś.
Mówisz swoją część, a ja odpowiadam.
Wtedy mogę zareagować. Nie jesteś w związku?
Jest czy nie?
Możesz nie... Dobra.
Pewnie były jakieś korekty. Wracam do roli.
Co z tym zrobisz? Odetniesz mi palec?
Nogę? Stopę?
Jedna mi wystarczy, by skopać ci tyłek.
To dobre na zwiastun.
Dobry wieczór.
Nie używaj na nim nożyc.
To producent? Karl?
Musi odpokutować za swoje grzechy.
Co to ma być? Odpokutować... Nie rozumiem.
Musi poczuć ból, jaki zadał innym.
Pogubiłem się. Nie wiem, gdzie jesteśmy.
Dajcie ten nowy draft scenariusza.
Wczuję się.
Dobra. Spokojnie.
Wiem, że jesteś zły, bo...
Zaczekaj. Niech nagrają tę pozycję.
Zatrzymaj się.
Policz do 10.
Nie. Pieprz się! Czekaj!
Boże! Nie. Nie tnij mi fiuta.
Kurwa! Działaj. Muszę zacząć działać.
Tak!
Tak jest.
Raz. Dwa.
No, dalej.
Dawaj.
Nie dzisiaj.
Tak! Mamy to?
Mamy to.
Dorwę cię, Montoya.
Ten plan jest niesamowity.
Cholera!
To jego ludzie.
Jordan? Co ty tu robisz?
Skurwysyn. Nic ci nie jest?
- Zrobili ci coś? - Kevin, o co tu chodzi?
Kradzież uranu.
- O to chodzi. - Co?
Załatwiłem już Bartholomewa,
ale z generałem Montoyą nie będzie tak łatwo.
O czym ty gadasz, do cholery?
Wyprowadzałam psa
i ktoś strzelił mi w szyję strzałkę ze środkiem usypiającym.
I wylądowałam tutaj.
O czym ty mówisz? Nie rozmawiałaś z Karlem Strombergiem?
- Z kim? - Z Karlem Strombergiem. O filmie.
To film. Gramy w nim.
To film akcji na żywo. Sceny akcji są coraz lepsze.
Nie ma zielonych ekranów, kabli. Wszystko jest prawdziwe, naturalne.
Moja kariera aktorska trafi na wyższy poziom.
- Czyli to twoja sprawka? - Napisałem scenariusz.
Długo nad nim siedziałem, ale Karl...
Co z tobą nie tak?
Cholera.
- Wkurzasz mnie. - Przestań! Cholera, to ostre.
Jak długo tu leżałaś?
Nic dziwnego, że jesteś zła.
To prosty scenariusz. Jestem potrójnym agentem.
MI7. Jestem najlepszym z najlepszych.
Nie ma nikogo nade mną. A ty jesteś moją miłością.
Porwali cię, żeby mnie wkurzyć.
Muszę cię uratować.
- Rozumiesz? - Żałosne.
Porwanie to przestępstwo!
Kiedy chodzi o dorosłych,
to nie jest porwanie.
- To jest żałosne. - Wal się, Kevin.
Dlaczego jesteś na mnie zła?
To wina Karla Stromberga, nie moja.
Nie mam pojęcia, kto to!
Lepiej, by cię nie słyszeli.
Kto ma mnie słyszeć?
Tu nikogo nie ma. I nie mów, że Karl Stromberg!
Mówisz Strom czy Stram?
Bo nie wiem...
Spokojnie.
Wszędzie są kamery. Kręcimy film.
Gdzie? Tu nie ma żadnych kamer.
Rozejrzyj się. Są wszędzie.
Dobra, słuchaj.
Wytłumaczę ci coś.
To duża szansa dla nas obojga. Możesz wcielić się w rolę?
Proszę.
Fort Knox ma mniej zabezpieczeń.
Kto pisał te dialogi?
Wiedzieli, że przyjdę cię uratować.
Taką piękną damę w opałach jak ty.
Dziękuję, że mnie uratowałeś.
Jak każda kobieta
nie wiedziałabym, co zrobić, gdyby mężczyzna
nie uratował mnie i nie powiedział,
bym oddychała, żeby się nie udusić.
Cięcie. Możemy?
Możesz współpracować?
- Wolałabym nie. - Proszę.
Dziękuję.
Kręcimy raz jeszcze? Akcja!
Wiesz, co jest za tymi drzwiami?
Tam są niebezpieczni ludzie.
Żołnierze, zabójcy, ninja, instruktorzy karate.
Ludzie, którzy chcą mnie skrzywdzić, bo mogą.
Za moją głowę jest nagroda.
Coś ci powiem, Esmeraldo.
Zapłacę za to.
Oddam im swoją głowę,
jeśli ocali ci to życie, skończysz medycynę
i otworzysz klinikę, o której marzyłaś... Cholera!
Otworzysz klinikę, o której...
Esmeraldo, czekaj.
Esmeralda.
Ty pieprzony dupku.
Nie mieszaj jej w to.
Ona nie ma z tym nic wspólnego.
To sprawa między tobą, mną i skradzionym uranem.
Tak chcesz pogrywać?
To grajmy.
Mam tego dość.
Nie biorę więcej udziału w twoich poronionych projektach.
Cholera!
Czy ten podstawiony zbir
właśnie uderzył mnie w twarz prawdziwą siekierą?
Cięcie! Nie. Musimy to zatrzymać.
Nie wiem, co to za film, ale chcę rozmawiać z producentem.
Na tyle cię stać?
Jordan, daj mi wejść.
Rozwal mu tyłek.
Daj coś mojej postaci.
Tak.
Trzymaj.
Tak!
Mamy to! Co za scena. Świetna robota.
Chodź. Myślę, że to ja miałem skopać mu tyłek.
Jestem głównym bohaterem.
Zmienimy to w...
Biegnij! Cholera!
Ten koleś chciał mnie zabić!
To nie gra! To nie film! On naprawdę chciał mnie zabić!
Nie, to cinéma vérité. Jest trochę inaczej niż zwykle.
„Inaczej”? Trochę inaczej, kurwa?
Nic ci nie jest?
Wiem, że oczekujesz przeprosin.
- Daj mi chwilkę. - Nie, Kevin.
Dostałeś prawdziwą kulką.
To nie prawdziwa krew.
- Oczywiście, że jest prawdziwa. - Nie. Spróbuj.
- Nie będę próbować krwi. - Możesz.
- To krew świni. - Nie.
To nie moja krew.
Więc nic nie czujesz?
Cholera.
Muszę się położyć.
Kevin! Nie, patrz.
Tam jest fotograf. Chce zrobić zdjęcie.
Tak jest. Dawaj.
Co to, kurwa?
APTEKA
Co takiego się stało?
To był niespodziewany wypadek.
Mały, latający, szybki obiekt
trafił go w ramię i przydałyby mu się środki przeciwbólowe.
Nie mam recepty, ale to wyjątkowa sytuacja.
Rozumiem.
Chce pani mocne dragi? Xanax, oksykodon?
Maryśkę? Sterydy?
Moon Pie? Spider Pie?
Nie jestem narkomanką. Jestem aktorką. Nie poznaje mnie pan?
Nieważne.
Mój znajomy został postrzelony
prawdziwym pociskiem z prawdziwej broni
i wykrwawia się w bocznej uliczce, jeśli mi pan nie pomoże...
Będzie go pan miał na sumieniu.
Kojarzę go skądś?
Na szczęście to nic takiego.
To jedyne, co dostałam.
- Co to? - Na ból.
Aptekarz był nieogarnięty.
I przynosisz mi to?
To moja konkurencja.
Wróć tam i poproś o Gran Coramino.
Żartujesz sobie? Ciebie postrzelono, mnie porwano.
- Zabrano. - Masz to odkręcić!
Musisz to zrobić teraz.
Nie mogę, już mówiłem.
Choćbym chciał, wszystko jest zgodnie z planem.
Oddałem wszystkie prawa Karlowi Strombergowi,
jest magnesem na metale szlachetne.
Czy ty siebie słyszysz? Słyszysz, co mówisz?
Andre miał rację.
Andre? Twój asystent?
Tak.
Były asystent.
Ale miał rację. Wiesz, co zrobimy?
Złożymy Karlowi wizytę.
Tak właśnie zrobimy.
Powiemy, żeby wrócił do scenariusza.
Bo teraz wcale się go nie trzyma.
To chaos.
Żeby ten film był dobry, a może taki być,
musimy wrócić do planu.
Idziemy do niego.
Przynajmniej mój samochód wciąż tu jest.
I jest jedyny. To miejsce jest puste.
Bo jest weekend.
Kevin, jest wtorek.
Co jest?
Wygląda, jakby od tygodni nikogo tu nie było.
Nieprawda. Byłem tu.
Byłem tu, Stromberg tu był.
Tydzień temu, może dwa.
Nie wiem, bo straciłem przytomność. Ale byłem tu.
Siedział za biurkiem.
Był tutaj.
Będziesz srać w gacie.
Nie zwariowałem. Wiem, że tu był.
Czy inaczej to by tu było? To pet od jego cygara.
Wiesz, co robił?
Robił z tym cygarem dziwne rzeczy.
Lizał je, wkładał do nosa, ślinił.
Obserwowałem go. Zamykał oczy, jego...
Po co wciągnąłeś mnie w ten chory, morderczy film?
Co ty mówisz? Mówiłem: „Niech będzie jak Jordan King”.
To była tylko sugestia.
Świetnie, dzięki.
To pewnie dlatego, że jesteś największą gwiazdą w Szwecji.
Greta Thunberg jest tam największą gwiazdą.
- Ta od środowiska? - Znają swoje priorytety.
Czekaj.
Chodź tu. Co to?
Spójrz na to.
Co to, kurwa?
WŁĄCZ MNIE
Kaseta VHS. Dawno ich nie widziałem.
Tu Brian McFadden z Buchwald i wspólnicy.
Czytanie dla... Przepraszam, to Stromberg czy Stramberg?
To Karl Stromberg! To on! Ma inne włosy, ale to on!
Sprowadźcie mi Kevina Harta.
Pójdę w niższy głos.
Kevin, to taśma z przesłuchań.
No jasne, widzę.
Pytanie tylko, co to ma znaczyć?
Co to za przesłuchania?
Boże. Czy Karl Stromberg w ogóle istnieje?
Nie sprawdziłeś go przed spotkaniem?
Jest ze Szwecji.
Miałem lecieć do Szwecji, żeby go wygooglować? To żałosne.
Naćpałeś się?
Odbierz!
Halo?
Dzień dobry, panie Gwiazdo Kina Akcji.
Gratulacje, uciekłeś.
Wiesz, że to była prawdziwa broń?
Oczywiście, że wiem.
- Miała cię zabić. - To głupie.
- Zabijesz mnie i po filmie. - Debil.
- Nie ma żadnego filmu, nigdy nie było. - Jak to?
Przestań tak gadać.
To bluźnierstwo, wiesz o tym.
To film.
Jesteś producentem?
Zapomniałeś, kim jesteś.
Skąd pochodzisz.
Jak mógłbym zapomnieć?
Jak nazywała się twoja wychowawczyni w podstawówce?
Pani Falkson.
Nie, pani Clalkson. Clarkson.
Tak, pani Clarkson.
A szpital, w którym się urodziłeś?
- Jaki to ma związek? - Nazwa.
Daj spokój.
- Świętego Falkensteina. - Brzmi dziwnie.
Szpital Świętego Falkensteina.
Co to... Koniec z tym!
Kim ty, kurwa, jesteś?
Osobą, która z tobą skończy.
Nie jesteś już Kevinem Hartem.
- Jesteś nikim. - Co jest?
Przepraszam. Mogę spytać, co ja w tym wszystkim robię?
Świetnie. Wykorzystałeś cały czas.
Przepraszam, że próbuję dowiedzieć się, o co tu chodzi.
Usłyszeć głos seryjnego mordercy.
Przepraszam, że to dla ciebie kłopot.
- Niech cię szlag, Jordan! - Słyszysz to?
To magnetowid. Co jest?
- Cholera! To bomba! - Co?
- Cholerna bomba! - Rozbrój ją!
- Ty ją rozbrój, kurwa! - Jasne, bo niby wiem jak!
A ja tak, bo jestem czarny?
Czarni rozbrajają bomby?
- Tak nie jest! - Jasne, że nie.
Ruszaj ten rasistowski tyłek. No już!
Szybko! Boże!
Otwórz!
Ciągnij!
Trzymaj.
Odsuń się! Cholera!
Może to jednak jest film.
A to była atrapa... Kurwa!
Gdzie moje klucze?
Stary! Co to był za hałas?
Andre? Co tu robisz? Chodź!
Otworzę ci drzwi. Wsiadaj.
Kevin, to była prawdziwa bomba!
- Dobra... - Pieprzona bomba!
Postaw się w mojej sytuacji...
Nie! Nie będę tego robić.
Wiesz co? Po prostu się zamknij.
Cześć. Andre. Nie wiem, czy mnie pamiętasz.
- Ręce na kierownicy. - Jasne.
Jestem protegowanym Kevina.
Przepraszam. Jego asystentem. Byłym asystentem. Cholera.
Oczywiście, że cię pamiętam.
Kevin zostawił cię na środku ulicy?
Nie, no co ty. Jasne, że nie.
To był chodnik, a ja uwielbiam Skid Row.
Wszyscy mają tam coś do powiedzenia. Można się wiele nauczyć.
Nie byłeś w domu? Cały czas tu czekałeś?
Tak. Zawsze mam zapasowy klucz.
To nic takiego, że trochę zaczekałem.
- 30 godzin szybko minęło. - Trzydzieści godzin?
Zależy mi na jego bezpieczeństwie.
Dobra, przestań. Nie prosiłem cię o to.
- Nie mów, że tak było. - Nie.
Wiem, że mnie zwolniłeś...
Zwolniłeś go, bo próbował cię ostrzec
przed szwedzkim aktorem udającym gangstera,
który pracuje dla kogoś, kto nas zabije!
Nie rozumiem, o co tu chodzi.
Myślę, że wciąż się na mnie wściekasz.
Będę się wściekać do końca życia.
Przepraszam, ale dokąd jedziemy?
Na razie tylko się kręciłem.
Do mojego domu. Jedź do mnie.
Nie jadę do ciebie. Jadę do siebie.
Nie. Chcę, żebyś była bezpieczna.
Mówisz dokładnie jak Andre.
Wiesz co?
Widzę, co robisz.
Chcesz, żebym przemyślał sobie,
kim jestem, prawda? Tego chcesz.
I wiesz co? Nie zrobię tego.
Bo jest mi dobrze z tym, kim jestem.
Nie działa. Spróbuję jeszcze raz.
- Wstukujesz dobry kod? - Twoje urodziny.
Nie zapomniałbym.
Mam je wytatuowane na udzie. Codziennie je masuję.
Widzisz? I tak cały czas.
- Nie działa. - Czekaj.
Może ten, kto za tym stoi, zmienił kod.
I myślą, że nie żyję.
- Może to na naszą korzyść? - Może.
Tak, to... Cholera.
Ochroniarz. Jordan, na tył.
Może lepiej jechać?
- Nie, czekaj. - Lepiej pojadę, Kevin.
Nie musisz. Czekaj.
- Nie wygląda przyjaźnie. - Zostań.
Dzień dobry, co tam?
Miło mi pana poznać.
- Wie pan, że to teren prywatny? - Nie, nie wiedziałem.
- Proszę odjechać. Życzę miłego dnia. - Oczywiście.
- Nie jedź. - Choć wie pan co?
Nie mogę. Mój szef tu mieszka.
Byłoby świetnie, gdybym mógł zajrzeć.
Wycofaj, to nikt nie dostanie prądem.
Oczywiście. Nikt tego nie chce.
Nie odjeżdżaj.
Nie odjadę.
Bo się wkurwię!
- Blefuje. - Blefuje pan.
Nie blefuję.
Blefuje, to jasne. Pieprzyć go.
Pieprz się. Jesteś...
Proszę pozdrowić pana Harta.
Nie moja wina.
Nic mu nie jest?
Andre?
Może jedno z nas powinno prowadzić.
Nie, spokojnie. Dam radę.
Cholera. Coś mnie napieprza kark.
Muszę iść do Niny, żeby coś poradziła.
Kim jest Nina?
- Etatowa masażystka. - Masażystka.
Oczywiście.
Cieszę się, że bawi cię, jak moje życie się rozpada.
- Nie prosiłeś się o to? - Nie, nie prosiłem.
Prosiłem o film.
To różnica. W filmie są kamery, dźwięk, oświetlenie.
To nie to samo.
- Powinniśmy pójść na policję. - Nie, na żadną policję.
Ktokolwiek to jest, myśli, że zginęliśmy.
Możemy to wykorzystać.
Niech myśli, że nas tu nie ma.
Znikniemy. Musimy tylko pomyśleć gdzie.
Tu przydałaby się Natasha. Ona wiedziałaby, dokąd jechać.
Kim jest Natasha?
- Zajmuje się AirBnb. - Konsultantka.
Coraz lepiej.
O Boże, wiem, gdzie nikt nie będzie nas szukał.
Kto się pisze?
Rozgośćcie się.
Chcecie coś do picia? Kombuchę? Kawę? Herbatę?
Kombucha byłaby świetna.
Nie mam, przejrzałaś mnie. Przepraszam.
- Wystarczy woda. - Tak, woda.
Świetnie. Ty też chcesz wody?
Nie będę nic pił w tym domu.
- Spoko. - Jezu Chryste.
- Naprawdę tu mieszkasz? - Tak.
- Mój mały kawałek nieba. - Ohyda.
- Mówiłeś coś? - Że to ohyda.
- Urocze mieszkanko. - Dzięki.
Zawsze coś zmieniamy z mamą.
Mieliśmy fazę na południowe klimaty.
Turkus, te sprawy...
- Mama pomagała ci urządzić? - To moja współlokatorka.
- Jest tam. - Nie żartuj sobie.
Nie bój się. Chcesz ją poznać?
- Nie trzeba. - Mamo, wszystko dobrze?
- Miałaś otwartą buzię. - Mój Boże.
- Rety! - Nie rzucaj się na mnie.
- Mój Boże! - Popraw stanik.
To Kevin Hart. Skarb Ameryki.
To rodzina... Nie trzeba...
I Jordan King. A może mówić ci „Weezy”?
Nie, to tylko rola, w dodatku słabo płatna.
Jordan jest w porządku.
Chodź, muszę cię uściskać.
Musicie coś zjeść. Zrobimy ucztę.
Andre, idź do zamrażarki.
Rozmrozimy kotlety ze Świąt.
Świąteczne kotlety?
- Nie, ja... - Czekaliśmy sześć lat.
Nie mamy tyle czasu.
Nie będziemy wyjadać wam mięsa. Lepiej je zachować.
- Zjesz moje mięsko. - Tak jest, mamo!
- Nie. - Będziesz go chciał.
- Nie, my... - Ludzie w kółko tak mówią.
- Zraniłeś się? - To nie...
- Wiesz, że... - Cholera, kobieto!
- Wiesz, że masz tam krew? - Tak...
- I tu? - Przestań!
Kevin Hart nie może chodzić w zakrwawionych ubraniach.
Ty masz klasę. Ściągaj koszulkę.
Wypiorę ci. Akurat robię krwiste pranie.
No już, ściągaj.
- Powiedz mu coś. - Na co czekasz?
Ktoś tu ma ładny brzuszek.
- Wystarczy tego. - Spójrz, mamo.
Pamiętasz, co mówiłem o jego pępku?
- To moja szansa. - Proszę.
Przestań, proszę.
- Mój Boże. - Dziękuję.
To jakiś żart.
Ciężko oderwać wzrok. Tak, to prawdziwy mężczyzna.
- Tak, filmowaliśmy... - Nie wierzę, że tu jest.
Robimy film, w którym cała akcja...
- To mili ludzie. - „Mili”? Kto?
Jak możesz być dla niego taki wredny? Spójrz tylko.
To najmilsza, najsłodsza osoba, jaką znam.
Jak mogłeś go zwolnić?
Zacząć od początku?
Bo nie szanuje granic?
Zależy mu na tobie.
Przestań. Raz obciął mi paznokcie u nóg.
Jak byłem w łóżku.
Z kobietą.
Właśnie.
Choć ciężko mu było stanąć. Miałem dużo na głowie.
Bardzo dużo.
Mały Kevin był jak z gumy.
- Naprawdę... - Flaczek. Jak zwał tak zwał.
Spojrzałem na niego, on na mnie.
- Byłem bez szans. - Dziękuję za kontekst.
Zdałem ci całą relację.
Kiedy jestem na planie, jestem sama.
Ale zanim tam trafię, pomagają mi reprezentanci, trenerzy, asystentka,
trener osobisty, fryzjer,
makijażystka, cała masa osób.
Wspierają mnie też przyjaciele i rodzina.
Poświęcają się dla mnie.
Pogubiłem się, gadasz od rzeczy.
Ciebie też otaczają tacy ludzie.
- To dlatego jesteś gwiazdą. - Nieprawda.
Jestem gwiazdą, bo na to zapracowałem. Tym.
Jasne. Wmawiaj to sobie,
ale... miałeś pomoc.
Dobra.
- Jak tam? - W porządku.
Kotlety pachną niemal jak krewetki. Coś wspaniałego.
Przyniosłem ci koszulkę. Powinna pasować.
- Widzisz? - Ładna.
Sam ją zrobiłem.
Dzięki.
Chciałem spytać już wcześniej, ale nie miałem okazji.
Kto to?
- To? - Tak.
Mój tata. Od dawna go z nami nie ma.
- Poważnie? - Tak.
Mojego też.
- Wychowywała mnie mama. - Wiem.
Wystraszył się rodzicielstwa i uciekł?
Nic z tych rzeczy. Był wspaniały, miły...
Był asystentem Richarda Pryora.
Twój tata był asystentem...
Mamy asystowanie we krwi.
- To niesamowite. - Prawda?
- Obłęd. - Tak.
- Ale to go zabiło. - Jak to?
To był duży występ. Jakiś szaleniec wtargnął mimo ochrony.
Mój tata wszedł pod nóż wymierzony w Richarda Pryora.
- To żart. - Nie.
Miał przecięty cały brzuch.
- Co? - Zginął na miejscu.
Boże! W głowie mi się to nie mieści!
Mnie też nie. Bardzo to przeżyliśmy.
Dlaczego ktoś chciał zabić Pryora?
- Kto? - Właśnie, dlaczego? To szaleństwo.
Mój tata, umierając, pewnie też zastanawiał się,
dlaczego ktoś chciałby to zrobić.
- Prawda? - Może tak, może nie.
To najmniej istotne. Ktoś chciał zabić Richarda.
Tak, mój tata już nie żył.
Pytanie teraz, kim był ten człowiek?
Ludzie robią, co robią. Nie wrócimy tego.
Nie, nie da rady.
Wielokrotnie próbowałem na terapiach.
Co mogłem zrobić? Byłem dzieckiem, ale mogłem skoczyć.
- Tak. - Tak.
Ale przynajmniej zginął, robiąc to, co kochał najbardziej.
Asystował.
Cieszył się, że dał radość komuś,
kto radował innych.
Wszystkiego mnie uczył.
Może...
Nie chciałem cię zwolnić.
Powiedziałeś dokładnie:
„Nie potrzebuję kaskadera, ani tym bardziej asystenta”.
Powiedziałeś mi to, wykrzyczałeś, a potem kazałeś wysiadać z auta.
Tak, masz rację.
Ale patrząc z perspektywy, myślę, że może jednak potrzebuję.
Może potrzebuję asystenta.
I jeśli chcesz... Boże.
W porządku.
Ja też cię potrzebuję.
- To nie to samo. - Potrzebuję cię.
- O cholera. - Tak.
Aż mi stanął.
Pójdę powiedzieć mamie. Mamo, nie uwierzysz!
Gratulacje!
Co za świrus.
- Jestem dumna. - Cicho.
Jeśli zaczniesz traktować wszystkich
z takim szacunkiem, możesz być naprawdę szczęśliwy.
Jesteś niesamowita.
Masz mnie za jakiegoś potwora.
Wymień choć jedną osobę, której nie szanowałem.
Daj mi jedno nazwisko.
Nie ma sprawy.
ROK WCZEŚNIEJ
- Cześć, Jordan. - Cześć.
Nie widzę twojej dublerki w harmonogramie.
- Wysłałam ją do domu. - Czemu?
Umiem jeździć, a dziś jest prosta scena.
Przejeżdżam przez szybę firmy, zanim eksploduje.
Chwileczkę.
„Prosta” dla kogo? Dla ciebie?
Od tego masz Douga.
Ty robisz swoją kaskaderkę,
a ja nie?
- Wiesz, co ludzie pomyślą? - Że jesteś aktorem?
Nie skaczę przecież z klifu
czy samolotu i nie walczę z aligatorem.
Myślisz, że nie dam rady sam, że nie jestem na tyle silny.
Nie! Od tego masz Douga!
Że niby go potrzebuję?
Oczywiście!
Może nie.
Może go nie potrzebuję.
Chyba cię słyszał.
Cześć, Doug.
Pogadam z nim.
Kevin.
Cześć! Tu jesteś.
Mój człowiek!
Nie uwierzysz.
Jordan odesłała swoją kaskaderkę.
Wiesz, co chce zrobić?
Chce mnie zawstydzić. Nie pozwolę na to.
Nie mogę. Mam na imię Kevin Hart!
Skupmy się więc na naszej współpracy.
Jedna z najlepszych, jakie miałem. Ile ze mną jesteś?
Całą wieczność.
Wiem, że dasz sobie radę. Czas, byś wyfrunął.
Z nami koniec.
„Zwalniam cię” to chyba odpowiednie słowa.
Więc zwalniam cię, ale w spoko stylu.
Wciąż jest między nami miło.
Pójdę się przygotować.
Mój człowiek!
- Kevin. - Już czas.
- To strasznie... - Czas na kaskaderkę!
Nie chcę cię zawstydzić.
Wystarczy, Jordan.
W porządku, panie Gwiazdo Kina Akcji.
To ty mnie posłuchaj!
Jak długo siedzę w tym biznesie?
Jak długo?
Mówisz, że moja reputacja nie mówi sama za siebie?
Powinna, kurwa!
Kiedy nagrywają Kapitana 4?
Mackie ma kogoś?
Ma.
Wszyscy, kurwa, kogoś mają.
A Adam Driver? Mówiłeś, że jest wolny.
Mogę dla niego pracować.
Mogę być driverem Drivera.
Mówię poważnie.
Mam to w dupie! Będę jeździł!
Będę kierowcą, jeśli trzeba.
Niech cię szlag, Scott! Pierdol się!
Od lat siedzę w tym biznesie.
Tak.
KASKADER ROKU DOUG EUBANKS
Kocham moją pracę.
Mam dużo spokoju, radości, tworzę.
Chcę, by inni też byli zwycięzcami.
By ich kariery się rozwijały. Nie chodzi tylko o mnie.
Mam nadzieję, że tak będzie.
Nie wierzę, że mój kaskader by to zrobił.
Były kaskader.
Muszę coś z tym zrobić...
Kevin.
Niech mama na to zerknie.
Musimy zmienić opatrunek. Zabierz go do sypialni.
- Idziemy. - Weź mokry ręcznik.
Nie powinniśmy pojechać do szpitala?
Nie, postawię go na nogi. Znam się na tym!
- Jesteś lekarką? - Jestem kimś więcej.
Jestem mamą.
Lewa, prawa.
Nic mu nie będzie. Moja mama działa cuda.
Jak ty się trzymasz?
Kiepsko. To także mój problem.
Doug pewnie wini mnie za utratę pracy.
Dlatego mnie w to wpakował. To zemsta.
Tak. Ale to nic.
Kiedy Kevin stanie na nogi, wymyśli jakiś plan.
Nie, nie możemy tak siedzieć.
Musimy rozkminić tę sprawę.
- Komu Kevin ufa najbardziej? - Swojemu agentowi.
- Serio? - Tak.
- Odwiedźmy go. - Teraz? Nie możemy jechać teraz.
Jordan, nie możemy.
Posłuchaj, Jordan, jesteś sławna.
Rozpoznają cię. W tym rzecz.
Poza tym Doug myśli, że nie żyjesz.
- Prawda? Był wybuch. - Cholera, masz rację.
Boże, wymyśliłem coś niesamowitego. Podziękuj mi.
Może najpierw powiesz?
To sprytne posunięcie. Z tyłu są przebrania.
Zawsze mam jakieś zapasowe. Weź je.
- Masz zapasowe przebrania? - Tak.
Kevin czasem lubi anonimowość.
Żeby wyjść po zakupy, nakarmić kaczki, napaść na nieznajomego.
Nie założę tego.
Daj spokój. Widziałaś wszystkie?
- Spójrz na to... - Andre, droga!
Spokojnie! Skręcam w lewo kolanami! Patrz!
Żenujące.
Dobrze, że macie z Kevinem ten sam rozmiar.
Potraktuj to jak najważniejszą rolę.
Dasz radę.
My do Scotta Heymana.
Dobrze.
My czyli kto?
Ronald Mondolvia Trzeci.
Bardzo mi miło.
A to niezwykle utalentowany...
Bill. Nazywam się Bill.
Bill Mondolvia.
Obaj się tak nazywamy.
To mój wujek.
Od strony mamy.
Potrafi zrobić dobrą gęś, cholerka.
Co to było? Mondolvia? Nie ma takiego nazwiska.
Nie mogłem się skoncentrować.
Miałaś dziwaczny akcent.
- Ja? - Tak.
Nie był najlepszy, ale...
- Mój był świetny. - Nieważne.
Nie ma szans, żebyśmy tam weszli.
Pewnie zadzwoniła po ochronę.
Jeśli zjawi się ochrona, będziemy udawać Ronalda i Billa,
znanych influencerów, którzy nagrywają unboxing produktów.
Rozpakowujemy pudełko, a tam kolejne pudełko.
Patrz, idzie do toalety.
Bill nie powiedziałby tak, to staromodne.
„Idzie do kibla”.
Spokojnie, wszystko dobrze.
Polubcie nasz kanał.
Czekaj. Patrz.
- To agent Kevina. - Z kim on rozmawia?
To nie Kevin.
Nie ruszaj się.
Kevinek musi odzyskać siłę.
Zostaniesz tu, póki nie odzyskasz sił.
W moim domu. Słuchając moich opowieści.
Jedząc moje kotleciki.
Kiedy zraniono mojego męża, nie miałam szans go uratować.
To moja druga szansa.
Kevin Hart, skarb Ameryki.
Skarb Cynthii.
Halo?
Mamo, daj Kevina do telefonu.
Nie mogę, śpi.
To ważne.
Daj mu telefon. Obudź go.
Halo?
Uratujecie mnie? Chyba mnie czymś otruto.
Kevin, słuchaj uważnie.
Byliśmy na misji zwiadowczej i daliśmy czadu...
Doug jest tobą! Zastąpił cię!
Co? Nic nie rozumiem.
Mama dała ci bardzo niską dawkę narkotyku.
Jak dojdziesz do siebie,
musisz zrozumieć, że Doug próbuje przekonać ludzi, że jest tobą.
Zrobił sobie zęby, zmienił fryzurę...
I te jego maniery. Jest tobą.
Nie oszuka mojej załogi.
Zorientują się.
To moi ludzie.
Kevin!
Dostajesz podwyżkę!
Ty też!
Tak! Wszyscy dostają podwyżkę!
Wiecie dlaczego? Bo jestem Kevinem!
Jestem Kevinem!
Kevin nagle osłabł. Musi odpocząć, pa.
- Nie. - Mamo, nie...
Jeśli Kevin chce dotrzeć do Douga, musi porozmawiać z jedną osobą.
Z Panem 206.
Kim jest Pan 206?
To znany kaskader. Jest mentorem Douga.
Więc to proste.
Zabierzemy Kevina do Pana 206.
„My”? Nie ma mowy. Ja do niego nie jadę.
To psychopata.
Raz prawie mnie zabił na próbie i oczekiwał przeprosin.
Jordan, Kevin cię potrzebuje.
- Potrzebuje? - Tak.
Myślałam, że nikogo nie potrzebuje. Aż nagle potrzebuje.
Dobra.
- Zabiorę go do Pana 206. - Czemu? To problem Kevina.
- Niech się sam zawiezie. - Nie.
Póki jestem jego asystentem, nie będzie się sam nigdzie woził.
- Wrzuciłeś na luz. - Przepraszam. Zwalniamy.
Chciałem przyspieszyć, a zrobiłem odwrotnie.
Dobrze, że mama pomogła ci wyzdrowieć.
Co niby?
Ta kobieta dosypała mi dragów do kotleta.
- Chciała mnie otruć. - Świetna jest, co?
Ale spójrz na siebie. Dobra, czekaj.
Dlaczego nazywają go 206?
Bo w ludzkim ciele jest 206 kości.
Zanim stał się mentorem, złamał każdą z nich.
Nie, złamał 205,
ale ostatniego dnia ponoć złamał dwieście szóstą.
- Co? Którą? - Mały palec u prawej stopy.
- A niech to! - Tak.
Halo?
Dwa zero sześć?
Panie 206?
- Po prostu 206. - Dobra.
Wisi znak, nie chcę akwizytorów. Spadajcie!
Nie widzieliśmy go. Nic tu nie ma.
- Kto ukradł mój szyld? - Nie my.
Ale nie jesteśmy akwizytorami.
Nic nie sprzedajemy.
Nie rozpoznajesz mojego głosu.
Wiesz, kto stoi w progu?
To Kevin Hart. Komik, aktor...
Mówiłem już...
żebyście stąd spierdalali!
Dobra! Cholera!
Daj spokój, to ja!
- To ja! - Kevin Hart!
Dajcie mi jeden powód, żeby was nie zabić.
Kevin robi film i zgarnie Oscara.
Dobra, twój protegowany.
- Jesteśmy tu z powodu Douga Eubanksa. - Co z nim?
Odbiło mu.
Jest całkowicie...
To nieprawda. Nie zasługujesz na kłamstwo.
Będę z tobą szczery.
Spieprzyłem mu życie i chcę to naprawić.
Ale nie zrobię tego bez ciebie.
To co, herbatka?
ZA KAŻDYM ŚWIETNYM KASKADEREM STOI PRZECIĘTNY AKTOR
Wprawiam was w zakłopotanie?
Nie, ale trochę się denerwuję.
Masz bardzo gorącą herbatę tuż nad swoimi jajami.
Co robisz? Co ty...
Boże. Cholera.
- Daj spokój, stary. - Kurwa.
Daj spokój.
Starożytni Babilończycy wierzyli, że bielizna to oznaka słabości.
Zgadzam się z tym.
Szanuję to.
Chciałem podziękować za twój czas, bo wiem, że nie...
Daruj sobie komplementy, do rzeczy.
Wiem, że jesteś mentorem Douga.
Prawda?
Jeśli ktoś zna jego sposób myślenia, to...
Potrzebuję pomocy.
Uważaj na oczy.
Przejdźmy się.
Doug Eubanks to nie tylko mój były uczeń.
Jest moim przyjacielem, powiernikiem.
W 2003 roku był moim kochankiem.
To najbardziej nieustraszony kaskader, jakiego znam.
Raz prosił, bym dźgnął go szpikulcem do lodu.
Chciał wiedzieć, jakie to uczucie, by oddać to przed kamerą.
- Zrobiłeś to? - Z przyjemnością.
Jako kaskader przyjmujesz ból.
Codziennie narażasz swoje życie dla aktora.
Czasem ci za to podziękują.
Czasem nie.
Czasem cię zwolnią, uważając się za pieprzonego Rambo,
choć są tylko gównem z wielkim ego.
No więc pogadasz z nim o mnie?
To aktorzy gadają.
Kaskaderzy... kaskaderują.
Musisz się z nim zmierzyć.
I przegrasz.
Więc po cholerę ze mną rozmawiasz?
Rozmawiam z tobą,
bo każdy wplątuje się w swoją własną historię.
- Wiem, w co się wpakowałeś. - Tak, to zemsta.
- Nie, to odkupienie. - Jestem pewien, że to zemsta.
Czego chcesz tak naprawdę?
Odzyskać moje życie. Pokonać Douga.
Pokonać Douga. Doug jest wrogiem?
Jest tym złym? A ty tym dobrym? Nie wiem, czy dobrze zrozumiałem.
Może obaj jesteśmy źli.
Nie.
Obaj jesteście dobrzy.
- Słyszałeś to? - Próbuję to rozkminić.
- Pieprzył się z Dougiem. - Co? Tego nie słyszałem.
- Pieprzył się z Dougiem. - Nie załapałem tego.
- Mówił na początku. - Skupiłem się na biedronce. Muszę...
- To tak jakby pieprzył się z tobą. - Nie, czekaj, to nie...
To... moje dojo.
Mnie to wygląda na zwykłe drzewa, ale spoko.
Dobry Boże.
Przepraszam.
- Z drogi. - Tak.
- Idę. - Przepraszam.
Musimy dzielić się szlakiem.
To nasza wina. Nie wiedzieliśmy, że to szlak.
Nie wiedziałem.
Więc tu będziesz mnie trenował?
Przyswój coś sobie.
Kredo kaskadera. Bądź swym aktorem.
Do każdej roli Doug trenował ciężej od ciebie.
Naprawdę uczył się każdej sztuki walki.
Musiał. Bo podczas zdjęć to on stawał przed kamerą, nie ty.
Siedziałeś sobie, sącząc latte i jedząc sushi z nagich modelek.
Miałem po tym zapalenie spojówek.
Dostałem nauczkę. To był ostatni raz.
Nigdy nie doceniałeś Douga.
Aktorzy tak mają.
Wielu osób nie doceniałem.
Dobrze, Kevin.
Samoświadomość.
Widzisz tę gałąź?
Tak.
Wejdź na drzewo, złap się jej i zeskocz.
Jak mam...
Chcesz wiedzieć, jak myśli Doug?
Musisz zobaczyć świat jego oczami. Nie bój się, nie zastanawiaj.
Trochę się jednak boję. Powiem to.
- Nie... - Zgłaszam się na ochotnika.
Pewnie, że tak.
To sprawa Kevina. To jego gałąź.
Nie rozumiesz.
- Co Kevina, to i moje. - Cóż...
- Nie twoje bogactwo. - Nie.
- Ani zarobki. - Nie.
- Czy twój sukces. - Nie.
- Ani niesamowite samochody. - Nie.
Nic z tych rzeczy. Ale ból, cierpienie...
Wszystko, co złe, jest też moje.
W porządku.
Mój Boże.
O co tu chodzi?
Nie wygląda to dobrze. Co robicie?
Kevin, nie pokonasz Douga.
Ale masz coś, czego on nie ma.
Masz pomagiera.
Andre?
Nie, Andre to mój... Można powiedzieć...
- Jestem tylko... - On...
- Nie. - Jestem asystentem.
Nie. Kim jest dla ciebie Andre?
- Powiedz to. - Miał powiedzieć.
- Niech sam to zrobi. - Nie...
- Kim jest? - Jest moim asystentem.
- Powiedz. - Andre jest... moim pomagierem.
- Powiedz to. - Jest pomagierem.
- Powiedz. - Pomagierem.
Chcę to usłyszeć.
Andre jest moim pomagierem.
Cholera, Kevin, powiedz to.
Musisz w to uwierzyć, poczuć to.
Andre jest moim pomagierem!
Kto jest pomagierem?
- Andre! - Jestem twoim pomagierem.
- Andre jest... - Jestem twoim pomagierem!
Co się ze mną dzieje?
Krzyk jest dobry. Rozwój boli.
To ból, którego nikt ci nie odbierze.
Przyjechałeś tu szukać mentora.
Ale sam nim jesteś.
Jasne.
Zostawię was, porozmawiajcie.
Przegadajcie tę więź.
Ja pójdę po herbatę.
Co za dzień.
Skoro jestem twoim pomagierem, to mam pomysł, co zrobić z Dougiem.
Będziemy działać razem. Zbliżymy się do niego.
Nie musimy go nagrywać ani... Co się dzieje?
- Blizna na jego dłoni. - Tak?
Rozpoznaję ją.
SIEKIERA REKWIZYT, 2018 ROK
Nie mamy w harmonogramie żadnych dostaw.
Kolego, za pół godziny mam gorącą randkę z moją starą.
Wieczór z klopsikami.
Wiem tylko, że mam paczkę dla Debry Simon ze studia.
Mogę ją tu zostawić albo wziąć dla siebie.
Co mam zrobić?
Wjeżdżaj.
Tak myślałem. Do zobaczenia za chwilę.
Ronald Mondolvia, hydraulicy Mondolvia.
Mam licencję na przepychanie. Dotrę tam, gdzie inni nie mogą.
Dotrę i przepcham.
- Debra Simon przysłała hydraulika? - I to najlepszego.
Przepchnę każdą rurę. Czasem nawet bez rury.
Raz przepchnąłem kopertę.
Woda tryskała zewsząd. Coś niesamowitego.
- Co jest w aucie? - Boże.
Lepiej trzymaj jaja, bo odlecą z zachwytu.
Bo to, mój drogi, jest sedes pokojowy.
Włoski marmur z importu. Piękna jednoczęściowa konstrukcja.
Dwanaście prędkości. Po prawej ma frytkownicę.
Możesz gotować, jeść i srać jednocześnie.
Na świecie jest ich tylko kilka.
To jeden z najlepszych darów od wszechświata. Więc mógłbyś...
Ty...
Pomożesz mi czy nie?
- Dobra, niech będzie. - Dobrze.
Będę nadzorował. Weź to na plecy.
Nie ma z tobą szans!
Andre odciągnął uwagę ochroniarza.
Na pewno jesteś gotowa?
W naszej rodzinie, jeśli aktor ma kłopoty,
nie siedzimy bezczynnie.
Walczymy, a jeśli trzeba, umieramy.
Światu przydałoby się więcej takich osób. Jak macie na nazwisko?
Mondolvia.
- Gdzie to ma niby stanąć? - Pytanie za milion dolarów.
Pomyśl tylko.
Możesz postawić to w toalecie, chwalić się tym.
Albo w prywatnej łazience i mieć tylko dla siebie.
Jest jeszcze trzecia opcja, ale to czyste szaleństwo.
Jebnij ją na środku
tego piękniutkiego salonu.
I stawiaj błyszczące kloce
na oczach wszystkich niedowiarków.
Pewnie myślisz sobie, że to ździebko agresywne.
- Będą cię szanować. - Czy ja ciebie nie znam?
Czy ty nie...
Tak, wiesz co?
Czy nie zrobiłeś takiej kupy,
że podejrzewali, że w rurze jest pies?
Jak miałbym... O czym ty mówisz? Nie.
- To nie ty? - Nie.
- Nie? - Pies w rurze?
Czy to nie był jamnik? Wyglądał...
Czy to ten pies?
- Zaczekaj tu, zaraz wracam. - Nigdzie się nie ruszam.
Źle przez ciebie wypadłem.
Kevin, nic ci nie jest? Udało się.
Nic mi nie jest. Ale strasznie się pocę.
Jezu Chryste. Dlaczego nie zrobiłeś dziur?
Wyciągnijmy cię z tego i skopmy mu tyłek.
- Do dzieła. - Tak!
Co robisz?
Zabawna historia. Nie uwierzysz.
Za mocno to poskręcałem.
Bez narzędzi nic nie zrobię.
Daj mi chwilę, pójdę po nie. Zaraz wracam.
Andre, przestań się wygłupiać. Poważnie.
Andre!
Czy to były fajerwerki?
Mieszkam po drugiej stronie.
Pan je odpalił? To nielegalne.
To nie ja. Nic nie zrobiłem.
Wystraszyłam się na śmierć, a mam rozrusznik.
Ma pan coś na swoją obronę?
Mówię, że to nie nasze fajerwerki. I nie srałem w żadne rury!
Co?
To za Andrego.
Andre?
Mówię poważnie.
Co tak długo? Gdzie jesteś?
Nie zostawiaj mnie tak.
Co to, kurwa?
Andre, czy to piła łańcuchowa?
Andre, zaczekaj.
Spokojnie, powoli.
Odetniesz mi rękę. Boże, moja ręka.
Starczy już tej piły!
Koniec z piłą! Jezu Chryste.
Cholera. Co ty odpierdalasz?
Cholera.
W imieniu wszystkich kaskaderów mam zaszczyt ogłosić...
sąd ostateczny!
Czekaj!
Taka legenda jak ty potrzebuje piły?
O tym mówię, kurwa. Dwóch mężczyzn.
A może dwa psy przy misce? Chcę jeść.
Tak.
Masz nóż.
Taki facet jak ty.
Legenda kaskaderów potrzebuje noża? Na takiego kogoś jak ja?
- Pierdolę, zabiję cię rękoma. - Co? Co ty...
Tak.
Chyba byłem dla ciebie zbyt dobry w tej gównianej hali.
Jordan skopała ci dupę.
Maska była cała z poliestru. Pot spływał mi do oczu.
- Dziecko by mnie pokonało. - Wyszukana wymówka.
Uderzenie Supermana!
Cholera.
Andre, bądź pomagierem.
Wymyśliłem tę kwestię z pomagierem.
Myślałeś, że ci pomogę?
Myślisz, że wybrałbym chciwego, niewdzięcznego,
przereklamowanego aktora, a nie kaskadera?
Chciałem dać ci nadzieję przed śmiercią.
Cholera! Złamiesz mi rękę.
I każdą z pozostałych 206 kości.
- A potem ci wdupię! - Wiedziałem, że lubisz dupy!
- Zadźgam cię. - Ładny nóż.
Co z nim zrobisz? Zranisz mnie?
Ja nie. Ale ona tak.
Cholera.
Trafiłaś go.
Jasna cholera.
Spójrz mi w oczy.
Wszystko dobrze.
Chce mi się pić.
Co?
Pić.
Idź się napić.
Wbiłaś mu nóż w głowę.
Nie wiedziałam, co robić. Celowałam w ramię.
W ramię? Ma szerokość kominka.
Jest taki.
Jest przytomny, to dobry znak. Nic mu nie będzie.
- O czym ty mówisz? - Tak, jest...
Jest cholernym zombie.
Boże, spali się.
Poparzy sobie rękę czy coś.
Może być gorzej.
- To prawda. - Cześć.
Tu jesteś.
Jak się masz, stary? Jezu Chryste.
Nic mu nie jest.
- Zdrzemnie się. - Żyje, nic mu nie będzie.
Nic mu nie jest.
Czekajcie, gdzie jest Andre?
Gdzie mój mały chłopiec?
Nie martw się, znalazłem go.
Przepraszam. Potknęła mi się noga.
Złapali mnie.
Myślałem, że to twój głos, ale nie.
- Jestem kiepski. - Zamknij się.
- Zamykam się. - Zamknij się.
Jeśli choć jeden włos spanie mu z głowy, to przysięgam,
skurwielu, że wypruję ci flaki.
- Kim ty jesteś? - To moja mama. Kocham cię.
Będę cię kochał w niebie.
- Co tu robi twoja mama? - Wsparcie moralne.
- I kocham go. - Ja ciebie też, mamo.
Ale zabiję cię! Spróbuj tylko!
- Mamo. - Kocham cię.
Dlaczego nie macie broni?
- Nie chcemy nikogo zabijać. - Czyżby?
A gdzie jest Pan 206?
Robi śniadanie.
To dla was zabawne?
Bawi was to.
- Zamknij się. Po co ryczysz? - Czuję, że jesteś smutny...
On był moim mentorem.
Był moją muzą. Moją opoką.
W 2003 roku, przez krótki czas,
kiedy byłem zdezorientowany, był moim kochankiem.
- Brzmi jak... - Zamknij się.
- Nie... - Posłuchaj mnie.
- Doug, przykro nam z powodu straty. - Bardzo.
Naprawdę.
Przykro wam?
Banda mądrali.
Myślałem, że zginęliście w tym cholernym biurowcu.
Dobra, Doug.
Posłuchaj mnie. Nie rób mu krzywdy.
- Słyszysz? Nic mu nie rób. - Nagle ci zależy?
Nagle zyskałeś serce, Blaszany Drwalu?
Nic cię nie obchodzi.
Jest tylko twoim pracownikiem.
A to oznacza, że można się go pozbyć.
Nieprawda. Wręcz przeciwnie.
- Andre ma 34 lata. - Trzydzieści pięć.
- Jest leworęczny. - Praworęczny.
- Boi się skorpionów. - Uwielbiam skorpiony.
- Wygrał konkurs ortograficzny. - Czwarte miejsce.
Zna na pamięć każdy tekst z House Party.
- To prawda. - Tak, to ja.
Andre to osoba, bez której nie potrafię żyć.
Masz mnie na dobre i na złe.
Choć wolałbym więcej dobrego niż złego.
- Bo wkrótce mogę zginąć. - Dosyć.
- Dobra, zamknij się już. - Odpuść, Doug.
Nie chcesz jego. Chcesz mnie.
To ja cię wyrzuciłem.
Jak śmieci. Zostawiłem cię na poboczu.
Zrobiłem to bez mrugnięcia okiem. Chcesz mnie, nie jego.
Więc puść go. Weź mnie.
Tego chcesz? Mam go puścić?
- No, mów. - Puść go.
- A co powie mama? - Puść go, proszę.
- Puścić? - Puść mnie.
- Chcesz spadać? - Bardzo.
Skoro wszyscy tego chcą, to tak zrobię.
- Mamo, puszczę go. - Dziękuję.
Tylko patrzcie. Patrzycie?
- Dziękuję. - Zwijaj tyłek...
- Cholera. - Nie.
Rety... Naprawdę go puścił.
- I to porządnie. - Doug, to koniec.
Nie ma sprawy, kurduplu.
Zróbmy to porządnie, skurwysyny.
Dorwałem cię.
Kochanie. Moje dziecko żyje.
On żyje!
Nic mi nie jest.
Stół zamortyzował upadek.
Widziałeś? Zrobiłem to, czego nie zrobiłem w lesie.
- To mój hołd dla ciebie. - Podnieśmy cię.
Kocham...
- Spokojnie. - Musimy zabrać go... Mój Boże!
Co się dzieje?
- Nic. - Mały kawałek stołu...
- Który kawałek? - Nie dotykaj.
- Co się dzieje? Chcę wiedzieć. - Nie dotykaj.
To nic takiego, mała drzazga.
Weź pęsetę i ją wyjmij. Dlaczego mnie trzymacie?
- Nie ruszaj tego. - Zostaw.
Zabierzmy go do szpitala.
Czuję, jakbym miał coś w nerce.
- Kiedy idę... - Chodź, kochanie.
Jezu.
Co to, do diabła?
Zainstalowałem oświetlenie, ale nie nauczyłeś się go obsługiwać.
Przez te wszystkie lata byłem twoim kaskaderem, Kevin.
- Jedźcie do szpitala. - Jordan, ze mną.
Ostrożnie. Pomóż mi, kochanie.
Nie chodziło tylko o upadki,
ciosy w twarz i podpalanie.
Robiłem dla ciebie znacznie więcej.
Pamiętasz Legion Sprawiedliwych 2?
Postanowiłeś przytyć 15 kilogramów do roli.
Ja też musiałem przytyć.
Mam stan przedcukrzycowy, frajerze. Prawie zapadłem w śpiączkę.
Spokojnie, Doug.
- Przepraszam, popełniłem błąd. - Stul pysk.
Mamo, nie... Nie mogę odejść.
Nie pozwolę ci umrzeć. Nie mogę stracić was obu.
Posłuchaj, mamo. Spójrz na mnie.
Wiem, że żałujesz, że nie uratowałaś taty.
- Tak. - Wiem.
Ale to coś innego. Nie jestem tylko jego asystentem.
Jestem pomagierem.
I wiesz, jaka zasada mnie obowiązuje?
- Nie szkodzić? - Nie, to u lekarzy.
Nie rozmawiać o klubie pomagierów.
To z Podziemnego kręgu, mamo. Brad Pitt tam gra. I Ed Norton.
Więc mów.
Posłuchaj mnie uważnie.
Kiedy byłem pomagierem,
zazdrościłem aktorom sławy.
Powiedziałem sobie, że kiedy dostanę rolę,
też stanę się sławny. Chciałem tego zasmakować.
Ale potem źle to rozegrałem. Byłem samolubny i głupi.
Zrozumiałem, że potrzebuję moich ludzi. A ty do nich należysz.
Potrzebuję cię. Naprawdę.
Daj mi szansę ci to wynagrodzić.
Daj mi szansę udowodnić, że tego chcę.
Chcę ciebie. Potrzebuję cię.
Możesz mi possac pałę.
Żyję pełnią życia. W twoim cholernym domu.
Mieszkam tu. Mam twoją sławę.
Agenci mnie kochają.
Dostałem rolę w filmie.
- Będę Chuckym. - Wziąłeś to gówno?
Odsuń się, zanim obedrę cię ze skóry.
Dostałem też rolę w nowym filmie Woody'ego Allena.
Ale będzie głośno w mediach.
Nie. No, dalej, obudź się.
Co się dzieje?
Myślę, że chciałeś mnie przekonać,
że mimo wbitego kawałka stołu
chcesz tam wrócić i walczyć z szaleńcem,
który przewyższa cię fizycznie w każdy możliwy sposób.
Bo nie jesteś tylko pomagierem. Jesteś jego przyjacielem.
Masz rację, tak jest.
Dlaczego zadałeś sobie tyle trudu? Aktor ze Szwecji? Sala tortur?
Myślisz, że łatwo jest ukraść czyjąś tożsamość?
Ukraść jego twarz? To nie takie proste, ślicznotko.
To o wiele trudniejsze. Najpierw potrzebowałem odcisków palca.
Potem wszystkich haseł.
Potem potrzebowałem identyfikatora głosu.
Poznałem wszystkie twoje sekrety.
Masz wszystko, by być Kevinem.
Usunąłeś nawet pieprzyk, gnoju.
Tak. Wiesz dlaczego? Bo jestem Kevinem Hartem.
Mam wszystkie pieniądze świata i najlepszą dermatolożkę.
Bo jestem Kevinem Hartem.
Doktor Sanchez by cię nie tknęła...
- Zrobiła to, frajerze. - Cholera.
Skopię ci tyłek.
- Czekaj. - Co?
Cios Supermana!
Nie dzisiaj.
- Mówiłem ci. - Ty sukinsynie.
Jeszcze z tobą nie skończyłem.
Tak.
- Mam już twoje ciało. - Nie musisz tego robić.
Daj mi szansę.
- Doug, nie. - Teraz chcę twojej duszy.
Nie zabieraj mi duszy.
Odbiorę ci duszę... Co się stało?
Co ty mi zrobiłeś, kurwa?
NIE POTRZEBUJE KASKADERA KEVIN HART
- Dźgnąłeś mnie w łopatkę. - To koniec Douga.
- Oberwałem. - Skurwielu!
Czekaj, Andre...
Czy to kawałek stołu z twojego ciała?
Pomagier na zawsze.
Miał tam zostać, by powstrzymać krwawienie.
Mówiłam, że to głupi pomysł, ale nie słucha mamy.
- Zrobiłbym dla ciebie wszystko. - Spójrz na mnie.
Jesteś najlepszym pomagierem świata.
Zadzwońcie po gliny i zaczekajcie tu, aż przyjadą.
Ja zabiorę go do szpitala.
Tym razem ja prowadzę.
Ja poprowadzę.
Widziałem, jak jeździsz, dam radę.
- Może... - Damy radę.
Użyję rąk i stóp. Usiądziesz mi na kolanach.
Jest w szoku. Nie spuszczajcie Douga z oczu.
Zajmę się tobą.
Byłem głupi.
Dałem się ponieść ego.
Cieszę się, że udało mi się przeżyć.
- Obaj się cieszymy. - Co on tu robi?
- Jest ważną częścią zespołu. - Rozumiem.
- Przepraszam za spóźnienie. - I ona też.
I oni.
Co to za starsza pani?
Mówisz o tej uroczej kobiecie z tyłu? To moja mama.
- Jak jedzenie, mamo? - Dziwne.
Ale dobre.
Nie wiem jeszcze, czym się zajmie.
Mamy jeszcze trochę do ogarnięcia, ale wiem, że potrzebuję zespołu
do zarządzania, a ona do niego należy.
Jestem w zespole?
Muszę przyznać, że się zmieniłeś.
Uczę się doceniać ludzi, którzy są dla mnie ważni.
Więc wchodzisz w Jeffersonów 2?
Jasne, muszę tylko pogadać z kaskaderem.
Nie jest w więzieniu?
Tak, wyleciało mi z głowy.
Zapomniałem.
Strażnik! Wypuśćcie mnie!
- Macie nie tę osobę! - Zamknij mordę.
Kevin Hart to ja!
Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska