Chodzi o Vincenta. Był w Bataclan, oberwał dwa razy.
Jestem dziewczyną Philippe'a.
Miała pani pomówić z jego rodzicami.
JEŚLI KTOŚ CHCE POGADAĆ
Rozmawialiśmy o założeniu stowarzyszenia.
Podarłaś rysunek Victora?
Liczę do trzech.
Mamo!
Nie będę twoją wspólniczką.
- Była pani na sali przed koncertem? - Tak.
CHOĆ SERIAL INSPIROWANY JEST PRAWDZIWĄ HISTORIĄ,
OPISANE W NIM WYDARZENIA SĄ FIKCJĄ.
STYCZEŃ 2016
MAM WSPANIALE WIEŚCI -
VINCENT WYBUDZIŁ SIĘ WCZORAJ ZE ŚPIĄCZKI.
ZOSTAŁ PRZENIESIONY NA ODDZIAŁ WYBUDZEŃ.
OGROMNE PODZIĘKOWANIA DLA ZESPOŁU MEDYCZNEGO.
VINCENT, CZEKAMY NA WIEŚCI OD CIEBIE!
To tylko zaliczka,
wciąż rozpatrują mój wniosek.
Jak się pani trzyma?
To zabawne,
bo od kiedy zaczęłam chodzić na koncerty rockowe,
mama zawsze się o mnie martwiła.
Powinnam była słuchać matki.
O jakiej sumie mówimy?
- Trzech tysiącach. - Trzech?
Niezła kwota.
Przepraszam za te formalności.
- Rozumiem. - Według prawa mamy
14 dni na realizację czeku.
Musimy przeprowadzić weryfikację.
Nie rozumiem, to organizacja rządowa.
Jest napisane: "Fundusz pomocy ofiarom terroryzmu".
Stosujemy procedurę weryfikacji w przypadku nietypowych kont.
Zwłaszcza, że chodzi o klientkę, która już wcześniej fałszowała czeki.
Panie Girardin, popełniłam błędy,
ale spłaciłam dług.
Rozumiem.
Ale to centrala wdraża te procedury.
Nie otrzyma pani środków,
dopóki sprawy nie rozpatrzy ekspert.
Chyba, że pani wniosek
zostanie odrzucony.
16. mam wizytę u psychologa Funduszu,
jeszcze raz opowiem swoją historię.
Co jeszcze mogę zrobić?
Wie pan, ile było ofiar ataku?
Z tego co wiem, 90.
Od czwartku 91.
Diane Casaro, 29 lat, uciekła spod sceny.
Schowała się w szopie ogrodowej rodziców
i podcięła sobie żyły.
Jej matka jest aktywna na naszej grupie,
rozmawiam z nią co wieczór.
Z kolei Armand Morin
opowiada mi o ciężarnej żonie, która zginęła na jego oczach.
Panie Girardin,
jestem praktycznie bezdomna.
Chciałabym móc pomagać stowarzyszeniu ofiar,
któremu jestem potrzebna.
Rozumie to pan?
1500. Więcej nie mogę.
ODDANA PRZYJACIÓŁKA
Halo?
Cédric?
Jestem w podwórku.
Proszę spojrzeć w górę.
- To tutaj, szóste piętro. - Okej.
W porządku? Niestety nie ma windy.
Przydałaby się pomoc.
To tutaj.
To mieszkanie ze zdjęć?
Owszem.
Jasne.
60 euro to za dużo.
Żartuje pani?
W ogłoszeniu widziałam urocze mieszkanie w centrum,
bez wzmianki o braku windy,
bez wzmianki o braku izolacji, o wilgoci.
Za dużo tu niedomówień.
Ja płacę za elektryczność.
Mam się ogrzewać tosterem? Odmrożę sobie tyłek.
50 pasuje?
- 40. - Co?
Płacę za miesiąc z góry.
Trzy tygodnie.
Dlaczego?
Nie wiem, kiedy wracają rodzice.
Okej.
To za trzy tygodnie.
VINCENT, WOJOWNIKU!
NIGDY W CIEBIE NIE WĄTPIŁAM!
CIESZĘ SIĘ, ŻE DO NAS WRÓCIŁEŚ. MYRIAM
CZEŚĆ WSZYSTKIM, TU VINCENT!
DZIĘKI ZA WIADOMOŚCI! POWOLI WRACAM DO SIEBIE.
CHRIS, DZIĘKUJĘ ZA WSPARCIE!
- Jean-Michel? - Tak?
- W porządku? - Tak.
Kontaktowałeś się z funduszem?
To mnie nie interesuje.
Zastanów się, bo to odszkodowanie...
Nie dlatego wstępuję do stowarzyszenia.
Tak, ale...
Nie chodzi mi o kasę.
Zidentyfikowaliście ochroniarza, który otworzył wyjście ewakuacyjne?
Tak.
Nic mu nie jest?
Jest w szoku, ale cały.
Gdy wybiegłem na ulicę, odwróciłem się jeszcze raz.
A on...
Widziałem, jak wraca na salę.
Możecie mu to dać?
Zajmę się tym.
Dzięki.
U was w porządku?
- Tak. - Rozmawiamy tylko o mnie.
Wystarczy skarga na komisariacie.
Żeby się zakwalifikować?
Zgadza się.
Zakładają akta i wypłacają zaliczkę.
- Od razu? - Tak, od razu.
Później zaczyna się proces weryfikacji, w tym rozmowa z psychiatrą.
Trzeba znowu opowiedzieć, co się przeżyło w Bataclan.
To ważne spotkanie.
Zazwyczaj jedyne.
Ma pani swój bilet?
Na koncert?
Dostałam mejlem, więc...
- Nie pytają o to. - A owszem.
- Jesteś pewna? - Rozmawiałam z nimi. Teraz to wymóg.
W SERCU MROKU NIEKTÓRZY LUDZIE SĄ W STANIE OCALIĆ HONOR LUDZKOŚCI.
DZIĘKUJĘ, JEAN-MICHEL.
Dzień dobry, Jean-Michel.
Tu Chris ze stowarzyszenia.
Nie przeszkadzam?
Będę się streszczać.
Ostatnio mieliśmy sporo problemów więc
żeby dołączyć do stowarzyszenia, potrzebujemy dowodu.
To może być bilet na koncert.
Mógłbyś nam go wysłać?
Tak?
Jasne.
Super.
Wyślę ci mój adres mejlowy.
Jest!
Naprawdę są ojcami francuskiego punka.
Ależ wkurzałam matkę tym kawałkiem.
Stiv Bators!
Totalny świr, ale geniusz!
Udawał, że się wiesza na scenie!
Kiedyś o mało nie zginął.
A, znam to.
Ale to nie punk.
Jak to nie?
To punk mainstreamowy.
Popularny.
To o kolesiu, który czuje się samotny w tłumie,
samotny na parkiecie.
Opowiada o naszej samotności, o naszych porażkach, o naszych...
W porządku?
Nico pyta o nowy kod.
Przecież dałam mu klucze.
Wróciliście do siebie?
Przepraszam. Co mówiłaś?
Nic. Skończyłam.
Pójdę już, nie martw się.
Nie zrobiłyśmy zbyt wiele.
Na jutro wszystko mamy. Będzie dobrze.
Te kwestie prawne...
- Nie jestem gotowa. - Nie martw się.
- Cześć! - Dobry wieczór.
Nicolas, poznaj Chris.
- W porządku? - A u ciebie?
Tak.
- Napijesz się czegoś? - Nie.
Przerwałem wam?
Nie.
Rozmawiałyśmy o punku i...
Skończyłyśmy na "Dancing with Me" Billy'ego Idola.
- "Myself"! - O nie!
Spokojnie.
Pójdę już.
Dobra. Na pewno?
Jesteś wykończona.
Pogadamy jutro.
Podwieźć cię?
Nie, dziękuję. Poradzę sobie.
To żaden problem.
Byłoby mi miło.
Okej.
Jak twój przyjaciel?
Od kiedy się obudził, jest lepiej.
Nieidealnie, ale lepiej.
Tak mówiła Émilie.
Vincent to wojownik.
To dobrze.
Jest muzykiem?
Tak.
Jak się nazywa jego zespół?
Dancing Rats?
- Nie. - A jak?
Rising Rats.
Wybacz.
Ale to koniec?
Rozpadli się?
Jakiś czas temu.
W jakimś sensie coś nas łączy.
- Pośrednio też jesteśmy ofiarami. - Owszem.
Próbujemy im pomóc.
Ty przyjacielowi, a ja Émilie.
Wiemy, co to znaczy być ofiarą.
- To tutaj? - Tak.
- To twoje mieszkanie? - Nie.
Chwilowo wynajmuję Airbnb.
Miałam lecieć do Los Angeles.
Na wakacje?
Nie, do Freda, mojego chłopaka.
Jest dźwiękowcem.
Dziękuję.
Victorowi nie jest łatwo.
Tak szybko musiał dorosnąć.
Powiedz...
Co się stało tamtego wieczora?
Émilie ci mówiła?
Nie, Victor.
A później Émilie opowiedziała twoją wersję.
Popełniłam błąd.
Zachowałam się jak idiotka.
- Nie miałaś zamiaru podrzeć rysunku? - Jasne, że nie.
Nawet, gdyby się postawił?
- Nie! - Jasne.
Przestraszyłaś go.
Nie chce cię widzieć.
Skoro mu nie groziłaś, dlaczego się boi?
Będę szczery -
nie ufam ci.
Mam nosa do ludzi.
Zwłaszcza, gdy chodzi o Émilie.
Obie należycie dla stowarzyszenia, musicie pracować razem.
Ale poza nim -
to koniec.
Rozumiesz?
- To jasne? - Rozumiem.
- To jasne? - Bardzo.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Kurwa mać.
- Yo! - Cześć.
To grzejnik olejowy, nieźle daje.
Super.
Dziękuję.
Poradzę sobie.
Chciałem powiedzieć...
Nie mówiłem ci, bo...
Mój kumpel i jego kuzyn byli w sierpniu na imprezie.
On też był w Bataclan.
Kuzyn kumpla?
Powiedziałem mu tylko: "Cześć, co słychać".
Dla mnie to był dzień jak co dzień.
A dla niego to koniec.
No tak.
Wszyscy paryżanie znają kogoś, kto tam był.
Dranie zmienili Paryż w wioskę.
To prawda.
- W razie czego, jestem blisko. - Jasne.
- Na czwartym. Na lewo. - Dzięki.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
PILNE! DZWONIĆ CODZIENNIE
NAWIĄZANIE KONTAKTU 16 GRUDNIA
ZAPRZYJAŹNIŁY SIĘ
DZWONIĆ RAZ DZIENNIE RAZ W TYGODNIU.
DOBRY WIECZÓR!
JEŚLI KTOŚ CHCE POGADAĆ, WIECIE, GDZIE MNIE ZNALEŹĆ!
NOWA WIADOMOŚĆ OD MYRIAM
JAK POSZŁO? ODPOWIEDZ, JEŚLI MOŻESZ. BEZ CIŚNIENIA
FIZJO BYŁ ZADOWOLONY, WIĘC JA TEŻ
Chris też tam była.
Ciągle mnie rozśmieszała.
TO WARIATKA
TEŻ MOGĘ BYĆ WARIATKĄ, ŻEBY CIĘ ODWIEDZIĆ
POCZEKAJMY, AŻ SIĘ OGARNĘ
A co u ciebie?
SIEDZĘ W AKADEMIKU
Zdjęcie?
Co to za gitara?
GRASZ?
TROCHĘ
Oto statut naszego stowarzyszenia.
Pięknie podstemplowany przez odpowiednie władze.
Super.
Jedno z głowy, ale to nie koniec.
Musimy sobie zadać wiele pytań.
Żeby sprawnie działać, potrzebujemy środków.
- A środki to... - Kasa.
VINCENT, STOWARZYSZENIE RUSZYŁO!
Wspominałem, że mamy różne opcje.
Możemy nie zmieniać nic,
bazować na grupie na Facebooku i pomocy wolontariuszy.
Dzięki Faridowi mamy miejsce, gdzie możemy się spotykać.
Wielkie dzięki, Farid.
Dzięki!
Nie ma za co.
Możemy też stworzyć własną stronę
z forami internetowymi
i biuro ze stałą obecnością psychologa i prawnika,
z dwójką pracowników.
Już o tym mówiłem, czas skończyć z amatorszczyzną.
Zgadzam się.
Chcemy potraktować to poważniej.
Kogo masz na myśli?
Mamy fart, bo mamy Émilie, która z Chris przyjmuje nowych.
Jest też Myriam, ma spore doświadczenie w pracy w stowarzyszeniach.
To tylko dwa sezony na festiwalu.
Tylko?
- Na scenie? - Nie.
Pomagałam z fakturami, pensjami.
Mamy spotkanie 19 w merostwie,
26 w ministerstwie, i 3 z samorządem.
To potencjalni sponsorzy.
Na razie nie mamy powodu myśleć, że nas nie wesprą.
Nie wiemy tylko, jak bardzo.
Émilie przygotowała budżet -
na biuro i dwójkę pracowników potrzebujemy 150 tysięcy rocznie.
To normalne.
Pytanie brzmi, czy mamy polegać tylko na funduszach publicznych?
- Raczej nie. - Nie liczmy tylko na państwo.
Czyli się zgadzamy.
Żeby mieć tę wolność, potrzebujemy pomysłów.
Chris ma propozycję.
Miałam pomysł,
który może się wydawać dość drażliwy.
Moglibyśmy zorganizować koncert.
Wynegocjowalibyśmy procent od sprzedaży w barze.
Jeśli się uda, zorganizujemy inne.
- Zabójczy pomysł. - Tylko nie koncert.
Pomysł się podoba.
Nawet tym, którzy nie chcieli wracać do sali koncertowej.
Jak ja.
Jak znajdziesz salę i zespół?
Jaki masz plan?
Już pracowałam w tej branży.
To było dawno temu i to w Londynie,
ale wciąż mam jakieś kontakty.
Naprawdę poznałaś Iggy'ego Popa?
Co?
Émilie, no wiesz?
Co to za historia? Chwila.
Mów.
To kiepski moment.
Jak to?
Opowiadaj.
Chcemy wiedzieć.
Nie ma o czym mówić.
Byłam w Manchesterze, na ulicy, przed jego koncertem.
Czekało nas kilka osób.
W głębi widziałam, że sala była prawie pusta.
Byli tam tylko technicy.
Nagle zobaczyłam go 15 metrów ode mnie.
Spojrzał na nas.
Miałam wrażenie, że patrzy na mnie.
I nagle zdarzyło się coś niesamowitego.
Obrócił się i zaczął biec prosto na nas.
Przestraszyłam się.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Minął ochronę, rozpostarł ręce i mówi do mnie:
"Hej, mała, jak masz na imię?".
Byłam w totalnym szoku.
Serce mi stanęło.
W końcu mówię: "Mam na imię Chris. Cześć".
A on na to:
"Jesteś wyjątkowa".
I mnie objął.
Ścisnął jak szalony!
Nie wiem, ile to trwało, pewnie 2-3 sekundy.
I nagle mnie puścił, odwrócił się i zniknął.
Niesamowite!
Więcej się nie umyłam.
To było w 1996.
RISING RATS
Idą rodzice Bastiena.
Boję się, że czegoś zapomnę.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Dzięki.
Nie ma za co.
DZIEŃ DOBRY, VINCENT, MAM NA IMIĘ NICOLAS,
JESTEM CHŁOPAKIEM ÉMILIE, KTÓRA PRACUJE Z CHRIS.
JAK SIĘ MASZ? TRZYMASZ SIĘ?
- Farid? - Tak?
- Zrobisz nam dwie kawy? - Już przynoszę.
PRZYJACIELE, DOBRE WIEŚCI!
PRZYJĘLI MNIE NA ODDZIAŁ REHABILITACJI NIEDALEKO MOICH RODZICÓW,
W LIMOUSIN.
Dzięki.
ŚCISKAM WSZYSTKICH
Mamo? W porządku?
Tak.
Zmęczona?
Trochę.
Ale się nie martw.
Chciałbym mieć takiego kumpla.
Co?
Vincent i Chris.
Lubi wszystkie jej posty.
Wyjeżdża z Paryża.
Widziałam. Dobre wieści.
Szukałem jego zespołu, Rising Rats.
Nie znalazłem.
Spytasz Chris o jego nazwisko?
Czego właściwie szukasz?
Chciałem posłuchać.
NAWIĄZANIE KONTAKTU 13 STYCZNIA
- Pani Blandin? - Tak.
Proszę wejść.
Dobrze.
Byłam...
przy barze...
niedaleko drzwi...
gdy...
Pani Blandin?
Przepraszam.
Czekała pani na przyjaciółkę?
Zgadza się.
Ale nie przyszła.
Wie pani dlaczego?
Opiekunka do dziecka ją wystawiła.
I uratowała.
Czyli była pani przy barze?
Tak.
Chciałam przejść na drugą stronę,
ale zbyt wiele osób chciało się za nim schować.
I...
JUŻ NIE ODPOWIADA
Nie wiedziałam, co robić.
Byłam jak sparaliżowana.
Wtedy spojrzałam w oczy jednemu z...
Zapamiętałam go, bo wyglądał jak mój pierwszy chłopak.
Był taki miły,
miał łagodne,
piękne spojrzenie.
I...
Wtedy zaczęła pani biec.
Tak.
Nie uciekłam daleko,
pamiętam, że się potknęłam.
Położyłam się,
przestałam się ruszać.
Słyszałam strzały.
Prawa noga utkwiła mi...
pod...
Kimś,
kto się już nie ruszał.
Pociągnęłam i...
Nagle znalazłam się w środku tłumu.
Jeden z ochroniarzy otworzył wyjście awaryjne.
Wyszliśmy na zewnątrz,
gdy oni przeładowywali broń.
Znalazłam się na ulicy,
zaczęłam biec.
Nie wiedziałam, gdzie uciekać, bo strzelali wszędzie.
Wszyscy wybiegli, oprócz ochroniarza.
Kiedy się odwróciłam...
on...
widziałam, że wrócił do sali.
Teraz wiem, czym jest odwaga.
Bo nawet w trakcie takiego koszmaru, ten człowiek
nie tylko ratował życia,
ale też ideę człowieczeństwa.
Gdy o nim myślę, mówię sobie...
że nie mogę się załamać.
Dziękuję, pani Blandin.
CZEŚĆ, VINCENT, TU ZNOWU NICOLAS.
MOŻESZ DO MNIE ZADZWONIĆ NA 06 39 98 87 22?
CHCIAŁBYM POGADAĆ.
- Yo! - Cześć!
- W porządku? - Tak, wejdź.
Napijesz się?
Spieszę się.
Jakiś problem?
Tak. Kojarzysz mojego kumpla Vincenta?
Jasne.
Kiedyś miał zespół,
a jakiś dziennikarz pisze książkę o glam rocku.
- O czym? - O glam rocku.
Nie znasz? David Bowie,
Kiss, T. Rex, Queen!
- Nie bardzo. - No cóż...
Dobra.
Koleś męczy mojego kumpla, który wyszedł ze szpitala.
Co to za palant?
Nie wie o Bataclan, bo Vincent nie chce o tym gadać.
Chciałabym, żebyś do niego zadzwonił jako Vincent.
Bo koleś wciąż nalega. Nie odpuszcza.
A mój kumpel potrzebuje spokoju.
Dla ciebie to drobiazg, a bardzo byś mu pomógł.
To nie przesada?
Zostaw mu wiadomość.
Dzień dobry, tu Vincent.
Dostałem wiadomości, ale to kiepski moment.
Jeszcze zadzwonię.
- Powinien zrozumieć. - Chyba tak.
Możesz udawać lekko nieprzytomnego?
Jakbym był naćpany?
Jakbyś właśnie wyszedł ze szpitala.
Usiądź, trochę się rozluźnij.
Trzymaj telefon tak.
Dzień dobry, tu Vincent.
- Dostałem wiadomości - Właśnie tak. Super.
Bardziej...
Oddzwoni do niego?
- Vincent? - Mówi, że zadzwoni.
Nie, nie sądzę.
Dlaczego pytasz?
To powiem "może zadzwonię".
Koleś zrozumie, nie będzie czekał.
Domyśli się, że jest po sprawie.
- Tak. Super. - Rozumiesz?
Tak zróbmy.
A jeśli odbierze?
Jest północ, dzwoni nieznany numer.
Jeśli odbierze, rozłącz się.
- Okej. - Jesteś gotów?
Dzwonię.
Sekretarka.
Dobry wieczór. Tu Vincent.
Nie możemy się spotkać, nie czuję się na siłach.
Może zadzwonię.
Do widzenia.
- Wyszło super. - Niezła improwizacja.
Byłeś genialny. Brawo!
- Spoko. - Super.
Teraz musisz zmienić komunikat sekretarki.
"Zostaw wiadomość, oddzwonię".
Coś neutralnego.
Możemy teraz?
Nagram później.
- Miejmy to z głowy. - Nagram na dole.
- No weź. - Obiecuję.
- Zapomnisz. - Nie zapomnę.
Okej.
Czekaj.
Może do ciebie dzwonić z innego numeru.
Jeśli zobaczysz nieznany numer, nie odbieraj.
Długo to będzie trwało?
Jesteś aniołem.
Vincent napisze dla ciebie piosenkę.
Spoko. Fajnie.
- Dzięki. - Dzięki.
Miłego wieczoru!
O kurwa!
Cholera!
Może pan jechać szybciej?
Émilie? To ja, Chris.
Szybciej nie mogłam.
Lekarz powiedział,
że zawał to częsty objaw pourazowy.
Nie wiedziałam.
To jak trucizna.
A Nicolas?
Zawiózł Victora do swoich rodziców.
Odejdę ze stowarzyszenia.
Nie mam siły.
Rozumiem.
Pójdziesz za mnie na spotkanie
w ministerstwie?
Cóż...
Nie znam się na tym.
Poczułabym się lepiej.
Po prostu trzeba ich trochę przycisnąć.
Zgoda.
Potrzebujemy pieniędzy.
Ostatnio rozmawialiśmy, że gdybyśmy mieli kogoś zatrudnić,
byłabyś to ty.
Jeśli się zgodzisz.
Jasne.
Tak.
Dzięki za wszystko.
Chris?
Dlaczego uciekasz?
Chris.
Czego się boisz?
Mnie?
Miałaś się trzymać z dala.
Będę robić, co chcę.
Ta twoja bajeczka o Vincencie.
Wystarczyło, że do niego napisałem, a wybudził się ze śpiączki i wyjechał.
Ten dzieciak, który nagrał mi wiadomość...
Masz mnie za idiotę?
Pisałeś do niego? Odpowiedział?
Mam rodzinę w administracji.
Tak?
Wiem, że jesteś notowana.
Oszustwo, kradzież tożsamości...
- Jestem Kubą Rozpruwaczem. - Zamknij się!
Zostaw Émilie w spokoju.
Przestań podsycać jej głupie fantazje o odejściu z pracy.
Masz dwa wyjścia.
Albo napiszesz na grupie, że jest ci przykro,
ale musisz dołączyć do chłopaka w Stanach,
albo wrzucę na grupę twoją kartotekę.
Spadaj.
No już!
- W porządku? - Mhm.
Zapraszam.
Największą trudnością jest zabezpieczenie
odpowiednich kwot na minimum trzy lata.
Budżet merostwa niedawno został przegłosowany,
więc w pierwszym roku to my,
ministerstwo, będziemy musieli podjąć większy wysiłek.
Gdy patrzę na państwa dokument bardziej szczegółowo,
widzę, że tutaj...
proponują państwo 27 tysięcy.
To wysoka kwota.
Wymaga zgody ministerstwa finansów.
Co to dla nas oznacza?
Że to może trochę potrwać.
Albo obniżą państwo tę kwotę do poniżej 20 tysięcy,
albo przeniosą ją do kosztów ogólnych.
Część możemy wypłacić samorządowi.
To też.
Chodzi o kwotę całkowitą.
Mamy też problem z wyceną ubezpieczenia.
Przepraszam, ale chyba źle zaczęliśmy.
- Nie rozumiem. - Targują się państwo jak przekupki.
- Spokojnie. - Taka prawda.
- Próbujemy zrozumieć państwa budżet. - Oczywiście.
Przypominam, że robią to państwo nad głowami rannych i martwych.
- Przestań. - O co chodzi?
- Nie mów tak. - Taka jest prawda.
Ludzie cierpią. Próbujemy im pomóc.
A państwo mówią o tabelkach.
Przypominam, że za tymi liczbami stoją ofiary.
Wszyscy są tego świadomi.
- Może zróbmy krótką przerwę. - Oczywiście.
Co powiedzieć ludziom, którzy nie mogą wyjść z domu,
nie mogą spać? Że trzeba rozmawiać z samorządem?
Dosyć.
Cała społeczność czeka na to wsparcie.
Może warto, żeby inni poznali państwa stanowisko.
Znamy wielu dziennikarzy.
- Przestań. Chodź. - Państwa decyzja.
Oczywiście. Przepraszamy.
Bardzo proszę.
Oszalałaś?
Zjadali nas żywcem.
Musimy ich przycisnąć.
Co robisz?
Piszę posty, tweetuję.
- Nie odpuszczę tego. - Natychmiast przestań!
- Co? - Przyszliśmy negocjować.
To fundusze publiczne. Muszą to zweryfikować.
Znam takich ludzi!
Chcą nas wyrolować.
Co ty bredzisz?
Jacy ludzie?
Wracaj do domu, zajmę się tym z Myriam.
- Czekaj. - Wracaj do domu.
BYŁAŚ ZBYT BEZPOŚREDNIA, ALE TO ZADZIAŁAŁO.
DADZĄ NAM WIĘCEJ, NIŻ ZAKŁADALIŚMY. ZADZWONIĘ JUTRO. UŚCISKI.
Umiesz grać na gitarze elektrycznej?
Gram nawet stopami.
On grał zębami i to za plecami.
Pozwolisz mi grać w domu?
Jasne, nauczę cię.
Cześć, Victorze.
Mam coś dla ciebie.
- Podoba ci się? - Wsiadaj do auta.
Daj mi chwilę.
Zaraz przyjdę.
Co tu robisz?
Mówiłem, że nie chcę cię widzieć.
Źle zaczęliśmy.
Jesteś walnięta.
Dzwoniłam do Émilie, później ją odwiedzę.
Myślę, że mnie potrzebuje.
I myślę, że powinna rzucić tę gównianą pracę
i wyjechać z Paryża.
Serio. Powinna zamieszkać na wsi, pośród przyrody i zwierząt.
Dla dobra Victora.
Potrzebuje szczęśliwej mamy.
A ty masz dwie opcje.
Możesz zrobić to, co planowałeś.
Spełnić swoje groźby.
Ale musisz pójść na całość.
Zero skrupułów.
Dopiero później zrozumiesz, że robisz aferę z niczego.
Ale dla Émilie to będzie szok.
Nie wiem, co myślisz,
ale powinieneś uważać na jej serce.
Jesteś potworem.
Masz też drugą opcję.
Ja zapomnę o Émilie,
a ty zapomnisz o mnie.
Nieźle, co?
Twoja decyzja.
W porządku?
Tak.
Ale miałam się spotkać z Chris.
Nie może?
Jest z nową członkinią.
Bardzo się angażuje.
To super laska.
Stowarzyszenie jej potrzebuje.
Na pewno.
Nie chcę już gadać o Bataclan.
Chcę zapomnieć.
Pomogę ci.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Marta Piasecka