Vincho na cara, todo o que lle querías facer,
todo o que merecía.
O karma é un cabrón.
MÉRCORES, 29 DE OUTUBRO
PODE SER: AGATHA WIGGS
Erika.
Dixéronme que querías falar comigo.
Si, pero pode esperar.
Seguro? Como viñeches aquí para dicirmo…
Cres que Agatha Wiggs fixo isto?
Isto é de tolos.
Wiggs seica o leva acosando catro anos.
Culpouno do accidente en que morreu o fillo.
Nile Jarvis chamou a policía?
Wiggs escribía un libro sobre el.
Denunciou un posible secuestro,
por iso a policía chamou o FBI.
E cadra cos arquivos de vídeo atopados no portátil de Wiggs.
Deus.
Si. Gravou horas de vídeo minutado.
Mantívoo vivo ata hai un par de horas.
Cólleo.
Quérelo coller?
Impórtache?
Non, cólleo.
Vou abaixo.
Si. Aggie?
Onde estás?
Aggie?
Merda.
Aggie, onde está?
Aggie!
- Aggie? - Shelley, Deus.
Deus, menos mal.
Onde estás? Que pasa?
Tiña razón eu. Foi Nile.
Matou a Teddy Fenig e deixou o cadáver no cuarto de Cooper,
para que parecese que o fixen eu…
Para, amodo.
Eu tiña a proba.
Deilla a alguén que non podo contactar. Tes que chamala ti.
Aggie, fose o que fose,
tes que explicarllo á policía canto antes.
Fose o que fose? Que…?
Mira…
Que queres dicir? Cres que minto?
Non, quero dicir que tes que dicirme onde estás
para podermos axudarche.
Poderdes? Con quen estás?
Estás coa policía?
Estás con eles, non si?
Aggie, quero axudarche.
Merda.
Aggie!
Merda!
Lévoo eu. Fago a entrevista no coche.
- Non o entendes. - O que?
Só dixen que tiña unha entrevista co Times.
E quéixaste de que non te apoio.
Fas o que queres sen preguntar polos plans de Cooper e os meus.
Pois vai ao estudio e que che fagan unha masaxe.
E levo eu a Cooper.
Que máis queres que diga?
Non quero ir.
Cooper, non fagas iso. Colle os zapatos e ponos.
- Aggie. - Queres que o leve, pois lévoo.
Aggie, onde vai Cooper?
CAPÍTULO 8
A ÚLTIMA PALABRA
- Erika. - Jack, perdoa por molestarte.
Preciso un favor. É urxente.
Si. Que foi?
- Lembras a Madison Jarvis? - Si.
A nota de suicidio. Quero que a collas no arquivo de probas.
Valería a versión dixital?
Podo entrar na base de datos nunha hora e sacarche unha copia.
Erika?
Estás aí?
Chámote agora.
Vale.
Mala idea.
Mans na cabeza. Xa!
Tiña a impresión de que me mentías.
Cando dixeches que Brian Abbott non andaba en nada. Intuíao.
Pensei que tiñamos un acordo.
Eu respecteino.
Tes que dicirme algo máis?
Que lle fixestes a Brian?
Non sei de que falas.
Eu non me comprometín a isto.
Isto non tiña que pasar.
Pero pasou.
E ti estás implicada.
Igual ca min.
Ti decidiches protexer a túa familia. Eu farei o mesmo.
Farei o que teña que facer, carallo!
Se ocultas algo…
Non oculto nada.
Perdóame,
pero esta vez non te creo.
O que saibas,
ou creas que sabes,
esquéceo.
Polo menos dime que lle pasou a Brian.
Se estivese no teu sitio,
preocuparíame só pola miña familia.
DEPRAVADO CARTA A MEU PAI
CAPÍTULO DOCE DÓ POLA MORTE DUNHA MENTIRA
Como está o meu tío favorito?
Fíxenlle unha visita a Erika Breton.
Non poñerá problemas.
Estás seguro?
Quérelles aos fillos.
Sabe que imos en serio.
Todo ben, logo.
Xa veremos.
Agora vou á casa de teu pai.
Para dicirlle que?
O mínimo posible.
Hai que dicirlle que o seu fillo volverá aos titulares.
- Teño que colgar. - Nile?
Cabrón.
Hai helicópteros por aquí arredor.
E hai un control policial en Mill River Road.
Sabes que pasa?
Será mellor que sentes.
Meten o zume de uva en barrís grandes,
bótanlle algo chamado fermento
e déixano repousar moito tempo.
Que é o fermento?
O fermento?
O fermento…
non sei o que é.
Pero converte o zume de uva en algo que os adultos beben
cando están moi contentos ou moi tristes.
Queres un grolo?
Tío Rick!
Non interrompo nada?
Non, xa debía estar na cama. Veña, é hora de marchar.
Veña.
Mira, Ricky, hai dez anos,
paguei 3000 dólares por isto e agora vale 15 000.
Se o dás atopado.
Pero…
vai moi ben coa cura de humildade que lle metín a Benitez.
Imos facer o anuncio xuntos no consistorio.
Escoita, Marty.
Valo oír axiña.
- A veciña de Nile, Agatha Wiggs… - Ao carallo o libro.
Búscana por asasinato.
- Que? - Si.
Desapareceu un rapaz de alí. Saíu nas noticias hai un par de semanas.
Pensaron que se afogara.
Hoxe a policía atopou o seu cadáver na casa de Wiggs.
Ela escapara cando foron.
Así que o libro non vai ser un problema.
É unha lección para Nile sobre a xente en quen confía.
Ten un ollo infalible.
Si.
Atoparon o cadáver na súa casa?
Como?
Nile avisou a policía.
Supoño
que debeu ver algo.
Méntesme, Ricky.
Non, ho.
- Si tal. - Por que ía mentir?
- Ves? - Que?
Pasas o dedo polo nariz.
- É típico de ti. - Veña, ho.
Non me digas que non mentes, hostia!
Cálmate. Pensei que o quererías saber. É unha animalada.
Mírame!
Dime que collóns está pasando.
Foi Nile? Fíxoo outra vez?
- Se me mentes, xúroche… - Arranxeino eu, vale?
Fillo de puta.
Ei, escoita, Marty.
Non para.
- Non empeces. - Non para.
- Ei, escóitame. - Non vai parar.
Escóitame! Non hai problema, vale?
- Ti víalo vir, decatácheste. - Iso é igual.
O que importa é que veu onda min e arranxámolo.
Faime caso. Nile non está implicado no dese rapaz.
En absoluto.
Entón, por que o fixo, Ricky?
Porque está enfermo, Marty!
Non pode evitalo!
- Tes que confiar en min. - Non.
- Protexinte a ti e a todos nós. - Non.
Non tes que facer nada.
Non tes que dicir nadiña.
Marty, que pasa? Marty, ei.
Marty! Ei!
Marty!
Pensei que era imaxinación miña ao principio.
Beberamos unhas copas. Eu estaba pasado.
Fun ao baño ao piso de arriba.
E oín un ruído.
Uns golpes que viñan do cuarto do seu fillo.
Abrín a porta e vén ela por detrás: "Non podes entrar aí."
Vinllo nos ollos.
Non era dor.
Era medo.
E tiven unha espiñada.
Non o daba quitado da cabeza e chamei a policía esta mañá.
A min…
non me cabe na cabeza.
A xente descontrola.
Ou ao mellor foi sempre así.
Nunca se sabe o que levamos dentro.
Por que te convidou á casa se o tiña a el así no piso de arriba?
Igual quería o meu ADN. Quen sabe?
Queríame pór unha trampa.
Usarme a min e o libro para encubrir o que fixera.
Eu era a vítima propiciatoria perfecta. É un papel que coñezo ben.
O tolo da casa do lado.
Ti sábelo mellor ca ninguén.
Estás ben?
Si.
Estou cansa.
Déitate. Foi un día longo.
Si.
Dixeches aquilo en serio?
Que querías o bebé?
Claro que si.
Non estaba nos nosos plans.
Os plans cambian.
Hai que tomalo como veña.
Que? Que pasa?
É Lila.
Si.
Que hospital?
Paramos a hemorraxia, pero é importante controlar a inflamación.
Que pasa? Son o seu fillo.
- Estaba explicando o estado de seu pai… - Volva empezar.
Seu pai tivo un ictus hemorráxico.
As arterias rotas causaron unha hemorraxia no hemisferio esquerdo.
Tentamos conter a inflamación cun coma inducido.
Ten riscos, por suposto,
pero a presión no cerebro pode ser mortal.
Grazas.
MÉRCORES, 29 DE OUTUBRO
CONTACTOS
ERIKA BRETON
Merda.
Cago na cona!
Espera, falta o piloto.
Cooper, basta. Perdón, estou levando o fillo ao médico.
Cal era a pregunta?
Cando entrevistei a seu pai, dixo que non se falan. Quería…
Tampouco falabamos moito antes do libro.
Pero falábanse.
- Chamábao dúas veces ao ano. - O piloto!
No Nadal e no aniversario.
- Non podo voar. - El non lembraba o meu.
- A ver, cariño… - Quero o piloto!
Collémolo logo, xa cho dixen.
- Se non é bo momento… - Non, está ben.
- De que falabamos? - Por que deixou de falar con seu pai.
O piloto perdeuse.
El denuncioume.
Dixo que tiraba beneficio da súa vida. Para!
Que?
Bos días.
Ola, Jim. Que tal?
Tommy, axúdame a mover estes palés.
Si, espera, xa vou.
Imos mandar estes palés hoxe.
Colle estes dous e méteos no cuberto.
Si.
- Erika? - Si.
Son Aggie Wiggs.
Por que non chamaches? Mostrácheslle o caderno de Madison ao xefe?
Ola?
Óesme?
Perdoe.
Quen é?
Xa o dixen. Son Agatha Wiggs.
Búscame a policía e preciso a túa axuda.
Non sei de que fala.
Arre carallo! Que pasa?
Por que…?
Xa.
Téñente collida, non?
Ameazáronte?
A ver.
Escóitame, por favor.
Polo menos devólveme o caderno.
Para mostrarllo á policía cando me entregue.
É o único que teño.
Desculpe, non podo.
Erika, por favor…
Erika!
Pensaba estar mañá cando…
Benitez faga o anuncio.
Entón, irei eu en vez del.
Á prensa encantaralle.
Hai algo que queiras contarme?
Teu pai corre perigo. E ti pensas nunha puta conferencia de prensa.
- Eu penso no seu legado. - Está aquí por culpa túa.
Entendes?
Decatouse de que eu mentía.
E de que te encubría.
Como fixen toda a túa putísima vida.
Ten tino, tío Rick.
Desde que naciches, intentaches matar a teu pai.
Levoulle 50 anos decatarse de quen es realmente.
Eu sempre o souben.
El apoioute unha vez e outra.
Mesmo cando eu aconsellei non facelo.
Ti non es digno del.
En absoluto.
Senta, Rick.
Ola.
Ola. Que tal o levas?
Estou ben.
Mira…
Durmín unhas horas.
Moi ben. E teu pai?
Hai novas?
Non saberán nada ata saír do coma. Poden ser semanas ou mesmo meses.
Vou ir ver a Lila antes de volver ao hospital.
Non precisas vir, Nina.
Quero estar contigo.
Non quedaras cun artista na galería?
Estamos instalando unha exposición, pero substitúeme Elise.
Non, vai.
Vai. Aquí só estamos esperando.
E meu tío apropiouse da cadeira ao pé da cama de meu pai.
Seguro que non me precisas?
Vémonos na casa á noite.
Quérote.
Eu tamén.
Máis arriba.
Si, claro, se queres.
- Si, señora. - Si, aí vale.
Preocúpalle que Dachau sexa un tema demasiado incómodo para os coleccionistas?
Para algúns, se cadra si. Pero por iso é tan potente.
Meus pais vivían en Baviera no 1933.
A menos de dous quilómetros do campo.
Vían o fume,
oían os berros,
pero dicían que non tiñan nin idea do que pasaba.
É incrible o que escollemos ver.
Vou facer un café. Quere un?
Si, por favor.
Que emerxencia ten?
Son Agatha Wiggs. Búscame a policía.
Quero entregarme.
- Deus. - Non che farei nada.
Quero falar.
Vén aí a policía. Chameina eu.
Compróbao, pero temos pouco tempo antes de viren.
Escoita. Eu non matei a Teddy Fenig. Xúroo.
Xúroo polo meu defunto fillo.
Os inocentes non foxen.
Sei que ninguén me crería.
E queres que te crea eu.
Porque creo que, no fondo,
hai unha parte de ti que sabe que foi Nile.
Matou a Teddy,
como matou a Madison, e quen sabe cantos máis.
- Madison suicidouse. - Non.
Non. A nota que deixou, que Nile lle deu á policía, escribiuna dous anos antes.
Tiña eu a proba.
Deilla a unha axente do FBI, pero atrapárona.
Nile, seu pai ou seu tío.
- Non. - Estano protexendo.
Como fixeron sempre.
Ao mellor ti tamén o encobres, pero non o creo.
Porque vin como te mira.
Como che fala.
Non te respecta o suficiente para mostrarse como é.
Creo…
Creo que ti cres a mentira
e que iso o amola.
Mira,
sei o que é aferrarse a unha versión.
Pasei catro anos convencéndome de que Teddy Fenig matara o meu fillo.
Porque el igual ía bebido, pero eu…
Eu tamén tiven responsabilidade.
Conteime a min mesma a historia que quería oír para sobrevivir.
Como fas ti.
Pero iso non te salvará.
Nina, por favor, hai unha parte de ti que sabe que teño razón.
E xa sabes como remata isto.
Agatha Wiggs!
Queda detida por asasinato. Ten dereito a gardar silencio.
O que diga poderá usarse contra vostede.
Se non ten avogado, asignaráselle un.
Ola.
- Ola. - Xa está. Acabouse.
Pasáronche moitas cousas.
- Estás tremendo. - Si.
A… policía dixo que chamou ela mesma.
Non mo dixeches.
Entón, que quería?
Teño que sacar esta roupa.
Vasme contar que pasou?
Detivérona.
Antes diso.
Si, presentouse alí sen máis.
Fun á oficina facer un café e…
dei a volta e alí estaba, bloqueando a porta.
Deus.
Dixo que xa chamara a policía.
Quería falar comigo antes de chegaren.
Para dicir que?
Que non foi ela.
Que fuches ti.
A mesma historia que lle contará á policía.
Dixo que tamén mataches a Madison.
E pensaba que ti ías crer iso?
Nina?
Había algo que non tiña sentido.
A noite que desapareceu Maddie,
tivemos unha liorta.
Moi grande.
Díxome…
unhas cousas horribles.
Estaba enferma.
- Non era ela mesma. - Xa sei.
Xa sei. Era a outra Madison.
A que aparecía cando…
perdía o control.
Pero a súa nota era…
o contrario.
Era…
serena
e cariñosa.
Citaba a Emily Dickinson.
Non sei se entendo.
Dicir o que me dixo a min, ser tan cruel, e logo suicidarse.
Que iso fose o último que…
Iso nunca o entendín.
Ata agora.
Escribiuna aquela noite?
Aggie dixo que non.
Díxoo Aggie?
Dixo que a nota que atopei fora escrita antes,
cando Maddie tomaba pastillas.
Dixo que atopara a proba.
Proba? Que proba?
Ten razón?
Fuches ti?
Fun eu o que?
Matáchela ti?
Por que me preguntas iso…
agora?
Porque nunca cho preguntei.
Porque merezo sabelo.
Isto si que non.
Non fuxas!
Queres discutir, pero non pico.
É unha pregunta moi fácil. Contéstama.
Xa sabes a resposta. Sempre a soubeches.
- Que quere dicir iso? - Nina, ti non es parva.
Ou igual es.
Matáchela.
Matáchela ti, hostia.
Mírame!
Dío. Polo menos, ten os collóns de dicirmo á cara.
Claro que a matei, hostia!
Fixen o que ti querías que fixese!
Por que me contaches o dela e Abbott?
Que hostia pensabas que ía pasar?
Eu non quería iso.
Ti non querías iso?
Non querías?
Querías tal, hostia!
Porque a odiabas, carallo!
Era unha cabrona egoísta e mexericas
que se aproveitou de ti e traizoounos aos dous.
Cago na puta hostia! Pareces Aggie.
Dicindo seguido que quería que Fenig sufrise como sufrira ela.
- Coma se dicilo non importase. - Deus.
E logo finxir que non quería que levase o seu merecido, hostia.
Mataches a Fenig.
Nina, non son o único que ten isto dentro.
Porque temos ollos na cara e dentes afiados.
Somos depredadores.
Fodemos, cazamos, matamos, cagamos e ben que nos gusta.
A todos e a todas.
Se me queres xulgar, espetar a cabeza na area
e dicir que non o sabías, vale, pero non me mires así.
Non me veñas con lerias hipócritas de superioridade moral.
Coma se ti non conseguises todo o que querías.
Todo.
Deus.
Estou moi canso.
Porque toda a miña vida
non fixen máis ca pelexar e pelexar.
Es a miña muller.
Es a nai do meu fillo.
Non me quero agachar máis.
Non.
Fronte a ti non.
Non tes que facelo.
Por favor, presten atención un momento.
Grazas.
A Sra. Benitez contestará as súas preguntas despois do anuncio,
pero antes pediulle ao Sr. Jarvis que lles explique os antecedentes.
Seguro que moitos xa saben
que meu pai sufriu un ictus grave.
Grazas a todos por desexarlle unha pronta recuperación
e por vir avisándoos con tan pouca antelación.
- Estou aquí para reafirmar… - Canto lle pagas?
Escoitade, é unha vendida!
Isto é corrupción!
É unha vendida!
- Isto é corrupción! - Veña, home.
- Isto é corrupción! Veña, home! - Miren…
Iso é un exemplo perfecto do que ocorre
cando nos atrincheiramos e nos polarizamos tanto
que non podemos chegar a acordos.
Si, é certo que o sector privado é parte do problema.
Pero os nosos representantes tamén teñen que render contas.
Sobre todo, os políticos profesionais que carecen de coraxe para ser coherentes.
Olivia Benitez, en cambio,
é unha líder que non teme dicir o que pensa.
A súa oposición inicial a Jarvis Yards
non sempre resultou cómoda,
pero chamoume a atención
e inspiroume para facer algo concreto.
Hoxe anuncio a miña doazón
dun soar non construído á cidade de Manhattan
para a construción de ata 300 vivendas accesibles.
Olivia falaralles sobre os prazos e os detalles.
Grazas por escoitar e grazas a vostede,
concelleira Benitez por…
polo seu liderado.
É certo.
Nile Jarvis e eu non concordamos en moitas cousas e comezamos con mal pé,
pero encontramos cousas en común.
Díxenche que non tiñas que vir.
Quería vir.
Atopamos puntos en común.
Canto oíches do que dixen?
Todo.
E que tal o fixen?
O Nile de sempre.
Igual me pasei entoando o mea culpa,
pero é o prezo que se paga por volver. Xa estou de volta.
- Nina, estamos de volta. - Non.
Mira o teléfono, Nile.
E logo?
Deixeiche unha mensaxe.
ADXUNTO: 1 AUDIO
NOVA GRAVACIÓN
Matáchela ti, hostia.
Mírame!
Polo menos ten os collóns de dicirmo á cara.
Claro que a matei, hostia!
Fixen o que ti querías que fixese!
Por que me dixeches o dela…?
Os últimos días…
Que hostia pensabas que pasaría?
Non me volverás tocar.
E ao meu fillo tampouco.
Nile Jarvis, queda detido. Ten dereito a gardar silencio.
O que diga poderase usar contra vostede.
Sr. Jarvis, quere manifestar algo?
Sr. Jarvis, quere dicir algo?
Ao comezo, Nile declarouse inocente.
Insistiu en que a gravación fora manipulada e quixo limpar o seu nome.
A BESTA EN MIN
Pero a súa versión derrubouse porque Rick colaborou coa xustiza
a cambio dunha sentenza inferior.
Rick declarou cousas suficientes para encarcerar a Nile.
Pero antes asegurouse de que seu irmán non vise o seu legado destruído.
Policía! Mans á vista!
Ao final, Nile non impugnou os cargos.
Foi condenado a tres cadeas perpetuas sen liberdade condicional.
O único que podía matar alí era o tempo.
E só tiña unha visita para axudarlle.
Ola, veciña.
Que tal estás?
Mellor ca ti, supoño.
Non sei. Lin moito e meditei. Non está tan mal.
Que tal Oyster Bay?
Vendín a casa.
Si, xa era hora.
Vendíchela ben?
Si que precisaba moitas reformas.
O libro aínda non está rematado.
Pero pensei que igual querías dicir algo, agora que…
Pensei que debía ofrecerche a última palabra.
Carallo, que xenerosa!
Impórtache se gravo?
A primeira vez iso non me saíu moi ben.
Pero está ben que preguntes.
É ético.
Non coma Nina, dis?
Non é unha heroína.
Sabes?
O que quería eran os meus cartos. A historia de sempre.
É unha sobrevivente, coma un gato da rúa.
Ben,
dubido que sexa tan simple.
Viu unha ocasión e aproveitouna.
Igual foi a súa conciencia.
Ti non es tan inxenua, Aggie.
E ela tampouco,
como se viu.
Entón, que máis se pode dicir a estas alturas?
Que queres saber que non saibas xa?
Parece que xa me tes ben calado.
Quero saber que ves
cando te miras no espello.
Vouche preguntar algo.
Que sentiches ao ver a Teddy?
Sorprendeuche?
Estaba horrorizada.
E que máis?
E tiven náuseas.
Aínda teño pesadelos.
Nada máis?
Ai, Aggie.
Fixémolo os dous.
Xuntos.
Os dous.
De verdade pensas que somos iguais.
Pero non somos.
Mais aquí estás.
Nunca cansas de min, non?
Por que?
Non che importa o que eu vexo no espello.
Ti queres saber que se sente, non si?
Cóntasmo?
Falamos case tres horas.
Ata que o garda interrompeu a visita.
As normas son as normas.
E quedamos en volver falar.
Pero non puido ser.
Resulta
que Rick non se conformaba con que Nile pasase a vida en uniforme de preso.
Unha gaiola non bastaba.
E pediulles un último favor a uns vellos amigos.
Como interpretar a súa morte?
É xustiza kármica?
Un final feliz?
A vinganza ten o atractivo
de prometer unha distinción clara entre o ben e o mal.
Pero é un espellismo.
Seino porque sentín o seu engado.
Despois de perder o meu fillo,
alimentei a vinganza coma un segundo dó.
Unha compañeira sagrada.
Conteime a min mesma unha historia sobre o ben e o mal.
Sobre castigar o culpable.
Nile cheirou a miña sede de sangue
e axudou a traer esa historia ao mundo.
Absorbeu a miña carraxe
e, coma un anxo negro, sacou á luz un desexo demasiado horrible para nomealo,
deixando outra nai de loito polo seu fillo.
Outra carraxe a medrar sen control.
Unha vinganza dando lugar a outra vinganza.
Unha ferida…
que nunca cura.
Eu son cómplice deste círculo vicioso.
Non teño as mans limpas.
Ei.
- Viñeches. - Claro.
Aggie, esta é Meg.
Alégrome de coñecerte por fin.
- Igualmente. Parabéns. - Grazas.
É fantástico. Xa sei que o sabes, pero…
Pero nunca se cansa de escoitalo.
Meg, esta é a miña editora, Carol.
- Ola. Encantada. - Ola.
Todo final é un comezo.
Pasamos páxina, pero non podemos fuxir da nosa historia.
Iso é o que significa o karma dos budistas.
Para eles, o karma non é unha vinganza cósmica.
O universo vingándose desde arriba.
Para eles,
o karma é máis ben coma a semente que plantamos.
Que tal o meu neno?
Semente que transmitimos.
Si.
Recollemos o que sementamos
nesta vida ou na próxima.
O karma é a nosa herdanza…
A BESTA EN MIN
…e o dereito de nacemento.
Si.
Pero, definámolo como o definamos,
Nile tiña razón nunha cousa.
O karma é un cabrón.
A BESTA EN MIN MEMORIAS
Tranquilo.
Non é nada.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa