W POPRZEDNICH ODCINKACH
Mamo!
Nie będę twoją wspólniczką.
Ktoś nie był z nami szczery.
Gdzie byłeś 13 listopada?
Wyjdź.
Nie chcę tu takich sytuacji.
- Vincent Ramiot? - Tak.
Organizuję koncert.
27 marca?
Naprawdę poznałaś Iggy'ego Popa?
CHOĆ SERIAL INSPIROWANY JEST PRAWDZIWĄ HISTORIĄ,
OPISANE W NIM WYDARZENIA SĄ FIKCJĄ.
LONDYN 1999
Przepraszam. Z drogi!
Patrz, jak idziesz, suko!
Cześć, Tommy! Przepraszam!
Ruchy!
Dupek.
John!
Co jest, kurwa?!
- Ten koncert to dno. - W czym problem?
Wiesz co? Mój zespół nie wyjdzie na tę scenę.
Mam to gdzieś!
- John! - Mówię, że mam to gdzieś.
Zwróć mi kasę!
Vive la France!
Zaraz wasza kolej.
Nie wierzę.
Co się dzieje?
Vincent, co to za mina?
Tequila dla wszystkich.
Nic nie widzisz? Nie słyszysz?
Chris, to jakieś szaleństwo.
Owszem, szaleństwo.
Ale wy ich załatwicie.
Wiesz, co gramy?
Jasne.
Chcesz termofor? Zaparzyć ziółka?
Otulić was kołderką?
To właśnie rockandrollowe życie.
Wyjdziecie, zagracie trzy kawałki i spadamy.
Scena czeka. Nie przyjechaliśmy do Londynu, żeby walić konia!
Chris, wysiadaj.
Ale o co chodzi?
- Wysiadaj. - Co się dzieje?
Gdzie nasza kasa?
Ta na płytę?
Nagramy płytę!
Gdzie kasa?!
John wziął trzy tysie za wasz udział.
Mówisz serio?
Tak! Musieliście gdzieś zacząć, to tu normalne.
Okradanie Francuzów? To normalne?
Próbowałam odzyskać kasę, ale ten koleś to palant.
Mam ciebie dosyć!
Od początku było źle.
Mieliśmy grać, mieliśmy mieć kontrakt, mieliśmy mieć nocleg.
A nie gramy, śpimy w vanie i daliśmy się oszukać.
Wszystko spieprzyłaś!
- Przyszedł ktoś z wytwórni. - Nie ściemniaj.
Oddaj kasę, tylko o to prosimy.
Przykro mi, nie mam.
Mogę wam postawić piwo.
- Pogadamy. - Zamknij się.
Wypierdalaj!
Rozumiesz? Spadaj!
Wysiądź. To koniec.
Jedź.
Kurwa!
Nie wierzę!
Oddam kasę! Chłopaki, tak mi przykro!
Vincent! Spójrz na mnie!
Odsuń się!
Vincent! Czekaj!
Czekajcie na mnie! Nie zostawiajcie mnie!
ODDANA PRZYJACIÓŁKA
Super oferta pokoju.
Gdzie?
W 11, przy Goncourt.
Burżujka!
Dla ciebie pani Burżujka.
Koleś wygląda spoko.
Jakie masz zajęcia?
Prawa cyfrowe.
PIERWSZA NOC BEZ KOSZMARÓW.
A TY JAK SPAŁEŚ?
Napiszę do niego.
OBUDZIŁEM SIĘ Z MYŚLĄ O TOBIE. WKRÓTCE WIELKI DZIEŃ!
GOTOWA NA KONCERT?
- W porządku? - Tak.
PRZESTAŃ. PRÓBUJĘ O TYM NIE MYŚLEĆ.
Spotykamy się w biurze na sesję dla "Paris Match"?
O 11.00.
BOJĘ SIĘ, ŻE DAM CIAŁA.
MASZ PIĘKNY GŁOS.
JESTEŚ KRÓLOWĄ.
MUSISZ WYJŚĆ NA SCENĘ!
MAM NADZIEJĘ, ŻE BĘDĘ MÓGŁ PRZYJECHAĆ,
CHOCIAŻ WIEM, ŻE TO BYŁBY WSTRZĄS
Przepraszam?
Pani Dubourdieu?
Pan Léon Baquet?
Uprzedzano mnie. Proszę za mną.
Pogrzebaliśmy w przeszłości pani Blandin.
Z uwagi na jej kartotekę, sprawdzimy czy wpisała się na listę ofiar.
Nie rozumiem, była notowana?
Była karana za oszustwo i kradzież tożsamości.
Jeśli jest na liście,
zostanie wezwana?
Gdy będziemy mieć dowody, zostanie aresztowana.
- Rozmawiał pan z kimś o tym? - Z policją.
Na razie proszę nic nikomu nie mówić.
Słucham?
Wie pani, o co prosi?
Przykro mi, mam przesłuchanie.
- Mam pański numer? - Tak.
- Dam znać. - Kiedy?
Robimy wszystko, co w naszej mocy.
Miłego dnia.
W tę stronę.
To nie ma trwać wiecznie.
Jesteśmy tu na jakiś czas, może do procesu.
Mogę powiedzieć, że fakt bycia ocalałym,
albo w - jak moim przypadku - bliskim ocalałego,
zmienia nasze życie.
Ale nie poświęcamy się tylko temu.
I jeszcze raz poproszę, by pisać o mnie jak najmniej.
- Nie wypada. - Będę ostrożna.
Powie pani coś o tym miejscu?
Robi duże wrażenie.
Listy, rysunki.
Jesteśmy tu od dwóch miesięcy.
Urządziliśmy wspaniałe otwarcie.
Léon opowie o tym więcej.
Mogę tylko powiedzieć, że ocaleni mogą tu porozmawiać z innymi.
To bardzo ważne.
- Dzień dobry. - Benjamin?
Léon, prezes stowarzyszenia.
Miło mi.
Jeśli chodzi o zdjęcie -
możemy je zrobić tylko nam?
Co to znaczy?
Chris tu pracuje, ale nie jest ocalałą.
Chcemy podkreślić siłę waszej społeczności,
więc sfotografowanie wszystkich bardzo by tu pasowało.
Cześć, Léon!
- Przepraszam. - Śmiało.
- W porządku? - Tak.
Zjemy razem obiad?
- Tak. - Super.
Myriam się zgodziła.
Wystąpi w pierwszej części koncertu.
Wspaniale.
Wiem, super.
Jak to zrobiłaś?
Mam swoje metody.
Przygotujmy się do zdjęcia. Możemy się zebrać?
- Chodźcie. - Tutaj będzie idealnie.
- W porządku? - Tak.
Można siadać na krzesłach i stołach.
Idealnie.
Przepraszam.
Wybacz, Fabien, ale może to Léon powinien stać w środku?
Racja.
Rozumiem.
Wspaniale.
Gotowi?
Proszę się rozluźnić. Opuszczamy ramiona.
Świetnie.
Tak lepiej.
Wciąż jesteśmy trochę ponurzy.
Pokażmy ducha rodziny Stand for Paris!
- Super. - Trochę bliżej.
Pięknie.
Raz, dwa, trzy... Uśmiech!
Chcę, żeby to był świetny koncert i myślę, że oni też tego chcą.
W porządku?
Jak to robisz, że się nie poddajesz?
Kocham was.
Naprawdę.
Robimy coś pięknego.
Tak.
Spójrz tylko.
Nasz pan Zwycięzca!
Idziemy.
Cześć.
Mogę oddzwonić?
Dziękuję, do widzenia.
Kiepski moment.
Tylko kawa.
Nie oddzwaniałam nie po to, żeby was zapraszać.
Nie zostaniemy długo.
W czasie wojny dziadek był tyralierem.
Przeżył koszmar.
Później wrócił do cywila.
Nie zamęczał tym innych.
To były inne czasy.
Żeby żyć, trzeba zapomnieć.
A nocami?
Nie męczy cię to?
Mniej śpię. Przywykłam.
Czyli Nicolas miał rację.
Owszem.
Dość użalania się.
To głupie, ale chyba dobrze mi to robi.
Musiałam się odciąć, po prostu.
Nie chcemy cię do niczego namawiać.
Zapraszamy cię tylko na koncert.
Nie musisz zmienić życia.
Jutro przyjeżdża mój wuj z Montélimar.
I nic nie mówiłaś?
Wuj z Montélimar.
Super!
- To miły gość. - Na pewno.
Jutro herbatka z wujem.
Odliczanie czas zacząć!
Rozumiem.
Tak jest.
Dziękuję, do usłyszenia.
Dziękuję.
Słyszeliście?
- Bono nas retweetował. - Nie!
- Ściemniasz. - Przysięgam!
To twój były Bruno, nie Bono. Pokaż.
Polubił i retweetował.
Odlot.
Émilie się zgodziła.
- Co? - Przyjdzie.
Genialnie.
- Brawo. - To nie ja, to Chris.
Masz chwilę?
Jasne.
Siadaj.
Coś nie tak?
Powiem ci coś szokującego.
Nie wiem, jak się z tym pogodzić.
Rozmawiałem z zastępczynią prokuratora.
W grudniu Chris złożyła doniesienie jako ofiara.
Dostanie spore odszkodowanie.
- Powiedziała, że była w Bataclan? - Mhm.
To nie pierwszy raz.
Była już skazana za oszustwo.
Daliśmy się zmanipulować.
A Vincent?
Wie o tym?
Prokuraturę interesuje tylko defraudacja środków.
Mają gdzieś kłamstwa Chris.
Nie ma dowodów, że coś wiedział.
Często z nim rozmawiasz?
Owszem.
Nic nie wydało ci się dziwne?
Nie wiem, kim jest koleś, z którym rozmawiasz na Facebooku.
Ten, którego widzieliśmy, nazywa się Philippe Douvier.
Przykro mi.
Nie wiem, jak mi to umknęło.
Nie wiem, dlaczego to zrobiła.
Powiedziałem tylko tobie.
Mamy udawać, że nic się nie dzieje.
Aresztują ją i osądzą.
Ale potrzebują czasu
na dokończenie śledztwa.
Myriam.
Nic jej nie mów. Dobrze?
Przepraszam? Mogę na chwilę pożyczyć?
Dziękuję.
OFIARY 13 LISTOPADA
- Dziękuję. - Już?
AKADEMIA MUZYCZNA
- Cześć, Héloïse. - W porządku?
Tak.
Mogę cię o coś prosić?
Jasne.
Możesz zaprosić kogoś do znajomych na Facebooku?
Żeby coś sprawdzić.
- Ja mam poszukać? - Śmiało. Christelle...
Blandin.
Zajmiesz dobre miejsce, jeśli będziesz przed 20.00.
Masz już hotel?
Świetnie.
Jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj znać.
Do zobaczenia jutro.
Ciao, Jorge.
Pa.
AKCEPTUJ
KONCERT NA RZECZ OFIAR
Znalazłeś?
Tak.
Czego właściwie szukasz?
To dawna przyjaciółka, z którą się poprztykaliśmy.
VINCENT, MÓJ NAJLEPSZY PRZYJACIELU, MÓJ BRACIE,
OD WCZORAJ JESTEŚ W ŚPIĄCZCE.
Jonathan został zdiagnozowany w wieku lat siedmiu. Powitajmy go.
MITOMANI
Dziękuję.
To odważne, że o tym mówisz.
Jaki masz cel? Przestać kłamać?
- O to chodzi. - To prawda?
Tak.
Nie panujesz nad kłamstwami?
Właśnie.
Nie możesz się powstrzymać?
Czasem się na tym łapię, a 10 minut później...
- Zapominasz? - Tak.
Dlaczego kłamiesz? Dlaczego zmyślasz?
Nie wiem.
Zdiagnozowano u ciebie mitomanię.
Wiesz, co to znaczy?
Kłamię i wierzę w moje kłamstwa.
Wierzysz? Nie możesz się powstrzymać?
Właśnie.
Nie odróżniasz, co jest kłamstwem? Czy zawsze wiesz?
Czasem tyle kłamię, że sam się gubię.
Co robicie jutro?
Jaka jest różnica między kłamcą a mitomanem?
- Później spytamy ekspertów. - Między kłamcą a mitomanem?
Kłamca to robi celowo, a mitoman nie, choć inni tak myślą.
Zakładasz, że nie będziesz dziś kłamał, a i tak kłamiesz?
- Cześć! - Cześć.
- W porządku? - Tak.
Pracujesz?
Oglądam głupie filmiki.
Widziałaś? Rozwiesiłam na całym kampusie.
Będzie super.
Głodna?
Starczy dla dwóch.
Nie, dzięki.
Wszystko dobrze?
Nie wiem.
Egzaminy, koncert
Wszystko będzie dobrze.
Jesteś królową.
Dasz radę.
Wybacz, ale...
Na pewno wszystko okej?
DZIEŃ DO KONCERTU! SERCE MI WALI.
PRZYJDĘ CIĘ ZOBACZYĆ!
Kurwa!
Położę się, jeśli mogę.
Jestem wykończona.
Chris?
Tak?
Przepraszam, nie byłam z tobą szczera.
Trochę mnie to przerasta.
Ty,
tutaj.
Potrzebuję być sama.
- Jasne. - Wybacz.
To ja cię przepraszam.
Wybacz.
Mogłam się domyślić.
Jutro się wyniosę, dobrze?
- Nie masz mi za złe? - Nie wygłupiaj się.
Jasne, że nie.
Jak mogłabym?
DO WIECZORA, VINCENT...
Poważnie?
Co się stało?
O nie.
Martin też nie może?
Przyjaciele, mamy problem.
Oddzwonię za 10 minut, dziękuję.
Van Fouada nie chce ruszyć.
Cholera!
Wezwać mu taksówkę?
Ma za dużo sprzętu. Trzeba po niego jechać.
Jest w Massy. Nie zdążymy.
- Jest w drugiej grupie, damy radę. - Okej.
Będzie dobrze.
Masz rację.
To Julien, będzie pomagał Magalie.
Dzień dobry.
Przedstawię was.
Posłuchajcie!
Przedstawiam Magalie i Juliena, którzy...
Powiesz?
- Cześć wszystkim! - Dzień dobry!
Niektórzy z was już mnie znają.
Jestem psycholożką kliniczną ze szpitala Bichat.
Razem z Julienem, który pracuje w Avicenne,
będziemy na sali aż do zamknięcia.
Obejrzeliśmy ją dziś rano.
Najwygodniej będzie, jeśli usiądziemy przy barze.
Bardzo praktycznie.
Dziękujemy, Magalie i Julien.
To takie ważne, że tam będziecie.
W dodatku jako wolontariusze.
Chciałabym skorzystać z okazji i powiedzieć kilka słów.
Jak wiecie, próbujemy podziękować wszystkim w mediach społecznościowych,
ale zawsze lepiej to zrobić osobiście.
Zacznę od Didiera,
do którego dzwoniłam w panice i który znalazł dla nas czas.
Kręci materiał dla Arte.
Nagra też cały koncert dla naszych członków.
Dziękujemy, Didier!
Chcę też podziękować
Juliette, Bilalowi,
Lotfiemu i Fabienowi, którzy będą pilnować wejścia.
Podziękujmy też przyjaciołom z merostwa i policji.
- Oczywiście. - Dzień dobry.
Jest wśród nas zastępca komisarza policji, który był wyjątkowo pomocny.
Dzięki niemu wszędzie będą policjanci,
w mundurach i w cywilu.
Wzdłuż kanału będą też antyterroryści.
Wyobrażacie sobie?
Starajcie się nie fałszować, mają dobry słuch.
Przepraszam, przestaję żartować.
Chcę powiedzieć jedno,
a rzadko to mówię:
Dziękujemy policji.
Dziwne uczucie.
- Zaraz eksploduję. - Wiem.
Już przestaję.
Ale naprawdę dziękuję.
Idź się przewietrzyć.
- Z vanem okej? - Tak.
Przepraszam, gdzie jest Didier?
Chyba tam.
Dzięki.
- Didier? - Tak?
Pokażesz, co nagrałeś?
- Kiedy dziękowałam. - Chwila.
Tutaj. Jakiś problem?
Nie.
Dziękuję.
Śmiało.
Tak. Tak.
Doskonale.
To Chris?
- Zwiała? - Tak.
Gdzie ona poszła?
Myriam? W porządku?
- Tak. - Szukasz kogoś?
Chris.
Zaraz przyjdzie.
Denerwujesz się?
Nie martw się.
Będzie super.
Nie mogę pana wpuścić, mamy komplet.
Muszę rozmawiać z Léonem Bacquet.
Nie mam jego numeru, wysłałem mu e-mail.
Wchodzimy?
Dopal.
Dajcie mi znać.
Nazywam się Vincent Ramiot.
Nie muszę wchodzić do środka.
Chcę tylko z nim pomówić.
- Szuka pan Léona? - Tak.
Zajmę się tym.
Proszę za mną.
Jest tam.
O co chodzi?
O artykuł w "Paris Match".
Też byłaś na tym zdjęciu.
Szukasz Chris?
Bo zniknęła.
Zrozumiała, że ją zdemaskowaliśmy i zwiała.
Myriam?
Przepraszam.
Idziemy.
Na razie.
Léon stoi z glinami.
Dzięki.
Dobry wieczór. Na lotnisko.
- Proszę wsiadać. - Dziękuję.
Léon?
Masz jakieś wieści o Chris?
- Nie. - Szukamy jej.
- Dzwoniłeś? - Non stop.
Czekamy? Przegapi początek koncertu.
Nie możemy.
Zastąp mnie.
Gotowi?
Idziemy?
My tak.
Ale Myriam? Nie wiem.
Przepraszam.
W porządku?
Chcesz pomówić na zewnątrz?
Powiedziałam im.
Miałem nic nie mówić.
Ale nie myślmy o tym, myślmy o koncercie.
Policja robi swoje.
Pojechali jej szukać u matki.
Weszli do środka?
Wiem tylko tyle.
Czas wyjść na scenę.
Co robimy?
Vincent!
Wychodzimy za dwie minuty!
Halo? Vincent?
Tu Myriam.
Vincent jest ze mną.
Léon też, Lulu, wszyscy.
Co ty robisz?
Nie przyjdę.
Policja cię szuka, to koniec.
Ale ja cię potrzebuję.
Sama nie dam rady.
Przyjedzie.
Zobaczycie.
Co z nią?
Nie widzę jej.
Nie odpisuje.
Zrobisz mi zdjęcie?
- Co robisz? - Rób.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Tak?
CZEKAMY NA CIEBIE.
Myriam?
Trzymaj.
My zaczniemy.
Nie spiesz się, poczekamy.
Dobry wieczór.
Bardzo się cieszymy, że tu jesteśmy.
To wzruszające, ile was tu jest.
Dziękujemy Stand for Paris za organizację koncertu.
- Proszę pana, przepraszam. - Tak?
Może się pan zatrzymać?
Cześć, Chris. Już się zaczęło.
Proszę otworzyć!
Ma pani bilet?
Organizowałam ten koncert.
Proszę mnie wpuścić.
Nie wchodź.
- Pozwól mi posłuchać. - Panowie.
Poczekaj!
Przestań już.
To koniec.
- Jedną piosenkę. - Idziemy.
Proszę, tylko jedną piosenkę! Proszę!
Jedną piosenkę, proszę!
Jaka to różnica?
I tak pójdę do więzienia!
DWA LATA PÓŹNIEJ
- Do widzenia. - Do widzenia.
REŻYSERIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka