THOMAS EDWARD BRENT ZMARŁ 22.04.1915, LAT 18
On żyje.
Jimmy. Myślałam, że nie żyjesz.
Kto cię postrzelił?
Pani pozwoli, lady Eileen. Dziękuję.
- Dopadł go pan? - Kogo, sir?
Tego zamaskowanego.
Usłyszałem hałas i zszedłem na dół,
a on próbował wtedy uciec przez okno.
Był silny jak wół.
Gdzie doktor Matip?
Wygląda na to, że nie zszedł.
Lady Eileen, proszę zaczekać.
Nie żyje?
Żyje.
To raczej lekka sedacja niż całkowity nokaut.
Ten sam środek nasenny zabił Gerry’ego.
Lady Coote dała go Emily.
Nie rozumie pan?
Kolejne otrucie i usiłowanie zabójstwa.
- Czyż to nie oczywiste, co się dzieje? - W żadnym razie.
Uważam, że niektóre rzeczy nie są takie, jakimi się wydają, zaś inne
wręcz przeciwnie.
Co to, u licha, znaczy?
Rzeczy doktora Matipa.
Skradziono je.
SIEDEM ZEGARÓW AGATHY CHRISTIE
Panie i panowie, zabezpieczyliśmy obiekt.
Bez mojej zgody nikt nie może go opuścić.
Lekarz opatrzył już pana Thesigera, teraz jest z doktorem Matipem.
Battle, to jest absolutnie nie do przyjęcia.
Zapewniłem dra Matipa, że to najbezpieczniejsze miejsce świata.
Premier obedrze mnie ze skóry.
- Proszę coś zrobić. - Zrobiłem, panie Lomax.
Moi ludzie schwytali łotra, który chciał się włamać.
- Przyprowadzić. - Sir.
- Loraine? - Loraine?
Witaj, Jimmy. Chyba się wygłupiłam.
Zna pan tę panią?
- Znamy. - Jestem tu przez Jimmy’ego.
Jako jedyny okazałeś mi życzliwość po śmierci Gerry’ego.
Bałam się, że coś ci grozi. Musiałam się dowiedzieć.
Loraine, nie miałem pojęcia.
Przepraszam, przeszukano ją?
Owszem, sir. Nic nie ma.
- Co niby zrobiłam? - Zaatakował mnie krzepki mężczyzna.
Gdzie jest sir Oswald?
Jakże trafne pytanie, lady Eileen.
- Tak sądzę. - Jest tu gdzieś.
Nie, nie zszedł mimo tego całego zamieszania.
To do niego niepodobne. Zazwyczaj narzeka pierwszy.
Dlaczego wszyscy są na nogach?
Gdzie ty byłeś, Oswaldzie?
Poszedłem na spacer. Znalazłem to.
Chłopaka postrzelono, zdaje się.
Ano.
Tak, znalazłem go na trawniku.
Dziękuję bardzo. Zabiorę go.
Zdaje się, że to Mauser.
Chciałbym zaznaczyć, że rozsądniej byłoby zostawić go tam, gdzie go pan znalazł.
Jakże mi przykro.
Czemu był pan na trawniku?
Nie mogłem spać. Poszedłem na spacer. Znalazłem to.
- Czyżby? - Tak.
Pewnie upuścił go napastnik Jimmy’ego, gdy wziął nogi za pas.
Najwyraźniej przegapiłem rwetes.
Jest i dodatkowe dziewczę. Kto to?
Upraszam państwa, byście powrócili do swoich pokoi.
Moi ludzie i ja zajmiemy się naszymi obowiązkami.
Panie Lomax, nowy dodatek do grupy zatrzyma się w jednej z sypialni.
Pozostanie tam pod nadzorem.
Teren jest nieustannie patrolowany. Nikt nie wchodzi i nikt nie wychodzi.
Więcej informacji przekażę po świcie,
ale teraz proszę udać się do swoich pokoi.
Panie Lomax.
Proszę się nie niepokoić. Policjanci są wciąż na służbie.
Widzę, że też nie mogłaś spać.
Oboje jesteśmy tak bardzo, proszę wybaczyć mój francuski, sympa.
- Doprawdy? - Bez obaw. Nie wkroczę.
Nie śmiem myśleć, że mógłbym pójść dalej. Choć przecież marzyć wolno.
- Czegoś pan potrzebuje? - Wyczuwasz to. Wiedziałem, że tak będzie.
Choć toporny i niewprawny, to jednak instynkt.
Dlaczego pan tutaj stoi?
Muszę rzec wprost.
Tego wymagasz. To twoja natura.
Mów wprost, Lomax, albo się zagotujesz.
Czy oby wszystko dobrze?
Taką mam nadzieję.
Gdybym dostał pozwolenie, by wziąć...
Cholibka.
Raczej nie sugeruje pan...
Rozumiesz mnie. Cała ty.
Prosi mnie pan o rękę?
Owszem.
W zamian proszę tylko o drobne uznanie mojej miłości i sympatii.
Lady Eileen?
Dzień dobry, lady Eileen.
Ufam, że wszystko u pani w porządku.
Niezupełnie.
Z ledwością uciekłam od propozycji małżeństwa.
Złożonej przez Lomaxa.
Co pan o tym sądzi?
Bardziej adekwatne pytanie to z pewnością: co pani o tym sądzi?
Ani trochę mi się to nie podoba.
Czemu się przyglądamy?
„My” niczemu się nie przyglądamy.
Bezgranicznie się pan myli, nadinspektorze.
Proszę wyjaśnić swoje zaabsorbowanie trawnikiem.
Jestem zafrasowany kwestią śladów stóp.
Sir Oswalda? Czy napastnika?
Chwileczkę.
Ślady są jedne.
W rzeczy samej.
To wgniecenie.
To tu sir Oswald znalazł pistolet?
Musimy tak mniemać.
Upuścił go uciekający napastnik.
Ale jeśli ślady należą tylko do jednej osoby, to absurd.
A sir Oswald powiedział, że znalazł pistolet na trawniku.
Rozumiem już zaabsorbowanie.
Ślady należą do jednej osoby, a na trawniku miały być niby dwie.
Coś tu się nie zgadza, prawda?
Multum rzeczy.
Dość pokaźne to wgniecenie od pistoletu.
Zniszczyło piękny trawnik.
To wydaje się dziwne, jeśli pistolet upuścił ktoś w biegu.
Moją hipotezą roboczą byłoby,
że pistolet rzucono.
Z dość daleka.
I z dość znaczną siłą.
Sir Oswald. Co pan myśli?
Myślę o multum rzeczy, lady Eileen,
ale póki „myślę” nie zamieni się w „wiem”, wolę nie mówić o nich na głos.
Nowatorskie podejście.
Oby zyskało na popularności.
Poprosiłem moich ludzi, by zwołali wszystkich w środku.
Wielce mi pani pomogła.
Doprawdy? W jaki sposób?
Dwa naboje.
Jeden znaleziony w tym pokoju.
Drugi, na zewnątrz.
Tak więc...
Panno Wade.
- Więc ten nabój... - Panno Wade.
...wystrzelono z...
Lady Coote, jakiś problem?
Tak.
- Chyba zgubiła pani kolczyk. - Tak?
- Możemy skupić... - Tak.
Dał mi je brat. Pewnie jest w pokoju. Muszę tam iść.
Czy jeden z konstabli pójdzie ze mną?
To zajmie chwileczkę.
Turner, idź. Szybko i sprawnie.
Jak się pan czuje, doktorze?
Zdradzony.
Przybyłem, bo obiecano mi bezpieczeństwo.
Zostałem odurzony. Dzieło mojego życia skradzione.
Ktoś tutaj wie więcej, niż mówi.
Dotrę do tego, doktorze Matip.
Receptura nie mogła opuścić terenu.
Bezwzględnie ufam nadinspektorowi.
Wciąż zastanawiam się, kto do mnie strzelał.
- Cóż... Cóż... - Czy tutaj wróci?
A może jest w tym pokoju?
Siedzi wśród nas, na widoku.
Co?
Co pan insynuuje, Thesiger?
Panowie, panie, proszę.
Wszystko w odpowiedniej kolejności. Jak już mówiłem, dwa naboje...
Co to jest, nadinspektorze?
Lady Eileen, chciałbym wyjaśnić...
Dobrze, niech będzie.
Dowód rzeczowy Z.
To jest, a raczej niegdyś była, rękawiczka.
Znaleziono ją w palenisku. Niemal całkowicie spalona, aczkolwiek nie.
Ktoś zechciałby ją przymierzyć?
- Mogę to zrobić. - Dziękuję, sir. Jakże to uprzejme.
Proszę bardzo.
Postrzępiona.
To ślady zębów? Skąd by się tam wzięły?
Widzicie państwo? Bardzo duża.
O wiele za duża dla pana.
Dziękuję.
O już.
Jeśli mógłbym wrócić do kwestii dwóch naboi,
jednego z tego pokoju, drugiego z zewnątrz domu.
Ten nabój wystrzelono z Colta 11 pana Thesigera.
Leopolda.
Dziękuję. Leopol...
Musnął skrzydło okna
i znalazłem go w pniu tego cisu.
Tego oto kolegę
wystrzelono z półautomatycznego Mausera 32.
Przebił się przez rękę pana Thesigera...
Wciąż trzymamy się razem.
- Dziękuję, pani Thesiger. - Przepraszam.
...i wbił się w fotel.
Wystrzelono go z broni znalezionej na trawniku przez sir Oswalda.
Tylko jego odciski są obecne na broni.
Chyba że strzelec założył rękawiczki.
Nadal nie pojmuję śladów zębów. Czemu...
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Czy któryś z panów mógłby wziąć pistolet
i nim rzucić?
Może sir Oswald?
- Ja? - Jak miło, sir.
Proszę podejść do okna.
Proszę podejść.
I cisnąć nim na środek trawnika.
Cisnąć?
Jeśli byłby pan tak miły. Proszę dobrze nim cisnąć, a ja wyjdę.
To godny zaufania policjant?
Może prosić Oswalda, aby czymś ciskał?
Próbujemy ustalić, co się wydarzyło.
No dobrze.
Do dzieła.
Cudowne ciśnięcie, sir.
- Nie potrzebuję twoich pochwał, Bateman. - Nie, sir.
Trochę to osobliwe, czyż nie?
Ciskanie bronią, nim mieliśmy szansę wrzucić coś na ruszt.
Zadowolony, nadinspektorze?
Tak. Dziękuję, sir Oswaldzie.
Pistolet zrobił takie samo wgniecenie co poprzednio.
Choć udało się panu nim cisnąć jakieś dziesięć metrów dalej.
No ale jest pan potężnie zbudowanym mężczyzną, prawda?
Nie rozumiem, co pan sugeruje.
Nic nie sugeruję, sir. Sprawdzam.
Wydaje mi się to oczywiste.
Napastnik, po odurzeniu Matipa,
ukradł dokumenty i schodził po bluszczu, gdy natknął się na Thesigera,
strzelił, bum, unieszkodliwiając go,
cisnął pistolet, pobiegł wzdłuż tarasu i szutrowej ścieżki.
A tam złapaliby go moi ludzie, jak stało się to z panną Wade.
Wciąż nieobecną panną Wade.
Chyba sam się po nią pofatyguję.
Proszę wszystkich, by pozostali tutaj.
- Konstablu, nikt nie wychodzi. - Oczywiście.
Nie miał na myśli mnie.
Turner!
O nie.
Dobry Boże, zadano mu nie lada cios.
Nie ma Loraine!
Co się dzieje, nadinspektorze? Słyszeliśmy silnik pojazdu.
Loraine odjechała państwa autem.
- Co? - Chłopcy, ze mną.
- Co? - Co?
- Czyli Loraine cię napadła? - Rozróżniam jegomościa od jegomościni.
- Lady Eileen, to moje śledztwo. - Więc w drogę.
- Nie. Nadinspektorze, nie tędy. - Co?
Pana samochód przestawiono na tyły. Nieco szpeci.
Czyżby?
Spieszy się jej, jadę główną drogą.
Zajedźmy na dworzec. Może porzuci samochód.
Rzekł prawdziwy mózg kryminalnych operacji.
Dziękuję, Williamie.
Ostrożnie. Chcemy wyjść z tego cało.
Nie krytykuj mojej jazdy, Jimmy.
Ten dzień jest już nieznośny,
cała sprawa z Loraine i te... potworne oświadczyny.
- Co? Kto ci się oświadczył? - George Lomax. Koszmar.
- Nie możesz go poślubić. - Tu akurat się zgadzamy.
- Miałabyś wygodne życie. - Nie chcę wygodnego życia.
Twój styl jazdy to potwierdza.
Bundle, zatrzymaj się!
Widzisz? A nie mówiłem?
DWORZEC MARKET BASING
Sprawdźmy perony.
- Z drogi. Kryzys wagi państwowej. - Ty tutaj! Ja trzy i cztery.
Proszę wsiadać! Odjazd!
O nie. Przepraszam.
Widzę ją. Peron pierwszy. Wsiada. Biegiem!
- Bundle! - Z drogi! Odsunąć się!
- Przepraszam! - Nie!
- Jimmy! - Już! Zatrzymać pociąg!
- Natychmiast wsiadać. - Dziękuję panu.
Widzieli państwo kobietę z kopertą? Na jej twarzy maluje się poczucie winy.
- Nie? - Ktokolwiek? Nie?
Jest atrakcyjna.
Może pójdę do przodu, a wy sprawdzicie tu wszystkie siedzenia?
- Po co marnować czas. - Czy to mądre, druhu?
Przechytrzyła już policjanta.
Nie boję się jej, Jimmy.
Skąd go masz, Bill?
Wykorzystałem zamieszanie w Wyvern.
To dowód.
Potrzebujesz ochrony, Bundle.
Wydaje mi się, czy nasz William zachowuje się nieco osobliwie?
Czemu chciał iść do przodu?
Co sugerujesz?
A jeśli to Bill otruł Matipa, zabrał recepturę,
zrzucił ją do Loraine, która czekała w ukryciu,
zaatakował mnie, by odwrócić uwagę i umożliwić jej ucieczkę?
Jego pokój był pusty.
Znał nasz plan obserwacji, wiedział, gdzie będę,
i wiedział, że miał wolną drogę.
Był ze mną, gdy poszłam do klubu Siedem Zegarów.
Gdy byłam zamknięta w tej sali.
Uważasz, że jest w zmowie z Loraine?
Uważam, że musimy być ostrożni.
Przepraszam.
- Bill? - Bundle?
Tutaj. Mam ją.
Jak dogodnie. Uważaj, Bundle.
Miała próbkę i recepturę. To dowód, że za tym stoi.
Próbuję mu powiedzieć, że się myli. Mogę to wyjaśnić.
Będziesz musiała.
Czemu uciekłaś i zabrałaś recepturę?
Dla Gerry’ego.
Dlatego zginął.
- Robię to na jego cześć. - Ni przez chwilę ci nie wierzę.
Sądzisz, że można ufać tym mężczyznom?
- Gerry tak nie sądził. - Nie mów o Gerrym.
Chcesz go wykorzystać w ramach ratunku?
Odurzyłaś Matipa tą samą trucizną, która zabiła Gerry’ego.
Myślałam, że to Lady Coote, ale teraz wiem, że to ty.
Byłaś na przyjęciu w Chimneys.
Otrułaś Gerry’ego.
Mylisz się.
Nie mam jeszcze pełnego obrazu sytuacji.
- Nie zaatakowałaś Jimmy’ego. - Mamy ją.
Cicho, Bill.
- Pokaż bilet. - Co?
Co proszę?
Pokaż bilet, mówię!
Albo Bill cię zastrzeli, prawda?
Tak.
Jesteś przedziwnym stworzeniem.
To nie czas ani miejsce na kontrolę biletów...
Jimmy, nadążaj.
To było zaplanowane.
Miała czas w Wyvern Abbey, by zaplanować ucieczkę.
Chciała zdążyć na ten konkretny pociąg.
Myślałam, że spotkasz się z kimś u celu.
To bilet tylko do kolejnej stacji.
Tam przekażesz recepturę?
Pomóż mi, Jimmy.
Jimmy, opuść broń.
Jimmy, nie.
Loraine.
Obawiam się, że jestem dopełnieniem tego obrazu.
Rękawica w palenisku.
Dlatego nadinspektor bardzo się nią interesował.
I ślady zębów.
Teraz wszystko ma sens.
Słucham?
Broń trzymasz w lewej ręce.
I cóż z tego?
W Wyvern Abbey nie było napastnika.
Upozorowałeś to.
Sam się postrzeliłeś,
by wszyscy usłyszeli.
Na lewej dłoni miałeś rękawiczkę.
Była na ciebie za duża.
Aby nie zostawić odcisków palców, ściągnąłeś ją zębami.
I wrzuciłeś do ognia.
Pistolet rzuciłeś z biblioteki na trawnik.
To ty to zrobiłeś, nie sir Oswald.
Prawie to rozpracowałam.
Niech to dunder świśnie. Nie wierzę, że lepiej rzuca.
Gdyby Lomax dbał, by w nocy podkładano do ognia, nic by nie zostało.
To wszystko miało odwrócić naszą uwagę,
żeby ona mogła otruć Matipa i wykraść recepturę.
Rzeczywiście jesteś bystra.
Koniec waszej gry.
Odłóż broń, Jimmy.
- Bill! - Bundle, nie ruszaj się.
Dziękuję.
Otruła Gerry’ego.
Postrzeliłeś Ronny’ego.
Przyzwoita z ciebie osoba, Bundle.
Ale jesteś odrobinę za bystra, co czyni cię kłopotliwą.
Jeśli mamy przekazać recepturę i, co ważniejsze, dostać zapłatę,
musimy wyeliminować kłopotliwe elementy.
Jimmy.
Chciałabym coś powiedzieć.
- Co teraz? - Orientuj się.
Bill. Bill, słyszysz mnie? Bill.
Co... Postrzelił mnie.
Nabój trafił w obudowę Matipa.
Nie lada wynalazek.
Uratował mi życie.
Pędzę za Jimmym. Ma recepturę.
- Pozwól mi. - Musisz zatrzymać pociąg.
- Nie mogą dotrzeć na miejsce spotkania. - Jak?
Powiedz, że jesteś z MSZ.
Jesteśmy w Anglii. To gestia MSW.
Przepraszam.
Zatrzymaj pociąg, Bill.
KARA ZA NIEUZASADNIONE UŻYCIE 5 ♪
Koniec gierek, Jimmy.
Wszyscy wychodzą, już!
Wynocha, chodu! Albo wszystkich wystrzelam.
Szybciej, wychodzić!
- Już. - Wychodźcie.
Wynosić się! Już!
Zastrzelisz mnie?
Tak samo jak Ronny’ego?
W porządku. Tak.
To byłem ja.
Ale nie miałem wyboru.
Trochę za dużo się dowiedział.
Chciał ze mną porozmawiać.
Bardzo sumienny ten nasz Ronald.
Niezbyt mu się to opłaciło.
Bundle, naprawdę musisz zrozumieć.
Nic nie zrobiłem Gerry’emu.
Lubiłem Gerry’ego.
To sprawka Loraine. Całą noc zatruwała mu szampana,
uśmiechając się słodko.
Zostawiła butelkę na szafce, żeby wyglądało to jak...
Jak coś, do czego nie doszło.
Był twoim przyjacielem, Jimmy.
A te budziki nad kominkiem?
To akurat ja zrobiłem.
Musiałem jakoś was zmylić.
Wiedziałem, że Ronny i Bill planują żart z zegarkami,
a Gerry wspomniał o Siedmiu Zegarach, ale żałował.
Więc jak z nieba mi to spadło.
Ronny próbował mi powiedzieć, że to ty.
Gdy umierał.
Powiedz...
Jimmy’emu
Thesigerowi...
Siedem...
Zegarów.
Nie zrozumiałam, o co chodziło.
Wielka szkoda, że teraz już rozumiesz. Gdy jesteśmy tak blisko.
Pewnie oferta udziału w zyskach nic nie da?
O to w tym wszystkim chodzi?
O pieniądze?
A niby o co? Jestem w sytuacji podbramkowej.
Mam długi znacznie większe niż aktywa, i codziennie jest gorzej.
To was nie usprawiedliwia.
Nie zastrzelisz mnie.
Nikt cię nie będzie opłakiwał.
To okrutne. Może zrobi to moja matka.
Zastrzelenie ciebie ma sens.
Dla Ronny’ego.
I dla Gerry’ego.
Dla wszystkich zdradzonych przez ten twój plan.
Sądzisz, że ja go wymyśliłem?
Bundle.
Oboje wiemy, że nie mam do tego ani głowy, ani kontaktów.
Co ty pleciesz?
Odłóż broń, to ci powiem.
- Przestań kłamać, Jimmy. - Mówię prawdę.
Strzelając do mnie, zabijesz jedynie pszczołę robotnicę.
Co ty pleciesz?
Mów.
Loraine nie ma spotkania na następnej stacji.
To nie jest częścią planu.
Niczego nie przekazuje na następnej stacji.
Robi to w pociągu.
Osoba, która obmyśliła ten plan jest na początku składu pociągu.
Kłamca.
Przedział pierwszej klasy, za lokomotywą.
Tam czeka osoba, która za tym stoi.
Miała kontakty w kraju i za granicą.
Nie możesz strzelić. Pomogłem. To przesada.
Nie mów mi, co jest przesadą.
Nie zalecam iść do przodu, Bundle!
Mówię poważnie.
Z drogi.
On jest poszukiwany. Proszę go pilnować, aż przybędzie policja.
O nie, panno Wade. Zostaje pani tutaj do przyjazdu policji.
Wielkością odpowiada więziennej celi.
Proszę się spokojnie przyzwyczajać.
Nie.
Bundle, nie uwierzysz, co się stało.
- Zostań tu, Bill. - Bundle? Bundle.
Bundle.
- Co ty tu robisz? - Mamo?
A co ty tu robisz?
Wygląda na to, że mamy postój.
Krowy na torach?
Boże, chroń nas przed bydlęcym wybrykiem.
Cóż za niespodzianka. Usiądź, proszę.
Jesteś w pociągu.
W rzeczy samej.
Nigdy nie jeździsz pociągiem.
Nienawidzisz świata.
Nienawidzisz ludzi.
Wciąż powtarzasz, że za rzadko wychodzę z domu.
Oto jestem. Wyszłam.
Stawiłam czoło ciżbie.
I od razu powiem, że to nie dla mnie.
Stanowczo.
To byłaś ty.
Od samego początku.
To byłaś ty.
- Nie bardzo rozumiem, kochana. - Nie obrażaj mnie.
Jimmy i Loraine mieli dostarczyć recepturę do tego przedziału
osobie, która zajęłaby się jej sprzedażą.
Mózgowi całej operacji.
Obawiam się, że musimy wreszcie odbyć
prawdziwie dorosłą rozmowę.
Nie oczekuję, że zrozumiesz. Nie od razu.
Zabiłaś Gerry’ego.
Absolutnie nie. To ta dziewczyna.
Nadmiernie impulsywna.
Uważała, że Gerry odkrył nasz plan.
Podjęła drastyczne kroki, których ja nigdy bym nie zasugerowała.
Przyjęcie w Chimneys.
Postarałaś się o nie.
Chciałaś zdobyć informacje o recepturze.
I co potem?
Zwerbowałaś Jimmy’ego i Loraine, żeby pomogli ci ją wykraść?
Zawsze byłaś bystra jak twój ojciec.
Mamo, ta receptura może ochronić kraj.
A ty chcesz ją komuś sprzedać?
Komuś, kto może nas skrzywdzić?
- Zdradzasz swój kraj. - Mój kraj zdradził mnie.
Zdradził nas.
Twojego ojca, brata, wszystkich.
Ta rodzina więcej poświęciła w służbie temu krajowi,
niż kiedykolwiek zrozumiesz.
Zanadto dobrze wiem, jak ten kraj funkcjonuje.
Pozwolił na to, by twój brat, a mój syn,
stał się mięsem armatnim.
Wysłany na pewną śmierć przez niedorzecznego generała pijaka.
Myślisz, że jego poświęcenie otaczały chwała i honor?
Śpieszę ci powiedzieć, że nie.
Jego kraj go nie ochronił.
Wysłał go na rzeź.
Miało to dokładnie zerowy wpływ na przebieg wojny.
Kraj nie zrobił też nic,
by chronić twojego ojca.
To przez mój kraj właśnie
straciłam wszystkich, których kochałam.
Nie mnie.
Nie, nie ciebie.
Ale mojego...
chłopczyka.
Pierworodnego...
syna.
Ten ból nie ma sobie równych, Bundle.
Wciąż masz mnie, mamo.
Nie wystarczam ci?
Jak niby mamy żyć?
Jak mamy, jak ja mam żyć?
Kto zajmuje się nami, kiedy zabrakło twojego ojca i brata?
To wszystko...
Tyle śmierci...
dla pieniędzy?
Bo żadnych nie mamy!
Nie pojmujesz tego, dziecko?
Co mam? Chimneys?
Odziedziczyłam. Bez wartości.
Samo utrzymanie nas rujnuje.
Jeśli stracimy dom, nic nam nie pozostaje.
Nie ma domu, znika status.
To mogło być idealne rozwiązanie.
Szybkie i skuteczne.
- Nie poznaję cię, mamo. - Nie.
Nie jestem dobrym rodzicem.
Nie...
nie potrafię udźwignąć nadziei, jaką we mnie pokładasz.
Twój ojciec potrafił.
Był moim kompasem, bez niego jestem zagubiona.
Ukrywałam się przed tobą
i przed światem
nie bez powodu.
Och.
Moja...
kochana Bundle.
Widzisz, myślałam,
że angażując Thesigera i dziewczynę,
sprawię, że nikt mnie nie namierzy.
Myślałam, że nikomu nie będzie zależało.
Ale nie uwzględniłam w tym ciebie i twojej mocy.
Jakże nierozsądnie.
Nie doceniłaś mnie.
A ty mnie przeceniłaś.
Teraz i przez całe życie.
Moje kochane dziecko.
Mogę przedstawić ci pytanie?
Pozwolisz mi żwawo się wymknąć przed przybyciem władz?
Z pewnością...
nie strzeliłabyś do własnej matki?
Nie prosto w serce.
Ale może w kostkę,
by ją spowolnić.
Zrobiłabyś to?
Doprawdy?
Chcesz się przekonać, mamo?
Brawo, córeczko.
Brawo.
Dobry Boże. Lady Eileen.
Lady... Caterham.
Ależ oczywiście.
Wszystko się zgadza.
Bardzo mi przykro.
Znam pana?
Cyril?
Alfredzie.
Co tu robisz?
Wysłano mnie, bym panią odebrał, lady Eileen.
Kto cię wysłał?
Moi pracodawcy mają zaszczyt zaprosić panią
do klubu Siedem Zegarów.
Przekaż im moje najszczersze ubolewania, gdyż nie mogę skorzystać.
Bardzo nalegają.
Proszę nie robić zamieszania i nie wzywać pomocy.
Proszę do auta, lady Eileen.
To mocno wpłynie na referencje dla przyszłych pracodawców.
Proszę siadać.
A teraz co?
Zabijecie mnie jak pozostałych?
Miej nieco przyzwoitości, Numerze Siedem. Ujawnij się.
Chciałbym coś pani przekazać, lady Eileen.
Proszę się nie ograniczać.
Nie pojmuję. Jesteście odpowiedzialni za te zabójstwa.
Wręcz przeciwnie.
Stowarzyszenie Siedem Zegarów nie jest wrogą organizacją.
Nadinspektorze, proszę jaśniej. To był bardzo długi dzień.
Ta grupa to nieformalny sojusz
starający się chronić nasz świat
w tych burzliwych czasach.
Mroczne siły wyłaniają się
na całym globie.
Robimy, co zdołamy, by uniemożliwić im dominację.
Stąd moja obecność w Wyvern Abbey,
by chronić dra Matipa i jego recepturę.
Pomimo usilnych starań pana Thesigera i panny Wade.
Nie wiem, czemu mi pan o tym mówi.
Ani dlaczego mnie tu sprowadzono, grożąc mi bronią.
Obawiałem się, że w innym razie nie zjawi się pani, by nas wysłuchać.
Wysłuchać czego?
Chcielibyśmy, by pani do nas dołączyła.
Co zrobiła?
Obserwowałem i oceniałem panią.
Oceniał pan?
Jest pani nader wartościowa i mogłaby zasilić nasze szeregi.
Cały ten czas tym się pan zajmował?
Rekrutacją?
Hart ducha to u nas podstawa, lady Eileen.
Pani ma go pod dostatkiem.
Kilka lat temu
straciliśmy jednego z naszych najważniejszych agentów.
Pani ojca.
Zasiadał na tym samym miejscu.
Nie rozumiem.
Byłem z nim, gdy zmarł.
Wykonywał misję dla stowarzyszenia Siedem Zegarów.
Kierował się na spotkanie z doktorem Matipem.
Nie.
- Zmarł na grypę hiszpańską za granicą. - To nieprawda.
Wpadł w zasadzkę naszych wrogów. Odkryli nasze istnienie i nasze plany.
Był pan tam z nim?
Nieodpowiednio wcześnie.
Próbuję chronić tych, którzy nam pomagają.
Niestety nie zawsze mi się udaje.
Mama o tym wiedziała?
Nie o jego śmierci, nie.
Wiedziała o tym, że jego praca była tajna.
Sądzę, że informacje o recepturze
pozyskała na spotkaniach towarzyskich z osobami, które znały pani ojca.
Plotki mają moc, gdy odpowiednio się je interpretuje.
Oczywiście.
Lady Eileen,
pani ojciec był naszym najlepszym agentem.
Uważam jednak, że ma pani potencjał,
aby znacznie go prześcignąć.
Nikt nigdy tak do mnie nie mówił.
I mówię w pełni poważnie.
Stoi pani na rozdrożu.
Spore niedopowiedzenie, nadinspektorze.
Jak zawsze.
Ta praca jest niebezpieczna.
Wymaga wyjazdów w odległe miejsca.
Oznacza szpiegostwo i poważne zagrożenie.
Potrzebujemy pani, lady Eileen.
Nasza misja jest niebezpieczna i niezmiernie pilna.
Potrzebujemy pani natychmiastowego wsparcia.
A zatem...
co pani na to?
Proszę mi wszystko wyjaśnić.
Napisy: Dorota Miklasińska