W POPRZEDNIM ODCINKU:
- Oto statut stowarzyszenia. - Brawo!
Moglibyśmy zorganizować koncert.
Mam jeszcze jakieś kontakty.
TU ZNOWU NICOLAS...
Niezła ta bajka o Vincencie.
- Odpowiedział? - Masz mnie za idiotę?
Wiem, że byłaś notowana.
Oszustwo, kradzież tożsamości.
Albo się pożegnasz, albo wrzucę na grupę twoją kartotekę.
- Uważaj na jej serce. - Jesteś potworem.
CHOĆ SERIAL INSPIROWANY JEST PRAWDZIWĄ HISTORIĄ,
OPISANE W NIM WYDARZENIA SĄ FIKCJĄ.
MARZEC 2016
Zwariowałaś?
Przestraszyłaś mnie.
W porządku?
Tak.
Ale zostawiliście niezły bajzel.
Szybko wróciłaś?
Wiem tylko, że wróciłam.
Nie odbierałaś telefonu. Martwiłam się.
Nie jesteś moją matką.
Okaż trochę szacunku. To moja praca.
Słyszałaś?
To Steve.
Cześć, Steve!
Cześć!
- W porządku? - Tak.
O kurwa.
Przepraszam.
Zasnąłem, straciłem poczucie czasu.
Trochę przesadziłem.
Pijesz kawę?
- Też mi zrobisz? - Jasne.
I możesz nam pomóc sprzątać.
Zapomnij o kawie.
Jestem już spóźniony.
- Muszę iść. - Dobra.
Na razie.
ODDANA PRZYJACIÓŁKA
Koleś ma tupet.
Coś mnie męczy.
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Wczoraj wieczorem słyszałam,
jak opisuje szturm BRI.
Jak to?
Powiedział, że terroryści użyli go jako ludzkiej tarczy.
Niemożliwe.
Mówił, że widział, jak wychodzę.
Nie mógł być w środku.
Wiem.
Dlaczego tak powiedział?
Żeby zaliczyć?
Tylko zgaduję.
To dość obrzydliwe.
Proszę.
Ale...
To nie ten wzór.
Pan Shiwa obiecał mi najwyższą jakość.
- To nie to. - Jak to nie?
- Na pewno? - Tak.
Mogę to odwieźć, wszystko mi jedno.
Nie możemy się tak wozić.
Co powiem innym członkom?
Mógł mi przynajmniej dać zniżkę.
Wie, że nie mam kasy.
Dobra.
Wezmę.
Mieszkam na szóstym piętrze.
Dostawa bez wniesienia.
- Co? - Tak tu napisane.
Co za męka.
Niech to szlag.
Yo!
- Przywiozłaś więcej rzeczy? - Cześć.
- Tak. - Pomóc ci?
Byłoby miło.
Ale uważaj, to ciężkie.
Koszulki dla stowarzyszenia.
Ale się ucieszą.
- Ile ich jest? - 500.
Mój kumpel z Anglii jest grafikiem.
Fajne, co?
Mały prezent.
Weź.
Sprzedam ci 10 za stówę, ty zgarniesz prowizję.
Prowizję?
Ty ustalisz cenę.
Sprzedaj, za ile chcesz.
Śmiało, dotknij.
Dobra bawełna i nadruk.
Widzę.
A przede wszystkim chodzi o wsparcie nas.
To zrozumiałem.
Dobra, spoko.
- Chris? - Tak?
Jest środa, starzy wracają w sobotę.
- Masz... - Cztery miesiące.
Serio?
Ale mina!
Nie martw się, mam pracę i szybko znajdę mieszkanie.
Będziesz tęsknił.
- Nie ma drugiej takiej. - Jasne.
- Sobota. - Nie martw się.
- WCIĄŻ JESTEŚ Z CHRIS? - NIE, ZOSTAŁA W STOWARZYSZENIU.
- W PORZĄDKU? - TROCHĘ LEPIEJ. A TY?
LENIUCHUJĘ.
- DLACZEGO NIE GRASZ NA GITARZE? - NIE WIEM.
- CHCIAŁBYM MÓC ZAGRAĆ NA MOJEJ. - WCIĄŻ NIE MOŻESZ?
OBRAZIŁEŚ SIĘ?
To nie.
Dzień dobry, tu Isa z la Flèche d'Or.
Dzień dobry, dziękuję, że pani oddzwania.
Żaden problem. W porządku?
Tak. Odsłuchała pani moją wiadomość?
To dobre.
Przykro mi, ale nie mamy terminów.
Rozumiem.
No cóż, szkoda.
Może jeszcze zadzwonię.
To odpada.
Ile zespołów?
Jesteśmy dość ambitni. To ma być wyjątkowy koncert.
Chodzi nam o coś w duchu Eagles.
Trzy grupy, połowa covery, połowa własne kompozycje.
I przede wszystkim ocaleni, którzy też są muzykami.
Powiedziałabym, że około 300 osób.
Cześć, Chris, u nas to niemożliwe.
Wliczając przyjaciół i krewnych...
To będzie świetna impreza.
To nie będzie możliwe.
Przykro mi, nie mamy terminów.
Nie teraz, ale może następnym razem.
Chris od Christelle... Blandin.
Mój numer to 06 39 98 12 52.
Pracuję dla stowarzyszenia "Stand for Paris".
Już chyba to mówiłam.
Czekam na wasz telefon.
Do widzenia.
Uwielbiam was.
Co za idiotka!
Halo?
Cześć, Lulu!
Dzięki, że oddzwaniacie. Jestem wielką fanką.
Przepraszam.
Kontaktuję się z wami, bo chciałabym zorganizować koncert.
27 marca?
Tak, mamy mało czasu, ale... dlaczego nie?
Cześć wszystkim!
Cześć.
Zacznijmy nasze walne zgromadzenie
od oddania głosu naszej pierwszej pracownicy, Chris Blandin.
Bo czuję, że dłużej nie wytrzyma.
Śmiało.
Mam wspaniałe wieści.
Przyjaciele.
Porozmawiajmy o rocku.
Znacie zespół Lulu Van Trapp?
- To Anglicy? - Ja znam.
Widziałam ich na festiwalu.
Czy to nie jest przyszła najlepsza grupa rockowa świata?
- Owszem. - Masz wideo?
Wszystko przygotowałam.
Uwaga.
Są świetni na żywo.
Genialni.
Nieźle.
Zgodzili się?
Mało powiedziane.
Pomogą nam wszystko przygotować,
ściągną swoich znajomych, a co ważniejsze, są wolni 27.
- Marca? - No tak.
Mało czasu.
Racja, wiem. Ale to świetna data.
Musimy się szybko zdecydować,
bo mam dobrą salę,
dwie grupy, może trzy, Lulu i nas.
Powinniśmy działać.
Dzięki, Chris.
To brzmi świetnie.
Ale 27 już niedługo.
Musimy się zastanowić.
Dobra.
Dodam tylko, że da się to zrobić.
Wrócimy do tego później.
Koncert to ważna sprawa. Nie ma co się spieszyć.
Jasne.
Przejdźmy dalej.
Chciałbym pomówić o czymś nieprzyjemnym.
Rozmawiałem z niektórymi, ale chyba wszyscy już wiedzą.
Niektórzy członkowie byli nieco nieszczerzy.
Nie chcemy oceniać Steve'a.
Ale ma kilka wersji 13 listopada.
Ja osobiście nic nie słyszałem.
Co robimy?
Trzeba się upewnić.
Że co?
Jeśli to kłamca, musi odejść.
Od razu.
Robimy tu coś ważnego.
Możemy sprawdzić, czy starał się o pomoc?
Mogę pogadać z glinami, ale jeśli się mylimy...
Myślę, że się nie mylimy.
Ja sama słyszałam dwie zupełnie różne wersje.
To co robimy?
Zadzwoń do niego.
Powiedz, że kontaktowały się z tobą gliny,
bo jest problem z lokalizacją jego komórki.
Co?
Nie będę mu ściemniał.
To tylko test.
Zadzwonisz i zobaczysz, co odpowie.
Pewnie powie coś w stylu "Ukradli mi telefon w dniu koncertu".
Akurat.
Może go zgubił. To się zdarza.
Serio? To obrzydliwe.
Nigdy nie zgubiłaś telefonu?
- Ja zadzwonię. - Nie.
Już dzwonię. Za późno.
Myriam!
- Cześć, Myriam. - Cześć, w porządku?
Tak.
A u ciebie? Mogę jakoś pomóc?
Chciałam cię tylko ostrzec.
Przed czym?
Sprawdzają cię.
Policja.
Jak to?
Chodzi o lokalizację twojego telefonu,
nie pasuje do twojej historii z 13.
To ma sens.
Zgubiłem telefon tamtego popołudnia.
W Châteaudun.
Nie mają nic innego do roboty?
Co za... Ale mnie to wkurza.
Powinni łapać tych dżihadystów, zamiast...
Dobra. Muszę kończyć.
Na razie.
Dzięki.
Zaufanie to nasz fundament.
Musimy dawać przykład.
No dobrze.
Jak mówiłam, byłam z kuzynką i jej chłopakiem, siedzieli naprzeciwko.
Jasne.
Właśnie zamówiliśmy piwo.
Był tam też koleś przy stoliku obok,
palił fajek za fajkiem.
Zastanawiałam się czy...
Czy ma pani nazwiska ludzi, którzy byli wtedy w Carillon?
Tylko policja ma pełną listę ofiar.
Bardzo jej chronią. Jest tajna.
Ale jako stowarzyszenie poznajemy wiele osób
i słyszymy różne historie.
Jak wyglądał ten człowiek?
Miał czarną czapkę.
Tak?
I białe buty sportowe.
Tak?
I sympatyczną twarz.
Moim zdaniem.
Co jeszcze mogę powiedzieć?
Pamiętasz, czy miał brodę?
Tak.
Tak? A kolor oczu?
Niebieskie.
Rozumiem.
Czyli mieszkanie jest wolne od zaraz?
Super.
Tak, oczywiście. Trzykrotność czynszu.
Idealnie.
Przywiozę za chwilę?
Dziękuję, do widzenia.
Hej!
Spadam na zajęcia.
- Na razie. - Pa!
Czekaj, przepraszam.
Od rana walczę z komputerem,
jakiś problem z Wi-Fi i firewallem.
Nie mogę wysyłać mejli.
Użyj mojego.
- Super, dzięki. - Hasło to "Rock The Casbah".
The Clash czy Rachid Taha?
Zgadnij.
Wybrany numer jest niedostępny...
Tak?
Byłam zdziwiona, że nie dostałam państwa oferty.
Wysłali ją państwo Myriam?
Zaraz to sprawdzę.
A tak.
Bo też chciałabym mieć co wysyłać ludziom.
Celujemy w 27.
Mogą państwo?
Proszę mi wysłać ofertę i...
się zdzwonimy.
WYPŁATY
Super.
Do widzenia.
Myriam!
Zostaw mnie.
Myriam!
- Gdzie ona jest? - Nie wiem. Co się dzieje?
- Gdzie ona jest?! - Nie ma jej tu.
- Nie? - Nie.
- Słyszałaś? - O czym?
- Że gliny sprawdzają ludzi? - Masz mnie za debila?
Myślisz, że nie skumałem, o co chodzi?
Nie macie jaj, żeby mnie spytać.
Zrobiła ze mnie idiotę.
Uspokój się. Wyluzuj.
Bo zaraz sama zadzwonię na gliny.
Tego chcesz?
Gdzie byłeś 13 listopada?
Jestem tu od początku.
Mam swoje wady.
Za dużo piję, ale przysięgam,
robię, co mogę.
To dla mnie ważne.
Ludzie dzwonią, a ja odbieram nawet o 3.00 nad ranem.
To ważne, rozumiesz?
Wiedziałeś?
- Tak. - Jasne.
To przecież ja! Powiedzcie coś.
To koniec.
Wyjdź, proszę.
Tak będzie lepiej.
To żałosne.
Nie chcę tu takich sytuacji.
W porządku?
Przestraszył mnie.
Będzie dobrze.
Chris?
Serio?
CZEŚĆ, MYRIAM, JESTEŚ TAM?
NIE MOGĘ SPAĆ.
BARDZO MNIE BOLI. JESTEŚ TAM?
Gdzie mam dzisiaj spać?
JESTEŚ TAM?
Rozmawiałaś dziś z Léonem?
Dlaczego?
Tak pytam.
Mamy spotkanie w merostwie.
No tak.
A nasza impreza?
Spotykamy się wcześniej.
Nie ty ją organizujesz?
Ja.
Co się dzieje?
Jestem przegrywem.
Jak to?
Mam długi, moja firma to klapa.
Miesiąc temu mieszkałam u matki, teraz znów muszę się wynieść.
Coś znalazłam, ale nie mam referencji.
Możesz przenocować u mnie.
Gdy wczoraj korzystałam z twojego komputera...
skopiowałam pasek wypłaty i zmieniłam sumę.
Léon mnie przyłapał. Dlatego chce z tobą gadać.
A tak, twój problem z firewallem.
Dzisiaj się zwolnię.
- Muszę. - Przestań.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Przepraszam.
Zaufanie, akurat.
Też coś przed tobą ukrywam.
A tak?
Piszemy do siebie z Vincentem.
Twoim Vincentem.
Okej.
Gadamy o muzyce.
O zespołach, które lubi.
Puszczam mu moje kawałki.
Twoje?
Rzeczy, które piszę.
Dobrze mi to robi.
Chętnie bym posłuchała.
Jestem trochę zazdrosna.
Porozmawiam z Leonem.
Nie przejmuj się, przegrywie.
Dziękuję.
I przepraszam.
Przestańmy sobie ściemniać.
Dobrze?
- Kto pomoże malować? - Ja!
Super, dzięki.
Kto pomoże malować?
Ja chętnie.
Genialnie, dzięki.
Też wezmę.
Super!
A tutaj? Ktoś chce pomóc?
Dziękuję. To nie dla mnie.
Rozumiem.
Nie nalegam.
Kto pomoże malować?
Świetnie.
- Przepraszam. - Tak?
- Mogę? - Bardzo proszę.
Pani to Chris?
Tak, to ja.
Nazywam się Jeanne Dumonier.
Z Paris Match?
Oczywiście.
Miło mi panią poznać.
Wszyscy o pani mówią.
Cóż...
Wiem, że nie chce pani rozgłosu.
Już mi to mówiono.
Ale to moja praca -
nie mogę napisać o stowarzyszeniu, nie wspominając o pani.
Proszę nie przesadzać.
Oczywiście, że pani może.
Zadzwoni pani?
Porozmawiamy.
- Nie odpuszcza pani. - Biorę się za malowanie.
Dziękuję.
Dobra, gwiazdo, postawić ci kebab?
Wrócił apetyt?
- To przysmak przegrywów. - Nie odpuścisz?
- Zobaczymy. - Pomóż trochę.
Nowe przypinki, które zrobiłam dziś rano.
Julie!
Przypinki zrobione przez moje małe rączki.
Starczy dla każdego.
Fabien!
Przepraszam. Chciałam z tobą o czymś pomówić.
To delikatna sprawa.
Chodzi o sprawy sercowe.
- Sercowe? - Tak.
O czym ty mówisz?
Rozmawiałam z nową członkinią.
13. była w Carillon.
Siedziała na tarasie.
Przy stoliku obok siedział chłopak.
- Wracam. - Czekaj.
Miał czapkę i buty sportowe.
I?
Ta dziewczyna bardzo mnie wzruszyła.
Pewnie zastanawia się,
czy w środku tego koszmaru nie zdarzyło się...
coś pięknego.
- Mam jej zdjęcie. - Kurwa, Chris!
- Co? - Możesz dać mi spokój?
Chciałam ci tylko pokazać zdjęcie.
Nie widziałem jej.
- Ale Fabien... - Nie widziałem jej.
Byłeś w Carillon, zawsze nosisz czapkę...
Nie było mnie tam!
Zadowolona?
Czekaj. Przepraszam.
- Poczekaj. - Przestań.
Co się dzieje?
Nic, nieważne.
Nie chcę dziś dramatów.
Mów.
Przepraszam za pasek wypłaty.
- Myriam miała z tobą pogadać. - Przestań.
Nie powinnaś w to mieszać stowarzyszenia. A to nie jedyny problem.
Porozmawiajmy w biurze.
Chodź.
Co się stało z Fabienem?
Powiedział mi, że nie był w Carillon.
Co?
"Nie było mnie tam". Tak powiedział.
Ale mniejsza, mamy to gdzieś, problemem jest Chris.
Był w Carillon.
Wyłączył się, gdy zaczął się atak.
Nie ma żadnych wspomnień.
To taki odruch obronny.
Był tam, ale w pewnym sensie go nie było.
Kurwa. Dlaczego nie powiedział?
Nie ma obowiązku ci mówić.
Mogę go przeprosić czy wyjdę na idiotkę?
Na razie daj mu spokój.
Gliny rozmawiały z ludźmi z funduszu.
Steve złożył wniosek,
ale nie przyszedł na spotkanie.
Nie dostał pieniędzy.
Kłamstwo to nie przestępstwo.
Zbędna była ta histeria.
Świetnie.
Nie jesteśmy kowbojami.
Postępujemy zgodnie z zasadami, za moją zgodą.
Jasne?
Jasne.
Coś jeszcze?
Tak, na przykład koszulki.
To miły pomysł i wiem, że chcesz dobrze.
Ale chodzi o środki publiczne.
Muszę mieć umowę między stowarzyszeniem
a twoim człowiekiem z Londynu.
Dobrze, zróbmy po twojemu.
- Co robisz? - Wyślę ci fakturę.
Jeśli ten grat kiedyś się włączy.
Zrobisz to jutro.
Jutro.
Okej.
Jeśli chodzi o koncert, pytałaś, czy możemy potwierdzić datę.
Tak?
Zróbmy to.
Super.
Wspaniale.
Nie wiem, czy sobie z tym poradzę.
Czekają na mnie ludzie od finansów.
Nic nie rób bez mojej zgody.
Oczywiście.
Jestem za stara.
Koniec z ostrym sosem.
Przestań.
Zawsze się malujesz?
Zawsze.
Muszę jakoś wyglądać.
Powiedz. Vincent...
Jego zespół...
W sieci nic nie znalazłam.
Powiedział, że byli denni.
Dobre podsumowanie.
Nigdy w siebie nie wierzył.
Ja wierzyłam za dwoje.
Nawet za czworo.
Chodziliście ze sobą?
Nie.
Był dla mnie jak brat.
Ale...
może miał rację.
Może czegoś mu brakowało.
Za to umie wyczuć, czy ktoś ma "to coś".
Jak to?
Jeśli ci mówi, że masz talent, możesz mu wierzyć.
Powinien zostać producentem.
Zbiłby majątek.
Czekaj, to Frank od sali koncertowej.
Cześć, Frank?
Tak.
Jutro po południu? Mogę.
A dlaczego nie teraz?
Mówię poważnie, jesteśmy tuż obok, w restauracji.
Właśnie kończymy, możemy być za 10 minut.
Tak? Okej.
- Na razie. - Czekaj.
- Chodź! - Nie skończyłam.
Kończ frytki i tę resztę. Idziemy.
Kurwa.
Kim jesteś?
Posłuchaj.
- Dzień dobry. - Chris, tak?
- Zgadza się. - Przywitamy się?
Jasne.
Pycha.
Część pierwsza to Lulu i członkowie stowarzyszenia?
Zgadza się.
Wciąż kompletujemy zespół.
Nie patrz na mnie. Powiedziałam nie.
- Nie słyszę. - Nie.
A Léon?
Znasz go?
Widzieliśmy go w telewizji.
- To twardziel. - Wiem.
Jemu jest łatwiej.
- Bo? - Jest bohaterem.
Co?
- Nie wiedziałaś? - Nie.
To on rozwalił opuszczany sufit.
Pomógł się schować wielu ludziom.
Nie to, co ja.
Myriam.
W porządku?
Tak.
Jest całkiem nieźle.
- W porządku? - Mnie tam nie było.
Mój kumpel tam był. Oberwał.
Przykro mi.
NOWA KLUBOKAWIARNIA
JEST TU MIEJSCE DLA RÓŻNYCH RODZAJÓW MUZYKI, MÓWI VINCENT RAMIOT
To mój Vincent nauczył mnie odróżniać distortion od fuzza...
Wzmacniacz Peavey od Marshalla.
I prawdziwego muzyka od amatora.
Kim jest prawdziwy muzyk?
Dać przykład?
Steve Albini.
No proszę.
Szacunek.
Z okresu Big Black czy Shellac?
Pigface, Rapeman, całość.
Tak?
Léon Baquet ze stowarzyszenia Stand for Paris.
- Mogę rozmawiać z ordynatorem? - Chwileczkę.
- Otwieram. - Dziękuję.
Na pewno?
Vincent Ramiot?
Nie.
REŻYSERIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Marta Piasecka