Pocałowałem Elle.
Nie chcę cię oglądać. Trzymaj się z dala.
I przekaż Elle, że to koniec.
Nie chcę stracić przyjaźni Shannon.
Poprzednio…
Chodzi o mamę. Aresztowali ją.
Zgłoszono kradzież tysięcy dolarów ze szkoły.
Były w jej aucie.
Nie musisz się bronić, zrobimy to za ciebie.
To wszystko, co mamy z biura.
UBEZPIECZENIE
A jeśli faktury są trefne?
Dyrektor Anderson ukradł pieniądze,
bo ktoś chciał ujawnić jego sekret.
Ale kto?
Kandydacie Deanie Wilson,
zadarłeś z niewłaściwymi uczniami.
E-L-L-E, wygrane to jej…
- Wróciła? - Shannon.
ZWYCIĘŻCZYNI STAŻU
Nasza słodka Elle Woods
jest zdradziecką blond suką!
Powinniśmy wysłuchać więcej złotych myśli Elle Woods.
Cokolwiek zaraz przeczytasz,
napisałam to dawno temu. Nie sądziłam, że to wydrukują.
Fascynująca logistyka,
ale co właściwie napisała?
Że byliśmy niewygodą na jej drodze.
Że nie jesteśmy uprzywilejowani jak ona.
Że zbytnio pochłania nas sprawiedliwość
i ubieramy się jak lumpy.
Ale podkreśliła, że to nie nasza wina,
że nie mamy takich dojść jak ona.
„Nauczyłam się traktować wszystkich z miłością i życzliwością,
nawet jeśli nie dbają regularnie o swoją cerę”.
Wy też nie witaliście mnie tu z otwartymi ramionami.
Też mnie z góry oceniliście.
Donna też ci dogryzała?
Bo gdy ją zwolnili,
nie liczyła się jej praca, tylko twój „powrót”.
A tyle było gadania o oczyszczeniu jej imienia.
Chciałaś zabłysnąć
przed szkołą i kamerami.
Już wiemy, czemu twoja mama to filmowała.
To nie było tak.
Chciałam pokazać, że mogę wywrzeć pozytywny wpływ.
No nie wiem, Elle była lojalna.
Jest irytująco niezawodna.
„Lojalna” to ciekawe słowo, ponieważ ta osoba
pocałowała Milesa w dniu, gdy zginęła moja mama.
Poważnie?
To brzmi źle, ale…
Bo to jest złe.
Ja naprawdę chcę tu być.
Ale Seattle cię tu nie chce.
Wybierz coś dla nas obojga.
Co mam ci włączyć?
Żebym nie musiał zgadywać.
Na pewno nie Wykidajłę,
którego oglądaliśmy ze sto razy.
Kochasz ten film.
Ty go kochasz, ja się dostosowuję.
Jest różnica.
Nie mogę już patrzeć, jak Patrick Swayze wyrywa komuś gardło.
Hej, właśnie mieliśmy…
Masz pojęcie, co narobiłaś?
Rozumiem cię, ale on też się kłócił.
A kogo interesuje tata?
Ej!
Słusznie, nie pora na to.
Pójdę już.
Wysłałaś moją aplikację do „Cosmo”,
choć mówiłam, że tego nie chcę.
Mimo wygranej wszystko przepadło!
Wygrałaś? Rety, to niesa… mowicie okropne.
Robiłam tu postępy, a ty to zniszczyłaś.
Chciałam zapewnić ci różne opcje.
Opcje są takie, że wszyscy mnie nienawidzą
i wszyscy naprawdę mnie nienawidzą.
I słusznie. Zraniłam ich uczucia.
Włożyłaś w tę aplikację tyle pracy.
Nie chciałam, żebyś żałowała swojej pochopnej decyzji.
I sama taką podjęłaś.
Nawet nie lubisz Seattle.
Już lubię.
Naprawię to.
Tym razem się nie mieszaj.
Nie potrzebuję cię.
Witajcie, uczniowie.
Pomówmy o kanalizacji.
Nie wiem, co wrzucacie do pisuarów w męskiej toalecie, ale…
Jestem w trakcie…
Dwie minutki.
Jak już mówiliśmy,
- rury są stare… - Mam kartki.
Dobrze.
Zanim się pożegnamy, dosłownie kilka słów powie
Elle Woods.
Wystarczy wcisnąć przycisk.
Dziękuję, pani dyrektor Burke, która jest, chyba wszyscy się zgodzimy,
nieustraszoną liderką, tak potrzebną na te czasy.
Mów dalej.
Powiem to językiem, który zapewne wszyscy zrozumiecie…
„Czym jeszcze miałbym być? Przepraszam bardzo”.
Kurt Cobain.
W świetle ostatnich wydarzeń wielu z was myśli, że uważam się
za zbyt dobrą na to miejsce.
Ale to dalekie od prawdy.
Wiele się od was nauczyłam.
Ostatnio zauważyłam, że marszczę brwi,
i się tym nie przejęłam.
I znowu.
Ale tego nie widzicie.
Nie wyprę się mojego eseju, ale napisałam te okropne słowa,
zanim zakochałam się w Seattle.
I zanim was poznałam.
Jest mi przykro, że zraniłam ludzi, których tak bardzo polubiłam.
Rezydencja Woodsów.
Mamo, miałaś rację.
Hej, mamo!
Jestem tutaj!
Już idę.
Nowy pałac Bruisera.
- Wiem. - O rany.
- Marzył o baldachimie. - Wiem.
Pomagam mu się zadomowić w jego drugim mieszkaniu.
Jak w szkole?
Cudownie.
Wciąż byłam na bieżąco, jakbym nigdy nie wyjechała.
Bo LA nie chowa urazy jak Seattle.
Czuję, że do nas dwóch nikt nie ma żalu
za tę wpadkę taty z nosem.
A co tata na wyjazd?
Na pewno by się ucieszył.
To on nie wie?
Wierzymy, że rozłąka wzmaga miłość.
A on o tym wie?
Zanim zapomnę,
potwierdziłam nasz udział w imprezie przed Złotymi Globami
w rezydencji Candy Spelling.
A niemal przegapiłyśmy tak ważny wieczór przez ludzi,
którzy mnie nawet nie lubią.
Seattle się nie odzywa?
Mieli całe ferie, żeby do mnie oddzwonić.
Znajdę nowych ludzi, którzy mnie polubią.
Ten staż spadł mi z nieba.
Jutro zrobisz ważny krok w kierunku twojej przyszłości.
Możesz wszystko. Pamiętaj o tym.
To pierwszy krok reszty waszego życia.
Odbyłam ten staż dziesięć lat temu, a teraz jestem asystentką kierownictwa.
Choć jesteście Cosmo-babkami,
to powtórzmy kilka zasad.
- Dżins? - Tak.
- Body. - Nie.
- Minimalizm. - Tak.
Ale dalej nie zajdzie.
Cosmo-babki muszą być na bieżąco.
Świat mody ma wspólny język i musicie nim władać.
A żadna z was tego nie notuje.
Początkowo chciałam powiedzieć wam dopiero jutro,
ale widząc wasze podekscytowanie, jednak zrobię to dzisiaj.
Kojarzycie Annę St. George?
To wybitna stylistka.
Powinna dostać Nobla za swoją pracę
ze sztucznymi futrami.
Często z nią współpracujemy
i czeka was sesja stylizacyjna.
Wspólnie z nią.
Możecie klaskać.
Która zaimponuje jej najbardziej,
ta pomoże jej ze stylizacją
Heather Locklear na Złotych Globach.
Uszczypnijcie mnie.
Praca domowa na jutro:
przedstawicie mi akcesoria
pasujące waszym zdaniem do Heather. Jesteście tu nie bez powodu.
Udowodnijcie to.
Będzie Patrick Swayze?
Oby.
Boże, zaraz chyba oszaleję.
Nada się na Złote Globy?
Bardziej na People's Choice.
A co powiesz na tę torebusię?
Śliczna, kto projektował?
Podobno źle traktują pracowników.
Co?
Nieważne, to chyba jakaś naleciałość z Seattle.
Potrafi wryć się w głowę.
Madison po paru dniach
całowała się z jakimś aktywistą.
Co?
Może tak było. A może coś pomieszałam.
Poszukacie wersji z ekoskóry?
Ta torebka nie ma wersji z ekoskóry.
Całowałaś się z Dustinem?
Tak.
I nic nie mówiłaś?
Pokłóciłyśmy się, co już nie było przyjemne,
a że poszło o to, ile przede mną ukrywałaś…
Może to jakaś forma odwetu.
Powinnam była powiedzieć.
Nie chcę już mieć tajemnic.
Znowu się dogadujemy.
To prawda.
W duchu tej szczerości,
mogę o coś zapytać?
Oczywiście.
Wnosząc po twojej minie i całokształcie,
bujasz się w Dustinie?
Nie, skąd.
W Seattle mógł się podobać co najwyżej Miles.
Tylko źle mi z tym, że musiałaś się ukrywać.
Nie zawalczyłam o naszą przyjaźń.
A ja mogłam być bardziej wyrozumiała.
A ja zrozumieć, że nie rozumiesz.
Elle.
Na pewno jest git?
Pocałował moją najlepszą przyjaciółkę.
Widać niezbyt dobrze go znałam.
Dzień dobry.
Dziś zaczniemy od złych wieści.
Jako p.o. dyrektora
musiałam podjąć trudną decyzję o odwołaniu balu zimowego.
Rada szkoły wciąż stara się
wydostać z finansowego dołka
ostatnich wydarzeń.
Wiem, że liczyliście na inny wynik.
I na tym kończymy dzisiejsze ogłoszenia.
Czyli możemy wyssać hel z łuku balonów?
Odzywała się?
Nie.
Po wyjeździe dzwoniła kilka razy, ale nie byłam gotowa.
Ale zawsze twierdziłam, że porzuci nas dla LA.
No i proszę.
Wrócimy do tego, co było.
To nie w porządku, że wyjechała bez pożegnania.
Mimo że byliśmy wkurzeni
i z nią nie gadaliśmy.
Teraz przynajmniej nie ominie swoich Złotych Globów.
- Jasne. - Co?
Zwykle tak się wzburzasz, gdy chodzi o wyzwolenie Tybetu.
No i?
Być może reagujesz tak,
bo za nią tęsknisz?
Być może powinnaś się zamknąć?
Tam nie miałaś porannej kawki na dziedzińcu.
Wydaje mi się, że w Seattle z tego wszystkiego
- mieli jedynie kawę. - A poranków nie?
Hej.
- Cześć. - Przywitał się.
- A ty z nim. - Trzecia baza.
Zaraz będziecie się całować. Trzypunktowy plan.
Może nawet na imprezie przed Globami?
Będzie tam. Jego ciocia jest scenografką.
To da wam czas,
by zgrać się na studniówkowe foty.
Szok, że to już sezon maturalny.
Dopiero co mieliśmy bal zimowy i ferie.
O Boże. Bal zimowy.
Chad i Becca znowu zerwali
i się zeszli.
Nie powiedziałam Donnie o łuku z balonów,
który zamówiłam na bal…
w Seattle.
Oby ktoś pokwitował.
Na zachodniej ścianie stworzy
bardzo dramatyczny efekt wejścia.
Z pewnością dadzą sobie radę. Sami nie ogarną balonów?
Masz rację, ale nie lubię zostawiać niedokończonych spraw.
Hej, tato.
Miles. Mamy gościa.
Pan Woods. Cześć.
To bardzo miłe, że twoi ojcowie tak często mnie goszczą,
gdy nie ma Evy i Elle.
Elle dzwoniła.
- Naprawdę? - Tak.
Co u niej?
Ma się świetnie. Uwielbia Los Angeles.
Naprawdę tam rozkwita.
Tak!
To spoko.
A dzięki stażowi
pójdzie na galę Złotych Globów, o czym zawsze marzyła.
Bardzo mnie to cieszy. Mimo że nie mogę pokazać się w LA.
Jestem tam niepożądany.
Wspominała o czymś albo o kimś jeszcze?
To znaczy?
O czymś związanym z Seattle?
Spójrzcie na to.
Co to za szyld?
Elle zarzuciła
genialny pomysł przy okazji zlotu absolwentów.
Małe firmy zasponsorują bal,
a pieniądze wesprą kadrę. I wszyscy zadowoleni.
Nawet niegłupie.
Możemy pogadać?
Wciąłeś się, kiepski początek.
Mam info o czymś, co może cię zainteresować.
Ciekawe, co to może być.
Jest ubaw.
Chodzi o Elle.
Pamiętasz jej bal?
Zapraszała mnie.
Ciebie?
Tak, bo ma dobry gust.
Dobra.
Okazuje się, że bal miał ukryty motyw.
Był zbiórką na rzecz kadry pomocniczej,
którą Anderson i Dean wyrolowali.
Wiem, że bal odwołano,
ale pomysł był w dechę.
Niestety masz rację.
Nie w kwestii tańców, udziału szkoły
ani Elle Woods, jedynie zbiórki.
Zrobimy to?
- Elle pomoże. - Nie.
Nie zrobimy jej wersji.
Co wszyscy w szkole uważają
- za wartościowe? - CarpetMart?
Bob's Your Uncle zagrają charytatywnie.
Urządzimy nasze własne Live Aid,
tyle że na rzecz sekretarek.
Brzmi dobrze.
Nazwiemy to nie-balem zimowym.
Zróbmy to.
Liz, jesteś dobra w ziny, więc zajmiesz się ulotkami.
Ja rozniosę wieści,
a ty przekonaj lokalnych przedsiębiorców,
żeby wyłożyli hajs.
A ja skołuję drinki.
Starzy nie zamykają barku.
Świetnie.
Fajnie, że to na złość Elle.
Mówiłam, że ci z LA zadzierają nosa.
Ustalmy, że robimy to z chęci pomocy,
a nie na złość Elle.
O tym właśnie mówię.
Grunt to zrobić to po naszemu.
A nie jak Elle.
Nie jak Elle.
Liceum Rainier West.
Donna?
Elle Woods?
Cześć. Dzwonię przeprosić.
Zawaliłam sprawę z balonami.
To raczej nie problem.
Nikt o tym nie mówi?
Nie sądzę.
To świetnie.
A twój bal jednak się odbędzie.
A był odwołany?
Tak, ale Liz, Dustin, Miles, a także, wierz lub nie,
Kimberly zajęli się sprawą.
Teraz to nie tyle bal, co koncert w CarpetMarcie.
Nie do końca się orientuję,
ale chcą zbierać na szkołę.
I nazywają to nie-balem zimowym.
Wspaniale.
Znasz ich,
zawsze robią po swojemu.
To prawda.
A jak tam twoje sprawy? Ten staż?
Jest super. Heather Locklear…
Muszę kończyć.
Ktoś mi tu krwawi.
Ale cieszę się twoim szczęściem. Tego przecież chciałaś.
Jasne.
- To z tym? - Zgadza się.
Jej reputacja ją wyprzedza, ale Anna jest bezlitosna.
Zbeształa Karla Lagerfelda, gdy adoptował koty,
bo wysłał jej złe spodnie.
Nieźle.
Dziękuję.
Brawo.
Podążacie za trendami, jesteście na właściwej drodze.
Macie podobny gust.
Dobrze wybraliśmy.
To dobrze czy źle?
Że mamy tak podobny gust?
Według mnie to dobrze.
Dajemy upust naszej Cosmo-energii.
Spisałyście się.
Przedstawię Annie St. George wszystkie wasze wybory.
O Boże.
A zwłaszcza ty, Elle. Masz do tego prawdziwy talent.
Jak idzie planowanie nie-balu?
To skomplikowane, ale ogarniemy.
Elle dzwoniła.
Na bank chciała wybadać, co się dzieje w szkole.
Zdecydowanie brzmiała tak, jakby za wami tęskniła.
Jasne.
Mogę zabrać głos?
I tak zabierzesz.
Nie przeczę, nie popisała się.
Słabo, że zraniła twoje uczucia.
Ale czy jest szansa,
że twoja reakcja nie dotyczy tylko Elle?
A niby czego jeszcze?
Już od dziecka odczuwasz
strach przed porzuceniem.
To zrozumiałe, tata i w ogóle.
Może sprawa z Elle tylko to pogłębiła?
Tylko mówię.
Mogłabyś jej w końcu odpuścić.
Uratowała mnie przed długą odsiadką.
Janet, postawisz tam ten wieszak? Nie ten, ten drugi wieszak.
Gdzie jest jej napój? Musi mieć Tab w temperaturze pokojowej.
Niosę.
Dziękuję.
Stylizacja jest już na manekinie,
a tu są omawiane akcesoria.
Ze stażystkami znalazłyśmy kolczyki, które wydają się idealne.
Chcę powiedzieć, że to…
Urocze, prawda?
One mają oko do kolczyków,
a ja do talentów.
To był żart. Chyba że pani uważa inaczej.
Ładnie.
Chwila.
Ten styl trąci „Vogue” z 1994 roku.
To Elle, nasza opiniotwórcza stażystka,
która na pewno docenia „Vogue” z 1994 roku.
Owszem, ale to bezpieczne podejście.
Mogę?
Dobrze.
„Cosmo” cechuje odwaga.
A wszyscy tutaj są przerażeni.
Przypinamy agrafki aż do połowy uda.
Podszewka prześwitująca.
Dla mnie odwaga to szukanie czegoś nowego.
Dobra intuicja.
Pavement są tak lepsi od The Smashing Pumpkins,
że głowa mała.
I tu się mylisz.
Czyżby?
Tylko nie to.
Szukasz nowej PJ Harvey?
Wiadomo.
Kategoria alternatywny rock, podkategorie punk blues
i kobiecy punk blues.
Jest też tutaj.
Jesteś zła na Elle?
Bardzo, ale pracuję nad tym.
Wspaniałomyślnie.
Mama wytknęła mi,
że na moją reakcję mógł wpłynąć
lęk przed porzuceniem z winy taty
i osoby z letniego obozu, która wypierała,
że się spiknęłyśmy. Doliczyć torbę?
Nie do końca.
Shannon wie.
Nie wiedziałam.
Tak.
Przyszłam, bo mam złe wieści.
Albo dobre, które wydają się złe.
Bob's Your Uncle nie wystąpią na balu.
Czyli mamy przewalone.
Tak, widzę w tym pozytywy.
Daj dokończyć.
Pomyślałam, że może ty wystąpisz.
W jakim świecie?
W tym.
Tylko mama widziała mój występ,
a i ona wzięła mnie z zaskoczenia.
Twoja muza jest super.
Nie słyszałaś jej.
Moją kasetę kupiły ze trzy osoby.
- Ale wypas. - Tak…
Zastanów się.
Jak to jest wrócić?
Vanesso, czy istnieje jakieś mocniejsze określenie
- niż „ekstaza”? - Pochwaliła cię?
Wiem!
Przez moment myślałam, że wypisałam się
ze świata mody i ze świata ogółem.
Ale wszystko w środku mówiło mi,
że powinnam sobie zaufać i być sobą.
Ale to głębokie, Elle.
Myślałam o tym, co Liz powiedziała mi
przy basenie,
gdy jako jedyna miałam bikini…
Liz, która cię przegnała?
Tak jakby. To bardziej zawiłe.
Czy to Heather Locklear?
Cześć, Heather.
Jestem uzależniona od Melrose Place.
Elle, przywitajmy się.
- Josh na 12. - Teraz na 11.45.
- 12.15. - Nie.
Pryskamy.
Cześć.
Możemy pogadać?
Pewnie. Ale muszę siusiu.
Przepraszam.
Możesz usiąść.
Skąd…
Nie rób zamieszania. Ukrywam się.
Przed kim?
Wszystkimi.
Ja też.
Choć skromniej.
Przed chłopakiem.
A co z nim? Za niski? Za głupi?
Za przewidywalny.
Zaimponowałaś mi wtedy.
To znaczy dla mnie… wszystko.
Nie musisz tego robić. Wszyscy to robią.
Nie, naprawdę cenię pani opinię.
Jutro będziesz mi towarzyszyć na Złotych Globach.
Zazwyczaj po tym słychać przenikliwy krzyk.
Krzyczę wewnętrznie.
Tyle razy wyobrażałam sobie tę chwilę.
A teraz, gdy jest faktem,
wydaje się…
Przewidywalna?
Tak.
To długa historia, ale spędziłam semestr
daleko poza moją strefą komfortu.
Po raz pierwszy w życiu poczułam…
wyzwanie.
A teraz jestem tutaj, robiąc to, co kocham, ale…
wyzwania nie czuję.
Znajomy pracował w Perry Ellis.
Czuł, że pracownicy jego domu mody zachowywali się zbyt ostrożnie.
I postanowił wykazać się odwagą.
Wystąpił przed szereg
i wpuścił na wybieg modelkę we flaneli i Martensach.
Krytycy go zniszczyli. Jaki idiota zakłada wełnianą czapkę na Kate Moss?
Kompletnie zawalił i wyleciał z hukiem z Perry Ellis.
W życiu nie widziałam lepszego pokazu.
Tarcie bywa dobrym drogowskazem.
Muszę wyjść do gości.
Jak nazywał się ten projektant?
Marc Jacobs.
Zapamiętam to nazwisko.
Ja zapamiętam twoje.
Kpisz sobie? Studio mnie pozwało.
Przez to zbankrutowałam.
O czym ty mówisz?
Tak mi przykro.
Co się dzieje? Jakiś problem z przystawkami?
Kelnerka rozpoznała twoją mamę i zaczęła wariować.
Twój mąż mnie pogrążył.
O Boże.
To jej tata skrewił nos.
Pracuję na trzy etaty, żeby mieć na rekonstrukcję.
To nie jego wina.
Miałaś problemy finansowe,
już zanim zgłosiłaś się do Wyatta.
Podjęłam kilka kiepskich decyzji.
Ale nie w tym rzecz.
Zdjęli mnie z okładki „Soap Opera Digest”.
Dali tam Kelly Ripę! Kelly Ripę!
Powinnyśmy porozmawiać na uboczu.
Na uboczu! Wybacz, że się unoszę.
Że cię zawstydzam. Ciekawe, jak to jest.
- Popełnił błąd. - Błąd?
To mało powiedziane.
- On mnie pogrążył! - Jest źle.
- Proszę ze mną. - Nie urządzę sceny.
Chcę z nią tylko porozmawiać. Nic mi nie jest.
Jesteś potworem!
Nie wiem, ona…
Jej problemy z gniewem musiały kosztować ją karierę.
To smutne. Nie zawiniła tu drobna pomyłka Wyatta, Jordan.
W pewnym sensie Wyatt pomógł jej w karierze,
bo raczej nie powinna trafić na tę okładkę.
Ten nos mógł popchnąć jej karierę. Mogła zwęszyć sukces.
Wszystko dobrze?
Rzecznik taty może to wyciszyć. Wystarczy tylko słowo.
Słowo.
Pozwól nam pomówić w cztery oczy.
Oczywiście.
Co chcesz zrobić?
Nie wiem, rano chyba wyślę jej kwiaty,
licząc, że jakoś się ułoży.
Chyba wciąż uciekamy od problemów, zamiast się z nimi zmierzyć.
Ty i tata. Ja i każdy w Seattle.
Dobrze.
Może jednak wrócimy? Los Angeles było pójściem na łatwiznę.
Skarbie…
Dociera do mnie, że brakuje mi robienia rzeczy w trudniejszy sposób.
W Seattle dochodzi do tarć i chyba tego potrzebuję.
Moda zawsze będzie dla mnie ważna, ale muszę nauczyć się życia.
- Ty odzyskałaś swoje… - Zróbmy to.
Powaga?
Tak, to świetny pomysł. Wyjedźmy.
Też mam… tarcie, z którym muszę się zmierzyć.
Może jutro?
- Dobrze. - Tak?
A co z Globami?
W Seattle organizują nie-bal,
wolę być tam.
Dobrze.
Muszę zrobić jeszcze jedną rzecz.
Kogo szpiegujemy?
Liczyłam, że ci agenci będą mieli jakieś soczyste plotki,
ale to same nudy o Symfonii życia.
Co z nią?
Poradzi sobie.
Ukrywasz się przed Joshem?
Nie aktywnie.
Chcę o czymś z tobą porozmawiać.
Wracasz do Seattle.
- Skąd wiedziałaś? - Znam cię.
Zostawiłaś tam serce.
Ale nie chcę powtórzyć ostatnich błędów.
Nasza przyjaźń jest dla mnie ważna.
Chcę częściej się odzywać i odwiedzać.
Przyjaźniąc się z kimś takim jak ty, trzeba wiedzieć,
kiedy dać ci zabłysnąć.
Ktoś tu coraz mniej szczeka na pokładzie.
Nasz mały podróżnik.
Pójdę do taty. Nie spiesz się.
Cześć.
Nie wiem, czy jeszcze kiedyś się do mnie odezwiesz,
ale dziwniejszy od rozmowy z tobą
jest tylko brak rozmowy z tobą.
Czy ty…
Przyleciałam.
A ty?
Wylatuję. Do taty.
Byłam uporządkować kilka spraw.
I chyba jeszcze…
Wstrząsnąć moim życiem?
Odrobinę.
Zasłużyłam sobie.
Wybacz, że wygadałam szkole o waszym pocałunku.
Chyba tak się na was wściekłam,
bo byłam zła na siebie, że z nim zerwałam.
I na wszechświat, bo zabrał mi mamę.
Przepraszam.
Za wszystko.
Nie chcę być na ciebie obrażona.
Ani na niego.
Wy musicie żyć swoim życiem, a ja muszę żyć swoim.
Ostatnie wezwanie na lot do Denver.
Prosimy udać się…
Tylko ja powstrzymuję cię od bycia z nim?
Zapewne.
Nie wadzicie mi.
Papatki.
Cieszysz się, że wróciłaś?
Pytałem, czy cieszysz się z powrotu.
Nie.
Wybacz, miałam zostawić to na później,
ale skoro pytasz…
Nie.
Wiem, że ty i Seattle nie zaczęliście najlepiej,
ale to chyba przez…
Miasto to nie problem.
W porządku.
Po prostu łatwiej było je winić,
bo Seattle łatwo jest winić,
niż skupić się na tym, co naprawdę mnie unieszczęśliwia.
Czyli?
Pozwoliłam, by twoja kariera sterowała moim życiem.
A potem popełniłeś błąd,
który wywrócił wszystko do góry nogami, a ja po prostu ci na to pozwoliłam.
Nie zrobiłaś tak samo?
Nie ty stałaś na czele całej tej akcji z „Cosmo” i Elle?
I nie pytałaś mnie o zdanie.
Otóż to.
Bo Woodsowie za wszelką cenę unikają swoich problemów.
Wysłałam aplikację Elle,
bo nie byłam szczęśliwa.
Uciekałam od ciebie i naszych problemów, ale muszę stawić im czoła.
Na pełnej.
Czyli że jak?
Cześć, tato!
Wiem, że przez telefon zgrywałem wielkiego twardziela,
ale naprawdę tęskniłem.
Płakałeś niemal przy każdej rozmowie.
Też się cieszę, że cię widzę.
Ale muszę być na balu, więc…
Przyjąłem.
Chad i Charlie mówili, że wystąpi twoja przyjaciółka Liz.
- Że jak? - Ano.
I dopiero mówisz?
Jeszcze dobę temu mieszkałaś w LA.
Muszę zobaczyć jej debiut w roli…
następczyni swojej znanej idolki.
Carole King.
- Gaz do dechy. - Ruszaj, kochanie.
Przepraszam.
Próba, raz, dwa.
Cześć.
Pomóc?
Poradzę sobie.
I tak to zrobię.
Jak to wygląda?
Są tłumy. Jest grubo.
Wszystko gra?
Jest okej.
Nic mi nie jest.
To ja.
Trochę się stresuję.
Teraz nawet bardziej.
Liczyłam na odwrotny efekt.
- Niby czemu? - Nie wiem.
Próba. Raz, dwa.
Test, test.
Dobra.
Powtórzmy to.
Liz Miller proszona na scenę.
Japa, Todd!
Co jest? To nie godziny szczytu.
Na Mercer Arenie grają hołd dla Nirvany.
Chwila.
Ale gra inny zespół.
Z oczywistych względów.
Nie podjęłam tej ważnej decyzji,
by zepsuć fizyczny wymiar tejże ważnej decyzji.
I ja to szanuję, ale przecież nie przesunę tych aut.
WITAMY NA NIE-BALU
Cześć.
Cześć, nazywam się… Nie wiem, co robię, ale wy już wiecie,
kim jestem.
Dawaj, Liz!
Tak!
Chcesz być moim przyjacielem?
Jeśli tak, możemy iść gdziekolwiek
Ty i ja nie udajemy Jesteśmy tak prawdziwi…
Pobiegnę.
Zaczekaj!
Wiem, że spróbujesz wybić mi to z głowy,
ale nic mi nie będzie, musisz mi zaufać.
Zapomniałaś.
Dziękuję.
- Leć. - Dobrze.
- Pa! - Powodzenia!
Ruszcie się!
Rozumiem, o co ci chodzi
Może mi trochę odbiło
Da radę?
Da radę. I to na szpilkach.
Nie nienawidź mnie, nie nienawidź mnie
DAWAJ ELLE
To przez ciebie, to przez ciebie Teraz coś z tym zrób
Dasz radę!
Nie nienawidź mnie, nie nienawidź mnie
Ale może, tylko może
To przez ciebie, to przez ciebie Teraz coś z tym zrób
Nie nienawidź mnie, nie nienawidź mnie
Ale może, tylko może
To przez ciebie, to przez ciebie Teraz coś z tym zrób
WITAMY NA NIE-BALU Z UDZIAŁEM LIZ
ZBIERAMY PIENIĄDZE SKRADZIONE PRZEZ WROGÓW
Zrobili to sami.
Płatki śniegu.
WESPRZYJ PRACOWNIKÓW
KUP ZINA!
Ominęło mnie?
Jeszcze raz, Liz!
Przepraszam. Sorki.
W języku, który wszyscy rozumiemy, oto piosenka Nirvany.
Znam to.
W zasadzie to cover coveru,
bo Nirvana też coverowała ten kawałek, więc… No dobra.
Dawaj, Liz!
Czy uwierzysz, jak ci powiem
Że jesteś królową mojego serca?
Nie oszukuj mnie, kiedy cię zranię
To nie jest tak, jak się wydaje
Czujesz tę falę mojej miłości?
Dobra jest, co?
Myślałem, że masz Globy.
To było ważniejsze.
Serio mnie nienawidzisz.
Dlaczego się poddałaś?
- Nie poddałam się. - Jasne.
Dobra, może się poddałam, ale też przeprosiłam.
Dzwoniłam, pisałam. Bez odzewu.
Bo nas zraniłaś!
Mnie zraniłaś!
A potem odeszłaś.
Czemu to zrobiłaś?
- Co? - Zaprosiłaś na bal.
Czemu się zgodziłeś?
Serio mam to powiedzieć na głos?
Falę miłości
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger