Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ดั่งแสงแรกของรุ่งอรุณริมฝั่งคงคา
ใบหน้างามดั่งมวลดอกไม้ล่องลอยตลอดเวลา
ดั่งถนนที่มีชีวิต แสงสีของเมือง
นั่นคือความงามที่เธอมอบให้
ดวงดาวของเธอกับฉันได้ผูกพัน
ดวงชะตาของเราประสานกัน ทุกดวงดาว
ถนนที่มีชีวิตและแสงสีของเมืองบอกว่า
นั่นคือความงามที่เธอมอบให้
ฉันหลงอยู่ในหมอกแห่งรักของเธอ
ฉันหัวเราะ ฉันหมุนวน ฉันไร้หนทาง
ฉันมาเกิดในโลกนี้เพื่อเป็นของเธอ
ฉันผ่านวันคืนมานับไม่ถ้วนโดยไม่มีเธออยู่ใกล้
ฉันโหยหาที่จะเรียกคืนค วามรักทั้งหมดที่เคยสูญเสีย
ฉันแค่อยากได้เธอมาเป็นของฉันเร็วขึ้นหน่อย
ฉันผ่านวันคืนมานับไม่ถ้วนโดยไม่มีเธออยู่ใกล้
เติมเต็มความเงียบของฉันด้วยเสียงใสของเธอ
ฉันแค่อยากได้เธอมาเป็นของฉันเร็วขึ้นหน่อย
หลงในแสงแดดและหมอกหวานของความรักเธอ
ฉันไร้หนทาง
หลงในแสงแดดและหมอกหวานของความรักเธอ
ฉันกำลังสูญเสียทุกสิ่ง
หลงในแสงแดดและหมอกหวานของความรักเธอ
ฉันไร้หนทาง
ฉันกำลังสูญเสียทุกสิ่ง
ฉันผ่านวันคืนมานับไม่ถ้วนโดยไม่มีเธออยู่ใกล้
เติมเต็มความเงียบของฉันด้วยเสียงใสของเธอ
ฉันแค่อยากได้เธอมาเป็นของฉันเร็วขึ้นหน่อย
ฉันต้องการให้ความปรารถนาและ ความพยายามนี้สัมฤทธิ์ผล
ฉันปรารถนาให้หัวใจเรารวมเป็นหนึ่ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
ไม่ควรมีระยะทางใดมาขวาง ไม่ควรมีความล่าช้าใดในเส้นทาง
ฉันมักจะปรารถนาและอธิษฐาน
ไม่ควรมีระยะทางใดมาขวาง ไม่ควรมีความล่าช้าใดในเส้นทาง
เจ้าผีเสื้อบิน บิน แล้วก็บินหายไป!
ผีเสื้อ...
เกิดอะไรขึ้น? ร้องไห้ทำไมเนี่ย?
ยังไม่ถึงเวลาส่งตัวเจ้าสาวเลยนะ
ฉันคิดถึงพ่อ
ลูกสาวคนโปรดของพ่อ
เพิ่งเจอพ่อไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนเองนะ
คิดถึงเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ?
ถ้าพ่อ...
ฆ่าตัวตายหลังจากเราหนีไปล่ะ?
เขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า
ไม่ๆๆ
เฮ้ๆ... กลับรถเลย
ห้ะ?
ฉันบอกให้กลับรถ
- ทิตลิ... - พ่อ!
เฮ้...
ทิตลิ ฟังผมก่อน
เมื่อวานคุณเป็นคนตัดสิน ใจว่าให้เราหนีตามกันไม่ใช่หรอ
ตอนนั้นผมแทบจะเป็นลม!
แต่สุดท้ายผมก็ยังหนีมากับคุณนะ
- อืม - เพราะงั้นผมจะไม่กลับรถเด็ดขาด
ฉันเป็นคนตัดสินใจแบบนี้ใช่ไหม?
- ใช่ - งั้นตอนนี้ฉันตัดสินใจใหม่แล้ว
เลิกเถอะ เราจะไม่หนีแบบนี้อีก
กลับรถเลย
ฮอกคัส พอกคัส ป่วนปั่นทั้งเมือง ถ้าผมกลับรถ ผมก็กลายเป็น...
ทิตลิ ผม...
ทิตลิ ฟังผมก่อน
ถ้าเรากลับไปตอนนี้
แม่ผมได้ฆ่าผมแล้วเอาไปดองแน่!
ผมขโมยรถตู้แม่มาเพราะคุณเลยนะ
- ผมไม่กลับ - เพราะฉันหรอ
- ก็ใช่น่ะสิ - ถ้าคุณกลัวขนาดนี้
แล้วจะหนีไปกับผมทำไมแต่แรกล่ะ?
ก็คุณนั่นแหละทำให้ผมทำแบบนี้!
คุณเป็นคนชวนผมเอง!
ไม่สนแล้วว่าคุณจะกลับรถไหม
ฉันไปล่ะ
- เฮ้ ทิตลิ! ทิตลิ! ทิตลิ! - เฮ้!
ทิตลิ ฟังผมก่อน! ทิตลิ...
- ปล่อยฉันไป! - ไม่ ทิตลิ คุณไปไม่ได้!
อย่าบังคับให้ฉันชกเธอนะ รัญจัน! ปล่อย!
แม่ผมจะฆ่าผมแน่ ๆ ยอมให้คุณชกยังจะดีกว่า!
รัญจัน ปล่อยฉัน!
ผมวางแผนทุกอย่างไว้ เป๊ะทุกขั้นตอนแล้วนะ ทิตลิ!
ไม่เป็นไร ๆ ทำธุระเธอให้เสร็จก่อนก็ได้
กล้าทำเรื่องบาปในแดนศักดิ์สิทธิ์เหรอ?
เธอเป็นน้องสาวผม
น้องสาวผม
ครอบครัวฝ่ายชายบอกว่า ผู้หญิงหนีไปกับ...
เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?
นั่นแหละ! ผมก็พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว!
ช่างเถอะ! สิ่งที่เธอทำก็แค่ขีด ๆ เขียน ๆ มดเต็มกระดาษ!
ขอผมอธิบายนะครับท่าน
ไม่มีใครบังคับให้ใครหนีไป
เราสองคนหนีไปด้วยกันครับ
ใช่ครับ
- พวกเธอสองคนหนีไปด้วยกันเหรอ? - ใช่ค่ะ
แล้วทำไมถึงมาโผล่ที่นี่?
ก็เพราะเขานี่แหละ!
เขาลากเรามาที่นี่ ทั้งที่เราไม่เต็มใจ
ผมก็อธิบายให้เขาฟังแล้วนะ! ตอบเขาไปสิ! บอกเขาไป!
- ตอบสิ! - ท่านครับ ตอนอยู่ในที่สาธารณะ พวกเขา..
พอเหอะ จะพูดอะไรอีกล่ะ? สั่งชาสักแก้วดีกว่า ใส่ครีมเยอะ ๆ ด้วยนะ
สั่งชาให้เราหน่อย พิเศษครีม
เอาล่ะ พวกเธออายุเท่าไหร่?
ยี่สิบหกครับ
- ยี่สิบห้าค่ะ - ยี่สิบห้าครับ
ตกลงจะเอาอายุไหน ยี่สิบห้าหรือยี่สิบหก?
ยี่สิบห้าค่ะ
- ยี่สิบห้า? - ยี่สิบห้า
ยี่สิบห้าครับ
ยี่สิบห้าค่ะ
แล้วตอนนี้พวกเธออยากทำอะไร?
- ท่านครับ พวกเราอยากกลับบ้านครับ - ท่านครับ พวกเราจะอยากแต่งงาน
พวกเราอยากแต่งงานครับ
ตกลงจะกลับบ้านหรือจะแต่งงาน?
เพราะฉันเองก็อยากกลับบ้านเหมือนกันนะ
ท่านครับ พวกเราจะกลับบ้านแล้วก็จะแต่งงานครับ
ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวฉันจัดงานแต่งให้ตรงนี้เลย!
เรียกพราหมณ์มา!
- ในโรงพักนี่เหรอ!? - คุณปานเดย์...
ฉันบอกแล้วใช่ไหม
แต่ไม่มีใครฟังฉันเลย
พ่อ?
หืม?
พอใจแล้วใช่ไหม ทำให้บ้านเราอับอายขายขี้หน้า?
ทั้งเมืองพาราณสี เขาจะมองพวกเราเป็นยังไง?
ฉันบอกแล้วให้ระวัง ยัยนี่น่ะนิสัยไม่ดี
- ได้ยินไหม!? - หุบปากหน่อยไม่ได้เหรอ?
ฉันพูดผิดตรงไหนกัน?
ไม่
- ฉันว่าเราจัดงานแต่งให้พวกเขาเลยดีกว่า - ใช่เลย
จบเรื่องซะที
จะให้แต่งกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
อย่างน้อยเรื่องก็จะอยู่แค่ในหมู่เรา ไม่ต้องอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้
อย่าพูดเรื่องอายกับฉันเลย ทิวารี
ไม่งั้นฉันจะเริ่มพูดบ้าง
- เฮ้ย! - จะพูดอะไรล่ะ ห๊ะ?
ฉันพยายามปกป้องเกียรติของลูกสาวนาย
แต่นายกลับจะพูดอะไรอีก?
จะพูดอะไรนักหนา ห๊ะ!?
ทั้งเมืองพาราณสีก็รู้กันหมด ว่านายใช้ชีวิตอยู่กับเงินจากธุรกิจดองผักของเมีย!
ระวังปากไว้หน่อยนะ มิศรา ไม่งั้นนายจะ...
- จะอะไรล่ะ ห๊ะ? - พี่ชาย...
จะทำอะไร?
คุมลูกสาวนายให้ดีเถอะ!
งั้นดูแลลูกชายนายด้วย
เอาแต่ก่อเรื่องไปทั่ว!
- ให้ผมพูดบ้าง - เงียบไปเลย!
สารวัตรเรียกพวกคุณเข้าไปในห้อง
- โอเค - ไปกันเถอะ
- ไป - ไปเถอะ
พาพวกนั้นเข้าไปด้วย เขาจะ...
อย่าปากดีเชียวนะ!
แล้วฉันจะต้องนั่งเงียบ ไม่ว่า ใครจะพูดอะไรใส่ฉันงั้นเหรอ!?
-พูดโดยไม่คิดใช่ไหม? -ไม่จริงซะหน่อย
แล้วตอนนี้คุณอยากทำอะไร? บอกมา
จะทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็ง่ายมาก จับเขาเข้าคุกไปเลย!
ดูจากหน้าตาก็รู้แล้วว่าตัวปัญหา!
จับเข้าคุก!? ทำไมต้องจับเขาด้วย!?
ลูกชายฉันคือตัวปัญหา
แล้วลูกสาวนายที่หนีไปกับเขา คือนางฟ้างั้นเหรอ!?
ไม่ใช่นะพี่ชาย
คุณก็ควรให้เกียรติบ้าง ไม่ว่าเป็นลูกสาวใครก็ตาม
เหรอ? แล้วตอนที่ผัวคุณล้อฉัน เรื่องขายของดองล่ะ?
- จะพูดถึงของดองทำไมอีก - แล้วฉันพูดผิดเหรอ?
จะให้คนเขานินทาอีกหรือไง?
แม่ พ่อ... เดี๋ยวก่อน เขามีอะไรอยากพูด
ท่านครับ
ผมมีข้อเสนอครับ
เด็กหนุ่มสาวสองคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
หืม
จัดงานแต่งให้เขาเถอะ
ก่อนเขาจะหนีตามกันไป
- เห็นไหมล่ะ! ฉันพูดแบบนี้ตั้งแต่แรก! - จะให้แต่งกันง่าย ๆ ได้ไง!
เขายังไม่มีงานทำเลยนะ
เอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ ท่านครับ
เที่ยวเล่นเหรอพ่อ?
ผมกรอกใบสมัครงานราชการไปแล้วสี่ที่นะครับ
อืม...
ก็กรอกมาแบบนี้สี่ปีแล้ว
แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยใช่ไหมล่ะ
พ่อ ขอเวลาเขาอีกหน่อยเถอะนะ
เงียบไปเลย อยากโดนตบหรือไง!
เฮ้ มิศรา อย่าแม้แต่จะคิดแตะตัวเธอเชียวนะ!
- พ่อ อย่า... - ดูมันทำสิ!
ทำตัวกร่างต่อหน้าตำรวจ
ยอมให้พวกเขาแต่งงานกันเหรอ?
-เราก็ต้องรักษาหน้าตัวเองไว้ด้วยนะ! -ใจเย็น ๆ กันก่อน
โมโหไปก็ไม่มีประโยชน์
- ใช่แล้ว - จริงที่สุด
เขาแค่ต้องการเวลาอีกนิด ให้เขาหน่อยเถอะ
- ไม่ให้ - ให้
เขาพูดถูก
เขาพูดถูกได้ไง
ถ้าเธอหนีไปอีกล่ะ จะทำยังไง?
- แล้วจะให้ฉันทำยังไงเหรอ? - จะไปตามหาเธอที่ไหน?
เมียคุณพูดถูกแล้ว
- เธอพูดถูกเสมอ - พ่อ...
- อย่าร้อง ๆ - พ่อ...
ทิตลี่...
ขอร้องล่ะ
โอเคก็ได้
ฉันให้เวลาแกหนึ่งเดือน หางานราชการให้ได้
แล้วทิตลี่จะเป็นของแก
- โอ้โห เยี่ยมเลย! - เฮ้ย!
ให้เขาพูดให้จบก่อน
แต่ถ้าแกทำไม่ได้
แล้วฉันเห็นหน้าแกในรัศมี 500 เมตรจากบ้านฉันนะ
ฉันจะถีบแกลงแม่น้ำคงคา!
หนึ่งเดือนมันน้อยไปนะ
- อย่างน้อยขอสักสองปีเถอะครับ - สองเดือนได้ไหมคะ พ่อ
พ่อคะ ขอเวลาเขาสองเดือนเถอะ
- ก็ได้! สองเดือน! - เยี่ยมเลย!
อะไรเนี่ย?
ขอสองปีนะ!
- หุบปาก! - เธอไม่ฟังฉันเลย
- ฉันบอกให้เงียบ - หุบปาก
ฟังนะ แกมีเวลาแค่สองเดือน
จะสำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับแกแล้วล่ะ
ไม่ยุติธรรมเลยครับท่าน!
สองเดือน เติมแก๊สยังไม่เต็มถังเลย!
แล้วผมจะหางานได้ไงภายในสองเดือน!?
ไม่รู้ล่ะ แต่ลูกสาวฉันน่ะ หางานแต่งได้แน่นอน
ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยนะ!
- อะไรก็เถอะ - โอ๊ย! จะยินดีกับอะไรเนี่ย!?
ฟังก่อน!
- ว่าไง!? - เจ้าผีเสื้อบิน บิน แล้วก็บินหายไป!
เอะอะอวดเก่ง พูดไม่หยุด...
แล้วก็เขินอายถอนหายใจ
ฉันไม่เข้าใจเลย
จะให้หางานราชการในเวลาสั้น ๆ แบบนี้ได้ยังไง?
งานที่ง่ายที่สุดในโลกคือมีลูก
ยังใช้เวลาตั้งเก้าเดือนแน่ะ!
ฉันอ่านในไลน์มา ว่าผู้ชายสมัยนี้สองเดือนก็คลอดลูกได้
เด็กเดี๋ยวนี้เขาทำในห้องแล็บกันแล้ว ไม่ต้องการพ่อแม่
เด็กบางคนผลิตจากหลอดทดลองด้วยนะ!
-เข้าใจที่ฉันพูดไหม? -หลอดทดลองเหรอ?
-แล้วมันทำงานยังไงวะ? -เงียบไปเลย พวกแกทุกคน!
พอได้แล้ว! เลิกเพ้อเจ้อซะที!
อยู่ ๆ มาพูดเรื่องลูกกันทำไม! ฉันน่ะรู้ดีว่าจะทำลูกยังไง!
เราควรโฟกัสเรื่องงานของฉันมากกว่า!
ก็เรากำลังพูดถึงงานนั่นแหละ!
พี่สะใภ้น่าจะขอเวลาให้สักสองปีนะ
สองเดือนเนี่ย มันจะเป็นไปได้ยังไงพี่?
ไม่ได้ให้มานั่งแต่งนิยายเรื่องฉันกันนะ
มาช่วยกันคิดสิ ว่าจะทำยังไงให้ฉันได้งาน!
สองเดือน จะให้ได้แค่งานพาร์ตไทม์ก็ยังยากเลย
จะหวังงานราชการได้ยังไง?
ลุง ต่อให้มีอีกสองชาติ ก็ไม่มีใครเขารับเข้าทำงานหรอก
เพราะงั้นอย่าเสนอหน้าเลย
งานราชการน่ะ เหมือนฉี่ของอินทรี-
ทั้งหายากทั้งไม่น่าจะมีอยู่จริง!
ช่างฉี่อินทรีเถอะ บอกมาดีกว่าว่ากานพลูอยู่ไหน?
พ่อ ผมจะตายอยู่แล้ว พ่อจะมาหากานพลูทำไม?
ฉันอยากได้กานพลูไปใส่ในแกง ไม่ใช่ในก้นแก!
เฮ้...
เครี! ไอ้หนู!
ลงไปเอากานพลูมาหน่อยเร็ว!
มองรอยสักไม่ชัดเลย ดึงเสื้อให้ต่ำอีกนิดสิ
เครี!
พวกเธอไม่มียางอายกันเลยใช่ไหม?
เมื่อวานเพิ่งกลับมาจากโรงพักแท้ ๆ
ตอนนี้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน จะคิดว่าพวกทิวารี
ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย
วันนี้วันอาทิตย์ ชาวบ้านน่าจะติดวันหยุดนะ
ดึงลงมาอีกหน่อยสิ
หน่อยสิ
ฉันพยายามจะให้ดูรอยสัก แต่เธอน่ะ
-โชว์อย่างอื่นให้ฉันดูแทน -เธอติดอยู่ในนั้นหรอ
เฮ้...
-อะไรนะ? -อะไรของเธอ?
ให้ฉันถ่ายเบา ๆ อย่างสงบไม่ได้เลยใช่ไหม?
หลีกไป!
ดูแล้วก็ไม่เห็นเหมือนคนเพิ่งถ่ายมาเลย
เอาเถอะ พรุ่งนี้ก็จัดการกันเองนะ
-จะได้พิสูจน์ -แล้วแต่เลย
ไอ้หนู!
ลงไปเอากานพลูหน่อยเร็ว!
มาแล้ว!
คนเยอะแยะอยู่ตรงนี้
ทำไมไม่สั่งใครคนอื่นไปล่ะ?
พวกเรากำลังประชุมกันอยู่ ไอ้หนู!
ประชุมอะไรกันเหรอ?
พ่อของพี่สะใภ้เธอน่ะ ตั้งเงื่อนไขไว้ว่า
ถ้าพี่ชายเธอหางานราชการไม่ได้ในสองเดือน
พี่สะใภ้เธอก็จะอยู่เหมือนเดิม
แต่ "พี่ชาย" เธอน่ะ จะต้องเปลี่ยนไป
อ๋อ เข้าใจแล้ว
นั่งอยู่บ้านยังไงก็ไม่ได้งานราชการหรอก
ไม่มีใครขอความเห็นเธอสักหน่อย
ยุ่งเรื่องของตัวเองไปเถอะ
ฉันไม่ได้ให้ความเห็น
ฉันไม่อยากได้ด้วย ไปให้พ้นเลย
ว่าแต่... ฉันรู้จักคนที่อาจช่วยได้
แต่ก็คงไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากฉันใช่ไหม?
งั้นไม่เป็นไร
เฮ้ เครี เครี เครี!
น้องสาวฉันนี่มันน่ารักจริง ๆ
มานี่ มานี่ มานั่งข้าง ๆ พี่เลย
อยากนอนหน้าตู้เย็นก็ได้นะ
พ่อครับ พ่อทำขนมหวานให้เครีรึเปล่า?
ทำไว้แล้ว
แล้วเธอรู้จักใครที่ช่วยได้เหรอ?
พรุ่งนี้ฉันจะพาไปหาเขาเอง
ฉันว่าเขาน่าจะเก็บไว้ตรงนี้แหละ
เหมือนลิงเลยแฮะ
หืม
สั่งคาโชรี่มาเพิ่มอีกสักร้อยห้าสิบอันดีไหม?
เอาเป็นจาเลบีแทนดีไหมพี่?
เลิกกินแล้วพูดเรื่องที่เป็นสาระได้แล้ว?
กะอีแค่สองเดือน จะให้ทำอะไรได้ล่ะ?
ฉันบอกแล้ว
แม้แต่งานง่ายที่สุดในโลกก็ยังต้อง ใช้เวลาเก้าเดือนเลยนะ
ฉันเสียเวลาเพราะแกตั้งเยอะ!
ฟังไว้นะ แกต้องเป็น คนจ่ายค่าคาโชรี่นี่ทั้งหมด!
เฮ้! ให้เขาเป็นคนจ่ายให้หมดเลยนะ!
จะไปไหนน่ะ หยุดก่อน
เดี๋ยวแม่ตีก้นให้เลย!
ฉันเสียเวลาไปมากก็เพราะเธอ
มีแค่สองเดือน ตอนนี้ก็เสียไปแล้วตั้งสองวัน
ก็พี่มัวแต่กินเบียร์!
คิดว่าเก่งนักหรือไง?
ทำอะไรเองไม่ได้สักอย่าง
ฉันเป็นคนทำบัตรประชาชนให้ ทำพาสปอร์ตให้
แล้วฉันก็เป็นคนเกลี้ยกล่อมให้ทิตลิยอม...
เฮ้! อย่าเอาทิตลิมาเกี่ยวเด็ดขาด! เตือนไว้ก่อนเลย
ทิตลิช่วยอะไรไม่ได้หรอก
พ่อเธอจะส่งเธอไปที่อื่นเลยด้วยซ้ำ
- เข้าใจไหม? - เครี! ฉันสาบานเลย
จะจับเธอยัดลงในแป้งซาโมซ่า แล้วทอดให้กรอบเลย!
เอาเลย! ลองทำดูเดี๋ยวนี้สิ!
ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ? ฉันไม่ได้เป็นแม่ครัวซะหน่อย!
- แล้วทั้งเมืองพาราณสีเขาก็รู้กันหมดแล้วว่า... - ใจเย็นก่อน ทั้งสองคนเลย!
- เลิกทะเลาะกันได้แล้ว - ใช่
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง มาฟังกันก่อน
มีอยู่วิธีหนึ่ง
อะไรนะ?
พระเจ้า
-ไอ้บ้าเอ๊ย - หือ?
พระเจ้า!
เยี่ยมเลย! มานี่สิ...
เราฝากโชคชะตาเขาไว้กับพระเจ้าไปแล้วนี่
ไม่ใช่พระเจ้าที่ฉันพูดถึง
ฉันหมายถึงภควาน ดาส
ภควาน ดาสคือใครเหรอ?
เดี๋ยวฉันจะพาไปหาเขาเอง
ถึงแล้ว หยุด หยุด หยุด!
มาถึงแล้ว! ถึงแล้ว!
ไปกันเถอะ เอ้านี่
โอเคนะ?
ไปเลย
ที่นี่แหละ
ที่นี่สุดยอดมาก ไปเถอะครับท่าน
-เชิญเลยท่านชาย ที่ -นี่คืออะไรน่ะ?
เดินตามฉันมา ที่นี่รวมทุกอย่างไว้ที่เดียว
ตามฉันมา
ถึงแล้ว
สวัสดีครับ ท่านอาจารย์
-สวัสดีครับ ท่านอาจารย์ -ขอให้เจริญ ๆ
ผมไม่รู้จักรำกฐักนะครับ
แต่ถ้ามีงานราชการด้านเบรกแดนซ์ล่ะก็
-ผมนี่แหละตัวจริง -เขาไม่ใช่คนที่เรามาหา ภควานอยู่ข้างบน
-ขึ้นไปกันเถอะ -มาเถอะน่า...
ไม่เป็นไร คุณขึ้นไปก่อนเลย
อาจารย์กฐัก!
-วัฒนธรรมอินเดีย! -ไม่เป็นไรหรอก
ฉันก็อยากเรียนเหมือนกัน แต่เอวไม่ไหว
โธ่เว้ย มันตายแล้ว
อะไรตาย?
งูไง
แล้วฉันจะทำยังไงล่ะทีนี้?
ดูนะพี่
รายชื่อผู้เข้าสอบรอบสุดท้าย 15 คน
ของกรมชลประทานอยู่ตรงนี้แล้ว
แล้วใบสมัครอื่นที่พี่ยื่นไป...
ไม่มีที่ไหนประกาศผลภายในปีนี้เลย
-แย่แล้ว! -อาจารย์ครับ เขาไม่ได้แต่งงานแน่
เรื่องความรักของเขากำลังตกอ ยู่ในอันตรายนะครับ
จะเอาเรื่องความรักมาหาฉันทำไม?
ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังยุ่ง?
ผมต้องพยายามทำสิ่งนี้บ้างน่ะ พี่
ได้โปรดเถอะครับ อาจารย์
ช่วยผมหน่อย ผมรักเธอมากจริง ๆ ไปถามใครก็ได้ ทุกคนรู้กันหมด
-เอาสิ บอกเขา - ใช่ พวกเขารักกันจริง ๆ
-เหมือนเลลา กับ มัจญนูเลย -พวกเขาหลงรักกันสุด ๆ
พี่ชาย เขาได้งานราชการจริง ๆ!
ขอบคุณครับอาจารย์!
ทุกคนพูดพร้อมกันนะ:
ฮาร ฮาร มหาเทพ! ฮาร ฮาร มหาเทพ!
-ฮาร ฮาร มหาเทพ! -ฮาร ฮาร มหาเทพ!
อาจารย์ครับ ขอพูดอะไรหน่อย
อาจารย์ไม่ใช่แค่ชื่อเหมือนพระเจ้านะครับ
-ท่านคือพระเจ้าเลยจริง ๆ -ใช่เลยครับ อาจารย์
พอได้แล้ว
หกแสนบาท ต้องจ่ายล่วงหน้าก่อนเริ่มงาน
เดี๋ยวนะครับ ผมต้องจ่ายหกแสนก่อนเริ่มงาน?
อาจารย์!
-อาจารย์ครับ ท่านไม่ใช่แค่พระเจ้านะครับ ท่านคือโธ่... -โง่จริง
ไม่เข้าใจเหรอ? ต้องจ่ายก่อนนะ
- ผมต้องจ่าย? - ใช่ ต้องจ่าย
ล่วงหน้าสองแสนรูปี
ล่วงหน้าสองแสน?
ใช่
ผมให้ราคานี้เพราะคุณมากับเขา
เขาเหมือนคนในครอบครัวเลยล่ะ
ใช่มั้ย ปราโมท? เดี๋ยวสิ... ชื่อคุณปราโมทใช่มั้ยนะ?
- เปล่าครับ ผมชื่อสุชิล
เอาเถอะ ผมถึงให้ราคานี้ เพราะเขาเหมือนคนในครอบครัว
ปกติผมไม่เคยคิดต่ำกว่าล้านรูปีเลยนะ
ใช่ เขาพูดถูก
งั้น...?
เอ่อ...
เอ่อ... ตกลงก็ได้ครับสองแสน
ทำไมเราถึงตกลงที่สองแสนล่ะ?
แล้วจะหาเงินสองแสนมาจากไหน?
อาจารย์ครับ ผมจะไปหาเงินสองแสนมาได้ยังไง?
อย่าหวังให้พระเจ้ามาช่วยทุกเรื่องสิ
บางทีต้องช่วยตัวเองบ้าง
ขยันหน่อย ยังหนุ่มอยู่
หาทางเอาเอง
ไม่งั้นก็สมัครเรียนโค้ชชิ่งที่นี่ เดือนละ 600 รูปี
เรียนไป 4-6 ปี
แล้วปีที่ 7 หรือ 8 จะช่วยหางานภารโรงให้
ภารโรงเหรอ!?
ไม่เอานะครับอาจารย์ ผมไม่อยากเป็นภารโรง!
คุณ...
ทำไมไม่...
งั้นคุณช่วยเลื่อนประกาศ รายชื่อของกรมชลประทานหน่อย
เดี๋ยวผมไปหาเงินมาเอง
ได้
งานภารโรงเก็บไว้ให้ผมแล้วกัน
เอาสิ หน้าตาคุณก็เหมาะอยู่แล้ว
เออ ใช่เลย
อยากเป็นภารโรงจริง ๆ เหรอ?
ฉันทนไม่ไหวแล้ว อยู่คนเดียวมานาน หลานเอ๊ย
โอเค อาจารย์
ช่วยเลื่อนประกาศรายการนั้นก่อน เดี๋ยวผมหาเงินมาให้ได้
- เลื่อนประกาศไว้ก่อนนะ - ใช่ แล้วก็เอาเงินสองแสนมา
- ฮาร ฮาร มหาเทพ! - โอเค พี่ชาย
- อาจารย์ ดูแลผมด้วยนะครับ - ไว้เจอกัน ดูแลตัวเองด้วย
ผมทำงานให้คุณคุปตะ
-รู้แล้ว คุณทำงานให้คุณคุปตะ -เจ้าผีเสื้อบิน บิน แล้วก็บินหายไป!
คุณพูดโอ้อวดทำไมกันเล่า...
แล้วก็หน้าแดง เขินอายเสียจริง
ทิตลิ
คุณไม่ได้คิดจะหนีไปอีกแล้วใช่ไหม?
ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?
ก็แค่คิดน่ะ... ถ้าผมยังหางานไม่ได้ใน สองเดือนนี้ เราจะทำยังไงกันดี?
คุณนี่มันคิดลบตลอดเลย!
หางานตอนนี้มันยากตรงไหน?
ภควานก็กำลังช่วยอยู่นี่นา จริงไหม?
ใช่ แต่เขาขอหกแสนก่อนเริ่มงาน
แถมยังต้องจ่ายล่วงหน้าสองแสนอีก
ฉันจะเอาให้เป็นสินสอดก็แล้วกัน
พ่อฉันไม่ปล่อยให้ฉันไปมือเปล่าหรอก
ทิตลิ ผมต่อต้านสินสอดสุดชีวิต
ไม่มีทาง ยอมไม่ได้ เด็ดขาด
- หือ? - จริงจังนะ
ของที่ให้มาด้วยความรักน่ะเก็บไว้ได้
แต่ผมจะไม่แตะมันเลย
งั้นเราก็จะเอาเงินนั้นมาใช้
แล้วเงินล่วงหน้าสองแสนล่ะ?
คือแบบว่า ฉันไม่ได้จะรับเลี้ยง...
- ใคร? - ก็คุณน่ะแหละ
รัญจัน คุณทำอะไรด้วยตัวเองบ้างไหม?
ปัญหาก็คือคุณขอเวลาพ่อ แค่สองเดือนเองนะทิตลิ
- ผมก็กำลังพยายามอยู่นะ แล้วนี่ยังต้อง... - พยายามอะไรของคุณเนี่ย?
ฉันพยายาม...
คุณก็พยายามไปเถอะ สุดท้ายฉันก็ต้องแต่งงานกับคนอื่นอยู่ดี
นี่มันพาราณสีเชียวนะ!
ใครที่มองคุณ ผมจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ เลย!
เพราะผมชื่อรัญจันไงล่ะ!
คุณนี่เก่งแต่พูดเท่ ๆ อย่างเดียวเลย
ถ้าไม่มี ก็ไปยืมมาสิ
หา?
พ่อฉันแทบจะหมดตัวแล้วเพราะ ต้องจ่ายให้คุณทุกอย่าง
- คิดว่านี่มันตลกเหรอ? - เปล่า ผมไม่ได้หัวเราะเลย
คุณโผล่มาทีไรก็พูดแต่
"บาบูอยากได้ 500 บาบูอยากได้ 1,000" เหมือนมันเรื่องจิ๊บจ๊อย
แต่ไม่รู้ทำไม บาบูน้อยค นนี้ก็ได้เงินทุกครั้ง!
ทิตลิ ผมก็อยากจะยืมนะ
แต่ไม่มีใครให้ยืมเลย
งั้นผมจะไปยืมจากใครล่ะ?
ฉันจะฟาดคุณจริง ๆ แล้วนะ!
- เฮ้ย! - คุณ...
นี่ผมชมคุณอยู่ต่างหาก
จะว่ายน้ำข้ามฝั่งเลยไหมล่ะ?
อดใจรอจนถึงท่าน้ำก่อนเถอะ
ฉันจะไปไหนได้อีก?
ดูเหมือนชะตาจะผูกกับคุณแล้วล่ะ
เราคู่กันตลอดไปอยู่แล้ว
ท่านพราหมณ์! ฮาร ฮาร มหาเทพ!
เฮ้ รถด่วน! บอกฉันหน่อยได้ไหมว่า เราจะไปไหนกันแน่?
คุณจะลงที่ไหนบ้างไหมเนี่ย?
ก็ใช่ไง
อะไรเนี่ย?
สร้อยคอ ประมาณ 40 กรัม
ห้ะ?
เฮ้...
คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า?
มันราคาเท่าไหร่?
ไม่ใช่ หมายถึง... ของใคร?
ของแม่ฉันเอง
แม่จะให้ฉันตอนฉันแต่งงาน
แต่ก็ต้องแต่งงานให้ได้ก่อนใช่ไหมล่ะ
คุณบ้าไปแล้วเหรอ?
ถ้าครอบครัวคุณรู้เรื่องนี้
งานแต่งเราอาจถูกยกเลิกก่อนจะเริ่มด้วยซ้ำ
งั้นลองทำแบบนี้สิ
เอาสร้อยคอของแม่คุณมาแทน
- เอาไหม? - ไม่ได้หรอก ผมเอาของแม่มาไม่ได้
ฉันจะไปขายมันได้ยังไง?
คุณก็รู้ว่าแม่ผมเป็นยังไง
โดนซ้อมแน่ ทั้งผม ทั้งพ่อเล็กของผม
ไม่ได้ ของแม่ผมไม่ไหว
ใครบอกให้คุณขายล่ะ?
ฉันแค่บอกให้จำนำเฉย ๆ
เดี๋ยวพอมีเงินก็เอากลับมาได้
- อ๋อ จะจำนำใช่ไหม? - ใช่
งั้นใช้ของแม่คุณเลยสิ
มันก็เหมือนกันนั่นแหละ
ให้ตายเถอะ บางทีฉันรู้สึกว่า
มีแต่ฉันคนเดียวที่จริงจังเรื่องแต่งงาน
คุณแค่มางานแต่งเพราะจะมากินโต๊ะจีน
เฮ้!
คุณลุงคะ...
ช่วยดูสร้อยคอเส้นนี้ให้หน่อย
ไม่ต้องดูก็รู้
มันมาจากร้านของฉันเอง
โซนู
เดือนที่แล้วเธอเปลี่ยนตะขอใช่ไหม?
ใช่ ผมจำได้
สร้อยเส้นนี้ของคุณมิศราจา กปันเดย์ปุระใช่ไหม?
ไม่ใช่ ของคุณชาร์มา
ใช่ค่ะ ฉันเป็นลูกสาวคุณมิศรา
- อ๋อ เข้าใจแล้ว! - ใช่ค่ะ
เขาเคยเล่าให้ฉันฟังเรื่องงานแต่งของเธอ
เขาเลือกสร้อยไว้ให้สองชุด
- จะให้ฉันเอามาให้ดูไหม? - ฉันรู้ค่ะ
เดี๋ยวค่อยมาดู ได้โปรด...
จะเอาเส้นนี้ไปทำอะไร?
ฉันจะเอาไปจำนำ
เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ที่บ้านโอเคดีหรือเปล่า?
ตอนนี้ทุกอย่างก็ยังดีอยู่
นี่คือรัญจัน ทิวารี ผู้ชายที่ฉันจะแต่งงานด้วย
สวัสดีครับ
แต่ถ้าคุณบอกครอบครัวฉัน
หรือไม่ยอมรับจำนำเส้นนี้
งานแต่งก็จะถูกยกเลิกทันที
แล้วถ้างานแต่งยกเลิก
พ่อฉันก็ไม่ต้องสั่งสร้อยอีกสองเส้นแล้วนะคะ
คุณลุงเข้าใจนะคะ?
ต้องการเท่าไหร่?
เราซื้อมาประมาณสามแสนห้ารูปีค่ะ
คุณลุงครับ เราขอสองแสนก็พอ
ขอบคุณครับ
ลาก่อนนะคะ ลุง
ขอบคุณครับ ลุง
เดี๋ยวผมจะส่งการ์ดเชิญนะครับ ช่วยมางานแต่งด้วยนะครับ
พี่โซนู คุณด้วยนะ
ไม่มีใครเคยสัมผัสหัวใจฉันแบบนี้
เธอคือโชคชะตาของฉัน
ฉันจะอยู่กับเธอเหมือนความคิดที่วนเวียน
นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันรู้
กระจกชมว่าเธอสวย
มัวแต่หลงใหลในเสน่ห์ของเธอ
บอกเขาให้เลิกแกล้งฉันได้แล้ว
ไม่งั้นฉันจะขโมยมันมาจากเธอซะเลย
ฟังคำชมของฉันบ้างเถอะ
เราเกิดมาเพื่อคู่กัน
โลกใบที่เราจะเป็นของกันและกัน
วันแต่งงานของเราใกล้เข้ามาแล้ว
เหมือนเขม่าดำที่ขับดวงตาฉัน
และความฝันนับไม่ถ้วน
ฉันจะกอดเธอเอาไว้แน่น
ให้ไกลจากสายตาโลกภายนอก
ไม่ใช่ความรักที่ต้องหลบซ่อน... แต่เป็นรักที่ฉันเลือกเอง
ไม่มีใครเคยแตะหัวใจฉันแบบนี้
เธอคือโชคชะตาเดียวของฉัน
ฉันจะอยู่กับเธอเหมือนความคิดที่ไม่จาง
นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันรู้
เมื่อมีรัก ก็ไม่มีคำว่าจน
ไม่มีใครเพี้ยนไปกว่า คนมีความรัก
เมื่อดวงตาสบกัน เหมือนชีวิตแข วนอยู่บนเส้นด้าย
ความรักศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่ากางเขน
พาฉันหนีไปที ที่รัก
ฉันทุ่มเทวัยเยาว์ให้เธอหมดแล้ว
ฉันจะจูบเธอ แล้วลองดูซิว่า
ตรงไหนของเธอหวาน และตรงไหนร้อนแรง
เธอเหมือนเปลวไฟที่ลอยบนน้ำ
เหมือนสวนกุหลาบที่อบอวลไปทั่ว
แค่ได้มองเธอ สายตาฉันก็เย็นลง
ไม่มีใครเคยแตะหัวใจฉันแบบนี้
เธอคือโชคชะตาเดียวของฉัน
ฉันจะอยู่กับเธอเหมือนความคิดที่ไม่จาง
นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันรู้
ฉันตกหลุมรักเธอแบบหมดหัวใจเลยนะ
รู้ไหม
ฉันล้นไปด้วยความรักที่มีให้เธอ
รู้ไหม
หยุดไล่ตามเธอไม่ได้เลย
หยุดตามเธอไม่ได้เลย
แม้ไม่เมา ยังเอนเอียงและเต้นรำ
ชีวิตฉัน รักของฉัน
ฉันมอบมันทั้งหมดให้เธอ เป็นโอกาสแท้จริงของหัวใจฉัน
ไม่มีใครเคยแตะหัวใจฉันแบบนี้
เธอคือโชคชะตาเดียวของฉัน
-ฉันจะอยู่กับเธอเหมือนความคิดที่ไม่จาง - รัญจัน ฟังนะ...
นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันรู้ - ขยับเข้ามาหน่อยสิ - รัญจัน...
รักเธอนะ
เฮ้!
เกือบไปแล้ว!
ตื่นสิ!
เวรเอ๊ย!
รัญจัน ฟังนะ...
เกิดอะไรขึ้น?
ดื่มน้ำก่อน
ไม่เอา ขอชา
จะไปไหนนะ? จะไปเอาชาจริงเหรอ?
นายบอกเขาเลย
ฉัน...เอ่อ...
ลุง ช่วยอธิบายให้เขาหน่อย
นายบอกเขาเลย
นายแก่กว่าฉันนะ ลุง
เดี๋ยวตบเลยนะ บอกมาเดี๋ยวนี้!
ภควานหอบเงินนายหนีไปแล้ว!
ภค...
ภควานทำอะไรนะ?
ภควานขโมยเงินนายแล้วหนีไป!
ที่ทำงานของเขาปิดมา 3 วันแล้ว
ฉันไปถามทุกคนแถวนั้นแล้ว
ไม่มีใครรู้เรื่องอะไรเลย
แต่เรากำลังตามหาเขาอยู่
โอ้ไม่... รองเท้าแตะของฉัน!
- ฟังฉันก่อนสิ - พี่ชาย...
ฉันส่งคนออกไปตามหาเขาแล้ว ได้โปรดฟังฉันก่อน
ทิตลิฆ่าฉันแน่!
ภควาน ดาส!!!
เราอยู่บนดาดฟ้า
ไม่มีใครอยู่เลย
ภควาน ดาส!
เฮ้...
ฉันหาอะไรไม่เจอเลย
- เช็กดีหรือยัง? - อืม
อาจารย์ครับ ภควาน ดาส เคยอยู่ชั้นบนนี่เอง
- คุณเคยเห็นเขาไหม? - ไม่เลย พี่ชาย ฉันไม่รู้จริง ๆ
ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
ช่วยกลับไปเถอะ ชีวิตเขากำลังพังทลาย แต่นายมารำกฐักอยู่นี่เนี่ยนะ
ไปกันเถอะ
ลุงจะไปหาเรื่องกับทุกคนไม่ได้หรอก
มีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ว่ากว่าจะได้สอ งแสนรูปีมานั้นยากเย็นแค่ไหน
ฉันส่งคนไปตามหาเขาแล้ว
- เดี๋ยวเราก็เจอเขา - ใช่ พี่ชาย
คุณเอาสร้อยคอแม่ฉันไปจำนำ
แล้วได้คุยกับสุชิลหรือยัง?
เขาไม่รู้อะไรเลย
งั้นเราก็เสียเงิน
เสียงาน
เสียสร้อยแม่ฉัน
ยอดเยี่ยมเลย
คุณก็ไม่มีเวลาแล้วแล้วด้วย
แล้วก็ยังไม่อยากหนีไปแต่งงานกันอีก
งั้นก็ได้
ฉันจะไปละนะ
ฉันจะส่งการ์ดแต่งงานให้
อย่าลืมมาล่ะ
อย่าเศร้าไปเลย หลานเอ๋ย
ฉันว่านะ เราควรทำแบบที่พระกฤษณะทำ
จับตัวทิตลิหนีเลย
ลุง! เดี๋ยวฉันจะจมนายลงในถ้วยชานั่นแหละ!
เงียบหน่อย
ฉันบอกว่าอยากกินคะโชรี่
แต่นายเอาลาดูมาให้เหรอ?
นี่มันของถวายศักดิ์สิทธิ์นะ พี่ชาย
เดี๋ยวฉันไปเอาคะโชรี่มาให้
- เอานี่ไป - โอเค ๆ ก็ได้
นายแจกของทำไม พี่ชาย?
ฉันบนกับพระมหาเทพไว้ว่า ถ้าลูกสะใภ้ฉันท้อง
ฉันจะโกนหัวตัวเอง
แล้วพระมหาเทพจะช่วยได้ยังไงล่ะ ชุกลา?
พาลูกชายนายไปหาหมอเถอะ
เขาทึ่มจะตาย
เขาพาไปหาหมอมาหมดแล้ว พี่
หมอทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
มีลูกได้ ก็ต่อเมื่อพระมหาเทพประทานพร
อ๋อ เข้าใจละ
พี่ชาย ทำไมนายไม่ลองบนดูมั่งล่ะ?
เผื่อได้ผลกับนายด้วย
- ว่ายังไงล่ะ ลุง? - เออ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?
ฉันเคยเชื่อ "ภควาน" คนหนึ่งมาก่อน
ไม่อยากเชื่อใครอีกแล้ว
แล้วจะนั่งหมดหวังอยู่แบบนี้ทำไมกัน หลานเอ๋ย?
ลองดูสิ
ลุง ฉันไม่อยากลอง
ลุงลองเองเลย
ลองสักครั้งจะเป็นอะไรไปล่ะ
ลองดู
มีเงินจ่ายบิลหรือยัง? เขาไปแล้ว
ไม่มีเลยเหรอ?
ชัยแด่พระศิวะ!
บูชาพระชายาของพระแม่ปารวตี!
ฮาร ฮาร มหาเทพ!
พระมหาเทพผู้เป็นที่รัก
ขอให้ลูกช้างได้งานราชการโดยเร็วด้วยเถิด
ลูกช้างขอบนว่าจะโกนหัว...
ไม่ได้นะ ถ้าโกนหัวเดี๋ยวทุกคนคิดว่าพ่อตาย
ไม่ได้ โกนหัวไม่ได้
พระมหาเทพ ขอให้ลูกช้างได้งานราชการเร็ว ๆ ด้วยเถิด
ลูกช้างขอบนว่าจะอดอาหารทุ กวันจันทร์ เป็นเวลา 16 สัปดาห์...
แต่ผู้หญิงก็ทำแบบนั้นเพื่อ หาสามีไม่ใช่เหรอ?
แล้วลูกช้างกำลังจะเป็นสามีดี ๆ
จะให้บนว่าไงดีล่ะ? พระมหาเทพ... พระมหาเทพ...
พระมหาเทพผู้เป็นที่รัก ขอให้ลูกช้างได้งานราชการโดยเร็วด้วยเถิด
ลูกช้างขอบนว่าจะถือพรหมจรรย์ตลอดชีวิต
พรหมจรรย์เหรอ?
ฉันอยากได้งานจะได้แต่งงานนะ!
นี่กำลังบนหรือเล่นเกมเศรษฐีกับพระเจ้าเนี่ย?
ไม่เห็นเหรอว่าคิวยาวขนาดไหน?
ขอแค่สองนาทีนะ พี่ชาย
เขาขอสองนาทีแน่ะ!
พระมหาเทพ ลูกช้างจะกลับมาใหม่นะ โอเคไหม
- ไปสิ ไปรับพร - หลบไปหน่อย!
พราหมณ์ ขอรับพรจากท่าน
มหาเทพ!
พราหมณ์ ผมอยากถามอะไรหน่อย
ควรบนอะไรให้พระเจ้าฟังคำอธิษฐานของผม?
หัวเราะทำไมล่ะ?
ชีวิตผมพังเละไปหมดแล้วนะ
จะให้อะไรท่านล่ะ ในเมื่อมาขอให้ท่านช่วย?
แต่ได้ยินมาว่า ท่านจะไม่ฟังจนกว่าเราจะให้อะไรบางสิ่ง
คุณคิดเหรอว่า
พระเจ้าจะฟังเร็วขึ้น ถ้าให้อะไรท่านสักอย่าง
งั้นผมควรทำยังไงถึงจะให้พระเจ้าฟั งคำอธิษฐานของผมล่ะ พราหมณ์ ?
ให้เงิน 101 รูปีสิ
เขาจะให้พรแค่ 101 รูปีเหรอ?
พระมหาเทพ!
นั่นค่าครูของฉันเอง ลูกเอ๋ย
อ๋อ ของคุณนี่เอง
วางไว้นี่เลย
เดี๋ยวจะโอนให้อีก 1 รูปี
ช่วยบอกผมหน่อยเถอะ
ลูกเอ๋ย ออกไปข้างนอก ซื้อนมมาหน่อย
เอาไปถวายพระมหาเทพด้วยใจบริสุทธิ์
แล้วตั้งปณิธานว่า หากพ ระองค์ประทานพรนั้นให้...
จะทำความดีสักอย่าง
- แค่นั้นเหรอ? - ใช่
- แค่ถวายนมให้พระท่าน? - ใช่
- ลาก่อน พราหมณ์ - ขอให้มีความสุข
พราหมณ์ ฉันควรถวายนมวัวหรือนมแพะ
นมวัว
นมวัวนั่นแหละ
ลาก่อน พราหมณ์
ทำงานเร็ว ๆ หน่อย
ออเดอร์ใหญ่มากเลยนะ
โถ่ ชาฮิดา
เธอหั่นมันใหญ่เกินไปแล้ว หั่นเล็กกว่านี้หน่อย
แบบนี้ใช้ได้ไหม?
ไม่ ยังใหญ่ไป เธอไม่เข้าใจ
หั่นเล็กลงกว่านี้
อยากให้เราบดมันหรือไง?
พวกเขาไม่เข้าใจจริง ๆ จะให้ฉันบี้เลยไหม?
มาเถอะลูก
- ทำหน้าเศร้าทำไม? - ยิ้มหน่อย
เดี๋ยวก็หางานใหม่ได้
แล้วก็หาผู้หญิงใหม่ได้ด้วย
ใช่เลย
เอาน่า
ดูอย่างมะม่วงดองนี่สิ
ต้องใช้ความพยายามเยอะเลย
เราหั่นมัน ตากแดด
ใส่น้ำมัน คลุกเครื่องเทศ แล้วใส่โถ
แต่น้ำหยดเดียว
ก็ทำให้เสียหมด
แต่นั่นไม่ได้แปลว่า เราจะเลิกทำมะม่วงดองใช่ไหม?
ฉันสร้างธุรกิจใหญ่จากมะม่วงดองนี่แหละ
ชีวิตก็เหมือนกัน
บางอย่างก็เป็นไปด้วยดี บางอย่างก็ไม่
เข้าใจไหม?
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเราจะหยุดใช้ชีวิต
แค่เลี่ยงทำน้ำหยดเหมือนเขาก็พอ
หายใจเข้าลึก ๆ แบบตอนฝึกสมาธินั่นแหละ
เฮ้...
รับสายสิ
มือถือเจ้าปัญหาของนายดังอยู่ รับเถอะ
ปล่อยมันไป
ถ้าไม่อยากรับ ก็กดตัดสายสิ
จ้องอะไรอยู่?
ฉันบอกว่าไงนะ?
ฉันบอกนายว่าไง? ดูนะ ต้องทำแบบนี้
หายใจเข้าทางขวา
ฮัลโหล?
อยู่ไหน?
ฉันพยายามโทรหานาย
ชีวิตฉันก็พยายามเล่นฉันเหมือนกัน
ใครน่ะ?
ฉันเอง ภควาน ลืมฉันแล้วเหรอ?
นาย...
นายมันปีศาจ!
ฉันจะฆ่านาย! อยู่ที่ไหน!?
นี่แหละดีเลย นายอยากฆ่าฉัน
หลังจากที่ฉันไปลัคเนาเพื่อช่วยนายเนี่ยนะ?
มันยุ่งยาก แต่ฉันจัดการได้แล้ว
จัดการ?
หมายถึง งานราชการของนายได้แน่นอนแล้ว
นายเช็กอีเมลบ้างหรือเปล่า?
หา?
เลิกทำอะไรไร้สาระพวกนี้ แล้วไปหาเงินมาหกแสนรูปี เข้าใจไหม?
วางสายไปเลย
ฮัลโหล?
เกิดอะไรขึ้น?
เอ่อ... ฉัน...
ฉันได้งานราชการแล้ว
หา!?
ไร้สาระ!
- ฉันได้งานแล้ว พ่อ! - อย่ามากอดฉัน!
แม่! ฉันได้งานราชการแล้ว!
- พี่สะใภ้ไม่ทานอะไรเลย - ลองนี่ดูสิ
กินลาดูหน่อย
กินสิ
พี่ชาย ทำไมไม่ให้ลูกชายฉัน คุยกับลูกสาวนายเป็นการส่วนตัวหน่อยล่ะ?
- ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? - ไปสิ ทิตลิ พาชุนเนไปดูห้องเธอหน่อย
ฉันไม่พาเจ้าบื้อดูห้องฉันหรอกนะ เข้าใจไหม?
เขาเป็นคนดีนะ
เธอแค่เขินนิดหน่อย
นิสัยเธอก็เห็นอยู่แล้ว
- เธอเรียบร้อยแล้วก็เงียบ - ใช่เลย
นี่มันพรจากพระเจ้า เรารู้สึกว่าได้รับพรจริง ๆ
หลบหน่อย!
ฉันสงสัยอยู่ว่ามันสั่นอะไรอยู่ข้างล่าง
- นั่นโทรศัพท์ของทิตลิ - ไปหยิบมาสิ
โอเค คนชื่อบาบูโทรมา
เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของทิตลิ
บาบลี
อ๋อ งั้นเอง
- ใช่ - ฉันนึกว่า...
- เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นเลย - พราหมณ์ ช่วยกำหนดวันแต่งงานเลย
โทรมาทำไม?
ครอบครัวผู้ชายมาดูตัวอยู่
วางสายเลย
พี่สาว เตรียมงานแต่งงานได้เลย
บอกทิตลิกับพ่อเธอด้วย ฉันได้งานราชการแล้ว
- พูดจริงเหรอ? - ใช่
เดี๋ยวนะ ฉันจะไปบอกเธอ
- ฉันจะให้โอกาสเธอ... - ทิตลิ!
รัญจันได้งานแล้ว!
อะไรนะ!?
ขอฉันคุยกับเขาหน่อย
- เกิดอะไรขึ้น? - ใช่ บาบู...
- ไม่มีอะไรหรอก - เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
- เดี๋ยวฉันจะบอกเขา... - พี่ชาย เร็วเข้า!
ทำไมนายไม่เข้าไปอยู่ในหูฉันเลยล่ะ!
ฉันกำลังทำอยู่!
- พ่อ! - อะไร?
รัญจันได้งานราชการ!
รัญจันคือใคร?
ไม่
ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้แล้ว
หมดเวลาของเขาแล้ว
เธอจะแต่งงานกับชุนเน
ผมชื่ออนูป
ใช่ อนูป ชุนเน
ทุกอย่างก็แค่เลื่อนออกไปไม่กี่วัน เรื่องแค่นี้เอง พ่อจะอะไรนักหนา
อะไรนะ พ่อเหรอ? หืม?
หนูจะไม่แต่งกับคนตลกคนนี้เด็ดขาด!
คุณมิศรา ลูกสาวคุณเรียกลูกชายผมว่าตัวตลก!
- แบบนี้ไม่ถูกนะ - ไม่ใช่นะ ฉัน...
ฟังก่อน...
อะไรไม่ถูกเหรอคะ ลุง?
โชคดีแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้แต่งกัน
ไม่งั้นหนูจะทำให้ชีวิตลุง กับลูกชายลุงเป็นนรกทั้งเป็นเลย!
เข้าใจไหม?
รวมถึงของคุณด้วย
คุณมิศรา...
ทำไมพูดจาก้าวร้าวแบบนี้?
หนูไม่ได้ก้าวร้าวนะ
ก็คุณเป็นคนตั้งเงื่อนไขเองไม่ใช่เหรอ?
แต่เวลาของเขาหมดแล้ว
- เวลาของเขาหมดแล้ว - พอเถอะ ยอม ๆ ไปเถอะ
เขาได้งานแล้ว
แล้วคำพูดฉันล่ะ? ไม่สำคัญเหรอ?
ศักดิ์ศรีเราล่ะ? ไม่สำคัญเหรอ?
พ่อ... แม่ หนูจะไปเตรียมตัวนะคะ
เชิญเลย เชิญเลย
- ฟังหน่อย... - พี่สาว ไปกันเถอะ
ทิตลิ!
- เธอจะต้องเสียใจทีหลัง - ได้โปรด ฟังก่อน...
- ขอร้องล่ะ ฟังฉันก่อน - ไม่! ไปกันเถอะ
เกิดอะไรขึ้น? ไปดูหน่อย
หลีกไป
พี่สะใภ้ เป็นยังไงบ้าง?
- ยินดีด้วย - สบายดีค่ะ
- ยินดีด้วย - ไม่ต้องลำบากเอาของมาหรอก
- ฉันยังไม่อยากเชื่อเลย... - ไปเถอะ!
เซอร์ไพรส์เราพังหมดแล้ว
- พวกเขารู้กันหมดแล้ว! - เอานี่ไป
นี่ครับพี่ชาย กินของหวานหน่อย
โอกาสอะไรเหรอ?
ก็งานแต่งไงล่ะ
ยังไม่ได้กำหนดเลยนะ
ตกลงกันไว้ตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว
เขาเพิ่งได้งานนี่
ลูก ไปขอพรพ่อเจ้าสาวสิ
- พ่อครับ! - ไม่ต้อง!
ไม่ต้องมากราบเท้าฉันหรอก
มานี่สิ ลูกชาย มาขอพรกับแม่ก็ได้
แม่...
แบบนี้ไม่ถูกเลย
ไปกันเถอะ
รอดูบิลค่าไฟเดือนนี้ได้เลย
กินเลย ๆ
- ชุนเน - ไปกันเถอะ
ผมขอตัวก่อนครับ
พราหมณ์ จะจ่ายบิลค่าไฟไหนล่ะ?
เชิญนั่งก่อนเถอะ
ตกลงกำหนดวันแต่งเลยดีไหม?
แน่นอนครับ ใช่ ตอนนี้ต้องกำหนดแล้ว
ให้ตายเถอะ
ฟังนะ ชุดเลเฮงกา (ชุดเจ้าสาว) หนูจะใส่สีอะไรดีนะ?
ใส่สีชมพูดีไหม?
ไม่มีใครฟังฉันเลย
ฟังนะ หนูใส่เลเฮงกาหลายสีก็ดีไหม?
- ใส่อะไรก็ได้ตามใจ - เธอจะเสียใจทีหลัง
พี่ควรใส่เชอร์วานีสีฟ้านะ
- ใส่อะไรก็ได้ - ฉันกำลังคิดว่า...
หมอผีจะดูแค่ดวง
- หมอคนก่อนดีกว่า - หรือจะพูดอะไรสักอย่างไหม?
- ฉันตื่นเต้นมาก! - ถามเขาสิ
หมอครับ บอกวันมงคลให้เราหน่อยได้ไหม?
- ให้ตายเถอะ - วันนั้นก็มงคลดีนะ!
คุณครับ ผมพยายามแล้ว
แต่หาวันมงคลสำหรับลูกชายคุณไม่ได้เลย
หาไม่ได้เหรอ? เป็นไปได้ยังไง?
ผมแนะนำวันที่ 30 เดือนนี้ครับ
ไม่งั้น
ต้องรอถึงตุลาปีหน้าเลยนะครับ
เยี่ยมเลย!
- วันที่ 30 ดีมาก! เอาวันนี้เลย! - จะดีได้ยังไง?
- วันนี้ก็วันที่ 12 แล้วนะ - นั่นไง เริ่มอีกแล้ว
พ่อ งานแต่งลูกสาวต้องเตรียมอะไรเยอะนะ
ต้องคุยกับร้านอาหาร จองสถานที่
พิมพ์การ์ด แล้วแจกด้วย
พ่อพูดส่ง ๆ ว่า "วันที่ 30 ดีแล้ว" แบบนั้นไม่ได้
เหรอ?
ก็ได้ งั้นวันที่ 30 ก็วันที่ 30...
พูดพร้อมก้มหน้าอย่างอับอายแล้ว พอใจไหม?
พ่อครับ ทำปีหน้าดีกว่า
พูดว่าปีหน้าได้ยังไง? หืม?
พี่เขยครับ เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง
เดี๋ยวผมคุยกับร้านอาหาร จองสถานที่
แล้วไปพิมพ์การ์ดเองเลย เข้าใจไหม?
แล้วถ้ามันยุ่งยากเกินไป จะไม่จัดงานแต่งก็ได้
- ใช่เลย - พ่อจะได้ประหยัดค่าอาหาร
หนึ่งจานพอดี ใช่ไหมล่ะแม่?
พูดอะไรของเธอน่ะ? เขาเป็นพี่เขยเธอนะ!
พี่สาว ฉันเงียบเพราะเธอ
ได้ยินไหม พ่อ?
ฉันจะฟังใครดี?
- พ่อ! - ทุกคนพูดแต่ "พ่อ!"
พ่อครับ เราจะจัดการทุกอย่างเอง
กรุณาตัดสินใจให้เรียบร้อย
มันต่างกันยังไงล่ะ ปีนี้หรือปีหน้า?
ถ้าเราจะให้พวกเขาแต่งงาน ก็จัดวัน 30 นี้เลย
ใช่!
ตอนนี้พี่สะใภ้ก็เริ่มเข้าใจแล้ว!
ขอบคุณพระเจ้า!
ฉันจะมาถึงในรถ พร้อมดอกไม้ล้อมรอบ
แต่งตัวเป็นเจ้าบ่าวจะพาคุณลอยไปจากพื้นดิน
นี่เป็นเรื่องฮอตที่บ้านป้า
มันสวยงามเหลือเกิน
ด้วยมุมมองใหม่ที่เปล่งประกาย
ไม่มีใครสงสัยอีกต่อไป
ปล่อยให้ดนตรีไหลไป
ฉันกระหายน้ำ และคุณคือแม่น้ำของฉัน คุณรู้ไหม
ทั้งหมู่บ้านจะเต้นรำอย่างมีสไตล์
เพราะเรามีข่าวดีที่จะแบ่งปัน
ฉันจะเป็นของคุณตลอดไป ในพันธะที่ไม่มีใครเทียบได้
ทั้งหมู่บ้านจะเต้นรำอย่างมีสไตล์
เพราะเรามีข่าวดีที่จะแบ่งปัน,
ฉันจะเป็นของคุณตลอดไป ในพันธะที่ไม่มีใครเทียบได้
ฉันเหมือนไฟที่ลุกโชติช่วง
คำชื่นชมโปรยปราย ดั่งฝนยกฉันให้ลอยสูงขึ้นไป
เด้งกระดอน
เราจ้องตากัน หาความสงบ
ออกจากบ้านของคุณมาอยู่บ้านฉันเถอะ
ทุกสิ่งที่เราฝันหรือจิน ตนาการ ตอนนี้จะเป็นจริง
การรวมตัวของเราเป็นอะไรที่ไ ม่เหมือนใครทั้งบริสุทธิ์และใหม่เอี่ยม
มาสลัดความเจ็บปวด ความป่วยไข้ และความกลัวทั้งหลายi
มาร่วมยินดีและเฉลิมฉลอง เพ ราะเวลาของฉันได้เปลี่ยนไปแล้ว ที่รัก
ทั่วทั้งบริเวณจะเต้นระบำด้วยความร่าเริง
เพราะเรามีข่าวดีจะมาแบ่งปัน
ฉันกำลังจะเป็นของเธอ ด้วยสายสั มพันธ์ที่หาที่เปรียบมิได้
ทั่วทั้งบริเวณจะเต้นระบำด้วยความร่าเริง
เพราะเรามีข่าวดีที่จะแบ่งปัน
ฉันกำลังจะเป็นของเธอ ด้วยส ายสัมพันธ์ที่หาที่เปรียบมิได้
ฉันส่องแสงเหมือนแสง สว่างที่สว่างจ้า,มีมีดเงิน,
ที่รักของฉัน ฉันเจะป็นของคุณตลอดไป
ฉันส่องแสงเหมือนแสง สว่างที่สว่างจ้า มีมีดเงิน
ที่รักของฉัน ฉันเจะป็นของคุณตลอดไป
คืนนี้คือเวลาของเรา
ทำไมล่ะ พรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้น
เฮ้
พรุ่งนี้คุณจะเป็นภรรยาผมแล้ว
เพราะงั้นคืนนี้คือคืนสุดท้ายที่ผม จะได้อยู่กับแฟนสาว
ว้าว!
วันนี้โหมดโรแมนติกในตัวคุณอ ย่างกับชาฮ์รุขข่านโผล่มาเลยแหนะ
- จริงเหรอ - จริง
- แบบนี้เหรอ แบบนี้ใช่ไหม - ใช่
ขอโทษนะ ทิตลี พูดอะไรหน่อยได้ไหม
อืม
ความตื่นเต้นของการแอบเจอกัน
เราคงไม่ได้สัมผัสอีกแล้ว
แต่ทำไมต้องแอบเจอ
พรุ่งนี้แต่งงานแล้วก็มาเจอฉันได้ตามสบายเลย
เฮ้...
ไม่เข้าใจเหรอ
ความกลัวมันทำให้ความรักสนุกขึ้นเยอะ
ส่งแก้วให้หน่อย
-ส่งแก้วมา -ใช่
นี่ไง
หยุดก่อน ค่อย ๆ ดื่ม
ใส่มะนาวฝานหน่อย
พูดอะไรหน่อยได้ไหม ทิตลี
คุณควรจะเหมือนเดิมแม้หลังแต่งงาน
บ้าบอเหมือนเดิม
อย่าเปลี่ยนเลยนะ
โอเคไหม
แล้วทำไมฉันต้องเปลี่ยนล่ะ
ไปพูดกับตัวเองเถอะ รัญจัน ทิวารี
ผู้ชายนั่นแหละที่เปลี่ยนไปหลังแต่งงาน
แล้วถ้าคุณเปลี่ยนล่ะก็
ฉันจะเลาะหนังออกจากกระดูกคุณเลย เข้าใจไหม
ทิตลี
ผม...
ผมพยายามจะโรแมนติกด้วย
คุณกลับมาขู่ผมหรอ?
นี่แหละที่ผมไม่ชอบในตัวคุณ
คุณต้องปรับปรุงนะ
ทำการบ้านบ้าง
แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าไม่ให้ฉันเปลี่ยน
- ผมพูดเหรอ - ใช่
ก็ใช่ แต่เปลี่ยนนิด ๆ หน่อย ๆ มันไม่เสียหายหรอก
การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งเดียว ที่แน่นอนในชีวิต
แล้วมีข้อห้ามอะไรอีก รัญจัน
ผมเกิดมาเพื่อทำลายกฎ
ใช่ไหม
เฮ้ ทำอะไรน่ะ ถ้ามีใครมาเห็นเราด้วยกันล่ะ
แล้วไง
ผมเป็นว่าที่เขยของบ้านนี้นะ
ยังไม่ใช่ซะหน่อย
ก็ทำให้เป็นสิ
- ได้โปรด ทำให้ผมเป็นเขยที - ไม่
- ได้โปรด ทำให้ฉันเป็นเขยที - เดี๋ยวเธอทำลายลายเฮนน่า
ได้โปรด อย่าทำแบบนี้ รัญจัน!
-คิดได้ยังไงถึงจะเรียกราคาเวอร์แบบนี้ -เร็วสิ เอาบันไดมาด้วย
ขอโอกาสรับพรจากคุณน้าด้วยครับ
แล้วเจอกันคืนนี้นะ คุณนายรัญจัน
มาเถอะ เจ้าบ่าว ไปกันเถอะ
จะไปไหน จะไปไหนกันน่ะ
แบกขึ้นหัวทำไม
เอาบันไดไปวางฝั่งนี้
คุณผู้หญิงครับ กล่องน้ำมันนี่ให้วางตรงไหนครับ
เอามาวางบนหัวฉันเลยไหมล่ะ
ก็แน่นอน วางในครัวสิ
-ยังมีอะไรเหลือในรถอีกไหม -มี ๆ
งั้นไปเอามา
พี่ชาย!
ลองใส่อันนี้ดู
ดูดีเลย
ทำไมต้องให้ผมลองทุกวันเลยเนี่ย
ก็อยากให้มันพอดีเป๊ะ
นายใส่แล้วเท่สุด ๆ
ทำไมไม่เข้าใจสักที
นายเป็นช่างตัดเสื้อผู้ชายหรือผู้หญิงกันแน่
อะไรเนี่ย
ไหล่ดูหลวมนิดหน่อย
พรุ่งนี้จะเย็บให้เข้ารูป
เมื่อวานนายก็พูดแบบนี้
วันนี้ฉันจะแต่งงานนะ
อยากให้ฉันใส่ชุดนี้ไปฮันนีมูนพรุ่งนี้เหรอ
ฉันได้ยินว่างานแต่งวันที่ 30
-จริงเหรอ งั้นวันนี้วันอะไร -นายดูเหมือตัวตลกเลย
หืม กล้าว่าฉันเหรอ
เขาพูดกับฉัน ไม่ใช่นาย
ถ้าอย่างนั้นเธอพูดถูก
นี่แหละผลงานของช่างตัดเสื้ออั นดับหนึ่งจากพาราณสีของนาย
เขาบอกฉันว่าเขาเป็นช่างตัดเสื้ออันดับหนึ่ง
ชื่อร้านผมชื่อ "อันดับหนึ่ง" นะลุง
ทั้งนายทั้งร้านไปลงนรกซะ
ถ้าฉันขึ้นม้าขอแต่งงานไม่ได้เพราะนาย
ฉันจะให้ม้าขึ้นไปเหยียบนายแทน
จำไว้เลยนะ...
ขอโทษครับพี่ชาย
วันนี้ใคร ๆ ก็ดูจะรุมฉันหมด
-ไม่มีใครเคารพฉันเลย -ขอโทษครับ
ช่วยผสมอันนี้เพิ่มหน่อยสิ
-แค่นี้ไม่พอหรอก -ก็ได้ ๆ
อีกแล้วเหรอ?
วันนี้พิธีทาขมิ้นนะ!
เดี๋ยวเราจะทาขมิ้นให้นาย
ก็ทำพิธีขมิ้นไปแล้วนี่ แล้วนี่จะหมักฉันอีกรอบเหรอ
พี่เขย เนื้อไก่จะนุ่ม
-เสื้อของเขาอยู่ไหน ไปเอามา -ก็ต่อเมื่อหมักแล้วเท่านั้นใช่ไหมล่ะ
มา นั่งเลย เร็ว
มีความละอายใจหน่อยสิ พี่สะใภ้
แม่ งานแต่งอีกแค่ 8 ชั่วโมงเองนะ เราไม่มีเวลาแล้ว ไปกันเถอะ
หืม งานแต่งเหรอ
ใช่
-วันนี้วันที่เท่าไหร่ -29 ค่ะคุณน้า
วันนี้วันที่ 29 งานแต่งพรุ่งนี้
แม่เมาบ้างหรือเปล่า วันนี้มันวันที่ 30 แล้ว
เดี๋ยวตบให้เลย
วันนี้วันที่ 29 พรุ่งนี้ถึงจะวันที่ 30
แม่ แม่ แม่ วันนี้มันวันที่ 30
ดูสิ ลูกฉันเริ่มเพี้ยนแล้ว
วันนี้ 29 จ้ะลูก
วันนี้...
เขาตื่นเต้นกับงานแต่งเกินไปแล้ว
เอามานี่เลย ขอเถอะ เขานี่ดูเหมือนจะเสียสติ
เพราะตื่นเต้นเรื่องงานแต่ง
วันนี้วันที่ 29 ใช่ไหม
-ทำไมเงียบล่ะ เปิดเพลงต่อสิ -แม่ ผมเสร็จแล้ว มาช่วยล้างตัวให้หน่อย
เอาจากตรงนั้น
ระวัง
ขอให้โชคดี
แล้วโยนเลยจุดไปสองนิ้วทำไม
ทำไมไม่โยนลงหัวฉันเลยล่ะ
ขอโทษครับพี่ชาย
ไม่มีอะไรจะทำเลยหรือไง
วัน ๆ เอาแต่แขวนดอกไม้รอบบ้าน
ขอโทษอะไรล่ะ
เฮ้ เครี...
หืม ฟังนะ
บอกหน่อยสิ
วันนี้นี่มันวันที่ 29 จริง ๆ เหรอ
ใช่ วันที่ 29
ฉันรู้สึกเหมือนพิธีขมิ้น อะไรทั้งหมดนี่เกิดขึ้นไปแล้วเมื่อวาน
แล้ววันนี้ทำอีกแล้ว
นั่นเรียกว่าเดจาวู
บางทีเรารู้สึกเหมือนมันเคยเกิดขึ้นแล้ว
แต่จริง ๆ มันยังไม่เคย เข้าใจไหม
จริงเหรอ
แล้วสิ่งที่ฉันเห็นนี่เป็นแค่ควา มฝันเหมือนจริงมาก ๆ งั้นเหรอ
ก็ดูจะใช่นะ
เข้าใจแล้ว
งั้นเธอบอกว่าวันนี้คือวันที่ 29
พรุ่งนี้คือวันที่ 30 ใช่ไหม
- วันนี้วันที่ 29 - ใช่
งั้นแน่นอน พรุ่งนี้ก็คือวันที่ 30
ใช่เลย
นี่ เอาผ้าถุงแม่ไปย้อมให้หน่อย
- ฉันไม่ใช่คนใช้สักหน่อย - อย่าบ่นเลย ไปเถอะ
อย่าลืมล่ะ โอเคไหม
- เฮ้ - ระวังด้วยนะ บ๊ายบาย
ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ
นี่ผ้าถุงของแม่
- ต้องย้อมให้ได้สีนี้นะ - ได้ครับพี่
เฮ้ วันนี้วันที่เท่าไหร่
29 ครับพี่
ทำไมเหรอ
แค่เช็กเฉย ๆ
ไว้เจอกันนะ
มหาเทพ
ว่าไงพี่
ว่าไงคุณเจ้าบ่าว
จะไปไหนกันล่ะ
แค่เอาผ้าถุงแม่มาย้อม
- ฉันรู้นะ - เฮ้ย อย่ามาแซวเลย
ข้างในดีใจ ข้างนอกแกล้งเขินใช่ไหมล่ะ
เฮ้ย อย่ามาแซวเลย
โธ่เอ๊ย
กลิ่นแรงเหมือนวัวกินพาราทาผักกาดหัวมาเลย
อย่าหงุดหงิดเลยพี่
นี่คือพรจากวัวศักดิ์สิทธิ์
- จริงเหรอ - จริง
พรของเธอเหรอ
- งั้นเอ้า นายก็เอาไปมั่งสิ - เฮ้ย!
ใช่
ว่าไงคุณเจ้าบ่าว
เฮ้ เดี๋ยวนี้เขาใช้ขี้วัวแทนขมิ้นแล้วเหรอ
เฮ้ย...
ลุง ช่างมันเถอะ
แล้วที่ไปทำ มันเรียบร้อยดีไหม
เรียบร้อยหมดแล้วเพื่อน
เรียบร้อยยังไง บอกหน่อยดิ
เฮ้ คุณเจ้าบ่าว จะให้บอกได้ไง
ว่าเราจัดงานปาร์ตี้สละ โสดเซอร์ไพรส์ให้นายน่ะ
- ปาร์ตี้เซอร์ไพรส์เหรอ - ใช่
แล้วฉันไม่รู้อะไรเลย
ช่างเถอะ แค่เตรียมตัวให้พร้อมก็พอ
- ฮาร ฮาร... - เอานี่
ฉันสะกดใจด้วยสไตล์ของฉัน
ฉันลบล้างทุกความลังเล
ทำให้ฉันขดตัว
ฉันด้วยความเจ็บแสบแสนหวาน โอ้ เจ้าหัวใจเย็นชา
เธอดูเหมือนเป็นคนสำคัญ
ความต้องการที่ซ่อนอยู่ได้ตื่นขึ้น
ถ้าเธอปฏิเสธ นั่นคือการทรยศ
สายตาเธอหลอกฉัน
ที่นี่ดูว่างเปล่า
หัวใจฉันบอกว่า...
ที่รักของฉัน
โปรยเสน่ห์ใส่ฉัน
ทำให้ฉันลืมโลกนี้ไป โอ้ แม่คนงาม
วัยสาวของเธอเหมือนไฟลุกโชน
ขอให้ฉันได้เผาไหม้ในนั้น โอ้ คนงาม
ฉันคือไฟ ฉันคือเปลว
แต่ฉันก็เป็นน้ำเย็นด้วย
วันนี้ฉันเป็นของเธอ
แต่พรุ่งนี้ฉันจะเป็นคนแปลกหน้า
คนรักแวะเวียนมาหน้าประตูฉัน
กระหายความรัก
ฉันมอบความรัก ดับความกระหายของพวกเขา
นั่นคือสิ่งที่ฉันทำด้วยแรงปรารถนา
ที่รักของฉัน
วางกล่องตรงนั้น
แบกมันไว้บนหัวทำไม
คุณผู้หญิงครับ กล่องน้ำมันนี้จะให้วางตรงไหนดีครับ
เอามาวางบนหัวฉันเลยไหมล่ะ
ก็แน่นอน วางไว้ในครัวสิ!
ฉันทำงานไม่หยุดเลย...
"ในขมิ้นจ้า ที่รัก ในขมิ้น..."
ทางนี้ มาเร็ว
นายจะใช้เวลาสองชั่วโมงแน่...
ลูกฉันเป็นอะไรเนี่ย
ถอยหน่อยทุกคน ให้เขาได้สูดอากาศหน่อย
ถอยหน่อย ๆ ทุกคน
- ใช่ ๆ - เขาเริ่มฟื้นแล้ว
วันนี้วันที่เท่าไหร่
- หืม ทำไมเหรอ - ทำไมล่ะ
วันนี้...วันที่เท่าไหร่กันแน่!?
เกิดอะไรขึ้น
ปัญหาก็คือ... พ่อ มันจะไม่เกิดขึ้น
ฉันว่าน่าจะท้องผูกน่ะ ไม่ใช่เรื่องใหม่
เครี ลูก ไปหยิบยาถ่ายมาให้ที
- ได้ค่ะพ่อ - เครี เครี เครี...
วันนี้วันที่เท่าไหร่
- 29... วันนี้ 29 - 29!
เมื่อวานแม่บอกว่า "วันนี้วันที่ 29 พรุ่งนี้วันที่ 30!"
แม่พูดอย่างนั้นเมื่อวานใช่ไหม
แม่ก็บอกอย่างนั้นวันนี้แหละ
วันนี้วันที่ 29 พรุ่งนี้คือ 30
ไม่ใช่ แม่พูดอย่างนั้นเมื่อวาน
เมื่อวานคือวันที่ 29 งั้นวันนี้ต้องเป็นวันที่ 30 ใช่ไหม
- พูดอะไรของลูกเนี่ย - ฉันบอกแล้วว่า...
เป็นอะไรของเธออีกล่ะ?
ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้เขาออกจากบ้านก่อนแต่งงาน!
- เขาโดนผีเข้าแน่ ๆ - ผมไม่ได้โดนผีเข้าซะหน่อย แม่!
แล้วฉันจะ...
หือ?
- ขมิ้น! - เขาสติหลุดไปแล้วล่ะ
กลับมาที่พิธีทาขมิ้นอีกแล้วเหรอเนี่ย จริงจังไหมเนี่ย?!
ฉันจะอธิบายยังไงให้เข้าใจดีล่ะ?
นี่...
อะไรเหรอ?
แม่ มานี่เลย
เกิดอะไรขึ้น?
- พ่อ? - อืม?
มานี่หน่อย
อะไรเหรอ? หลบหน่อย
- อะไรเหรอ? - กระถางต้นไม้นี่น่ะเหรอ?
ใช่
มองมันไว้ดี ๆ
มองอยู่แล้วนี่
ก็มองต่อไป
เฮ้...
กระถางต้นไม้นี่...
- ใช่? - อืม?
มันกำลังจะตก
ตกเองเหรอ?
เดี๋ยวมันจะตกแน่นอน รอดูได้เลย
เฮ้...
แล้วมันจะตกเมื่อไหร่ล่ะลูก?
เราจะไปพิธีขมิ้นกันไม่ทันแล้วนะ
ไม่เอาพิธีขมิ้นแล้ว!
อย่าเอ่ยถึงพิธีขมิ้นอีกนะ!
พอเลย! ฉันไม่อยากโดนป้ายขมิ้น!
หือ?
ตก...
- ตก... - จะตกได้ไงล่ะ?
ตก...
มันตกแล้ว!
- เมื่อไหร่จะตกเนี่ย คอจะเคล็ดแล้ว - เดี๋ยวก็ตก!
ช่างตกแต่งอยู่ไหนเนี่ย?
นั่นไง
เฮ้ ทำอะไรอยู่ ไปทำงานเลย ไป ไป ไป
- โอเค - นายติดดอกไม้ทุกวันไม่ใช่เหรอ?
- ใช่ - งั้นไปติดดอกไม้เลย
- คราวนี้ดูให้ดีนะ มันจะตก - โอเค ๆ
ตกเมื่อไหร่ล่ะ องค์ชาย
มันจะตกแน่นอน พ่อ
เริ่มทำงานได้แล้ว!
ถ้าทุกคนมัวจ้องมาที่ผมแบบนี้
ผมก็ประหม่าแย่เลยสิ
ก็ไม่ได้ให้ร้องเพลงซะหน่อย
จะประหม่าไปทำไม?
โอเค ๆ ทำแล้วครับ
ไม่ใช่ด้านหลัง ดอกไม้ด้านหน้านู่น
- รู้แล้ว ๆ - ครับ ทำแล้ว ทำแล้ว
เว้นห่างเดี๋ยวนี้! เดี๋ยวรองเท้าลอยเลย!
ตกแล้ว!
ตกแล้ว! ตกแล้ว!
นี่แหละที่ผมบอกว่ามันจะตก
แล้วมันก็ตกจริง!
มายากลสุดยอดเลยลูกชาย
งั้นให้พ่อโชว์กลของพ่อบ้างมั้ย?
มายากล?
ใช่ ลูกบอกว่ากระถาง...
-ตก? -มันจะตกใช่มั้ยล่ะ?
แล้วนี่คืออะไร?
-มือพ่อ -แล้วตอนนี้...
ยื่นหัวมาหน่อย
ผมจะตาบอดนะ!
ไม่งั้นจะให้ดูยังไงล่ะ?
โอ้โห ดราม่าเกินเหตุ
งั้นนายก็คิดว่าเมื่อวาน คือวันที่ 29 ใช่มั้ย?
ใช่
แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ?
เมื่อวานซืนก็วันที่ 29
ถ้าเมื่อวานคือวันที่ 29
งั้นก่อนหน้านั้นก็น่าจะ เป็นวันที่ 28 ใช่มั้ย?
เขาแย่วิชาคณิตจริง ๆ
เขาเรียนคณิตแย่มาตลอด
แกชอบมีปัญหากับคณิตของฉันอยู่เรื่อย
แล้วทำไมแม่ไม่ส่งผมไปเรียนพิเศษล่ะ?
ก็ว่าจะส่งอยู่แล้ว แต่...
ผมติดอยู่กับวันที่ 29 มาสองวันแล้ว
วันมันไม่ยอมเปลี่ยนเป็นวันที่ 30 สักที
ทำไมไม่มีใครเข้าใจผมเลย?
ร้องไห้ทำไมล่ะ?
หมอบอกแล้วไง ว่าทุกอย่างจะโอเค
จะโอเคยังไงไหว
เขาสติไม่อยู่กับร่องกับรอย แถมพรุ่งนี้ก็จะแต่งงานแล้ว
ผมเสียสติเหรอ?!
-เปิดลำโพงเลย -โอเค
ฮัลโหล?
สวัสดีครับพี่สะใภ้ ขอพรด้วยนะครับ
เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เคอรีบอกว่าพวกเธอไปหาหมอเหรอ?
ไม่มีอะไรหรอกครับ รัญจันแค่...
อะไรนะ? งั้นเดี๋ยวฉันไปที่นั่น
ไม่ต้องครับพี่สะใภ้ ไม่ต้องลำบากมาเลย
ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ
ฮัลโหล?
เอ็งนี่มันเหลือเกินจริง ๆ
อะไรลุง ผมยังไม่ได้บอกอะไรเลยนะ
เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย จะไปไหนอีกล่ะนั่น?
เป็นอะไรอีกล่ะคราวนี้?
หลาน!
ฟังหน่อย หลานเอ๊ย ฟังก่อน!
พี่ชาย!
พี่ชาย! โมโหไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ!
ฟังก่อนเถอะหลาน
ผมไม่อยากให้หมอเถื่อนคนนั้นตรวจกับผม!
ทั้งเมืองพาราณสีรู้หมดว่าเขาแค่ผู้ช่วยหมอ แต่เสแสร้งเป็นหมอ
แล้วดันพาผมไปหาหมอแบบนั้นอีกเหรอ?
งั้นไป BHU กันเถอะ พี่ชาย
เดี๋ยวเถอะ จะตบให้หน้าขึ้นรอยเลย!
ฉันดูป่วยเหรอ?
ฉันดูป่วยตรงไหน?!
เอาล่ะ สมมุติว่าพี่ติดอยู่ที่วันที่ 30
วันที่ 29 ติดอยู่ที่วันที่ 29
ก็ได้ ๆ อะไรก็แล้วแต่
แล้วติดอยู่ตรงนั้นได้ยังไงล่ะ?
นั่นแหละที่ไม่เข้าใจ
ทำไมฉันถึงติดอยู่ที่นั่น? ใช่
มากินขนมหวานหน่อยไหม
ลุงชุกลาเป็นอะไรน่ะ?
จริงด้วยลุง
ทำไมไปโกนหัวล่ะ?
ฉันบนไว้ว่าถ้าลูกสะใภ้ท้อง
ฉันจะโกนหัว
พอคำอธิษฐานเป็นจริง ก็เลยไปโกนหัวเลย
ทั้งหมดเป็นพรของพระมหาเทพ ใช่แล้ว
"ลูกเอ๋ย ออกไปข้างนอกซะ ไปซื้อนมมา"
"เอาไปถวายพระมหาเทพด้วยใจบริสุทธิ์"
"แล้วตั้งจิตอธิษฐาน พระองค์ประทานพรให้"
"พระเจ้า..."
"พระองค์คือความหวังเดียวของข้า"
"โปรดให้ข้าได้งานราชการ"
"แล้วข้าจะทำความดีตอบแทน"
เฮ้ย...
เข้าใจแล้ว!
ผมเข้าใจแล้ว!
ลุง! ผมรู้แล้วว่าทำไม!
ผมเข้าใจแล้ว!
คุณชุกลา!
อะไรเหรอ พี่ชาย?
- คุณชุกลา! ผมเข้าใจแล้ว! - อะไรของเขาอีกเนี่ย?
อะไรล่ะ พี่ชาย?
ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงติดอยู่ที่วันที่ 29
คุณไม่เข้าใจหรอก ชุกลา คุณไปเถอะ
เอาล่ะ เอาขนมลาดูมาเลย
เจริญพรแด่พระเจ้า
เมื่อวานซืนก็วันที่ 29
เมื่อวานก็วันที่ 29
แล้ววันนี้ก็ยัง 29 อยู่อีกเหรอ?
ฉันมึนไปหมดแล้วกับสิ่งที่แกพูดมา
ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
แกจะบอกว่าติดอยู่ที่วันที่ 29
เพราะไม่ได้ทำตามที่บนไว้เหรอ?
ใช่แล้ว
แต่ฉันเองก็ไม่ได้ทำตามคำบนทั้งหมดเหมือนกัน
ฉันยังไม่เห็นจะติดในห้วงเวลาแบบแกเลย
แล้วจะทำยังไงล่ะ ถ้าผมเป็นคนที่ถูกเลือกขึ้นมา?
ก็ไปทำตามคำที่บนไว้น่ะสิ!
ลุงครับ นั่นแหละที่ผมคิดอยู่เลย
โอเค
เฮ้...
-พี่สะใภ้! ขอรับพรด้วยครับ -เออ ๆ ได้ ๆ
-ทำไมคุณอยู่ที่นี่? -เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ผมก็ไม่รู้ ทิตลิ
ตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้ว
เขาบอกว่าเขาติดอยู่ในวันที่ 29
เกิดอะไรขึ้นเหรอ บาบู
ทำไมถึงไปหาหมอ?
ไม่มีอะไรหรอก
คุณกลับไปเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง
ฉันทิ้งพิธีสระผมเจ้าสาวกลางคันมา
เดินทั่วเมืองพาราณสีในชุดเจ้าสาวแบบนี้
แล้วเธอยังจะไล่ฉันกลับอีกเหรอ?
เดี๋ยวนี้ไม่ห่วงใยคนอื่นเลยใช่ไหม?
โอ้ ทิตลิ... รองเท้าแตะของผม
บอกฉันมาทุกอย่าง
- มานี่ มานั่งก่อน มานั่งตรงนี้ - เดี๋ยวนั่ง
นั่งลงก่อน
แล้วตั้งใจฟังให้ดีเลยนะ
จะให้ฉันฟังอะไรล่ะ?
ฟังทุกอย่างที่ผมกำลังจะเล่าให้ฟังนี่แหละ
ผมเข้านอนตอนคืนวันที่ 29
อืม
แต่พอตื่นมา ก็ยังวันที่ 29 อีก!
วันที่ 29 อีกแล้ว!
-หา -ใช่
-หมายความว่าไงเนี่ย? -หมายความว่า...
วันที่มันไม่ยอมเปลี่ยนเ ป็นวันที่ 30 ไง ทิตลิ!
-วันที่ไม่ยอมเปลี่ยนให้คุณ... -ใช่
แล้วคุณก็ไม่ยอมให้มันเปลี่ยนให้ฉันด้วย!
ไอ้บ้า! คุณไม่เคยทำอะไรได้เองเลยจริง ๆ!
ตอนที่ทุกอย่างกำลังจะลงตัว คุณกลับจะมาทำมันพังเองเหรอ?
ผมน่ะเหรอทำพัง?
ใช่!
เฮ้...
ทิตลิ ฉันเคยบนไว้กับพระเจ้าว่า ถ้าได้งาน จะทำความดีสักอย่าง
แต่ผมไม่เคยทำ
ก็เลยโดนพระเจ้าลงโทษ
ทำให้ติดอยู่ในห้วงเวลา วันที่ 29 นี้แหละ!
ผมติดอยู่ในลูปนี้จริง ๆ
ฉันไม่ได้ทิ้งพิธีเเฮนน่าเ พื่อมาฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้นะ!
ถ้าไม่อยากแต่งงานกับฉัน ก็บอกมาตรง ๆ เลย รัญจัน ทิวารี!
พี่สาวฉันยังผ่อนค่าชุด แต่งงานขอฉันไม่หมดเลย
- เขาพูดอะไรเพ้อเจ้ออยู่ก็ไม่รู้ - ทิตลิ หยุดร้องไห้ก่อน
แต่ถ้าเขาพูดจริงล่ะ?
เธอพูดถูกนะ
พี่สาวเธอนี่ฉลาดจริง ๆ เลย
- งั้นตอบมาหน่อยสิ - ว่า
ว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไง?
ทางแก้เหรอ?
ผมบนไว้ว่าจะทำความดี
แต่ไม่ได้บอกว่าจะทำอะไร
เขานี่นะ ยังไม่รู้เลยว่าจะบนอะไรดี!
แล้วผมควรทำไง? โดดน้ำตายเลยดีไหม?
ใช่ โดดน้ำตายเลย!
ใจเย็น ๆ หน่อยจะได้ไหม?
- อยากทำความดีใช่ไหม? - ใช่
งั้นก็ทำอะไรสักอย่างไปเถอะ
อะไรก็ได้?
ได้เลย
งั้นควรทำอะไรดีล่ะ?
ตัวเลือกมีเยอะแยะ ทำอะไรก็ได้เลย
โอเค
ควรทำอะไรดีล่ะ?
พี่ชาย ลองโกนหัวแบบคุณชุกลาดูสิ
นั่นแหละ ทางเลือกที่ดีที่สุดเลย
- มานี่หน่อยสิ- - ครับ พี่สะใภ้?
งั้นโกนหัวนายแทนดีไหมล่ะ?
ฉันไม่อยากแต่งกับผู้ชายหัวโล้น!
"ฉันไม่อยากแต่งกับผู้ชายหัวโล้น!"
หยุดพูดสักสองนาทีจะได้ไหม?
ผู้ใหญ่ฉลาด ๆ สองคนกำลังคุยกันอยู่ เงียบไปเถอะ
พี่ ไปให้อาหารหมาดำก็ได้นะ
ไปไกล ๆ เลยเถอะ
ให้อาหารหมาดำเนี่ยนะ?
ฉันว่าควรให้วัวกินโรตีกับน้ำตาลอ้อย
ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่านั้นแล้ว
ใช่ นั่นแหละ ดีเลย
- ทำแบบนั้นเถอะ - โอเค
- ให้วัวกินโรตีกับน้ำตาลอ้อยเหรอ? - ใช่
เขาพูดถูก
เหมือนกับปูรันโปลีใช่ไหม?
- แบบนั้นแหละ - ใช่
นี่ นี่ นี่
เอาไปเลย
นั่นวัวตัวผู้แล้วมั้ยล่ะ
วัวตัวเมียอยู่นู่น
- มาเลย พี่ชาย! - ขอโทษ ๆ โปรดยกโทษให้ด้วย
นี่ไง นี่ไง นี่ไง
ใช่
เอาเลย พี่ชาย
นายทำตามที่บนไว้แล้วนะ
ใช่
ลองดูสิว่าคราวนี้นายจะเล่นละครอะไรอีก!
- โอ้โห โมโหขนาดนี้เลยเหรอ - ไปเถอะ พี่สาว
พี่รู้สึกอะไรแปลกไปไหม?
ไม่เลย รู้สึกเหมือนเดิม
อย่าคิดมากเลย
มากับผมเถอะ
ผมมีแผนเด็ดให้เลย
พอเห็นแล้ว
จะลืมเรื่องวันที่ 29 กับ 30 ไปหมดแน่นอน
ฉันรู้หมดแล้ว
นายเชิญจักนีมาใช่ไหมล่ะ?
นายจัดปาร์ตี้สละโสดให้ฉันแ บบเซอร์ไพรส์ใช่ไหม
ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว
พี่รู้ได้ยังไง?
เฮ้ย...
นี่แหละที่ฉันพยายามจะบอก...
พี่บอกเขาใช่ไหม?
คุณลุง! ผมจะไปบอกเขาทำไมล่ะ
ผีเสื้อโบยบิน แต่ก็บินไม่ได้
เธอขึ้นรถเมล์ แต่ไม่มีที่นั่ง
ผีเสื้อโบยบิน แต่ก็บินไม่ได้
เธอขึ้นรถเมล์ แต่ไม่มีที่นั่ง
เธอก็ร้องไห้ เพราะไม่มีที่นั่ง
คนขับบอกว่า "มากับฉันสิ!"
มากับฉันสิ!
ผีเสื้อบอก "ไอ้ลามก ไปให้พ้น!"
ไปให้พ้น! บ้านฉันอยู่ใกล้นี่เอง
- ไปให้พ้น! - บาบู!
ไปให้พ้น! บ้านฉันอยู่ใกล้นี่เอง
ด้วยใจทั้งหมดของฉัน ที่รัก
แต่ถึงฉันขอแล้ว เขาก็ยังไม่ยอม
แม่ฉันไม่ยอมรับครอบครัวของฉัน
จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม ถึงพยายามไปก็เถอะ
รู้สึกเหมือนอย่างยอมแพ้กับชีวิต
ไปให้พ้น!
ไปให้พ้น! บ้านฉันอยู่ใกล้นี่เอง
ไปให้พ้น!
ไปให้พ้น! บ้านฉันอยู่ใกล้นี่เอง
หรือไม่ก็ตัดคอตัวเองซะเลย ตอนที่เขาโกนผมให้น่ะ
หรือส่งมีดมา เดี๋ยวฉันกรีดข้อมือตัวเอง
แม้การแต่งงานจะพาไปสู่หายนะ ก็ช่างมันเถอะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันจะพาเธอไปกับฉัน
เราจะหนีไปแบบที่โลกนี้ต้องตามหาเรา
ไปให้พ้น ไอ้ลามก!
แค่ไม่ได้นอนวันเดียว นายยังบ่นขนาดนี้
ลองมาอยู่ในสภาพฉันดูสิ ฉันติดอยู่ในวันเดิมมา 15 วันแล้ว!
ขอผมงีบแค่ชั่วโมงเดียวเถอะ
ตอนนี้ก็ 5 ทุ่ม 45 แล้ว อีกแค่ 15 นาทีเอง
ผีเสื้อโบยบิน แต่ก็บินไม่ได้
เธอขึ้นรถเมล์ แต่ไม่มีที่นั่ง
ผีเสื้อโบยบิน แต่ก็บินไม่ได้
เธอขึ้นรถเมล์ แต่ไม่มีที่นั่ง
เธอก็ร้องไห้ เพราะไม่มีที่นั่ง
คนขับบอกว่า "มากับฉันสิ!"
มากับฉันสิ!
ผีเสื้อบอก
เฮ้...
จะให้ฉันทาขมิ้นทั้งตัวเลยใช่มั้ย?
- เอาล่ะ พิธีขมิ้นเสร็จแล้ว - หืม? เขาทำอะไรอยู่น่ะ?
-นี่แหละ วันนี้จบซะที! -ไปให้พ้น! บ้านฉันอยู่ใกล้นี่เอง
ไปให้พ้น!
เป็นไง พี่สะใภ้ ไก่นุ่มฉ่ำแล้วใช่ไหมล่ะ?
นี่นายคุยกับพี่สะใภ้แบบนี้เหรอ?
- ฉันพูดแบบนี้แหละ! - แม่ ผมเสร็จแล้ว เช็ดให้ผมหน่อย
เขาถ่ายมาเป็นวันแล้วเขาถ่ายมาเป็นวันแล้ว ใครก็ได้เช็ดตัวให้เขาที
เครี เครี เดี๋ยวสิ
มานั่งก่อน
พี่ชายเธอจะแต่งงานแล้วนะ...
แล้วไง?
งั้น... เราก็ทำได้แล้วใช่ไหม?
อะไรนะ?
จูบ
นายอยากจูบฉันเหรอ?
ใช่
ตรงนี้น่ะเหรอ?
- เสร็จยัง? - ยัง
ไม่ใช่จูบแบบนั้น
แล้วแบบไหน?
จูบนั้นน่ะ...
นั้นไหน
ใช่ อันนั้นแหละ...
เฮ้!
-ถอยไป -นี่มันอะไรกัน?
พี่ชาย!
ฉันแค่มาส่งที่นอน เธอรั้งฉันไว้เองนะ
-หุบปาก - ใช่ เธอดึงไว้
ชีวิตฉันเละขนาดนี้ส่วนนายสอ งคนมายืนจู๋จี๋กันเนี่ยนะ?
พี่ชาย ฟังฉันหน่อย เครี อธิบายให้เขาฟังหน่อย
ทำอะไรเนี่ย? ปล่อยคอเขาเดี๋ยวนี้
จะให้ปล่อยคอเขาเหรอ?
ได้ จะปล่อยเดี๋ยวนี้แหละ
งั้นฉันจะเอารองเท้าฟาดเขาแทน!
-พี่ชาย ฉันเป็นคนหางานให้นายเองนะ! - เลิกเลย
งั้นฉันยกลูกสาวให้เลยดีมั้ย?
-ยกให้เลยมั้ย?! -ไม่!
ทำอะไรของนายเนี่ย?
เขาเป็นว่าที่พี่เขยนายนะ!
ใช่ เป็นพี่เขยของนาย
เจ้าเด็กบีเวอร์นี่เหรอ?
หาใครดีกว่าเจ้าตั๊กแตนไม่ได้เลยหรือไง?
พวกเรารักกันจริง ๆ นะ พี่ชาย
-เรารักกันบ้าคลั่งเลยล่ะ -รักแท้เลยนะ รักแท้!
เดี๋ยวฉันจะจัดการความรักทั้งหมดนี่เอง
เอางี้เลยมั้ย? ไปโดดหลังคาตายไปเลยไป!
เสียสติไปแล้วเหรอ?
-โดดเลย -มันสูงเกินไป
-อยู่นั่นแหละพี่ ไม่งั้นฉันจะโดดเอง -เครี หลบไป
เสียสติไปแล้วเหรอ? เขาจะกระโดดนะ! นายทำบ้าอะไรเนี่ย?
เดี๋ยวโดนลูกหลงนะ เครี หลบไปเถอะ
ฮาร ฮาร มหาเทพ!
โอ้พระเจ้า.
เขาล้มลงได้อย่างไร?
ฮาร ฮาร มหาเทพ!
ลูกเขยคนเดียวของบ้านนี้ ยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างมั้ย?
เขายังไม่ตาย
ตอนนี้
ไง ว่าที่เจ้าบ่าว?
จะไปไหนอีกล่ะ?
ทำไมฉันต้องบอกนายด้วยว่าฉันจะไปไหนทุกวัน?
เป็นพ่อฉันหรือไง?
ยุ่งเรื่องของตัวเองเถอะ!
โธ่เว้ย!
นี่ นายติดอยู่ในวันที่ 29
เพราะไม่ทำตามคำบนบานใช่มั้ย?
ฉันพูดแบบนี้ทุกวันเลย!
โอเค
ฉันพูดแบบนี้ทุกวันเลยนะ!
-พี่สะใภ้! ขอรับพรหน่อย -เออ ๆ จ้ะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ไม่รู้สิ ทิตลี
ฉันสับสนไปหมดแล้วตอนนี้
เขาบอกว่าเขาติดอยู่ในวันที่ 29
ห้ะ?
เกิดอะไรขึ้น บาบู?
เครีโทรมาบอกฉันว่าคุณก่อเรื่อ งที่บ้านแล้วก็หนีออกมา
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ไม่มีอะไรหรอก
คุณกลับไปเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง
ฉันทิ้งพิธีเฮนน่า...
ฉันทิ้งพิธีเฮนน่าไว้กลางคัน
เดินทั่วพาราณสีในชุดเจ้าสาว
ฉันจัดการอะไรเองไม่เคยได้เลย
มีแต่คุณที่คอยจัดการทุกอย่างให้ฉัน
ส่วนฉัน... มีแต่ทำเรื่องพังตลอดเลย
คุณยังไม่ได้จ่ายค่าชุดเลเฮงก้านั่นเลยนะ
ฉันรู้ทุกเรื่องแล้ว โอเคไหม!
ว้าว...
สุดยอดไปเลย!
ทำไม...
ทำไมคุณถึงไม่เคยเข้าใจ ในสิ่งที่ผมพยายามจะพูดเลยสักครั้ง?
ผมน่ะ...
แล้วผมจะพยายามไปทำไมกัน? ช่างมันเถอะ
บาบู...
ผมไม่ใช่บาบู!
ผมชื่อรัญจัน
เข้าใจไหม ว่าผมหมายถึงอะไร
-เฮ้... -ท่านพราหมณ์!
-ท่านพราหมณ์! ท่านพราหมณ์! -ใครเรียก?
สวัสดีครับ
มหาเทพ!
จำผมได้มั้ย? ผมให้ไปร้อยรูปี กับโอนอีกหนึ่งรูปี
-อ๋อ ๆ จำได้ ๆ -ใช่ครับ
แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ? มาหาดึกดื่นๆ
ผมมีปัญหาใหญ่เลยครับ
ปัญหาใหญ่?
ใช่ครับ
เกิดอะไรขึ้น?
ผมทำตามคำบนบานไม่ได้ครับ
คำบนบาน?
ที่บนว่าจะทำความดีน่ะครับ
ความดีอะไรล่ะ?
ท่านพราหมณ์ ท่านบอกให้ผมบนว่าจะทำความดี แล้วผมก็ทำตามนั้น
แต่ผมไม่ได้ระบุว่าจะทำอะไร
ตอนนี้เลยติดอยู่แบบนี้
ผมให้อาหารวัว หมา ลิง แล้วก็มนุษย์—ทุกอย่างแล้ว
บริจาคเงินก็เยอะ
จุดตะเกียงใต้ต้นไม้ก็จุดมาแล้วทุกแบบ— ต้นใหญ่ ต้นเล็ก ต้นผอม ต้นอ้วน
แต่ยังไงผมก็ไม่สามารถทำตามคำบนบานได้สักที
เข้าใจที่ผมพูดไหมครับ?
อืม...
ท่านพราหมณ์ ได้โปรดเถอะครับ...
ช่วยผมหน่อยเถอะ
ท่านต้องช่วยผมนะครับ
ได้สิ ฉันจะช่วย
งั้นช่วยเลยครับ!
อืม ๆ เข้าใจแล้ว ๆ ๆ
ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ
นี่ครับ ร้อยรูปี เดี๋ยวอีกหนึ่งโอนให้ครับ
ไม่ล่ะ ลูกเอ๋ย เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กนะ
มันเป็นเรื่องใหญ่เลยล่ะ
ค่าครูของฉันเพิ่มเป็นห้าร้อ ยรูปีกับอีกหนึ่งบาท
ที่นี่ 501 บาท
เอาล่ะ บอกวิธีแก้ไขมาซะดี ๆ
ลูกเอ๋ย เรื่องมันเป็นแบบนี้...
ความดีทั้งหลายที่เจ้าทำมาน่ะ ก็ดีแล้ว
ครับ
แต่ว่าปัญหาของเจ้าน่ะ มันเป็นอีกแบบ
ครับ
มันเป็นไปได้มั้ยว่า...
เจ้าทำร้ายจิตใจใครไว้หรือเปล่า?
ผม...
ใช่แล้ว ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เจ้าทำให้ใครบางคนเจ็บปวด
นั่นแหละคือเหตุผลที่คำบนบา นของเจ้าถึงยังไม่เป็นผล
พี่รัญจัน พี่หล่อมากเลย!
อรุณสวัสดิ์ครับ!
อรุณสวัสดิ์! ลองใส่ตัวนี้ดูครับ
นี่เลยครับ
งานชิ้นเอกเลยนะครับ
สุดยอดมาก!
พี่ดูเหมือนตัวตลกเลย
หืม?
เธอกล้าว่าฉันเหรอ!
เธอพูดกับฉัน ไม่ใช่คุณนะ
งั้นเธอพูดถูกแล้ว
-เดี๋ยว... นี่เธอกำลังทำอะไร? -ขอพรหน่อยครับ
อะไรเนี่ย?
ผมขอพรจากพ่อครับ
พ่อ? เรียกใครน่ะ?
คุณคือพ่อผมครับ ส่วนผมคือลูกคุณ
ห๊า?
นี่คุณทำชุดอะไรขึ้นมาเนี่ย?
มันดูเหมือนกระเป๋า มากกว่าชุดเชอร์วานีอีก
ใจเย็นก่อนครับ พ่อครับ ใจเย็นก่อน
ไม่เป็นไรครับ
โปรดอภัยเขาเถอะครับ
เอาชุดกลับไปแก้ใหม่นะครับ
ห๊า?
เพราะผมยังมีเวลาเหลืออีกเยอะเลย
ถ้าผมเคยทำอะไรให้คุณไม่พอใจ
ก็ขอให้คุณอภัยให้ผมด้วย
-ขอโทษนะครับ พี่ชาย -ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องเลย
คุณโอเคไหม?
โอเคครับ น้องชาย
ถ้าผมเคยทำอะไรให้คุณเจ็บใจ
ก็ขอให้คุณอภัยให้ผมด้วย
ห๊า?
และดูแลน้องสาวฉันให้ดีด้วยนะ
ครับ พี่ชาย
คนขึ้นไปบนดาดฟ้ากันเยอะเลย
ระวังตัวด้วยล่ะ
ลองไปห้อยโหนออกกำลังบ้างนะ
ครับ พี่ชาย
รีบหน่อยนะพวกเธอ
ช่วยผสมเพิ่มอีกหน่อยสิ จะได้มีพอไว้ทาให้เขา
-ได้เลยค่ะ ป้า -พูดมากอยู่ได้ เสียเวลา!
ผมขอพรจากแม่ครับ
โมโหอะไรนักหนา?
โอ้โห วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางไหนเนี่ย?
ว่าไงคะ พี่เขย?
วันนี้นายก้มกราบเท้าแม่
แต่พรุ่งนี้ นายต้องก้มรับ คำสั่งจากภรรยาแทนแล้วนะ
เฮ้!
ผมน่ะ รอให้ถึง "พรุ่งนี้" ไม่ไหวแล้วครับ พี่สะใภ้
ขอแค่มันมาถึงสักทีเถอะ
แม่ครับ ผมเรียบร้อยแล้ว ช่วยทำความสะอาดให้ผมหน่อย
พี่สะใภ้ครับ ช่างขมิ้นก่อนเถอะ
ไปจัดการของเลอะเทอะข้างในก่อนดีกว่า
กำลังไปแล้วค่ะ น้องเขย
และถ้าผมเคยทำให้คุณไม่พอใจ ก็ขอให้คุณอภัยให้ผมด้วยครับ
เลิกพูดแล้วนั่งลงมาทาขมิ้นซะ
แม่สั่งไงก็ได้เลยครับ ขอเวลาผมแป๊บนึง
เขาเสียสติไปหรือเปล่า?
เป็นอะไรของเขานะ?
ขอโทษนะครับ พี่ชาย
-มันตกลงมาโดยไม่ได้ตั้งใจ -ไม่ ๆ
มันต้องตกลงมานั่นแหละ
มันเป็นพรหมลิขิตของมัน
คุณโอเคไหมครับ?
โอเคครับ
คุณตกแต่งบ้านให้ผมได้สวยขนาดนี้เลยนะครับ
ขอบคุณครับ
และถ้าผมเคยทำอะไรให้คุณไม่พอใจ
ก็ขอให้คุณให้อภัยผมด้วย
เฮ้ ไอ้ปากเปียก! สติยังอยู่ดีมั้ยเนี่ย?
ไปขอโทษใครเขาไปทั่วทำไม?
แล้วไงล่ะ? ไปทาขมิ้นเถอะ
พ่อครับ อย่าโกรธเลยนะครับ
ทำอะไรบนนั้นน่ะ? ลงมาซะดี ๆ
ถ้าผมเคยทำอะไรให้ไม่สบายใจ ก็ขอโทษด้วยครับ
มหาเทพ!
มหาเทพ! ถ้าผมเคยทำผิด ก็โปรดให้อภัยด้วยเถิด
ว่าไงล่ะ เจ้าบ่าว?
-จะไปไหนอีกแล้วล่ะ? -โอ้ย!
ขอโทษเรื่องเมื่อวานนะ
ที่โมโหใส่นาย
ตอนนี้จะออกไปแล้วครับ
เฮ้อ...
ถ้าผมเคยทำอะไรให้ไม่พอใจ ก็ขอโทษด้วยจริง ๆ
ผมเดินเหยียบคุณทุกวันเลย
มหาเทพ...
ผมโชคดีที่มีพวกคุณทั้งสองในชีวิต
-จริงเหรอ? -เป็นอะไรไป
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?
เปล่า ๆ
ฉันแค่อยากบอกอะไรกับพวกนาย
ถ้าฉันเคยทำผิด ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่
ถ้าทำให้รู้สึกไม่ดี
พูดอะไรของพี่เนี่ย?
-พวกเรายอมตายแทนพี่ได้เลยนะ -จริง
แต่ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกเหมือน
ฉันเคยทำให้พวกนายเสียใจ
ใช่เลย พี่ทำไปแล้ว
ว่าไงนะ น้องชาย
พี่เป็นไอดอลของผมเลยนะ
งั้นฉันก็ไม่ได้ทำให้เสียใจหรอ?
เวรแล้วสิ
งั้นใครกันล่ะที่สาปฉันไว้?
คำสาป?
ใช่...
เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง
ก่อนอื่นลองคิดดูสิ ว่าในพาราณสี ฉันไปทำใครเสียใจไว้บ้าง
มีอยู่คนเดียวในพาราณสี ที่พี่ทำเขาเสียใจแบบสุด ๆ
ใครล่ะ?
พ่อครับ
ปัญหาของผมก็คือ
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ ว่าคำสาปใครกำลังเล่นงานผม
ผมติดอยู่ที่วันที่ 29!
วันที่มันไม่ยอมเปลี่ยนเป็น 30 ซะที
หา?
วันที่ 30 มันไม่มาสักที
-นั่นไง! -เขากำลังพูดอะไร?
วันนั้นดีใจใหญ่เลย
"30 เนี่ยแหละ เป๊ะสุด ๆ"
แต่ตอนนี้พอถึงเวลาจริง วันที่ 30 ก็ไม่มาสักที
ครับ
ตอนนั้นผมได้ข้อเสนอจากการไฟฟ้าด้วยซ้ำ
อย่างน้อยวันที่มันก็คงเปลี่ยนไปเป็น 30
จริง!
ไอ้หลาน อยากให้ฉันทำใ ห้พี่เขยนายเสียใจเดี๋ยวนี้เลยมั้ย?
พูดมากเกินไปแล้วนะ
เฮ้... ไอ้ลูกชาย...
ฉันเป็นพี่เขยของเมียนายเลยนะ
ถ้าผมเคยทำอะไรให้ไม่พอใจ ก็ขอให้ให้อภัยผมด้วยครับ
ใครเขาไปกราบเท้ากันล่ะ?
พ่อครับ บอกผมหน่อยเถอะ
ผมควรทำยังไงดี?
ควรพูดอะไร?
นายบอกพ่อแล้วหรือยัง?
อะไรนะ?
เรื่องโรคประหลาดนี่
บอกแล้ว
บอกทุกคนแล้ว
แต่ไม่มีใครเชื่อผมเลย
พ่อครับ เรื่องมันเป็นแบบนี้
ถ้าพรุ่งนี้วันเปลี่ยนเป็นวันที่ 30 ได้
ผมจะมากับขบวนแต่งงานแน่นอน
แต่ถ้าไม่...
แล้วถ้าไม่ล่ะ?
เขาพูดอะไรนะ?
พี่รัญจัน!
เฮ้ จะไปไหนน่ะ?
เดี๋ยวสิ ฟังก่อน!
-จะไปไหนน่ะ? -ดูนี่ก่อน...
อย่างน้อยก็ควรทาขมิ้นก่อนนะ
ขอเหล้าหน่อย
ขอโทษนะ ทิตลี
"บาบู" ของเธอไม่เคยทำอะไรเพื่อตัวเองเลย
แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรเพื่อเธอด้วย
ผมไม่มีทางเลือกแล้ว
มันสูงเกินไป สูงเกินไป
ผมจะไม่ยอมให้โชคร้ายของวันที่ 29 ของผม
ไปทำลายวันที่ 30 ของคุณเด็ดขาด
ไม่มีทาง!
โอ้... แม่คงคา!
ขอให้ข้าได้หลุดพ้นเถิด
ว่าไง?
คุณเป็นใคร?
ตรงนี้ถ่ายเซลฟี่มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ?
จะตกเอานะ ลงมาเถอะ
ลงมาเลย
เฮ้! ฉันหมายถึงลงไปบนถนนนะ ไม่ใช่กระโดดลงแม่น้ำ!
จะฆ่าตัวตายยังไม่มีใครปล่ อยให้อยู่สงบ ๆ เลย
กำลังว่ายน้ำอยู่ หรือจะจมน้ำกันแน่?
มหาเทพ...
ใช่ครับ
เฮ้อ เอาจริงนะ...
เอานิ้วจิ้มคอลงไปสองนิ้วแบบนี้
น้ำมันจะออกมาหมดเอง
ฉันก็ทำแบบนั้นแหละ
ดีแล้ว
หมดอารมณ์เลย!
คุณโอเคมั้ย?
แล้วทำไมถึงคิดจะฆ่าตัวตายล่ะ?
แล้วจะให้ผมทำไงได้ล่ะ?
ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ
ผมเข้าใจนะ
บางทีมันก็มีบางสถานการณ์ ที่เราอธิบายให้ใครฟังไม่ได้เลย
เชิญเลย
ชื่ออะไรนะ?
ฮามิด อันซารีครับ
มาจากโมนาลเหรอ?
จริง ๆ ผมมาจากโลฮาเรีย
แต่ผมมาอยู่ที่นี่ได้เจ็ดปีแล้วครับ
แล้วครอบครัวล่ะ?
อยู่ที่หมู่บ้านครับ
เคยคิดบ้างไหมว่าถ้านายตายไป ครอบครัวนายจะเป็นยังไง?
ทำไมถึงคิดจะฆ่าตัวตาย? มีปัญหาอะไรครับ?
ก็เรื่องเดียวกับที่คนครึ่ง ประเทศเจอกันนั่นแหละครับ
อ๋อ อกหักใช่มั้ย
เปล่า
เรื่องงานราชการต่างหาก
โอ้ย ไอ้งานราชการนี่มัน...
เข้าใจเลย
เฮ้
ขอถามหน่อย
ถ้านายได้งาน นายจะไม่ฆ่าตัวตายใช่มั้ย?
ใครจะไปฆ่าตัวตายล่ะ ถ้าได้งานน่ะ พี่?
ดีเลย!
งั้นนายก็เป็น "ความดีแบบเห็นแก่ตัว" ของฉันแล้วล่ะ!
รัญจัน ทิวารี คนนี้ จะยอมเสี่ยงต ายเพื่อนายจะได้งานนี้ให้ได้
รอดูละกัน
จากวันนี้ไป อันซารีกับทิวารีเป็นพี่น้องกันแล้ว
ภารโรง!
ชาสองแก้วครับ
มาใช้หนี้เหรอ?
เฮ้...
อาจารย์ อีกไม่กี่วันผมจะหาเงินมาให้ครับ
ภารโรง! ไม่ต้องเอาชามาละ!
ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ก็ได้
ขาบอกมั้ยว่าเขาจะได้สินสอดเยอะ?
เจ้าสาวของผมน่ะคือสินสอดของผม ผมไม่สนของพวกนั้นหรอก
ว่าแต่ มีธุระอะไรล่ะ? ทำไมถึงมาที่นี่?
อาจารย์ นี่เพื่อนผมเอง ฮามิดครับ
สวัสดีครับ
ผมอยากมาคุยเรื่องงานให้เขาหน่อย
ได้เลย เดี๋ยวจัดการให้
บอกรายละเอียดการจ่ายเงินเขาไปสิ
คือ อาจารย์ เขาอาจจะไม่มีเงินตอนนี้
เดี๋ยวผมหาทางให้เองครับ
ไม่ครับ ผมไม่อยากจ่ายเงินเพื่อให้ได้งาน
ไม่อยากจ่ายเพื่อได้งานเหรอ?
ฉันไม่ได้เปิดมูลนิธิการกุศลนะ
งานนี่เสี่ยงนะ ถามเขาดู
- ใช่ครับ ถูกแล้ว - แน่นอน ถูกแล้ว
นายจะได้งาน แล้วก็ได้สิทธิประโยชน์อีกเพียบ
พอนายตายเมียของนายก็ยังได้เบี้ยยังชีพอีก
แล้วฉันล่ะ ได้อะไร?
ไม่ได้อะไรเลยเหรอ?
บอกเขาไปสิ ยังไงก็ต้องจ่ายนะ
เดี๋ยวจัดการเอง เดี๋ยวจัดการเอง
ขอบอกไว้ก่อนเลย
ผมไม่มีเงิน
และผมก็ไม่อยากจ่ายเงินเพื่อให้ได้งาน
โอ้พระเจ้า!
ไปเจอนักสู้เพื่อเสรีภาพ คนนี้มาจากไหนกันเนี่ย?
ชื่อนายว่าอะไรนะ?
ฮามิด... ฮามิด อันซารี
อายุเท่าไหร่?
ยี่สิบหกครับ
อดทนอีกสักปีสองปี แล้วเดี๋ยวเราจัดการได้แน่
เราร่วมมือกันทำได้แน่นอน ตอนนี้อย่าเพิ่งยุ่งกับเขาเลยนะ
ไปนั่งรอข้างนอกก่อน
นายรออยู่นี่
นั่งตรงนี้ เพื่อน
นายไปได้เลย
เขาจะตามไปทีหลัง
เดี๋ยวผมตามออกไป
เจอเขามาจากไหนล่ะ?
จะให้ผมพูดไงดีล่ะ อาจารย์...
เขาเป็นคนดีครับ
ช่วยเขาหน่อยเถอะครับ
"เขาเป็นคนดี ช่วยเขาหน่อยเถอะครับ!"
มีทางเดียวเท่านั้นที่จะเคลียร์เรื่องนี้ได้
อะไรล่ะ?
นายสละงาน แล้วให้เขาเข้าแทน
หมายความว่าไงเนี่ย?
เขาคือคนที่ 15
ที่ฉันลบชื่อออกไป แล้วใส่นายแทน!
ฮามิด อันซารี
ถ้านายลาออก ฉันก็จะเสียธุรกิจ
เด็กรุ่นนี้มันเป็นอะไรไปกันหมดเนี่ย?
- พี่สาว...! - งั้นที่คุณพูดคือ...
เขาตายแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ทุกวันเลยเหรอ?
ใช่ ทุกวัน!
ทุกวันจริง ๆ!
ฉันทิ้งพิธีเฮนน่า เพื่อมาฟังเรื่องเพ้อเจ้อพรรค์นี้เนี่ยนะ?
แค่พิธีเฮนน่าเอง ใจเย็นสิ
ไม่ใช่ว่าเธอเดินออกมาระ หว่างนั่งปลดทุกข์ซะหน่อย!
อี๋ น่าขยะแขยง!
ก็แค่ทาใหม่ก็ได้นี่ ยังไงก็ทาทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
พี่ชายครับ ทำไมตะคอกพี่สะใภ้ล่ะ?
ให้เขากล้ามาตะคอกฉันสิ! ฉันจะกระชากลิ้นเขาออกมาเลย!
แล้วนาย... ยังไม่ใช่ผัวฉันซะหน่อย!
อย่ามาทำตัวเหมือนเป็นผัวฉันนัก!
- ฉันทำตัวแบบนั้นเหรอ? - ใช่ นายทำอยู่นั่นแหละ!
แล้วเธอล่ะ? บ่นเรื่องพิธีทามือไม่หยุดเลย!
พอ ๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว
บอกหน่อย
ทำไมนายถึงยุ่งเรื่องนี้ด้วย? กว่านายจะได้งานนี้
นายต้องเหนื่อยแค่ไหน?
ลุงครับ ฮามิดน่ะ เขาสมควรได้งานนี้จริง ๆ
- โอ้ยพอเถอะ - ฉันไม่รู้จักใครชื่อฮามิดทั้งนั้น
ถ้างานนี้เป็นของเขาจริง เขาก็จะได้ไปแล้ว
- ใช่แล้ว - แต่มันเป็นของนาย นายเลยได้
ถ้าฮามิดไม่ได้งานนี้
เขาจะตายแน่ ๆ
อีกแล้ว
อย่าให้ฉันต้องตีเลยนะ!
ตายไม่ตายไม่รู้ แต่นายจะได้ตายเพราะฉันวันนี้แน่!
อยู่ตรงนี้แหละ จะฆ่าก็ฆ่าเลย
- ฆ่าฉันอีกสิ - พวกนายทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?
- ฆ่าดีมั้ย? - ใจเย็นก่อน
ฟังนะ ถ้านายไม่ได้งาน นายก็แต่งงานไม่ได้
แล้วถ้านายแต่งไม่ได้
สุดท้ายนายก็อาจจะฆ่าตัวตาย
แล้วถ้าเป็นแบบนั้น
ฉันจะไปหาไอ้ฮามิด แล้วฆ่ามันซะ!
ใช่พี่
ยังไงเขาก็จะตายอยู่แล้ว
จะไปช่วยทำไมกัน?
ลุงครับ เราต้องช่วยฮามิดให้ได้
ผมว่า การช่วยเขานี่แหละ คือบุญที่ผมต้องทำ
และมันคือจุดเริ่มต้น ของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี่
เดี๋ยวก่อน
นายไปสาบานที่วัดพระศิวะใช่มั้ย?
ใช่
งั้นก็ไม่เป็นไรนี่!
อะไรนะ?
ก็ฮามิดเขาเป็นมุสลิม
-ห๊ะ? -อืม
ทำได้ไงเนี่ย?
เพื่อนเอ๊ย มากับฉัน
ฉันเตรียมปาร์ตี้สละโสดไว้เซอร์ไพรส์เลย
- ลุงครับ... - ลืมเรื่องปาร์ตี้ไปก่อน
ฟังผมก่อน พาผมไปด้วย
- อะไรนะ? ปาร์ตี้สละโสดเหรอ? - พี่!?
- จะไปไหนน่ะ? - พี่!?
-บาบู! -โอ้พระเจ้า!
นายมันประหลาดจริง ๆ
จะไปเปลี่ยนโชคชะตาเขา
ทั้งที่พรุ่งนี้เขาก็จะตายอีกอยู่ดี
โอ้พระเจ้า!
เธอจะโดนดุแน่ ๆ ฉันก็จะโดนเหมือนกัน
พี่ ขับให้เร็วกว่านี้หน่อย
จะให้ฉันทำยังไง บินไปเลยมั้ย?
ใช่ พี่ บินไปเลย!
ฮามิด! อย่านะ!
ฮามิด หยุด!
- ไปเลย ๆ! - เดี๋ยว ๆ ๆ!
เธอมองเห็นชีวิตค่อย ๆ หลุดลอย
เหมือนเม็ดทรายที่หล่นผ่านมือ
- หลานชาย! - พี่ชาย!
พี่ชาย!
- หลบไป! - จับไว้!
กระโดดตามเลย!
ฉันว่ายน้ำไม่เป็นนะ!
กระโดดไปสิ! กระโดดเลย!
พี่สะใภ้ครับ ผมไม่ได้ใส่อะไรข้างล่างเลยนะ
เพื่อนแบบนี้ แย่ที่สุด!
คุณก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง
- พี่สะใภ้! พี่สะใภ้... - เธอบ้าไปแล้วเหรอ?
แล้วให้ฉันทำไงล่ะ?
จะให้เป็นหม้ายก่อนแต่งงานเหรอ พี่?
หัวใจเบ่งบาน เมื่อพระเจ้าประทานพร
นายต้องตายทุกวันจริง ๆ เหรอ?
ตายทุกวันหมายความว่าไง?
แล้วนายช่วยฉันไว้ทำไม?
นายไม่จำเป็นต้องตายนะ
เราจะหาทางออกด้วยกัน
ไม่มีทางออกหรอก ฉันหมดหนทางแล้ว
ไม่จริงหรอก
ฟังนะ
ถ้านายขัดสนเรื่องเงินล่ะก็ ไม่ต้องห่วง
เธอจะหาให้ได้สบาย ๆ สักห้าแสนถึงแสนหนึ่ง
ฉันหมายถึงทิตลิน่ะ
เฮ้ ฉันจะหายังไงล่ะ
ฉันจะไม่เอาสร้อยแม่ไปขายอีกแล้วนะ!
ฉันไม่ใช่ขอทาน
ปล่อยให้เขาตายไปเถอะ
ฉันได้ขอให้นายช่วยไหม?
ก็ฉันไม่ได้ช่วยนายสักหน่อย แล้วมาทำไมล่ะ?
- ฉันไม่ได้มาช่วยนาย - แล้วช่วยฉันทำไมล่ะ?
พอได้แล้ว! พอได้แล้ว!
นั่งลงเถอะลุง นั่งก่อนเลย
เราจะหาทางออกด้วยกัน
อย่าฆ่าตัวตายเลยนะ ได้โปรดเถอะ
ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกนาย!
- เฮ้! - เขาอยากช่วยฉัน!
อันซารี!
เอ้า!
ฮามิด!
เฮ้ ๆ ๆ!
-เงินอาจพาไปนรก - โอเค ฉันจัดการเอง
แต่ศรัทธาจะพาไปในทางดี
เมื่อพระพรของพระเจ้าหล่อเลี้ยง
- หลานชาย! - พี่ชาย!
- บาบู! - ช่วยด้วย!
หัวใจเบ่งบาน เมื่อพระเจ้าประทานพร
ตกลงกันเลยมั้ย รายได้ปร ะจำเดือนละหมื่นรูปี โอเคไหม?
งั้นหมื่นห้ารูปีดีไหม? ทิตลิ หมื่นห้ารูปีนะ โอเคไหม?
ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ!
เฮ้!
งั้นเอาเลย ตกลงที่สองหมื่นรูปีดีไหม?
ปล่อยเขาตายไปเถอะ
ลืมเรื่องงานในอินเดียไปเลย ฉันจะหางานต่างประเทศให้!
ทำที่ดูไบดีไหม?
ซาอุฯ ล่ะ?
ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ!
- เขาจะส่งฉันไปดูไบ! - ประเทศไทยล่ะ? ไปไทยดีไหม?
ฉันบอกแล้วไง ปล่อยให้เขาตาย!
เอา 25% ของธุรกิจผักดองแม่ฉันไปเลย ตกลงไหม?
ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ!
เฮ้!
50% เลยเป็นไง
เข้าใจแล้ว
ปัญหาคือนายแต่งงานไม่ได้ เพราะไม่มีงานทำใช่ไหม?
ฉันจะหาภรรยาให้นาย แต่อย่าตายนะ โอเคไหม?
ทิตลิ เราจะหาภรรยาให้เขาใช่ไหม?
งั้นแต่งกับฉันไปเลยสิ!
-ห๊ะ? -ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ!
ห๊ะ?
ภรรยาต่างชาติล่ะ?
นายไม่เคยพยายามหาภรรยาให้ฉันเลย ไอ้บ้า!
ฝังความแข็งแกร่งของเจ้าลงดิน วันหนึ่ง โลกจะยอมศิโรราบ
ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่
เจ้าก็ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่ง
เจ้าก็เป็นแค่มนุษย์เท่านั้น
หัวใจเบ่งบาน เมื่อพระเจ้าประทานพร
หัวใจเบ่งบานเมื่อพระเจ้าประทานพร
จับไว้
จับ
โอ้พระเจ้า!
ฉันรู้นะ...
นายชื่อ ฮามิด อันซารี...
นายจะกระโดดสะพาน
เพราะไม่มีงานทำใช่ไหม
แล้วให้บอกเลยนะ
ชีวิตฉันพังหมด เพราะมัวแต่พยายามช่วยนาย
นายก็มีการศึกษา ดูดีใช้ได้
ไปหางานอย่างอื่นทำเถอะ มีหลายแผนกให้สมัครตั้งเยอะ
ทำไมนายถึงยึดติดกับงานนี้นัก?
ใช่เหรอ?
นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?
นายเป็นใครกันแน่?
มันเป็นเรื่องใหญ่
นายไม่เข้าใจหรอก
เพื่อนเรานี่ดูเหมือนจะรู้ทุกอย่างเลยนะ
ใช่ไหม?
เล่าให้เขาฟังเลย เล่าทุกอย่างไปเลย
- เอาเลย เล่าไป - เล่ามาเลย
สำหรับนาย มันก็แค่งานราชการ
แต่มันคือทุกอย่างสำหรับฉัน
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา
หมู่บ้านของเราประสบปัญหาขาดแคลนน้ำ
ตอนแรก เราก็ไม่มีน้ำ สำหรับใช้ในนาเลย
ต่อมาก็ไม่มีน้ำดื่มด้วย
ชาวบ้านส่งหนังสือถึงกรมชลประทาน
แต่ไม่มีใครฟังเลย
ตอนพ่อฉันส่งฉันไปเรียนที่พาราณสี
ฉันสัญญากับชาวบ้านว่าจะเรียนให้จบ
แล้วเข้าทำงานในกรมชลประทาน
และแก้ปัญหาน้ำในหมู่บ้านให้ได้
ฉันพยายามอย่างหนักเลยนะ พี่ชาย
รอบนี้ฉันสอบได้ดีด้วย
พ่อฉัน
ถึงกับแจกขนมให้คนทั้งหมู่บ้าน ทั้งที่ผลสอบยังไม่ออก
เพราะคิดว่าฉันจะได้งานแน่นอน
แต่...
ชื่อของฉันไม่ได้อยู่ในรายชื่อ
ชื่อฉันไม่ได้อยู่ในรายชื่อเลย พี่ชาย
แล้วฉันควรทำยังไงต่อ? บอกฉันที
จะกลับไปเจอหน้าคนในหมู่บ้านได้ยังไง?
ฉันยอมกระโดดลงคงคาตายซะยังดีกว่า
ชื่อไม่ได้อยู่ในรายชื่อเลย
เขากลายไปเป็นนักพัฒนาสังคมแทน
พรุ่งนี้เราจะแต่งงานกันแล้ว
แต่วันนี้คุณจะมาบอกว่า คุณจะลาออกจากงานงั้นเหรอ?
คุณทำอะไรของคุณน่ะ? คุณจะทำให้ฉันเจ็บนะ
คุณพังพิธีเฮนน่า!
เฮ้! ทิตลิ...?
นี่มันเป็นแก้วนะ ผมจะเลือดออกเอาได้
ทิตลิ ผมข้าใจที่คุณโกรธ
แต่คุณไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังเจอเลย
ฉันไม่สน
หาทางเอาเอง
แต่อย่าลาออกจากงาน
ฉันทำเพื่อคุณมามากขนาดนี้
แต่คุณไม่เคยนึกถึงฉันเลยสักครั้ง ใช่ไหม?
คุณมัวกังวลกับผู้ชายที่คุณแทบ ไม่รู้จักด้วยซ้ำ รัญจัน!
ฉันผิดเองที่เผลอไปรักคุณ
ทิตลิ...
ฟังฉันให้ดี รัญจัน ทิวารี!
ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่
ถ้าเราไม่ได้แต่งงานกันในวันที่ 30 เดือนนี้นะ รัญจัน...
ไม่นะ ทิตลิ คุณทำอะไรน่ะ? ปล่อยสิ ปล่อยมันเดี๋ยวนี้เลย!
ฉันไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คุณคิดหรอก รัญจัน
ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงพังแน่
เอาน่า
นี่ไง
ฮามิดอยู่ไหน?
เขาไปแล้ว
- ทำไมปล่อยให้เขาไปล่ะ? - เขามีแผนของเขา
ส่วนเราก็มีแผนคืนนี้ของเราเอง
เหตุใดความฝันของฉันจึงพังทลาย?
เหตุใดความหวังของฉันถึงทำ ให้หัวใจฉันแตกสลาย?
ฉันตั้งใจเรียน เพื่อจะได้เข้า ทำงานในกรมชลประทาน
และแก้ปัญหาน้ำของหมู่บ้านให้ได้
ฉันพยายามมากเลยนะ พี่ชาย
คราวนี้ฉันสอบได้ดีด้วย
แต่...
ชื่อฉันก็ยังไม่ติดในรายชื่ออยู่ดี
ชื่อฉันไม่อยู่ในรายชื่อเลย พี่ชาย
ฉันไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คุณคิดหรอก รัญจัน
ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงพังแน่
มหาเทพ... ท่านเล่นอะไรกับชีวิตข้าอีกล่ะเนี่ย?
ถ้ารู้ว่าการทำความดีมันจะยากขนาดนี้
ข้าคงไม่ไปบนอะไรไว้เลย
มหาเทพ ท่านพาชีวิตข้าม าอยู่ในสถานการณ์อะไรเนี่ย?
ฝั่งหนึ่งคือทิตลิ
อีกฝั่งคือฮามิด
แล้วข้าทำผิดอะไรในเรื่องนี้เหรอ?
มหาเทพ... ข้าแค่รักทิตลิเอง
ข้าไม่ได้อยากได้งานนี้นะ มหาเทพ!
ข้าแค่อยากได้ทิตลิ
เอาแบบนี้นะ
ท่านช่วยเอาสิ่งที่ท่านให้กลับไปเถอะ
แล้วพาข้าออกจากเรื่องวุ่นวายพวกนี้ที
ขอร้องล่ะ มหาเทพ พาข้าออกไปจากปัญหานี่ที
ฮาร ฮาร มหาเทพ ท่านพราหมณ์
มหาเทพ!
แปลกคนนะคุณเนี่ย
ตอนแรกก็หาว่ามหาเทพไม่ให้พร
แต่พอท่านให้แล้ว คุณก็ดันไปโทษท่านอีก
แล้วคุณต้องการอะไรจากชีวิตกันแน่?
ท่านพราหมณ์ ถ้าผมรู้
ผมก็คงไม่ต้องมาขอจากท่านแล้วล่ะ
อืม...
ชีวิตผมตอนนี้มันเหมือนยืนอยู่ตรงทางแยก
ผมรู้สึกเหมือนติดแหง็กอยู่ตรงนี้
ลูกเอ๋ย
เวลาเรายืนอยู่ตรงทางแยกของชีวิต
มันไม่ง่ายเลยที่จะเลือกทาง
เหมือนครั้งที่อรชุนลังเล
พระกฤษณะยังต้องเทศน์ภควัตคีตาทั้งบท
ถึงเวลาถึงจะเดินหน้าต่อไปได้
บางครั้งแค่ประโยคเดียว ก็ช่วยให้เข้าใจทุกอย่างได้
จงทำดีโดยไม่หวังผลตอบแทน
จากนี้ไป อยู่ที่ตัวเธอแล้วว่าจ ะเลือกสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่
หลับตา แล้วด้วยใจที่ปลอดโปร่ง
มอบตัวเองไว้ในมือมหาเทพเถอะ
บางที มหาเทพอาจจะกำลังทดสอบเธอ
บางที ท่านอาจจะพยายาม สอนบางอย่างให้เธอก็ได้
เยี่ยมเลยล่ะ...
เขาก็กินจาเลบีกันอยู่ทั้งนั้นแหละ ไปเอาน้ำไปเสิร์ฟให้เขาหน่อย
มานี่สิ ลูกชาย
เธอเป็นใครน่ะ?
ผมชื่อสุชิลครับ
- สุชิลเหรอ? สุชิลไหน? คนที่ทำงานราชการหรอ
คนที่ช่วยให้ลูกชายฉันได้งานราชการน่ะเหรอ?
ใช่ครับ
- เฮ้ เป็นไงบ้าง สบายดีไหม? - สบายดีครับ
ฉันรอเธอมาตั้งนานแล้วนะ
เลิกไปฟิตเนสแล้วเหรอ? ดูพุงสิ เริ่มออกแล้วนะ
อย่ามัวดูพุงฉันเลย ดูของพ่อก่อนเถอะ! พ่อก็...
พ่อ มาคุยกับผมหน่อย ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย
ทำไมดูเครียดจัง?
ตอนพ่อจะแต่งงานยังแย่กว่านี้อีก
- จริงด้วย - พ่อ ไม่ใช่แบบนั้น มันเรื่องใหญ่นะ
อยากคุยเรื่องอะไรล่ะ?
ลูกเอ๊ย เขาน่ะเข้าใจ แต่ลูกต่างหากที่ไม่เข้าใจ
เรื่องแบบนี้ควรไปคุยกับเพื่อน ไม่ใช่พ่อ
- ใช่เลย - จริงครับลุง
พูดถูกเลยล่ะ
เอ้า พาลูกชายลุงไปด้วย แชร์ประสบการณ์หน่อย
ฟังพี่นะ
- พาเขาไปเลย - ไปสิ
- เอาเขาไปด้วย - ไปเลย
- นายเนี่ยแปลกคนจริง - แล้วกระเป๋าล่ะอยู่ไหน?
เมื่อวานฉันอธิบายทุกอย่างให้นายฟังแ ล้ว แต่นายก็ยังไม่เข้าใจอีก
ดูสิ อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป
ตอนนี้ก็ปล่อยๆ ไปเถอะ
- มันไม่ถูกนะลุง - อะไรไม่ถูก?
ถ้าไม่คิดถึงตัวเอง
ก็ช่วยคิดถึงพี่สะใภ้ทิตลิ กับครอบครัวของพี่ด้วย
แล้วก็ช่วยเงียบไว้เถอะ พี่ชาย
- นายนี่... - เฮ้!
- พี่ชาย! - ดีเลย
- กำลังตามหาคุณอยู่เลย - มาตั้งแต่เมื่อไหร่?
โชคดีจังที่เจอคุณที่นี่
ผมมีเรื่องจะขอร้องหน่อยครับ...
บ้านของเธออยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ที่รัก
แต่ฉันยังคงตามหาเธอภายใต้แสงจันทร์และตะวัน
ความกลัวว่าใครสักคนจะพรากเธอไป
หลอกหลอนใจฉันทุกวัน
ไม่มีใครทำให้ใจฉันเต้นแรงได้แบบเธอ
หลอกหลอนใจฉันทุกวัน
ไม่มีใครทำให้ใจฉันเต้นแรงได้แบบเธอ
เธอคือดวงวิญญาณเดียวที่ฉันบูชาและโอบกอด
ฉันไม่เข้าใจความรักนักหรอก
ได้โปรดพาฉันออกไปจากความปวดร้าวนี้ที
โอ้ที่รักของฉัน!
บ้านของเธออยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ที่รัก
แต่ฉันยังคงค้นหาเธอ ใต้แสงจันทร์และตะวัน
กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครมาแย่งเธอไป
มันหลอกหลอนหัวใจฉันทุกวันเลย
ไม่นะ...
เป็นอะไรไป?
อยากให้ฉันเต้นใช่ไหม?
เปิดเพลงมาเลย
มาเถอะ เปิดเลย!
ฉันแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้แล้ว
ห้ะ?
- เฮ้! - เฮ้ๆๆ!
- เกิดอะไรขึ้น? - พี่สะใภ้?
- ใครก็ได้เอาน้ำมาให้เธอหน่อย! - แม่?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
แม่!
ไปเอางานคืนมาเดี๋ยวนี้! ไป!
- พ่อ... - พ่อแกตายไปแล้ว!
ถ้าไม่คิดถึงศักดิ์ศรีตัวเอง อย่างน้อยก็ควรคิดถึงศักดิ์ศรีของพวกเราบ้าง
ใครเขาทิ้งงานแบบนี้กัน?
เกิดอะไรขึ้น?
เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ไปถามเขาสิว่าเกิดอะไรขึ้น!
ฉันขายผักดองมาทั้งชีวิต เพื่อสร้างชื่อเสียง
แล้วเขาก็มาทำลายมันจนหมด
เฮ้...
มันเกิดอะไรขึ้น รัญจัน?
เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?
เขาสละงานให้คนอื่นไปแล้ว
เขาให้มันกับใครสักคนชื่อฮามิด อันซารี
นายสละสิทธิ์ตัวเองไปเหรอ?
ทิตลิ... ฮามิดต่างหากที่สมค วรได้งานนี้จริงๆ
ฮามิดคือใคร?
ไปเอางานคืนมาซะ
พ่อ...
ผมเอางานนั้นคืนไม่ได้ ทิตลิ
แล้วผมก็โกหกแล้วแต่งงานแบบนี้ไม่ได้ด้วย
ทิตลิ ผมแค่ทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง
สิ่งที่ถูกต้อง?
สิ่งที่คุณ "คิด" ว่าถูกต้อง?
คิดว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกล่ะ ห้ะ
ผมโกหกเพื่อคุณ โดนซ้อมก็เพราะคุณ
ผมถึงกับไปโรงพักเพราะคุณ
ฉันยังทำอะไรให้คุณไม่พอบ้าง?
ฉันถึงขั้นเอาสร้อยของแม่ไปจำนำ
เพื่อให้คุณได้งาน
แล้วเราจะได้แต่งงานกัน
แต่คุณ...
ลับสละสิทธิ์งานนั้นไป
- ฟังก่อน... - ปล่อยฉัน!
บอกฉันตรงๆ
ว่าคุณอยากแต่งงานกับฉันจริงๆ ไหม?
- ทิตลิ... - ใช่ไหม?
ถ้า...
ถ้าคุณไม่อยาก
ก็น่าจะบอกตั้งแต่แรก
ไม่ต้องมาเล่นละครอะไรให้ใครดู
อย่างน้อยพ่อแม่ฉันก็คงไม่ต้องอับอายแบบนี้
พี่ดูสิ
เมื่อวานฉันยังเขียนลาย "อาร์" กับ "ที" ลงบนมือ
ฉันจะพยายามทำไมให้มันเหนื่อย?
ร้องไห้ทำไมกัน?
อีกเดี๋ยวพวกเขานั่นแหละจะเป็นคนร้องไห้
ไปเถอะ วั นนี้ไม่ได้มีงานแต่งอะไรทั้งนั้น
- ไป! - พ่อ...
แล้วเธอ...
ฉันรู้นะว่าเธอมันไม่ได้เรื่อง
แต่ไม่คิดเลยว่าจะโง่ได้ขนาดนี้
ไปซะ!
พ่อ ผมก็บอกพ่อแล้วว่าเขาไม่เหมาะกับทิตลิ
ใช่ๆ ฉันได้ยินอยู่
สิ่งที่เธอทำกับทิตลิน่ะ มันไม่ถูก
ฉันอุตส่าห์พยายามมากมายเพื่อ ให้นายได้งานราชการนั่น
แต่นายกลับไปยกมันให้คนอื่น
พี่ชาย คุณทำลายทุกสิ่งที่คุ ณสร้างมาด้วยมือตัวเอง
คุณนี่มันคนแปลกจริงๆ
คุณขุดบ่อน้ำไว้ในบ้านตัวเอง
แต่กลับทำลายมัน เพื่อช่วยคนอื่น
ลุงพูดถูกที่สุดเลย!
เยี่ยมไปเลย เยี่ยมมาก
แล้วจะหยุดแค่บ่อทำไมล่ะ? บอกให้เขาขุดสระน้ำไปเลยสิ!
ถือไว้ลูก
เราจบเรื่องเหน็บแนมกันหรือยัง
หรือยังมีใครอยากพูดอะไรอีกไหม?
"เธอเป็นใครน่ะ?"
คุณผู้หญิงครับ
ผมเป็นคนช่วยให้ผู้ชายดีๆ คนนั้นได้งานราชการ
แต่เขาก็สละงานนั้นไป!
ใช่เลย!
เขาเลือกที่จะสละมัน!
นายตกลงไปแล้ว แล้วยังลากฉันให้จมไปด้วย
ทำไมถึงทำแบบนี้?
ถ้าใครสักคนจะตายก็ปล่อยให้เขาตายไปสิ
นายควรจะแต่งงานไปเลย
ฉันแต่งงานบนร่างของคนตายไม่ได้
เขาบอกว่าเขาแต่งงานไม่ได้!
ทำไมล่ะ? มีปัญหาอะไร?
นายมันคนแปลกจริงๆ
พี่ชาย คุณดูฉลาดอยู่นะ
ลองบอกหน่อย
ใครจะยอมอดอาหารแต่เอาไปให้คนอื่นกิน?
คนนี้น่ะ... ใครก็ได้ช่วยทำให้เขาคิดได้ทีเถอะ
จริง
ทุกวันนี้มีคนได้งานด้วยวิธีโกงเป็นพันคน
ใช่เลย
แล้วก็มีคนอย่างฮามิดตายทุกวันเหมือนกัน
แล้วนายหรือฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?
ในหมู่บ้านไม่มีน้ำ ใช้น้ำไม่พอ -
แล้วเราควรเลิกอาบน้ำไหม?
ที่นู่นแล้ง ที่นี่น้ำท่วม
ทุกอย่างพังหมด
แล้วเราควรเลิกมีความสุขไปเลยไหม?
ไม่ใช่ใช่ไหม?
ใครก็ได้ช่วยทำให้เขาเข้าใจทีเถอะ
ว่าคนรับราชการน่ะ
เขาทำเพื่อตัวเอง
ไม่ได้ทำเพื่่อคนอื่น
ฉันยอมรับว่าประเทศนี้ยังต้องการ บาร์กัต ซิงห์ อีกสักคน
ใช่ค่ะคุณลุง เราต้องการจริงๆ
แต่นั่นหมายความว่า เราควรส่งลู กชายคนเดียวของเรา...
ให้เขาเสียสละตัวเองเพื่อชาติ เพื่อสังคมเนี่ยนะ?
แล้วสังคมไหนกันล่ะ? สังคมนี้เหรอ?
สังคมที่แต่ละคนสนแค่ตัวเองน่ะ?
ไม่มีใครสนใจคนอื่นหรอก
มีแต่เขาคนเดียว...
ที่คิดถึงคนอื่น
ถึงได้ไม่มีใครชอบเขา
ถึงได้แตกต่างจากคนอื่นไง
ลูกเอ๋ย พ่อเคยช่วยคนมากมายให้ได้งาน
แต่ไม่เคยดีใจเท่าตอนที่
เห็นเธอสละงานนั้นเลย
มันยากนะ ที่จะทำสิ่งที่ถูกต้อง
แม้แต่คนดีที่สุดก็ยังเคยทำพลาด
เธอไม่ได้แค่ช่วยฮามิด
แต่เธอช่วยทั้งความเป็นมนุษย์จา กการจมน้ำเลยต่างหาก
พ่อหวังว่า...ไม่ว่าเธอจะทำสิ่ งที่ถูกต้องหรือเปล่า
อย่างน้อยก็จงสนับสนุนคนที่ทำ
อย่างน้อยก็ชื่นชมเขาได้ใช่ไหม
ที่เหลือน่ะ พวกเธอฉลาดและ มีการศึกษากันทั้งนั้น
ถ้าพ่อพูดอะไรเกินไป
ก็ขออภัยด้วยละกัน
ฟังนะลูก... เธออาจหาใครมาเป็นคู่ใหม่ได้ไม่ยาก
แต่คนที่ซื่อสัตย์น่ะ
หายากมากเลยนะ
อย่างที่เขาว่ากัน
การแต่งงานน่ะ ฟ้าลิขิตไว้แล้ว
พ่อรู้ว่าพ่อทำให้ทุกคนเจ็บปวด
แต่พ่อไม่อาจสร้างชีวิตใหม่
โดยแลกกับชีวิตของคนอื่นได้หรอก
พ่อขอตัวก่อน
จะเดินจากไปง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ?
แล้วเงินทั้งหมดที่เราจ่ายไปกับงานแต่งล่ะ?
ยังไงวันนี้ก็ต้องแต่ง!
พ่อ?
ใช่แล้ว!
ถ้านายถอนตัวตอนนี้
พ่อขอสาบานเลยว่า จะเอาเถ้ากระดูกนายไปลอยที่คงคา!
คุณปานเดย์!
ช่วยเสิร์ฟอาหารแขกได้แล้ว ทุกคนหิวกันหมดแล้ว
นักดนตรีล่ะ? วงดนตรีไปไหนหมด?
มาเถอะ เริ่มเปิดเพลงกันเถอะ
จะพาเธอไปพร้อมชุดเจ้าสาว
ข้างหน้าคือทางโค้ง
แต่ทิวทัศน์นั้นช่างงดงาม
นับจากวันที่มุมมองฉันเปลี่ยนไป
ฉันจำกลอนในคัมภีร์ภควัทคีตาได้ว่า
"ทำความดีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน"
และวันนี้ ฉันได้เห็นกับตาจริงๆ
ส่วนเรื่องอื่น...
ทะเลก็ไร้กระหายอีกแล้ว
ทั้งเมืองจะเต้นระบำ
เมื่อข่าวดีนี้แพร่กระจาย
ฉันจะเป็นคนรักของเธอ
แววตาซุกซนที่เคยมี
เคยเป็นนิสัย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
ความรักของเรา
ถึงเวลาจบลงแล้ว
เธอยังคือเธอ ฉันยังคงเป็นฉัน
แต่โลกกลับพลิกกลับด้าน
ทั้งเธอและฉันก็ไม่เข้าใจ ว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปได้ยังไง
บทหักมุมนี้ต้องเกิดขึ้น
และในที่สุด มันก็เกิดขึ้นจริง
แววตาซุกซนที่เคยมี
เคยเป็นนิสัย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
หัวใจของฉันสั่น...อย่างรุนแรง...
เราจะแต่งงานกัน มันถูกลิขิตไว้แล้ว
ไม่มีใครอยู่ในใจฉันมากไปกว่าเธอ
ไม่มีใครที่ฉันจะวิ่งตามอีกแล้ว
ฉันสาบานว่าจะชนะเกมนี้
ร่างกายฉันไหว...แรงเหลือเกิน...
เอาแต่ชมเธอ
กลัวว่าจะเสียเธอไป
ฉันลืมไปเลยว่าเมื่อก่อนฉันตก หลุมรักเธอวันละสี่รอบได้ยังไง
เอาแต่ชมเธอ
กลัวว่าจะเสียเธอไป
ฉันลืมไปเลยว่าเมื่อก่อน ฉันตกหลุมรักเธอวันละสี่รอบได้ยังไง
ความเมาของรักหายไปหมดแล้ว แม้แต่คำหวานก็ไม่ดังอีกต่อไป
จาก "เรา" กลายเป็น "ฉัน" เร็วจนน่าใจหาย เสียงที่ได้ยินมีแค่เสียงของฉันเอง
เราสองเคยเป็นหนึ่งเดียว
แต่ตอนนี้ต่างคนต่างทาง
แววตาซุกซนที่เคยมี
เคยเป็นนิสัย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
ที่รัก
แววตาซุกซนที่เคยมี
เคยเป็นนิสัย แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
ที่รัก
กลืนความจริงลงไปในแค่เพียงสายตาเดียว
ที่รัก
ไม่มีใครอยู่ในใจฉันมากไปกว่าเธอ
ไม่มีใครที่ฉันจะวิ่งตามอีกแล้ว
ฉันจะอยู่กับความทรงจำของเรา
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลย
กระจกบอกว่าเธอสวยทุกวัน
มันจ้องมองเธอตลอดเวลา
บอกมันว่าอย่าทำให้ฉันเศร้าเลยนะ
ไม่งั้นฉันอาจจะเอามันไปจากเธอก็ได้
ให้ฉันได้พูดว่าเธองดงามแค่ไหน
เราจะแต่งงานกัน มันถูกเขียนไว้บนฟ้าแล้ว
ตลอดไปเหมือนดาวกับพระจันทร์
เราจะแต่งงานกัน มันถูกลิขิตไว้แล้ว
เธอเหมือนเขม่าตาที่นุ่มลึก
เหมือนฝันที่ฉันอยากเก็บไว้
ฉันจะซ่อนไว้ในดวงตา
และรักเธอเงียบๆ ด้วยสุดหัวใจ
ไม่มีใครอยู่ในใจฉันมากไปกว่าเธอ
ไม่มีใครที่ฉันจะวิ่งตามอีกแล้ว
ฉันจะอยู่กับความทรงจำของเรา
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลย
คนที่ใจมั่งคั่งไม่เคยขัดสน
ไม่มีใครแปลกหน้าไปกว่า...คนรัก
เมื่อเธอเข้ามาใกล้ จิตใจฉันโบยบิน
ขโมยฉันไปเถอะ รักที่แท้จริง
ฉันมอบวัยเยาว์ของฉันให้เธอแล้ว
ขอให้ฉันได้ลิ้มรสและรู้จริงๆ
ว่าเธอหวานตรงไหน ขมตรงไหน
เธอเหมือนเทียนที่ลอยอย่างนุ่มนวล
เหมือนกุหลาบที่ห่อด้วยเสียงกระซิบ
แววตาเธอนำความสงบมาให้
แต่สัมผัสเธอกลับร้อนราวเปลวไฟ
ไม่มีใครอยู่ในใจฉันมากไปกว่าเธอ
ไม่มีใครที่ฉันจะวิ่งตามอีกแล้ว
ฉันจะอยู่กับความทรงจำของเรา
แต่เธอยังไม่เข้าใจเลย